Das Leben der Anderen (2006)

Het was in die zin een film in de Duiste traditie, dat het wat toneelmatig was opgezet. Maar met Derrick had het absoluut niets te maken, daarvoor was de emotionele lading te groot en de stof te diepgaand. En absoluut niet kleurloos gespeeld.

Goed filmdebuut van deze jonge regisseur. Het plot wist mij van begin tot eind te boeien en het einde was zelfs tamelijk spannend. Ik betrapte mezelf dat ik op het puntje van de bank zat. Het was mooi om te zien hoe de personages naar elkaar toegroeiden, terwijl ze dat van elkaar niet wisten. Ik zal niet teveel van het plot verklappen, maar ik was blij dat alles aan het einde duidelijk werd voor de hoofdpersonen.

Gefilmd in een mooie stijl, zo vond ik het bijvoorbeeld heel mooi dat de scenes waarin de Stasi-man op zijn kamertje af zat te luisteren altijd in kille grijstinten gefilmd werden en dat de scenes van de theatermaker altijd in warme rode kleuren. Thematiek lijkt me duidelijk.

Nee he

The Lives of Others (2011) - imdb.com

Hoe kom je er bij dat dat iets met deze film te maken heeft?

Check

Aha, ik vraag me af wat dat zou moeten voorstellen. Een remake lijkt me eigenlijk volstrekt onmogelijk.

Verdammt noch mal!

Ja, hier heb je wel een goed punt. Al rekende ik die ander niet helemaal tot bad guy omdat hij zich toch weer aan iemand anders moet verantwoorden en dus zelf ook tot bepaalde situaties wordt gedwongen. Hij komt ook kwetsbaar over en probeert te overleven, net als de andere personages. De film relativeert dat vrij goed, zonder dat het ten koste gaat van de kracht van de bad guys. Je leeft wel echt mee en krijgt een beetje een hekel aan ze.

Saai?
Tja, als je verwacht spectaculaire achtervolgingen, schietpartijen, bloed, pijn en verderf in de letterlijke zin, te zullen zien, dan kom je van een kouwe kermis thuis.

Kleurloos gespeeld?
Dit is geen sprookje, oemoe! In alle opzichten wordt hier een realistisch getrouw beeld geschapen van Oost-Duitsland in de verstikkende periode van het totalitair-socialisme.

Voorspelbaar?
Nooit ook maar een moment overwogen dat er weleens een complot achter het 'incident' zou kunnen bestaan?
En alles behalve voorspelbaar is de manier waarop Dreyman zijn dank betuigt aan deze anonieme 'held'. Een film-historisch memorabel emotioneel treffender einde was aan mij niet eerder vertoond. Het einde is in een woord: GENIAAL.

Ach, oemoetje, dit is grote mensen kost en niet voor individuen, die op een speentje willen zuigen.

Ik snap wat je zegt, maar het voorbeeld wat ik eerder noemde geeft voor mij aan dat het anders zit. De werkman wil al stoppen met het vertellen van de mop omdat ie Grubitz ziet zitten. Deze provoceert hem en sterker nog: Hij vertelt zelf ook een mop over Honecker.
Vervolgens vraagt hij zijn naam en afdeling, doet alsof hij hem aan gaat geven, begint te lachen en zegt "daar had ik je mooi te pakken he?" om hem vervolgens later toch aan te geven / te degraderen. Puur sadisme, wat in dit verband helemaal niets met zijn superieur te maken heeft, maar 100% zelfingenomen machtsmisbruik is.

@Wavanbuuren, dat klopt niet helemaal wat je zegt!
Want Grubitz vraagt éérst aan de jonge knul zijn naam, afdeling en rang, en pas dáárna begint hij hard te lachen om vervolgens te zeggen dat ie een geintje maakt! Pas dáárna vertelt hij zélf die mop over Honecker! Die gaat ongeveer zo: "Wat is het verschil tussen Honecker en een telefoon? Niks! Ophangen en opnieuw kiezen!"
Hoe kom je er trouwens bij dat Grubitz die werkman alsnog aangeeft en/of degradeert? Daar wordt volgens mij verder niet op ingegaan hoor. Of zie je dat later in de film terug?

De volgorde die je aangeeft is natuurlijk correct. Het ging me er eigenlijk meer om aan Thomas uit te leggen waarom ik Grubitz wel degelijk een echte "bad guy" vond die ook zelfstandig sadistisch handele en niet, zoals Thomas stelde, tegen wil en dank slecht was om zijn superieuren te pleasen. Maar zoals jij de scene neerzet klopt ie inderdaad.

Op het moment dat de val van de muur wordt aangekondigd via de radio, zie je die werkman een buro achter Wiesler ook aan het enveloppen ontstomen. Daar kun je dus uit opmaken dat Grubitz wel deglijk zo smerig is geweest om hem aan te geven.

De manier waarop ze zo prachtig ingetogen de val van de muur lieten meemaken vond ik ook echt één van de absolute hoogtepunten. En dan de "reactie" van de ontstomers die eigenlijk niet weten wat ze moeten. Zo menselijk!

Ben je er trouwens al bijna psychisch aan toe om te stemmen?

Ik wist niet of dit een film zou zijn die me echt zou boeien, hij leek me wat stoffig en saai.

De film begint inderdaad wat traag maar gaandeweg wordt je meegezogen in het indrukwekkende verhaal.

Dit hoogstaande drama laat je niet meer los tot de wondermooie eindscene, die me echt ontroerde.

De film heeft zeker indruk op me gemaakt.

Aha, kijk, dat heb ik dus niet gezien! Daar heb ik dus overheen gekeken! Bedankt!

Nee, want ik ben psychisch héél zwaar onder druk gezet door de stasi!

Iets teveel spannend afgerond filmverhaaltje en daarmee te weinig overtuigend drama in de historische context, naar mijn smaak. Maar verder wel sterke film.

Veel van deze film verwacht en na afloop waren deze verwachtingen gelukkig ten dele ook wel ingelost. Er zitten een paar memorabele scenes in. Ik vind die waarin er een kruisje achter de naam van een scholier wordt gezet erg sterk. Natuurlijk ook met verbazing gekeken hoe het er destijds aan toeging. En gelijk ook beseffende dat dit niet zo heel lang geleden afspeelde. Toch pakte de film mij niet helemaal. Ik vind het einde wel mooi maar niet heel erg bijzonder. Terwijl dit het wel was. Kan ook liggen door de manier van timing in de film. Ik zou bepaalde scenes anders hebben gedaan waardoor de sfeer beter behouden zou blijven.

Naar mijn gevoel ging het hele verhaal traag maar zeker naar het hoogtepunt toe wanneer Christa-Maria overreden wordt. Tot daar vond ik het een erg geloofwaardig drama. Daarna vervalt de film tot veel minder geloofwaardig en snel afgeraffeld filmverhaaltje, waardoor ik me lichtjes bedrogen voelde.

Wauw, prachtige weerspiegeling van de DDR.. en hoe dat systeem in elkaar zat. De scene waarin Wiesler aan het afluisteren is en dat pianospel hoort, echt magnifiek..

Zoals al eerder genoemd was de scene met het overrijden van Maria wel echt enorm ongeloofwaardig

Toch verdient deze film 4.5*

Die scene vond ik nog passend in de film tot dan toe. Daarna glijdt het teveel af naar ongeloofwaadig afgerond verhaal. Mijn mening.

Nog steeds de stasi niet van je af weten te schudden, Narva?

Sommige dingen zijn niet te voorkomen. Als je na een maand nog altijd regelmatig terugdenkt aan een film, dan moet het laatste halfje er ook bij. In totaal mijn zevende film met de volle mep

Ik zie dat de film 137 minuten duurt. En ik heb 127 minuten opgenomen Dan maar wachten tot-ie weer op tv komt. Of krijgen natuurlijk maar ben net jarig geweest.

Het kwam er maar niet van deze film te kijken. Iets stond me tegen, al was iedereen positief. Nu blijdschap alom, dat ik er alsnog voor ben gaan zitten.

Relatief kort geleden ging het er in de DDR nog op deze wijze aan toe. In hoeverre die gedachte mijn mening beïnvloedt, weet ik niet precies. Wellicht maakt dat de kijk-ervaring intenser. Het verhaal overtuigt echter dermate, dat de fictie tijdens het kijken voor waarheid kan worden aangenomen.

Het is bewonderenswaardig hoe de film voortdurend spannend en onvoorspelbaar blijft. Van begin tot eind zat ik op het puntje van mijn stoel. Dat is voor een groot deel te danken aan Ulrich Mühe en zijn personage Hauptmann Gerd Wiesler. Een ingetogen rol, zeer krachtig neergezet.

Ooit al eens aan zelf kopen gedacht?

goedemorgen Ga hem niet kopen, miss als ik 'm keer voor 5/6 euro zie liggen.

Ik heb 'm vandaag gekocht voor mijn moeder bij de Blokker voor €10,- dus dat is nog wel te doen lijkt mij?

Een boeiende film met een goed thema. Scènes die een goed beeld tonen van hoe het in het oosten was. Het einde deed hem voor mij.

hoe komt het toch dat deze film zo hoog staat?

Omdat sommige films meer inhoud hebben dan oppervlakkige spektakels...