Easy Rider (1969)

Dat zeg ik niet, ik zeg alleen dat Easy Rider een flutfilm is. In die periode zijn verder vele meesterwerken gemaakt.

Dat had orbit wel begrepen, (hoop ik althans)... Vandaar die

Inderdaad, maar Easy Rider is verre van een flutfilm Misschien zijn jullie gewoon nog te jong voor deze reis door ons verleden

Kunnen we dan stellen dat enkel veertigers in hun midlife-crisis hierop kicken? Dat zou een logische, doch pijnlijke vaststelling zijn...

Als je enkel Hollywoodgeweld gewend bent, trekt niemand deze film, dat heeft absoluut niets met leeftijd te maken.

Ik moet hem maar eens herzien, de eerste keer dat ik hem zag, vond ik het maar vrij matig.

Nee, dat kunnen we niet stellen, want ik ben geen veertiger en verkeer ook niet in een midlife-crisis..

Ik kan me echter wel in wat meer verplaatsen dan alleen mijn eigen jeugd. Misschien is de pijnlijke conclusie wel dat de jeugd iets te weinig zitvlees heeft voor dingen die niet direct op henzelf betrekking hebben

Wat bedoel je hier mee?!

Ik hoop dat je dat verwijt niet aan mij richt, want dan zit je er ferm naast. Ik denk niet dat je mij een Hollywoodbeest kunt noemen...

Aangezien hij fel wordt afgebrand door enkele (jonge) users die klaarblijkelijk geen idee hebben waar deze film over gaat. En dat is trouwens niet alleen bij deze film het geval, ik bespeur eenzelfde tendens bij meerdere oudere films, erg jammer en een beetje raar ook wel.

Het lijkt wel alsof iets dat zich niet direct in hun tijd afspeelt gelijk oninteressant is. Dat bedoel ik ermee. Ik hoop natuurlijk dat ik het fout heb

Wees gerust, je hebt wel degelijk ongelijk, sommige films hebben een tijdloze moraal. En sommige films steken ook gewoon goed in elkaar...

Dan is het goed

Ik vind het daarnaast ook gewoon leuk om te zien hoe stijlen, maniertjes, omgevingen e.d. door de jaren heen veranderd zijn.. kan soms helemaal nostalgisch van oude britse 60s films of series worden, terwijl ik toen nog niet was geboren en ik géén brit ben.. tsjah

Een film die het bekijken waard is, maar ook niet meer dan dat. Matig acteerwerk, verhaal is niet meer dan een stelletje hippies op weg naar New Orleans en wat ze zoal meemaken onderweg. Het is wel leuk om te zien hoe de tijden zijn veranderd. **

Vooral de laatste scènes van de film vind ik schitterend. De heftige, prachtig in beeld gebrachte LSD-trip en ook niet te vergeten het einde van de film, als ze worden neergeschoten.

Ik vond de film niet veel aan.

raar einde en raar verhaal 2,5

Wat heeft deliverance in jezusnaam te maken met deze film? Volstrekt onvergelijkbaar!! Die scènes waarop Avitas doelt zijn al helemaal 180 graden verschillend van de sfeer of scènes in deliverance.. bedoel je geen andere film of wat?

Na zovele jaren nog eens opnieuw bekeken. En eerlijk gezegd valt dat toch wat tegen. De muziek blijft prachtig (al is die dan "van voor mijn tijd").

De film mist echter toch wat intrige, werkelijke plot. Alles gaat gewoon gezapig zijn gangetje. Dit is natuurlijk het kenmerk van zowat elke road-movie, maar in mijn herinnering had ik toch een positiever beeld van deze (cult-)film.

De hippie-sfeer is wel goed getroffen en daardoor wordt easy rider meer een historisch tijdsdocument, en daardoor alleen al de moeite. Maar als film op zich, na al die jaren, toch wat magertjes.

Een film uit de oude doos maar daarom niet minder.Natuurlijk weet hij onze generatie minder te boeien dat wel.Op deze film gekomen omdat ik de biografie van J.Nicolson gelezen had om het plaatje compleet te krijgen.Toch heeft hij iets, het easy rustig aan, love, peace and harmony.Het einde maakt hier een bruusk einde aan wat ik heel sterk vind in deze film(contrast met de rest van de film).Leuk als document uit de aflopende hippie tijd. 3,5 ster.

wat een ongeloofelijk lage score voor deze klassieker

Easy Rider is gewoon een relaxte roadmovie met een heerlijke soundtrack. Jack Nicholson speelt weer erg leuk zoals meestal. De hoofdrolspelers vind ik matig.

Het einde is wel wat heftig.

Prachtige film die het midden houdt tussen documentaire en speelfilm. De hoofdrolspelers, in feite 2 mannen plus de twee mannen die mee liften, zijn fantastisch. Dat de film grotendeels
improviserend tot stand kwam en een deel van de cast van de straat geplukt werden geeft deze film extra kleur en sfeer.

Twee motorcowboy's kunnen vrij leven door drugshandel en op hun tocht komen ze mensen van allelei slag tegen. Hun hippy koppen (dat prachtige ronddraaiende shot) maar de vele anderen
zijn net zo intrigerend als de landschappen. En ook de beelden van de slavenhusjes, de monumentale vila's etc.
Platteland is hun ideaal maar stadse hippies worden door
de conservatieve plaatselijke bevolking niet getollereerd. De aan lagerwal geraakte advokaat: heeft bij het rechte end, echte vrijheid wordt daar als bedreigend ervaren

Bijna alle dialogen zijn improviserend tot stand gekomen:
dat is te merken...er heerst een weldadige relaxte sfeer...
tot hilarisch stoned: "Ufo's beaming right at ye". De sfeer van eind jaren 60 waait je tegemoet en het contrast met de Zuidelijke conservatieven is realistisch. Wie deze film alleen als speelfilm bekijkt en op zoek is naar een spannend verhaal mist de crux van deze trip.

In deze Amerikaanse film komt geen typische hoog bouw voor. De echte steden zijn ver weg. Behalve New Orleans, aan de zee, maar dat zit in verhullende carnavals sfeer verborgen. Daar op het kerkhof spelen zich ook de "carnavallen" van de LSD in de hoofden van twee helden en hun "vriendinnen" af. Waarbij ze even hun ware aard en frustraties tonen, zoals carnavalsvierders ook met de maatschappelijke werkelijkheid even spotten.

De hippies zijn verkleedde stedelingen verdwaalt in een landschap waar ze geen echte binding mee hebben. (zoals die boer met de Indiaanse dat wel schijnt te hebben). Zo zaaien de
de Christelijke Hippies op een plek waarvan een boer weet dat het ovruchtbaar is. In de echte natuur zullen deze, veilig op de harde weg, rijdende decadenten niet overleven...."We blew it".....misschien daarom het bruuske einde: modern gewond wild, met aangeschoten idealen, worden door "conservatieve jagers"
afgemaakt. De natuur is niet het rechte asvalt maar een eigenzinnig slingerende rivier die ras-poët Bob Dylan al improviserend, voor de film, in woorden vloeiend liet stromen:

That river flows, flows to the sea
wherever that river goes,
that's where I want to be.

Flow river flow
past the green shady tree
flow river flow to the sea.

5*

Vaak kom ik commentaren tegen dat ze de film niks aan vinden omdat ze niks met de personages hebben.
Dat is voor mij een kortzichtige manier om over een film te reflecteren en dus te oordelen. Wie een film alleen maar goed vindt omdat men zich met de personages kan identifiseren, is in de film op zoek naar de eigen bevestigende en dus gelijkhebberige speigelbeeld. Echte nieuwsgierigheid durft de confrontatie met de eigen ontkenning aan te gaan: verder kijken dan je eigen spiegelbeeld (je eigen identiteit dus) is leerzamer en levert meer op. Ook van een maffe "Easy rider" kun je nog veel eh...opsnuiven...eh opsteken...eh...bekijk het maar!

Eindelijk weer eens een waardige reactie op deze film!

Legende wil toch dat ome Bob zeer ontevreden was over het script van deze film en vervolgens wat woordjes op een servetje neerpende en dat opstuurde naar een van die kerels van The Byrds en dat het uiteindelijke nummer verder hebben afgeschreven

Maar welke woorden zouden nu precies van onze raspoët afkomstig zijn geweest???

Legende's zijn niet de meest betrouwbare bronnen. De meest betrouwbare bron voor mij is Peter Fonda uit de mooie extra documentaire: "Shaking the Cage". Op het eind vertelt Fonda over zijn gesprek met Bob Dylan dat het slot van de film betreft: (we zien de shot vanuit de helicopter met de weg en de rivier) Fonda spreekt:

"Bob Dylan said: What's the end of the movie meaning to you? (Fonda terugkijkend: I wasn't ready for that question.)

Fonda: Well eh.. there's the road that man builds we can see that, there is the end of the river and that's the road what God builds. You can see (de film dus) what happens on the road that man builds": en dan begint Bob Dylan spontaan te dichten: Fonda reproduceert de regels uit zijn hoofd.

You know, how close can you get man?

Je kan je ook afvragen in hoeverre Dennis Hopper verantwoordelijk is voor deze film. Zijn inbreng

(ideeënrijke vrije regie) is groot (en Biily is een prachtig personage dat perfect contrasteert met cool bedachtzame Wyatt"), maar zijn te lange "final cut" werd door anderen overgedaan. Met dat resultaat ging hij accoord. (wat enorm voor hem pleit!) You know, all ego's were exploded then man!

Dat is ook het fascinerende aan deze fantastische film: de manier waarop het tot stand gekomen is! Zo waren Peter Fonda en Dennis Hopper het niet eens over hoe de laatste dialoog moest eindigen. Als je documentaire ziet is het opvallend hoe Peter op de uitspraak "We Blew it" komt. Hij dacht eerder aan de film zelf dan aan zijn rol! Voor een groot deel was "Easy Rider" het resultaat van een typisch vrij groepsproces. You know, they were real relax man!

We kunnen dus deze film, in vooral de zwevende geest van de jaren 60/70, vrij interpreteren: Real great man!...You know!....

Voor de liefhebbers zie ook Martin Scorcese's "No direction Home" over Bob Dylan. Deze titel slaat ook perfect op "Easy Rider"!

uit Bob Dylans "Ballad of a Thin Man":

Because something is happening here

But you don't know what it is

Do you, Mister Jones?

You know...

Ha okay, nou jouw versie is een stuk poetischer dan het idee wat ik had bij de totstandkoming van dat nummer. In mijn gedachte was het meer zo gegaan;

_____

Peter Fonda (PF) en Bob Dylan (BD) zitten na een avondje stevig doorhalen in een diner te ontnuchteren met een flinke kop koffie (zwart). Het is 8.30 op een woensdagochtend en de zon schijnt lekker in LA.

PF; "He Bob man, you know this film were making..."

BD; "Yeah man, what about it."

PF; "You know, you're contribution to the whole of it. The music man, the music!"

BD (zucht zichtbaar vermoeid); "I told you already, it sucks big time man! It's a fucking stupid hippie movie Peter. You know man, you can shove it up yours... ."

PF (lichtelijk teleurgesteld); "Eh man... it's about freedom and stuff, you know... It's important to me man, come on, you know that."

BD; "Yeah well... you know, i'm gonna take a piss and then I'm out of here... realy should make an apointment with my bed right now man. I'm realy, realy tired... It was a good joint though last night man, nice women to... should do that again sometime soon."

BD trekt alvast z'n jas aan en loopt nog wat onzeker naar de WC. Op de WC staat BD geleunt tegen de muur met het hoofd omlaag naar de stroom pis te kijken die in het afvoerputje van het urinoir verdwijnt. Bob vraagt zich af waar al die drank van afgelopen nacht nu toch uiteindelijk heen gaat. In een moment van plotseling opwellende inspiratie vist hij een servetje op uit z'n jaszak en pent wat regeltjes neer over een rivier op weg naar de oceaan... And the rest is history, man!

______

Maar he het waren de sixties, dus wat je zegt alles was mogelijk, dude

In the sixties waren de mythmakers populairder dan de mythbusters.......maar dat is misschien iets van alle tijden.

You know....keep on dreaming, man! Hedendaags: ideals are real dope...

Mijn dvd versie van "Easy Rider" bevat dus de documentaire "Shaking the Cage" waar Fonda, Hopper en anderen terugkijken op de totstandkoming van de film. Deze documentaire is echt een aanrader!

Waar komt die legende van dat servet toch vandaan? Mijn verhaal komt dus uit Fonda's mond en volgens mij, op de manier waarop hij het zich herinnerde, zit dat dicht bij de ware toedracht, maar dat sluit een servet niet uit!

Check this shit out, man!

Ik heb volgens mij drie keer de kans gekregen om deze film bekijken, en ik zie nog steeds niet wat er zo bijzonder is aan deze “klassieker”.

Stomme dialogen, stomme gebeurtenissen, saaie en platte personages waar mee ik niks mee kreeg (alhoewel Nicholson wel aardig is) en verder is de soundtrack verder wel goed, maar dat is dan ook bijna het enige positieve dat ik bij deze film kan bedenken.

1,0 ster

Schitterend. Nog iemand heimwee naar die tijden?

Voor wie van Hippies geen genoeg kan krijgen is de film "Grand theft Parsons", met o.a. een prima Johnny Knoxville, een hilarische tip!