Easy Rider (1969)

Alleen voor de muziek verdient deze film al een 3.5..

Ik weet niet of iemand de making of gezien heeft, maar dat maakt het voor mij een 4.5.

Schitterende roadmovie, die vol met avontuur zit en spannend, ontroerend en soms zelfs grappig is.

En dit alles begeleid door enkele schitterende jaren 60 songs... ik zou zelf bijna een motor kopen en gewoon simpelweg rond gaan rijden. Moet een enorm gevoel van vrijheid gegeven, lijkt me.

De film heeft slechts 1 minpuntje, zoals al eerder door anderen aangegeven: de 'bad trip' op het kerkhof... dat vond ik kant noch wal raken.

Het einde is erg verrassend. Ineens worden ze door twee wildvreemden neergeschoten. Niet verwacht, maar wel passend. Wat had die gast die schoot trouwens voor een rare bult in z'n nek? Leek wel een kankergezwel...

De film heeft echt een te laag gemiddelde. Op een schaal van 0 tot 10 zou deze film de 6.9 niet eens halen... en dat voor één van de klassiekers der klassiekers.

4,5*.

ik ben het met je eens GinolaEhv, deze film heeft een veel te laag gemiddelde.

de zoektocht naar vrijheid van de 2 hoofdpersonages word zo mooi en simpel weergegeven dat het steeds opnieuw blijft ontroeren.

muziek en beeld lopen perfect in elkaar over en het einde blijft perfect.

4.5* voor dit meesterwerkje

Ik vond er allemaal niet zo veel aan. Er gebeurd een hele tijd niks en er zit geen verhaal in de film. Sterk geacteerd vond ik het ook al niet, zelfs Jack Nicholson vind ik niet echt schitterend enkel Peter Fonda kon me wel bekoren. Voor de rest wel een zeer goede soundtrack.

1,5*

Absoluut een klassieker.

Dat 'ie niet door iedereen begrepen wordt is logisch; maar voor de kijker die verder kijkt dan zijn neus lang is, is deze cultfilm absoluut genieten.

De badtrip waar menigeen nu op afknapt was destijds aan de orde van de dag: LSD!

Doorbraakrollen voor de drie belangrijkste acteurs.

Nieuwe manieren van cameravoering [bijv. expres tegen de zon in waardoor de lens vuil lijkt].

Zeker voor toenmalige begrippen maatschappijkritisch; wat hen aan het eind overkomt, gebeurde toen ook echt en nog wel erger ook [ bijv. negers die levend achter een truck werden gesleept].

De film is er tevens verantwoordelijk voor dat 'choppers' [tegenwoordig meestal bereden door oudere mannen die hun driedelig pak op zondag inwisselen voor het leren jack en zich op die manier bevrijdt voelen van hun dagelijkse zorgen] een doorbraak naar het grote publiek maakten en nog altijd als cool worden beschouwd .

Tip: een jointje voorafgaand aan deze film helpt enorm!

Nee, dat is geen zwaktebod. Er zijn enkele films die over dit soort thema's handelen en waarbij het fijn is om je zo goed mogelijk in te kunnen leven. Je kan de film dan over het algemeen veel intenser tot je laten indringen.

Wat is en blijft dit toch een prachtige film. De rustige, alles overdenkende Fonda, het continue stonede grinnikje van Hopper, de grappen en grollen van Nicholson (geniale scene wanneer hij uit de gevangenis komt en z'n eerste ochtendborrel neemt, dat blijft lachen), het camerawerk en montage, de landschappen, de motoren en de muziek: fantastisch.

De afschuwelijke bad trip richting het einde heeft wat mij betreft wel degelijk een functie: het laat je, tevens door de eindscene, met opengesperde ogen en een verschrikkelijk onbehagelijk gevoel achter. Terwijl de film toch vrij opgeruimd en optimistisch begint met twee maal Steppenwolf en zonovergoten landschappen.

Ik dacht dat ik al lang had gestemd op deze film, maar dan bij deze: 4,5* (net geen 5 omdat de verhaallijn ook van mij wel net iets beter had mogen zijn).

Dooie boel.

Wat me vooral opviel tijdens het bekijken van Easy Rider is hoe opmerkelijk slecht de regie wel niet is. Visueel zo plat als het maar kan. Ik heb geen enkel mooie shot gezien. Zo zien de landschappen er geheel sfeerloos/kleurloos uit en wordt de boel ook nog eens gestort door de vreselijke soundtrack. Wat nog koddiger is, is de waardeloze timing en ritme die Hopper ervoor verbruikt.

Verder verwisselt de film van plat en vreemde situaties tot behoorlijk saai en beuzelachtige dialogen tot flauw en pijnlijk humorloze toestanden tot irritant en karakterloze personages en o zo quasi-heftige incidenten. En als dat nog niet genoeg is krijgen we nog een paar moralistische speechen die nog herkenbaarder zijn dan de pest. Maakt dat het nog voor ons kleveriger? nee alles behalve.

De acteerprestaties waren verder niet echt te pruimen. Nicholson en Hopper zetten een leuk rolletje neer, de rest hoepelt maar wat rond zonder enig vorm van kunnen. Ik kan me 1,2,3 niet herinneren dat ik zoveel ondeugdelijk en beroerde bijrollen in een film gezien te hebben.

Ik vond altezamen een extreem saai en onverteerbare tocht. 1* voor het einde.

nou, voor mij zijn die 2 hoofdrolspelers net perfect, karakterloos inderdaad maar was de hele hippie-cultuur dat dan niet ? Het feit dat een hele generatie op zoek was naar een identiteit en vrijheid draagt daar wel toe bij.

Hoezo dat als ik vragen mag?

Ja...hippies zijn stoer!

Easy Rider

Easy Rider zorgde bij mij echt voor hoge verwachtingen, wie kent Easy Rider nu niet? Maar verdomme ik wou dat ik hem niet kende.

Het verhaal is verschrikkelijk saai, Fonda en Hopper vallen mee en de regie is eigenlijk meer irritant dan interessant met als dieptepunt die trip scene op het kerkhof. Op de hoes staat trouwens nog dat hij geweldige muziek heeft maar buiten Steppenwolf kon het me allemaal niet bekoren.

Zoals hierboven is gezegd is de grote tegenslag het verhaal. Je zit 85 minuten lang te kijken naar niets, maar dan ook echt niets. Eerst komen ze bij een soort van sekte uit, die me trouwens hard deed denken aan de Charles Manson beweging, dan krijg je wat gelul over wiet. Dus dan ben je al in de helft van de film. Dan wordt opeens uit het niets Jack Nicholson vermoord, door wie? Volgens mij die kerels uit dat restaurant maar daar ben je ook weer niet zeker van. En dan krijg je weer van die constante nietszeggende dialogen. Het enige waardoor de film niet het minimum krijgt is het einde. Ik kreeg er in ieder geval een echt slecht gevoel bij en ik weet nu niet of dat de bedoeling is maar desalniettemin vond ik het toch een knap einde.

Kort samengevat zorgen de saaie dialogen, de sfeerloze beelden en de muziek voor een veel te overgewaardeerde film.

1.5*

Overgewaardeerd? De film scoort slechts een 3,44 en er zijn zat mensen die 'm slechts 1* geven.

"t is nu eenmaal niet een film die zich tegenwoordig als hapklaar kijkvoer aandient. Je moet er moeite voordoen. Je zult je moeten verdiepen in de tijd waarin het gemaakt werd. Zowel op sociaal cultureel vlak als de situatie waarin de filmindustrie zich op dat moment bevond. Pas dan kan je de film op zijn juiste waarde schatten en openbaard zich een meesterlijke film. Want nee, een boeiend snel verteld verhaaltje is niet wat Easy Rider je voorschotelt. Wel een zeer treffend tijdsbeeld en commentaar daarop.

Ik doelde ook niet echt op de rating hier op MovieMeter maar er zijn nog zat genoeg andere mensen die er echt bij zweren. Ik heb trouwens ook nog niet lang geleden een reeks boeken gekocht waarin deze bij de 100 beste films staat.

Om me trouwens te verdiepen in de tijd is redelijk moeilijk want ik heb nooit de jaren '60 meegemaakt. Dus de commentaar en het tijdsbeeld is voor mij echt moeilijk te begrijpen.

Prachtig startpunt is het boek Easy Riders, Raging Bulls. Schets op geweldige wijze hoe Hollywood begin jaren 70 compleet veranderde. Ondermeer dankzij deze film. Dus die plek in een zichzelf serieus nemende top 100 is terecht.

Maar je kijkt deze film nu waarschijnlijk door een zelfde bril als de studiobazen uit die tijd. Die niet begrepen hoe een dergelijk 'lege' en 'lelijk uitziende' film miljoenen bezoekers trok en hun peperdure gelikte studiofilms niet.... Na het lezen van dat bek weet ik zeker dat je de film meer zult waarderen.

Ik zal wel is op zoek gaan naar dat boek maar ik betwijfel eerlijk gezegd dat dat iets aan mijn mening gaat veranderen... Maar goed ik zal het eens proberen Bedankt voor de tip trouwens

Een film die ik zo'n 40 jaar geleden voor het eerst zag, en deze week opnieuw... Waarschijnlijk was ik destijds te jong om er alles van te snappen, maar het trok me aan, die drang naar vrijheid, die vooral verbeeld wordt door de prachtige landschapshots. Want dat is het thema: vrijheid, en hoe moeilijk dat haalbaar is in deze wereld. Het begin van de rit laat de hoofdfiguren zien die hun horloge wegwerpen: vanaf nu leven ze zonder klok, m.a.w. vrij van de beperkingen van de maatschappij.

Easy Rider is door de jaren een icoon-film geworden, maar blijkt toch niet verouderd. Ook al omdat deze film de hippie-cultuur niet kritiekloos ophemelt, maar ook schaduwzijden toont (de bad trip, de relatieproblemen in de commune, de botsing met de landelijke maatschappij...) Het personage van Jack Nicholson zegt ergens: je vrijheid maakt andere mensen bang, en dan worden ze gevaarlijk... Dat is een sleutelscène, die betekenis geeft aan het slot.

Eén minpunt aan deze film: Peter Fonda heeft te weinig uitstraling. Naast rasacteurs als Dennis Hopper en Jack Nicholson valt hij hopeloos door de mand.

Maar voor de rest: een blijver.

Neh! Neh! Neh! Fuh! Fuh! Fuh! Indians.

Geweldig stukje, wanneer Nicholson op de vroege morgen een slok uit zijn Jim Beam fles neemt. Mooie, sterke prestatie ook van hem trouwens. Net als Fonda en Hopper, die ook precies goed hun werk doen. Het lijkt in het begin wat houterig allemaal, vooral de dialogen, maar dit went vlug en na een tijdje ''hoort het gewoon zo'' en is het eigelijk gewoon helemaal geweldig.

De film begint pas echt wanneer we Steppenwolf met Born to Be Wild horen, geweldig! Toen zat ik direct in de film. Fonda en Hopper scheuren - onder begeleiding van de muziek - door Amerika naar Mardi-Gras, wat een reis vol met mooie dingen wordt. De ontmoetingen met de vreemde mensen, de prachtige gebieden, uitgerekte landschappen, kilometerslange wegen en het moment dat ze in de gevangenis zitten en Nicholson's personage ontmoeten.

De sfeer is wel erg vreemd. Mooi, maar toch heeft het constant iets dreigends. De hippie-personage's die Hopper en Fonda vertolken zijn nou niet bepaald vrolijke, leuke gasten die je vaak een smile op je gezicht zullen bezorgen. Eigenlijk is het wat somber allemaal, maar dat maakt de film juist ook weer sterk. In veel films worden de beelden, karakters etc. erg verheerlijkt. Dit is een film die dat niet doet en dat kan ik wel waarderen. Toch zijn er zeker momenten die wel erg grappig zijn, vooral dankzij Nicholson. Vooral het personage van Fonda is maar saai eigenlijk, maar wie weet wat voor ellende daar allemaal achter schuilt. De drugs-scéne - met de twee vrouwen - is erg vreemd, maar ook weer fascinerend, mooi gedaan.

Het einde van de film komt onverwacht. Eigenlijk is het gewoon een klap in je gezicht. Maar, toch ben ik blij met dit einde, het past precies in het American Dream plaatje, die van het één op het andere moment ineens omslaat. Over het algemeen dus een mooie film, waar ik naar herziening waarschijnlijk nog wel meer uit ga halen. Dikke voldoende.

Easy rider is een film die heeft ook wel alles, humor, en drama, en nog veel meer. Het sterkste in de film vond ik Peter Fonda, maar dit is ook een voorbeeld van een film waar alle acteurs ijzer sterk spelen.

De beelden vond ik geweldig, en gaf samen met de muziek een goed gevoel.

Maar er is maar 1 ding wat ik miste in de film, en wat er ook wel voor zorgt dat ik geen 4.5 of 5 geef.

De film heeft apsoluut geen verhaal, sommige houde daar van, maar ik niet.

4.0*

Dennis Hopper was wel de sfeer maker van de film ja, maar Peter Fonda speelde zo.. Echt vond ik dan.

Wat zijn meningsverschillen toch weer heerlijk. Ze horen bij de mens en zijn ook noodzakelijk voor zelfreflectie en ontwikkeling. Het grote verschil in becijfering toont wel aan dat Easy Rider een echte love-it-or-hate-it film is.

De jaren zestig zal voor mij altijd een fascinerende periode blijven. Voor het eerst begon de jeugd zich grootscheeps af te zetten tegen de gevestigde orde en vastgesleten waarden en normen, waardoor min of meer een culturele revolutie plaatsvond. De manier waarop de 'hippies' dit deden wordt vaak verheerlijkt en was misschien niet de beste manier, maar het heeft toch een blijvend, positief effect gehad denk ik. Ik ben dan ook van mening dat de tijdgeest die Easy Rider belichaamt zeker niet achterhaald is en eigenlijk iedereen zou moeten aanspreken. Want zeg nou zelf, wie zou nu niet eens tegen de verwachtingen van de maatschappij in willen en gaan, en alleen die dingen doen die je graag wilt doen?

Naast die speciale waarde die de film voor mij heeft, is hij ook nog eens mooi geschoten. Ik blijf een zwak houden voor eindeloos langgerekte Amerikaanse snelwegen, waarop de reiziger enkel vergezeld wordt door een eenzame cactus, rotspartij en een brandende zon. Ook de abrupte montage van de overgang tussen de scènes vond ik wel wat hebben. Had het nooit eerder zo gezien in ieder geval. De roadtrip-beelden wisten, samen met de typisch jaren zestig soundtrack, een heerlijk gevoel van vrijheid over te brengen. Je ziet ook dat de acteurs echt plezier beleven aan het maken van de film.

Er zijn maar weinig films gemaakt die de jaren zestig zo goed uitbeelden. Gelukkig hebben we Easy Rider.

Get your motor runnin'...

Dikke vette klassieker. Meer woorden hoef ik er niet meer aan vuil te maken.

4.5*

Wat is het toch dat deze film zo goed maakt?

Voor mij persoonlijk is het de geweldige sfeer, waardoor ik elke keer deze film weer met een grote glimlach kijk. Een knoeperd van een soundtrack (vooral Steppenwolf is perfect), prachtige beelden van Amerika, het heerlijke nonchalansme van de hoofdacteurs en ga zo maar door.

Geen film die de jaren '60 zo sterk neerzet als Easy Rider. De hippietijd stond vol van idealisme, maar kon nog steeds op veel tegenstand rekenen van het strenge conservatieve gedeelte van de Amerikaanse bevolking.

Ik weet wel. Elke keer dat ik deze film opzet, heb ik een gigantische drang om zelf op een motor te stappen en door de uitgestrekte landschappen van Amerika te gaan touren.

Toch maar verhoogd naar 4,5*. Dat is de film dubbel en dwars waard!

Aardige road-tripfilm met wat leuke gedeeltes en wat minder boeiende gedeeltes. Het losbandige geheel is kenmerkend voor de periode waarin Easy Rider gemaakt is. Gelukkig is het na 1969 en het uitvloeisel (die hippie jaren '70, je weet) weer helemaal goedgekomen met de mensheid. Jack Nicholson steelt in zijn bijrol de show.

Hallucinante film, met goede muziek, knappe beelden en uitstekende acteerprestaties (Jack Nicholson is echt schitterend). Op het eerste zicht lijkt dit een sxities-mengeling van Sideways, Forrest Gump en Into the Wild, maar deze film is niet meteen hapklaar kijkvoer. Door het vreemd opgebouwde scenario (die kerels uit de kroeg die 's nachts plots tevoorschijn komen en Nicholson doodkloppen ) en de vele hallucinaties (die finale trip op het kerkhof... Kop noch staart aan te krijgen. Deed me zelfs denken aan een scène uit de film Pi die ik ooit eens gezien heb), lijkt het met momenten wel alsof jíj degene bent die aan de drugs zit.
Easy Rider is een knap gemaakte film, zeker als je weet dat dit met een piepklein budget is gemaakt en zonder professionele crew.
Een klassieker waar je achteraf nog lang van naduizelt.

Easy Rider.. Opzicht vond ik het een erg mooie film met erg sterke acteerprestaties van Fonda, Hopper en (de nog zeer jonge) Nicholson. Het verhaal blijft opzicht aardig boeien en er zat ook genoeg variatie in. Hier en daar een scene die ik wat minder vond, maar opzicht heb ik me prima vermaakt!

3,5*

Nou joh.

Dat is inderdaad wel hele grote onzin.