Días Contados (1994)

Beetje jammer dat iedereen die een beetje verstand heeft van de strijd en principes van ETA weet dat ze naast de onafhankelijkheidsstrijd ook strijden TEGEN drugs en drugsgebruik. Ver gezocht verhaal

Films over het ETA-terrorisme zijn zeldzaam. Daar lopen de Spanjaarden 't liefst met een grote boog omheen. Moedig van Imanol Uribe om op basis van een boek van Juan Madrid een meeslepende thriller neer te zetten over een ETA-cel, die in Madrid een aantal kleinere en grotere aanslagen voorbereidt. Antonio (Carmelo Gómez) neemt daarvoor zijn intrek in een appartement in Madrid waar hij zich voordoet als fotograaf. Daar komt hij in contact met twee hoertjes die tegenover hem wonen. Antonio valt als een blok voor dat verslaafde huppelkutje (Ruth Gabriel), dit tot groot ongenoegen van zijn mede ETA-leden, onder wie Lourdes (Elvira Minguez), die zelf iets heeft met Antonio.

Ster van de film is zonder twijfel Ruth Gabriel, toen 19 jaar en zo sexy als je maar kunt dromen. Het verhaal wil dat de regisseur letterlijk tegen haar aanliep en onmiddellijk wist dat hij goud in handen had. Met een goed scenario en ook nog eens een jonge Javier Bardem als plaatselijke junkie/politie-informant kon het niet meer fout. Zeker niet toen Gabriel er ook geen probleem mee had ruimhartig uit de kleren te gaan. Dat is dus genieten.

Al in het begin wordt de toon gezet als Charo/Gabriel bij Antonio in de badkamer beland en graag door hem gefotografeerd wil worden. Ze drukt haar volle bush zowat in z'n gezicht en wij mogen meegenieten van al het heerlijks dat ze in de aanbieding heeft. Ik moet zeggen: die badkamerscène staat hoog op m'n lijstje van meest erotische scènes die ik gezien heb. Daarna is Gebriel vrijwel alleen nog maar te zien zonder broekje.

Maar de film biedt nog wel wat meer behalve vrouwelijk schoon. Het maakt iets zichtbaar en voelbaar van wat terrorisme is: de spanning, de angsten, de stommiteiten en de zinloosheid van de voorbereidingen en aanslagen. De betrokkenen zitten gevangen in een wereld waar ze niet meer uit wegkomen, ook al willen ze dat. Dat geld evenzeer voor de wereld van drugs, die hier een belangrijke rol speelt. Ook Charo (Gabriel), Vanessa (Candela Peña) als Lisardo (Bardem) zijn in feite mensen zonder toekomst. Dat is volgens mij de boodschap van deze film, die behoorlijk in de prijzen viel en ook buiten Spanje als 'Running Out of Time' waardering oogstte.

Ook Ruth Gabriel deelde in die lof. Ze speelt hier een knappe rol. Want al dat bloot is minder eenvoudig dan het lijkt. Die acteerprestatie gaf een boost aan haar carrière in de jaren negentig. Dat zette echter niet door. In deze eeuw moest ze voornamelijk genoegen nemen met tv-series en minder opvallende films. De acteerprestatie van Carmelo Gómez als Antonio vond ik wat vlak. Candela Peña als het hoertje Vanessa is overtuigender. Ze is inmiddels een gevierde actrice in Spanje.

Film stond dus ook aan de wieg van een flink aantal carrières, opgaande en neergaande, en dat is altijd interessant. Al verveel je je geen minuut met deze film, en oh die blote Gabriel , toch valt er ook wel wat op aan te merken. Het tempo is soms tenenkrommend traag. Vooral in de actiescènes had dat wel wat hoger gekund. Was de film wat dynamischer geworden.

Er bestaan er wel een aantal, maar veel Baskische producties draaien vooral alleen in het Baskenland. Hier vind je een lijst met films met ETA als een van de onderwerpen: ETA-films (filmaffinity.com). Er zitten een paar tussen zoals Celda 211 waar ETA gewoon een nietszeggende achtergrondverhaaltje is, maar vele andere gaan voor 100% over dat onderwerp. Zelf wil ik Yoyes (2000) een keer zien, waargebeurd verhaal over een terroriste die uit de ETA stapte. Best een aanrader geloof ik.

Die principes stammen uit de jaren '70, toen ze met dodelijk geweld streden tegen Franco en diens Guardia Civil. Eenmaal dat Franco weg was zochten ze een ander doel, en dat werd geld, onder het mom van onafhankelijkheid. Die principes maakten daardoor plaats voor puur terreur (opblazen van politiekazernes, van supermarkten zoals in Barcelona, of vliegvelden zoals in Madrid, met honderden onschuldige doden).

Dit alles ter ondersteuning van hun primaire activiteit: afpersing (iedereen die geen "revolutionaire belasting" betaalde kon ontvoering en moord verwachten), zo werden vele zakenlieden ontvoerd en gedood en ging de Baskische economische welvaart (en het welzijn van de burgers) ten onder omdat geen enkel bedrijf zich daar durfde te vestigen.

Zo raakte de ETA ook in de drugshandel betrokken. In de jaren '90 verkochten ze het als strijd tegen de drugs, in feite was het een maffiaoorlog tegen andere handelaren om de controle over die handel in eigen handen te krijgen. En de laatste jaren werkten ze zelfs samen met de FARC in de internationale drugshandel. Het zijn geen lieve jongens die uit principes handelen...

Zinnig verhaal van arno74. Zoveel wist ik er nou ook weer niet van. Alleen vond ik het een rare reactie van Martxela, waar ik maar niet op ben ingegaan. Wilde het hebben over Días Contados, een film van twintig jaar oud, maar die nog alleszins de moeite waard is.

Stond al langer op m'n lijstje, maar het was lastig hem te vinden (met Engelse ondertiteling). Heb een oude VHS-band weten te bemachtigen. Maar wat vond arno74 nou van deze film?

Goede vraag, ik heb deze misschien wel 15 jaar geleden gezien, ik vond het in ieder geval niet slecht, maar ik kan het me niet meer voor de geest halen.

Een rare reactie van mij????? Ik spreek gewoon de waarheid.

Arno74 schrijft een prachtig verhaal waar dus alleen gewoon helemaal niets van klopt. De ETA handelde helemaal nooit in drugs. Wat er daadwerkelijk is gebeurd is dat in de jaren 80 onder andere de leden van de doodseskaders van GAL op grote schaal en onder het toeziend oog van overheden drugs Baskenland binnenbrachten. Wat ze hiermee wilden bereiken was dat een groot deel van de Baskische jeugd afhankelijk zou raken van deze drugs, voornamelijk cocaine, zodat deze jongeren niet bereikbaar waren voor ETA om zich bij hen aan te sluiten, en daarnaast ook niet in opstand zouden komen tegen de onderdrukking door de Spaanse overheerser. Dit is wat werkelijk gebeurd is, en wat talloze jonge levens heeft gekost. En hier komt de strijd tegen drugs door ETA vandaan.

Arno kan mooi praten hier, maar dat is ook precies wat het is. Mooi praten, fabels. Zo is het niet gegaan. Iedereen in Spanje en Baskenland weet dat. Net als dat geld geen doel was onder het mom van onafhankelijkheid. ETA is een socialistisch-marxistische organisatie die voortkomt uit het gedachtengoed van Sabino Arana, de grondlegger van de PNV. Begonnen in de jaren 50 als studentengroep en van daaruit een revolutionaire onafhankelijkheidsbeweging geworden die van Baskenland een onafhankelijke socialistische staat wil maken. (kort samengevat).

Waar mijn kennis op dit gebied vandaan komt? Ik zet me al jaren in voor een rechtvaardige behandeling van politiek gevangenen via Amnesty International en de Baskische stichting Etxerat. Ik leg al jaren gevangenisbezoeken af bij Baskische gevangenen (ETA, SEGI, EGIN, etc), voer briefwisselingen en ben aanwezig bij hun rechtszaken in Parijs. Daarnaast voer ik via genoemde stichtingen en de SP in Brussel actie om de situatie in Baskenland op de internationale politieke agenda te krijgen. Iets dat gelukkig steeds beter lukt

Keer op keer valt weer het gebrek aan inzicht en verdieping in bij velen, die gewoon klakkeloos het journaal voor waarheid aannemen zonder zich ook maar een beetje in het onderwerp te verdiepen, met betrokkenen te praten etc. En dan krijg je dit soort onwaarheden zoals die Arno hier verkondigt. Maar goed, dit is een heel eind buiten de scope van deze site.

Terug naar de films, Yoyes is een erg goede film ja, aanrader, ik heb hem al een aantal jaar in huis. De lijst op Filmaffinity is redelijk compleet, al missen er nog wel een aantal. UIt die lijst raadt ik GAL aan, The Burgos Trial, en The Basque Ball (La Pelota Vasca). Dan krijg je ook een beeld van de andere kant van dit verhaal. En het is duidelijk dat jullie beiden daar nog wel behoorlijk wat van kunnen leren, arno74 en Fransman.

Hallo Martxela, je kiest duidelijk een politiek standpunt, en dat respecteer ik, en je legt ook uit waarom. Ik ben van mening dat daarmee je visie niet objectief is. En ik geef toe dat je visie, op onderdelen, haaks staat op de mijne. Hoe dan ook vind ik dat er geen enkel doel bestaat die het doden van duizend mensen, kinderen inbegrepen, rechtvaardigt. Ik ben een voorstander van democratie en vind dat de wens van de Baskische meerderheid gerespecteerd moet worden, zowel als de meerderheid onafhankelijkheid wil, maar ook als de meerderheid dat niet wil. Ik ben blij dat eindelijk een politieke weg zonder gebruikmaking van terreur begaan wordt.

Als je er zoveel kennis van hebt dan weet je ook voldoende over wat ik zeg om het niet als fabels af te doen. Kwestie van op google zoeken naar "ETA drug dealing", "ETA revolutionary tax" of "ETA afpersing" en men komt daar voldoende informatie over tegen bij gerespecteerde en objectieve sites. In het Spaans zit het internet al helemaal vol. Ik kom al 20 jaar regelmatig in het Baskenland en heb een behoorlijk compleet beeld. Deze discussie is me niet vreemd, maar daar is deze site inderdaad niet voor bedoeld.

Wat films betreft, ik ben ook erg benieuwd naar een van de nieuwste film over dit onderwerp: Asier ETA Biok.

Bedankt voor je reactie Arno. Ik respecteer ook andere meningen en het is duidelijk dat we in dit onderwerp mijlenver uit elkaar liggen en blijven liggen. En dat geeft ook niet.

Mijn mening is niet objectief nee, maar dat is de jouwe ook niet, arno74. Het is jouw mening gekleurd door jouw waarheid en jouw ervaringen, zoals mijn mening gekleurd is door mijn waarheid en mijn ervaringen. Mijn partner zit vast in de gevangenis wegens ETA. Ik kom er al jaren meerdere malen per jaar. Daarnaast heb ik veel contact met andere familieleden, en heb ik contacten in de politiek aldaar, kom ook bij ze thuis en die hebben mij de ogen geopend voor de feiten die de Spaanse regering zo graag in de doofpot houdt. Martelingen, verdwijningen, dispersion, en de gelukkig door Europa geannuleerde illegale Parot-doctrine. We kunnen hier lang en uitgebreid over uitwijden, ook over het niet kloppende aantal slachtoffers en het deel daarvan dat al dan niet onschuldig is, maar daarvoor is dit niet de juiste plek, als filmsite. Laten we het maar eens zijn over het feit dat we het oneens zijn op basis van wat we zelf hebben ervaren in ons Baskenland.

De regisseur van Asier eta Biok, Aitor Merino, is een persoonlijke vriend van mij, en de film is zeker een aanrader. Ik heb nog wel meer aanraders, ga eens kijken op de site van Eguzki Bideoak, waar veel van dit soort documentaires te vinden zijn, en ik wens je veel plezier en succes. Ik ga zelf over 4 weken weer die kant op.

Ik hoor het al, de stellingen zijn betrokken. Daar doe ik lekker niet aan mee. Het hoort hier over films te gaan, en niet over terroristische organisaties annex onafhankelijkheidsbewegingen. Zodra ergens een ideologie de kop op steekt, welke dan ook, wordt het moord en doodslag. Ik denk dat de meeste mensen in het Baskenland in vrijheid en vrede willen leven, hun kinderen willen opvoeden, van hun naasten willen houden en vooral een baan en wat welvaart zoeken. Ik wens ze dat toe.

Na het zien van andere films over de ETA zoals Operación Ogro (1979) en Yoyes (2000) is Días Contados zacht gezegd een enorme stap terug. Eigenlijk is het niet eens te vergelijken, ik vond het meer iets weghebben van een doorsnee misdaadfilm over o.a. drugs, sex en prostitutie.

Van de motieven van deze "ETA-lid" komen we niets te weten, wel kunnen we tot in de kleinste details genieten van het naakte lichaam van zijn 19-jarige overbuurvrouw (gespeeld door Ruth Gabriel) die de hele tijd alleen, ja alleen, in een shirt rondloopt. En de reden van het shirtje is vast dat je nu eenmaal iets moet hebben om uit te kunnen trekken om zo ook de tieten te laten zien. Even dacht ik dat ik naar een film van Vicente Aranda zat te kijken, een regisseur die in zijn films de actrices zo snel mogelijk van hun kleren ontdoet, met of zonder reden, net als in deze film.

De film schijnt realistisch te zijn, maar zo'n mooie en geile 19-jarige buurvrouw die alleen in een t-shirt gekleed gaat, je huis binnenloopt en vraagt of je haar naakt in de badkamer wil fotograferen heb ik zelf niet. Ik ken ook niemand die wel zo'n buurvrouw heeft... Ik vraag me ook af of je als ETA-terrorist heel stoer de politiecontroles met opzet opzoekt omdat je er zeker van bent dat je doorgelaten wordt aangezien een hoer je in de auto aan het pijpen is. Ook betwijfel ik dat echte politieagenten hetzelfde "Torrente"-niveau hebben als in deze film. Maar het schijnt dus realistisch te zijn...

Carmelo Gómez, die normaal gesproken prima kan acteren, weet zich hier geen raad met zijn rol als "terrorist met naakte buurvrouw", hij kreeg wel een Goya voor zijn matte prestatie. Candela Peña die hier debuteert en haar tieten laat zien kroop jaren later opnieuw in de huid van een hoer in de (veel betere) film Princesas (2005).

Wat deze film te bieden heeft afgezien van het constante vrouwelijk naakt is mij verder een raadsel. Maar het won liefst 8 Goyas en ook op het filmfestival van San Sebastián. De soundtrack is opvallend slecht (daar won het niet de Goya voor, die ging naar... de Spaanse variant op Turks Fruit, van jawel... Vicente Aranda). Ook de dialogen stellen niet bepaald veel voor. Deze film scoort denk ik met de (misplaatste) stempel "ETA", maar boven alles met al het vrouwelijk naakt. De Goyas van dat jaar waren vermoed ik wel een aanfluiting, in de categorie beste actrice waren alleen actrices uit deze film genomineerd, en in de categorie beste film behoorde de erotische film La Pasión Turca (van Vicente Aranda) ook tot de genomineerden.

Veel vrouwelijk bloot en verder weinig inhoud. Ik hou het op 1*

Toch nog een, zei het verlate, recensie van arno74. Nog een keer bekeken? Lijkt wel of Arno een probleem heeft met blote vrouwen in films. Heeft Vincente Aranda ook al niet hoog zitten, lees ik. Mag allemaal natuurlijk. Maar los van het feit of Días Contados een reëel beeld van de ETA schetst, het is een spannende en onderhoudende thriller met een navrant einde, waarin goed geacteerd wordt, met een prima score en een hoop vrouwelijk schoon . Dat hij op de festivals overgewaardeerd werd, was misschien bij gebrek aan beter. Dat gebeurt hier ook. Maar als je deze film waardeert met slechts 1 ster, dus twee van de tien, dus afdoet als een weggooiproduct, ben je denk ik een beetje de weg kwijt. Er zijn echt héééél veel slechtere films hoor. Ook in Spanje.

Tsja Fransman, als je de film waardeert zoals dat het verkocht wordt, een film over terrorisme en de ETA, dan is een 1* op z'n plaats. Als je vervolgens ook kijkt naar het gebruik van het vrouwelijk lichaam puur als lokaas voor de (mannelijke) kijkers dan vind ik 1* ook op z'n plaats. Als je beiden combineert, dus de verwachting van een film over terrorisme en dat je een film voorgeschoteld krijgt over naakte vrouwen, dan is 1* misschien wel te hoog. Om maar over de gewonnen prijzen en de misplaatste professionele recensies over de film als een "hyperrealistische film over terrorisme" (aldus El País) te zwijgen, met zulke opgewekte verwachting neig ik zelfs naar negatieve sterren . Het is maar hoe en met welke verwachtingen je het bekijkt.

Tegen gepast en functioneel naakt in de film heb ik helemaal niets op tegen, denk aan La Vie d'Adèle bijvoorbeeld, maar ook aan andere films zoals Ex Machina. Een film over een terrorist, waarvan de focus verschoven wordt op zijn altijd naakte buurvrouw die altijd naakt de deur open doet als een bekende of een vreemde aanbelt, naakte dansjes opvoert, en de helft van de tijd zich in de badkamer of in bed bevindt (ik vermoed om het naakte een beetje te verantwoorden), en waarin in een kroeg ook nog doodleuk even het shirtje wordt opgetild van andere vrouwen om de tieten te bekijken valt bij mij buiten "gepast en functioneel", laat staan "hyperrealistisch", dat noem ik meer ordinair, en ook dan vind ik 1* wel passen. En wat Aranda betreft, het naakt in zijn films valt dus zeker niet onder gepast en functioneel, ik kijk films voor het verhaal en niet om te kijken hoe snel de regisseur de actrices uit de kleren krijgt, dus dan is Aranda niet mijn regisseur.

Het naakt uit de film vind ik trouwens, met uitzondering van het dansje, ook onder ordinair vallen, de eerste badkamerscène bijvoorbeeld, waarin ze in de badkamer van een wildvreemde poseert en haar royaal behaarde charme toont vond ik niet bepaald "mooi naakt" (voor mooi naakt verwijs ik weer naar Adèle of Ex Machina).

In de tweede helft van de film, als de vrouw af en toe wel kleren draagt, verschuift de focus van de film (soms) naar het thriller-element, op zich gaat dat dan wel, maar ook dat vind ik niet bepaald van een hoog niveau. Dus ik kom echt niet verder dan 1*, zoals de film gepresenteerd wordt valt dit inderdaad onder een "weggooiproduct", als men de film had gepresenteerd als een thriller over pijpende hoeren dan had ik het wel met een meer juiste verwachting bekeken, maar zelfs dan zou het niet veel hoger scoren.

Daar zijn we het over eens, een enkele keer verbaas ik me wel over de veelgeprezen winnaars (zoals deze), en soms slaan festivals e.d. ook de plank mis door echte goede films buiten de prijzen te laten.

Ik vrees dat we het niet eens worden arno74. Maar je hebt je beoordeling goed beargumenteerd. Dank daarvoor, want daardoor begrijp ik je afweging beter. Maar: mooi, gepast en functioneel naakt bestaat niet. Dat is net zo goed afhankelijk van een subjectieve beoordeling als het oordeel over de gehele film. Net zo goed als een objectieve beoordeling niet bestaat. Het zijn rare termen, meestal in verdedigende zin gebruikt door de makers van een film. Ik geloof dat ik die discussie voor het eerst gehoord heb rond Turks Fruit, zo'n veertig jaar geleden....

Verder lijkt het me niet relevant hoe producenten en regisseurs een film presenteren, cq. 'verkopen'. Wellicht heb je daar meer over mee gekregen als kenner en inwoner van Spanje dan een buitenstaander zoals ik, die de film misschien meer bekijkt als film op zich, met z'n sterke en zwakke kanten. Voor mij het enige criterium. Ik hoef vooraf niets te weten over een film. Zeker niet over de pretenties van de direct betrokkenen.

Maar bedankt voor de tip: 'Ex Machina' ga ik zeker bekijken.