Rampo Jigoku (2005)

Ontzettend gave filmpjes vooral Caterpillar vond ik geweldig, ontzettend luguber. Erg mooi gefilmd allemaal en Asano is zoals altijd weer helemaal goed bezig een dikke 5*

Vooraf had ik werkelijk geen enkele indicatie waar ik dit mee moest vergelijken. Gebeurt trouwens wel vaker als ik een Aziatische film kijk. Verwachtingspatronen had ik wel, maar durfde ik niet te laten overheersen. Uiteindelijk ben ik gewoon achterover gaan zitten en heb ik mij laten verrassen door een film die wars is van alle filmregeltjes. De beeldenstromen kwamen als een verfrissende douche over mij heen. Surreëel, vervreemdend, kleurrijk, beangstigend, deze film is het allemaal. Je moet er alleen wel voor open staan. Laat je meevoeren door de vlotte editing en de daaraan gekoppelde bevreemdende geluiden en beeldenpracht.

Het 1ste filmpje was weird. Je krijgt beelden te zien van een naakte man die wat acties onderneemt. Vreemde acties, niet verklaarbaar. Vandaar ook het ontbreken van muziek. De muziek zou in zo `n situatie alleen maar een bepaalde stemming opwekken ( vrolijk, triest etc. ), nu blijft alles open. Maar vreemd is het wel.

Het 2de filmpje was ook interessant, met name het contrast tussen vlot aan elkaar gemonteerde beelden onder begeleiding van een geluid. Dat zich het beste laat omschrijven als die van een voorbijrazende straaljager. En anderzijds de rust, de klassieke muziek en de prachtige kleuren. Verder ook wat meer dialoog in dit verhaal, dit oogt net even wat minder.

Het 3de filmpje is geweldig. Machtig mooie shots! Nog nooit zag horror er zo prachtig uit. Ook zeer functioneel trouwens. Wie in zo `n situatie op de grond zou liggen zou ook niet meer alles helder kunnen registreren. Geweldige aanblik als de man, zijn vrouw boven hem ziet opdoemen in de meest schitterende kleuren: blauw en paars. Daarnaast kleurt alles soms ineens rood of groen. De muziek past bij het lugubere sfeertje dat er heerst. Goede motivatie van madame om haar man te beschermen tegen de oorlog .

Het laatste filmpje is weer wat rustiger. Hij put vooral veel sfeer uit aardige decors en prachtmuziek. Jammer, dat de beeldenstromen en stilstaande shots wat werden teruggedrongen. De ontknoping mocht er dan wel weer wezen!

Lijkt mij typisch een filmpje die je kan blijven zien. Nergens mee vergelijkbaar. Veel aandacht voor de vorm, de verhaaltjes worden vooral dankzij de prachtige vormgeving nog effectiever uiteengezet. 4,5*

Na Ten Nights of Dream de tweede verzameling kortfilms die ik deze week kijk. En ook nu weer een zeer geslaagd project uit Japan. Rampo Noir streeft er naar een nieuw soort (Japans) horror genre te introduceren, en gebruikt daarvoor een serie korte verhalen van de legendarische horror- en mysterieschrijver Rampo Edogawa. Met maar een paar eerder verfilmde verhalen van deze man die ik zag (Gemini, D-Slope Murder Case) heb ik eigenlijk maar weinig om naar uit te kijken, maar ik had hier wél erg veel zin in. Volgens mij lenen Rampo's korte verhalen zich sowieso ook uitstekend voor (visueel creatieve) projecten als deze?!

I MARS'S CANAL, Suguru Takeuchi

Suguru Takeuchi mag dit project openen, en blijft daarna eigenlijk het buitenbeentje in Rampo Noir. Niet alleen is dit voorbij in een oogwenk (7 minuten?), ook is dit totaal abstract vergeleken de drie andere verhalen. Maar wat is dit een fucking prachtig stukje film! Vergelijking met Cunningham's Flex is makkelijk gemaakt en dat ook totaal waardig. De slow-motion bewegingen van Asano's naakte lichaam zijn prachtig in de geluidsloze omgeving, en de opkomende distortion tijdens een fragmentarische worstelpartij tussen twee naakte lichamen echt indrukwekkend. Een waardige opener, en stukje audiovisuele vormgeving van bovenste niveau.

II MIRROR'S HELL, Akio Jissoji

Terwijl Takeuchi het buitenbeentje blijft wordt Akio Jissoji met zijn tweede verhaal mijn grote favoriet in Rampo Noir. Naast het feit dat hij de enige is die al eerder een Rampo verhaal verfilmde (D-Slope Murder Case), is hij wat mij betreft filmtechnisch het meest talentvol en gedetailleerd. Interessant ook dat hij sinds zijn Mujo (1970) weinig heeft veranderd in zijn stijl. Enkel de techniek is wat aangescherpt. Zijn vele camera bewingen, dolly shots, gebruik van extreme groothoeklensen, overdreven perspectieven doen enkel denken aan zijn vroegere werk in zijn Buddhist Trilogy.

Veel respect ook naar zijn sets, gevuld met spiegels in kleine ruimtes. Wanneer hij na een conversatie tussen personen ineens de camera draait naar de echte personages blijkt dat wij enkel keken naar een spiegelbeeld. Heel knap.

III CATERPILLAR, Hisayasu Sato

Hisayasu Sato kiest het meest lugubere deurtje van de vier. Zeer sfeervol, op momenten bizar en vooral kunstig in elkaar gezet. De geobsedeerde relatie tussen een perverse vrouw en haar man die slachtoffer viel aan de oorlog en nu leeft zonder een paar benen of armen. Hij gaat het leven door als rups, in een smerig gebouw afgesloten van de buitenwereld - en zijn vrouw lijkt er enkel genot uit te putten. Het is pas wanneer een mysterieuze voyeur de ogen van de vrouw opent en deze lugubere relatie als de ultieme vorm van kunst begint te zien.

IV CRAWLING BUGS, Atsushi Kaneko

Uiteindelijk eindigen we met een stukje gitzwarte humor van Atsushi Kaneko. En opnieuw respect naar Asano want hij lijkt werkelijk overal in te passen. Ongetwijfeld omdat hij het echt zelf wilt en er daarom altijd gewoon veel zin in lijkt te hebben. Hier is hij een chauffeur met smetvrees en een vreemde angst voor onderhuidse bacteriën. Hij raakt geobsedeerd door een beeldschone actrice met een onmogelijk kapsel. Uiterst bevremende sfeer en hoewel alle filmpjes hun eigen aparte visuele stijl hebben is deze toch het meest opvallend; Felle kleuren, aparte sets en ongetwijfeld de meest bizarre ontknoping die dit project weet af te leveren. Ik kon enkel breed glimlachen bij het insmeren van het lichaam, het hysterisch lachen van Asano en de het allerlaatste shot in zijn appartement.

Ja, Japan blijft een land dat durft te proberen waar anderen bang voor zijn. Japan is volgens mij ook het enige land dat in staat is bestaande genres voor altijd een andere draai te geven. Mijn favoriet blijft Jissoji's deel, gevolgd door Kaneko's zwarte humor. Geweldig project dit, ontzettend van genoten.

4.5/5.0

Ik ken de schrijver Tarô Hirai van haar nog pluim, laat staan dat ik er ooit iets van gelezen heb, maar wat ik me wel afvraag is of deze omnibusfilm nauw aansluit bij zijn schrijfstijl. Zo ja, dan lijken zijn boeken mij een nachtmerrie om te lezen, aangezien vrijwel elk van de vier verhaaltjes vrij tot zeer abstract naar beeld vertaald werd. Tweede mogelijkheid is dat de men zwaar aan de scripts gesleuteld heeft waardoor het alsnog een vrij unieke adaptatie is geworden. Iemand die me hierover meer kan vertellen? Niet dat ik er verder van wakker lig hoor...

Even over de filmpjes zelf.

Mars Canal: Meteen het kortste filmpje van de reeks - ik geloof dat het niet langer dan vijf minuten duurt - en het is ideaal materiaal om "erin te komen". Als er geen synopsis vermeld stond op de DVD-hoes had ik er geen bal van begrepen, want het verhaaltje wordt zo abstract in beeld gebracht (totale afwezigheid van dialoog ook), dat de mooie beelden het enige zijn waar je als kijker houvast aan hebt. Erg knap geschoten en uiterst bevreemdend, maar inhoudelijk vrij waardeloos.

Mirror Hell: Aanvankelijk een beetje een warrig verhaal dat van de hak op de tak springt. Maar al gauw wordt er klaarheid geschept en daaruit blijkt dat Mirror Hell au fond niet meer is dan een whodunnit. Het meest traditionele verhaaltje van de vier en ook het makkelijkst te verteren. Opvallend zijn wel de prachtige beelden die het relatief eenvoudige script naar een hoger niveau tillen. De cameraman doet zijn uiterste best om zoveel mogelijk spiegels in een shot te proppen en hiermee fraaie fotografie af te leveren. Hij slaagt daar wonderwel in en maakt van "Mirror Hell" een visueel festijn om duimen en vingers af te likken.

Catterpillar: Ongetwijfeld het ziekste verhaaltje van de vier. Komt een beetje traag op gang maar barst dan helemaal los door een vrij choquerende combo van seks en geweld op de kijker af te vuren. De prachtige fotografie en ingetogen doch bevreemdende soundtrack dompelen dit filmpje onder in een unieke sfeer. Ondanks dat de slotscène wat overbodig aanvoelt is dit samen met de tweede episode de beste van de film.

Crawling Bugs: Hier loopt het grandioos fout. Ten eerste misstaat dit filmpje volledig in het geheel en ten tweede is het zelfs als losstaand verhaal niet meer dan een lege huls. Erg slecht omgezet in beeld, warrig, stuurloos, vervelend, maar bovenal onnodig abstract. Ook op audiovisueel vlak is "Crawling Bugs" foeilelijk. Dat er op het einde nog een "spectaculaire onthulling" zat aan te komen kon me hoegenaamd geen bal meer schelen. Zowat het slechtste wat ik in het genre al gezien heb.

Eindbalans: Zeker en vast een aardig en vooral visueel mooi ensemble, al is het vierde en laatste deel wel een enorme domper die je een wrange nasmaak bezorgt. De pedante muziek tijdens de aftiteling helpt ook al niet veel. Ik heb verder ook niet het gevoel dat Tarô Hirai een groot schrijver is, omdat ik zijn ideeën - waarop deze filmpjes gebaseerd zijn - vrij onbeduidend, weinig griezelig en oninteressant vind. Hulde in de eerste plaats aan de regisseurs die alles uit het medium film gehaald hebben om er alsnog wat van te maken.

Stond al een hele tijd op mijn to see lijst maar vond deze toevallig in een budgetbak. De concepten die onmogelijk vertaald kon worden naar film, deels waar maar Rampo Jigoku slaagt er toch grotendeels wel in.

Mars's Canal

Het meest kunstzinnige segment, cinematografisch perfect, abstract as hell en ook subtiel gespeeld met geluid en het gebrek er aan. Zoals al eerder vermeld deed Mars's Canal erg sterk denken aan Cunningham's Flux. Fijn staaltje cinema en een betere inleiding kan je je niet wensen natuurlijk.

Mirror's Hell

Mirror's Hell vond ik behoorlijk impressive. Niet op verhaal technisch maar puur cinematografisch. Werkelijk geniaal dat ie ons een 'spiegel' voorhoud en ons als kijker een tijd naar een spiegelbeeld te laten kijken, ik zag het niet. Mooie sets, prachtige shots, sterke kadrering. Dit vond ik op technisch gebied toch wel enorm state of the art. Van het niveau Dead Daughters.

Catterpillar

Dit is verhaaltechnisch toch wel de meest pure horror. Enorm luguber plot waar er erg subtiel gespeeld wordt met attraction en repulsion. Een beetje een Deadgirl on acid. Heerlijk sfeertje, desplate setting en het al eerder genoemde gespeel met aantrekking en afstoting is zo sterk gedaan. Resulteerde toch wel voor psychisch ongemak. Toch wel het segment dat de grootste indruk achterlaat.

Crawling Bugs

Ik hoorde overal om me heen dat dit toch wel de film was die nogal buiten de boot viel in deze collage. Vond deze overigens best wel sterk, wat kleuriger dan de vorige segmenten en de vormgeving is echt erg sterk. Tegen het einde toe dan ook nog een best smerig einde. Deze viel me dus reuze mee.

Zeer geslaagd collage dus. Elk segment biedt weer iets totaal anders. Catterpillar en Mirror's Hell maken toch wel de grootste indruk en ook cinematografisch is dit gewoon een erg knappe collage. Nooit zo'n overall goed gevoel gehad na een collage, vaak een geval van hit or miss maar alle vier de regisseurs weten de kwaliteit prima te waarborgen. Erg sterk. Ik kom uit op een hele dikke 4,5* maar leunt echt enorm naar de 5* kant, maar dat komt vast wel bij herziening. Ik ken weinig films die dichter bij pure kunst komen dan deze Rampo Jigoku.

Goede omnibus

Mars Canal is kort maar krachtig. Erg krachtig. Is samen met de derde mijn favoriet.

Mirror Hell komt wat langzaam op gang, maar kent net als de overige fragmenten grote visuele schoonheid, aparte muziekkeuze trouwens, maar niet storend.

Catterpillar is een freak show. Een erg mooie. Schitterend kleurgebruik/belichting, ook de verschillende perspectieven en de cameravoering zijn fantastisch.

Crawling Bugs was het minst boeiend van het stel. Ik vond Asano hier ook wat tegenvallen.

Aftiteling: meteen afgezet, vreselijke muziek.

4* vooral voor #1 en #3.

Deze omnibus ook maar eens bekeken en mijn mening hierover is verdeeld.

Mars Canal 5,0*

Inderdaad zoals Goldenskull zegt; kort en krachtig en ook het beste filmpje van het vierluik. Filmpje eindigt met een mooie filosofische uitspraak;

Reality is seen in dreams, What you dream at night is real

Hoe onzinnig dit ook mag klinken, toch zit hier een kern van waarheid in. De wetten van de logica bestaan niet in een droom en dat kan ook gezegd worden van de door ons geschapen conventies. In een droom heerst absolute chaos, in een droom kun je jezelf ook niet voor de gek houden. Je bent daar puur jezelf. De droom leidt naar de weg tot zelfkennis. Je moet ze wel kunnen herinneren natuurlijk.

Zo interpreteer ik althans deze filosofische uitspraak.

Mirror Hell 4,0*

In visueel opzicht voor mij het mooiste filmpje. Nooit een filmpje gezien met zo veel spiegels. Werd de spiegel in de door mij geciteerde uitspraak bij Mars Canal je figuurlijk voorgehouden, in dit filmpje worden ze je dus voortdurend letterlijk voorgehouden. Wel goed gevonden trouwens.

Catterpillar 3,0*

Luguber en pervers. Niet mijn ding maar de fotografie - mooi gebruik van kleurfilters - weerhouden mij ervan dit filmpje een onvoldoende te geven.

Crawling Bugs 1,0*

Eveneens luguber en pervers en bovendien ook nog eens visueel oerlelijk. Tja, en dan blijft er natuurlijk niet veel over.

Kort samengevat; Rampo Jigoku heb ik in zijn totaliteit ervaren als een surrealistisch filosofisch kunstwerk, deels geslaagd, deels mislukt. Het hoogtepunt lag voor mij al gelijk in het begin en daarna zakte het langzaam af om te eindigen in een enorme anticlimax. Jammer, maar dat risico loop je als je verschillende regisseurs aan een omnibus laat werken.

3,0*

Lekker!

Vier geweldige short die samen een kijkje geven in het zieke werk van Rampo.

De eerste is vooral kort maar krachtig en doet erg sterk denken aan Cunningham's Flex, de andere zijn meer in lijn met wat je van een Rampo verwacht. Op zich stijlvolle shorts die een erg ziek uitgangspunt verbergen.

Vaak erg direct en plastisch, zonder cheap of goedkoop over te komen. Elke regisseur levert een memorabel werkje af, elk met hun eigen visuele stijl maar over de gehele lijn indrukwekkend. Ook qua acteerwerk niks tekort, met Asano, Matsuda en Terajima die doorheen de film opduiken.

Beste Japanse horrorwerkje, zo zie ik ze eigenlijk het liefst. Op zich best sfeervol en stylish, maar in de kern ziek en verfoeilijk.

Dikke 4.5* en een uitgebreide review

Over Edogawa Rampo (Tarô Hirai), of zijn verhalen had ik nog nooit gehoord. Als bijnaam krijg hij ook de "Japanse Edgar Allen Poe" Dit maakte me nieuwsgierig want deze filmpjes zijn interpretaties van zijn werk. En na zien van de film valt het me zeker niet tegen! Het geheel bestaat uit vier filmpjes beginnende bij:

1) Mars Canal: Deze is zo kort dat je meer kan spreken over een clip of intro. Het is abstracte Japanse beeldspraak en een opmaat voor de drie andere filmpjes.

2) Mirror Hell: Een zeer toepasselijke titel want in dit filmpje zijn er spiegels, spiegels, spiegels en een spiegelmaker. Maar tussen al die experimenten met camera-standpunten, reflecties in spiegels zit een zeer goed idee verborgen, over hoe de vrouwen aan hun einde kwamen.

3) Catterpillar: Dat betekent natuurlijk Rups maar in dit geval is dat nogal luguber met een man zonder armen of benen. Kunst of weerzinwekkend? Zowel in de film als ook het filmpje zelf. In ieder geval pure Horror!

4) Crawling Bugs:Kleurrijk filmpje over chauffeur met een fobie voor onderhuidse bacteriën en andere beestjes en tevens een obsessie voor een mooie actrice. Vreemd en opvallend door een andere stijl en een zeer bizarre ontknoping.

Elke regisseur experimenteert er lustig op los en het getoonde is soms ongrijpbaar zoals vaker in Japanse films. Toch was het prima genieten!

Een mixed bag deze Japanse horror-anthologie bestaande uit 4 shorts gebaseerd op de verhalen van schrijver Edogawa Rampo. Alle vier zijn ze bijzonder stijlvol geschoten, maar geen enkele wist me echt te pakken.

Het begint met het korte Mars Canal, een intrigerend begin, maar voorbij voordat ik er erg in had. Het was vooral erg sfeervol en abstract. Helaas werd dat niet helemaal doorgezet in het tweede filmpje genaamd Mirror Hell. Ondanks de mooie shots had het plotje weinig interessants te bieden. Vooral de symboliek met de spiegels werd behoorlijk door de strot gedouwd. Maar goed, die titel heeft die niet voor niets. Catterpillar, het derde deel uit de reeks vond ik het leukst. Lekker pervers en stijlvol. Het einde waarin de motieven van de personages worden blootgelegd vond ik een stuk minder. Die waren zo krankzinnig dat het moeilijk werd om het geheel nog serieus te nemen. De laatste short, Crawling Bugs, begon erg sterk, maar ontspoorde steeds meer richting het einde toe.

Ondanks dat ik wat moeite had met de absurditeit toch nog een voldoende vanwege de sterke stijl die over de gehele linie zichtbaar is.

Ugh.

Vervelende, overdreven en perverse film die sterk opent naar naarmate de tijd verstrijkt steeds verder afzwakt naar absolute meligheid. Zonder enige kenmerken van komedie razen de regisseurs concepten af die te kinderachtig en/of stompzinnig voor woorden zijn. Zoals wel vaker zal ik alle stukjes individueel beoordelen.

Mars Canal (4,0*). Hier was ik wel over te spreken. Normaal ben ik niet zo'n fan van dit soort cinema, maar regisseur Takeuchi maakt er wel een intens klein ritje van. De opvoering van geluid evenals het tempo dat geleidelijk blijft versnellen doet wonderen. Inhoudelijk gaat dit stukje volkomen nergens over, maar Rampo zelf zal dat vast anders in gedachte hebben gehad.

Mirror Hell (1,5*). Een wat toegankelijker verhaal in vergelijking met Mars Canal, maar de verzwakking qua regie-intensiteit werpt gelijk z'n vruchten af. De rol van Asano krijgt nogal wat positieve reacties, maar ik vond aan zijn verschijning geen hol aan. Visueel is het interessant vanwege het overtollige gebruik van spiegels, maar als dat het enige unieke is wat een filmpje als deze te bieden heeft kom je snel op een dood spoor terecht.

Caterpillar (1,0*). Mirror Hell had ergens nog een onderliggend concept. Caterpillar is eerder 40 minuten gespendeerd aan bijzonder vervelende personages die elkaar vanwege onderliggende psychologische redeneringen maar besluiten te martelen. Ik vond het werkelijk stuitend hoe regisseur Satô dit stuk tot werkelijk zo'n duur wist te rekken. Met het overtollige gebruik van uitgesproken lelijke filters kon ik overigens niets mee. Ik vond het maar een goedkope indruk maken.

Crawling Bugs (1,5*). Mooie regie van het stadsleven en een aantal meer dan aardig gedecoreerde achtergronden, maar daar houdt het mee op voor mij. Een zweverige synopsis gesteund door houterige ontwikkelingen. Bovendien vond ik het acteerwerk tegen het achterlijke aanzitten. Overdreven gestoord doen omdat het kan, maar ik vond het allemaal maar een dwaze en soms pijnlijke vertoning.

De beeldtaal zal vast tot op zekere hoogte verschillen van Rampo's schrijfwerk, maar als dit de concepten zijn die zo'n geprezen schrijver op papier zet denk ik dat ik zijn leeswerk lekker links laat liggen. Ik vond Rampo Noir een bijzonder vermoeiende opdracht, maar goed. Het is achter de rug en ik kan de film volgende week weer lekker vergeten.