Rampo Jigoku (2005)

Trailer

Ziet er weer groots uit. Asano die het klaarspeelt om in alle 4 de kortfilms de hoofdrol te vertolken. Visueel meesterlijk, het kutnummertje halverwege de trailer zal toch wel weer niet in de film voorkomen, en verder spreken de verhalen van Rampo wel aan, zeker wanneer ze zo uitgebeeld worden.

En uhm, te zien op BIFFF!

Prachtig!

Visueel stunning, en de wijze waarop de verhaaltjes op primair en secundair niveau in elkaar vouwen is ronduit fascinerend.

(nu moet ik boodschappen doen, indien gewenst volgt uitgebreide uitleg later)

Nog even de genuanceerde mening van een IMDb user dan:

"As a result, it feels as if you are watching pornography, very well shot yet very twisted and very very boring pornography ( unless you are seriously poorly adjusted, in which case you may get off on it, and should seek professional help)."

Laat dat duidelijk zijn.

Kijk jij alleen nog maar obscure Japanse films?

Beter dan alleen maar obscure Nederlandse films hé kapp.

Ah interessant, Japan vs Nederland. Presentatie vs REpresentatie. Wellicht leuk om een topicje aan te wijden

Hoewel, voorlopig is deze film toch wat interessanter. Weer zo'n gekke film met Asano, en aangezien de man z`n eigen scripts uitzoekt kan zoiets nauwelijks nog tegenvallen. En dat doet het ook niet. Gezien op een vhs'je, maar dat zat de beleving amper in de weg. Drie verhalen vatten de kern, één leidt ze in + knoopt ze aan elkaar - ligt eraan of je het wil zien trouwens, gaat allemaal lekker ongedwongen. Verhalen over onmogelijke geliefdes, bizarre sexuele escapades, droom, realiteit en een letterlijke reflectie op dit alles.

In 'Mirror Hell' zien we een ietwat obligaat politieonderzoekje omtrent een of andere moord, maar het gaat hier om de presentatie van 'de spiegel'. Het filmpje zit er vol mee. Personages zijn tot 3 keer op hetzelfde moment in beeld, zodat het lastig duidelijk wordt weer zich het origineel bevindt, en wat 'realiteit' is. Zelfde soort spelletje als Michael Haneke met je speelt in Caché, al ziet dit er daarnaast vooral verdomd mooi uit.

Dan zijn er nog menselijke rupsen, oorlogsslachtoffers, krioelende insecten en een heerlijk spel met licht, schaduw, geluid (noise), stilte, kleur, mise-en-scene en perspectief.

Maar boven alles - en voorál daarom zo goed, tussen alle rariteiten en vervreemding door een hartverscheurend drama over liefde en de dood.

Klinkt als wat ik ervan verwacht had ja

Toch benieuwd, dat kutnummertje uit de trailer, zit dat ergens in de film zelf verwerkt, of is dat weer zo'n themesong die helemaal achteraan de credits nog even inzet ?

Er zit wel zo'n liedje onder de aftiteling, maar of het dezelfde is? Heb er niet zo op gelet, echt storend vind ik het ook niet

Maar de soundtrack is erg gevarieerd, dus het valt sowieso wel mee voor je denk ik. Na een muisstille openingsscène een portie stevige noize en vervolgens vooral van die verstilde pianodeuntjes, afgewisseld met wat soms opera-achtig gezang.

Waarom is m`n toevoeging van alternatieve titel 'Rampo Noir' weggehaald?

Vreemd. Kan me herinneren dat ik hem ook ooit met die alternatieve titel heb toegevoegd.

Had ook wel verwacht dat de soundtrack oké ging zijn, alleen hebben ze de neiging om onder die trailers ontieglijk slechte J-pop dingen te monteren, en dan ga je toch steeds even twijfelen

Anyway, laat die DVD release maar snel komen.

Interessante film.

Interessant omdat de verhalen van Rampo "onverfilmbaar" geacht worden. Nu bewees Tsukamoto al eerder het tegendeel (Gemini), maar deze omnibus illustreert toch wel waar die uitspraak vandaan komt.

Interessant omdat je nergens anders voor een ontoegankelijk project als dit zulke sterren bij elkaar krijgt. Asano, Matsuda en Terajima in één project samen, onder leiding van voornamelijk onbekende regisseurs.

Interessant omdat het concept "arthouse horror" in het Westen totaal niet ingeburgerd is. Door de jaren heen is arthouse zich gaan vereenzelvigen met drama, en is horror wat geworden om eng of goor te zijn.

Het eerste filmpje zet de kijker in ieder geval mooi op z'n plaats. Wie niet spontaan aan Flex van Cunningham denkt heeft Flux waarschijnlijk niet gezien, maar de vergelijking is niet meer dan logisch. Schichtige montage van een vechtend, naakt (voor de Asano fans!) koppel. Ontdaan van alle muziek, maakt dat het sfeertje extra nerveus. Wordt alleen maar mooier als er iets later een geweldige noize (eerst distortion, dan afgewisseld met stevige ruis) explosie volgt. Stukje abstracte film om U tegen te zeggen. 5*+

Het tweede filmpje hoort het minst thuis in de omnibus, maar kan wel als buffer dienen vermoed ik. Het tempo vertraagt, het filmpje zelf is ook heel wat conventioneler. Een ietwat droog murder mystery ontpopt zich tot een uberstijlvol filmpje waarin spiegels centraal staan. Goodfella zei het al mooi, maar op bepaalde momenten is het inderdaad moeilijk om de werkelijkheid van het spiegelbeeld te onderscheiden. Hoe verder in het filmpje, hoe meer je ook overal spiegelbeelden ziet opduiken. Verder een erg mooi einde, toch is de klassieke uitstraling misschien niet helemaal gelukkig gekozen. 4*

De film schakelt terug een paar versnellingen hoger met Caterpillar. De film die waarschijnlijk zich het best schikt in de arthouse horror noemer. Morbide verhaal, verfilmd met veel aandacht voor stijl en met een minimum aan terughoudendheid. Redelijk pervers en full frontal in beeld gebracht, al betekent dat niet dat de gore van het scherm spat, allerminst zelfs. Matsuda is zoals steeds weer sterk, Asano duikt pas helemaal op het laatst op. 5*

Het laatste filmpje is een laatste uitspatting, dit keer wat kleurrijker. Trippy verhaaltje wat zich met schokjes en weinig gestroomlijnd ontplooit, maar vooral weet te boeien door de prachtige vormgeving en het interessante concept. Wordt naar het einde toe ook best luguber, vooral die laatste scene dan. Best smerig, denkende aan de toestand van het hoofdpersonage. 5*-

Als geheel is het een uiterst boeiende collage, die de orinaliteit van de schrijver in het licht stelt (want stuk voor stuk boeiende verhaaltjes, en interessante variaties op de typische horrorthematiek - heel wat anders dan het zoveelste vampierenverhaaltje of iets dergelijks). Verwacht dan ook geen typische horror, maar meer morbide, lugubere verhalen. Visueel is elk filmpje piekfijn verzorgd, de muziek gaat van mooi passend tot geniaal, Asano is dit keer iets minder geniaal acterend acteur (behalve in het laatste filmpje dan) maar eerder kwaliteitslabel, het resultaat is weer een compleet uniek werk in een verder redelijk vastgeroest filmlandschap.

Als deze omnibus één ding bewijst, is dat de Rampo verhalen net wel verfilmbaar zijn, alleen is het filmwereldje er waarschijnlijk nog niet klaar voor.

Dikke 4.5*, benieuwd of een herziening nog voor het laatste halfje kan zorgen.

Ontzettend gave filmpjes vooral Caterpillar vond ik geweldig, ontzettend luguber. Erg mooi gefilmd allemaal en Asano is zoals altijd weer helemaal goed bezig een dikke 5*

Amerikaanse release staat op 31 oktober volgens Midnight Eye.

Vooraf had ik werkelijk geen enkele indicatie waar ik dit mee moest vergelijken. Gebeurt trouwens wel vaker als ik een Aziatische film kijk. Verwachtingspatronen had ik wel, maar durfde ik niet te laten overheersen. Uiteindelijk ben ik gewoon achterover gaan zitten en heb ik mij laten verrassen door een film die wars is van alle filmregeltjes. De beeldenstromen kwamen als een verfrissende douche over mij heen. Surreëel, vervreemdend, kleurrijk, beangstigend, deze film is het allemaal. Je moet er alleen wel voor open staan. Laat je meevoeren door de vlotte editing en de daaraan gekoppelde bevreemdende geluiden en beeldenpracht.

Het 1ste filmpje was weird. Je krijgt beelden te zien van een naakte man die wat acties onderneemt. Vreemde acties, niet verklaarbaar. Vandaar ook het ontbreken van muziek. De muziek zou in zo `n situatie alleen maar een bepaalde stemming opwekken ( vrolijk, triest etc. ), nu blijft alles open. Maar vreemd is het wel.

Het 2de filmpje was ook interessant, met name het contrast tussen vlot aan elkaar gemonteerde beelden onder begeleiding van een geluid. Dat zich het beste laat omschrijven als die van een voorbijrazende straaljager. En anderzijds de rust, de klassieke muziek en de prachtige kleuren. Verder ook wat meer dialoog in dit verhaal, dit oogt net even wat minder.

Het 3de filmpje is geweldig. Machtig mooie shots! Nog nooit zag horror er zo prachtig uit. Ook zeer functioneel trouwens. Wie in zo `n situatie op de grond zou liggen zou ook niet meer alles helder kunnen registreren. Geweldige aanblik als de man, zijn vrouw boven hem ziet opdoemen in de meest schitterende kleuren: blauw en paars. Daarnaast kleurt alles soms ineens rood of groen. De muziek past bij het lugubere sfeertje dat er heerst. Goede motivatie van madame om haar man te beschermen tegen de oorlog .

Het laatste filmpje is weer wat rustiger. Hij put vooral veel sfeer uit aardige decors en prachtmuziek. Jammer, dat de beeldenstromen en stilstaande shots wat werden teruggedrongen. De ontknoping mocht er dan wel weer wezen!

Lijkt mij typisch een filmpje die je kan blijven zien. Nergens mee vergelijkbaar. Veel aandacht voor de vorm, de verhaaltjes worden vooral dankzij de prachtige vormgeving nog effectiever uiteengezet. 4,5*

Erg leuk filmpje met 4 sterke verhalen.

Het eerste filmpje is (helaas) het best. Prachtig surrealistisch sfeertje versterkt door (het ontbreken van) geluid. Het moment dat Asano aankomt bij het meertje is magisch. Het verhaal heb ik niet echt meegekregen maar dat hoeft ook niet zo. Gewoon genieten van de sterke cinematografie, soundtrack en sfeer. Enigste minpunt is de korte duur. Het is verreweg het kortste verhaaltje en dat is erg jammer. Al komt het misschien daardoor wel zo krachtig over. 5*

Het tweede verhaaltje is het minst, het heeft te maken met spiegels en naarmate de film vordert komen er steeds meer spiegelbeelden. Een interessant gegeven maar helaas wat minder uitgewerkt. Visueel vrij saai, helemaal als je het met de overige 3 vergelijkt. Sommige spiegel momenten en hallucinaties zijn mooi maar over het algemeen is het wat matig. De soundtrack is oke, de sfeer wat minder. Ook had de belichting een stuk beter gekund. Kleine 4*

Het derde verhaaltje is dan weer gelukkig erg sterk. De cinematografie is geweldig en ook de soundtrack is goed. Veel sfeer en heeft het een leuk gegeven. Vooral de stukken waarin we door een soort venster naar de personages kijken, (met geschreven text) zijn goed gelukt. Krachtige film die zeker de moeite waard is om nogmaals te bekijken. 4.5*

Het laatste verhaaltje is dan weer wat minder. De kleurrijke scenes hebben iets kitcherigs wat niet echt werkt. Ook de soundtrack is niet al te sterk en het verhaal opzich is ook niet al te boeiend. Zaten een paar leuke stukken in maar als geheel scoort ie net wat te weinig. Kleine 4*

Dan kom ik uit op 4+, beetje een teleurstelling want ik had hier wel een 4.5 van verwacht. De eerste en derde delen zijn erg goed, de andere 2 toch wat minder. Een film waarbij ik vooral losse stukken vaak zal gaan herzien.

4*

De score zou btw veroorzaakt kunnen zijn door het feit dat ik de afgelopen dagen weer veel moois heb gezien.

Helemaal mee eens, de rest van de film was alleen iets minder in mijn ogen. Toch een leuk project.

3,5*

Ik kende Flex nog niet, maar na het gezien te hebben snap ik wat je bedoeld OH. Cunningham stelt ook nooit teleur .

Voor de liefhebbers:

http://www.youtube.com/watch?v=f80j_hzAzlg

't Ziet er werkelijk fraai uit, maar ongelofelijk wat is deze film langdradig en saai. Een verschrikkelijke kwelling. O ja, moet nu ineens eraan denken dat het begin heel mooi was met Asano in het groen met een meertjeen maar alles daarna leidde het allemaal tot niets behalve ergernis.

Vreemd, zijn nochthans erg mooie horrorverhalen, prachtig gevisualiseerd en nagenoeg perfect uitgevoerd. Geef de film nog 30 jaar, mits genoeg bekendheid wordt het wel een klassieker die z'n tijd ver vooruit was

Eens, dat schreef ik al

Niet eens. Ik heb anderhalf uur naar zich nauwelijks ontwikkelende oninteressnte onzin zitten kijken. Werkelijk te traag voor woorden.

Deze week heb ik toevallig heel wat "buiten-mainstream" Japanners gezien: Mushishi, 964 Pinocchio en gisteren Life is Journey (staat nog op de wachtlijst voor de database). Die stuk voor stuk iets boden dat boven de 4.5* uitkwam (het eerste kortfimpje van Life is Journey), al kwam het allemaal uiteindelijk lager uit. Er zaten dingen in die volledig overtuigend en prikkelend waren. Dat niveau heeft Rampo Jigoku in het begin al niet gehaald en daarna was het een duikvlucht naar beneden.

Ik vond Rampo eigenlijk alles behalve traag. De horrorconcepten zijn apart genoeg om niet nogmaals te vervallen in de same old, same old. Alleen dat al hield mijn interesse vast, maar misschien heb je daarvoor een iets grotere voorliefde voor horror nodig.

Toch kan je verder ook wel horror appreciëren die nog minder te bieden heeft qua ontwikkelingen en uitwerking (denk aan klassieker Italiaans werk), dus daarom dat het mij een beetje verbaast.

(en Mushishi zou ik echt niet buiten-mainstream willen noemen , zeker niet vanuit een Japans perspectief. Populaire manga+reeks daar + Otomo = big budget)

Nee dat dacht ik al toen ik het tikte. Mushishi is wellicht mainstream in Japan, maar ik vond het daar erg gewaagd om met een vrijwel plotloze film op de proppen te komen, zonder noemenswaardige gebeurtenissen die traag (!) is, maar volledig intrigeert en meesleept.

Wellicht dat ik Rampo Jigoku over 30 jaar nog eens probeer. Ik heb wel een voorliefde voor horror en vooral voor visuele mystiek (dat komt niet overeen met TCM of Giallo geef ik toe), maar dit vond ik geen horror.

Rampo wordt nochthans beschouwd als de grootste Japanse horrorschrijver die geleefd heeft. Ik vind z'n werk trouwens verfrissend en kijk altijd wel uit naar verfilmingen van z'n werk. Toch steeds wat anders dan wat Westerse horror weet te brengen. Wat poëtisch perverser.

En de schrijver wellicht, maar de filmers zijn vooralsnog volledig anoniem gebleven. Maar genoeg hierover wat mij betreft.

Reputatie doet er bij mij niks toe, ik vind het enkel vreemd dat je zegt dat je dit geen horror vindt. Het valt misschien niet binnen het conventioneel Westers concept (hoewel Rampo qua idee veel van Allen Poe wegheeft) maar is toch duidelijk ook gewoon horror.

Voor zover ik Rampo ken van geziene films is deze collectie één van de meest getrouwe verfilmingen. Over de anonimiteit van de filmers heb je trouwens wel gelijk, complete schande ook. Ontelbare malen beter dan wat we normaal aan Aziatische horror voorgeschoteld krijgen.

Na Ten Nights of Dream de tweede verzameling kortfilms die ik deze week kijk. En ook nu weer een zeer geslaagd project uit Japan. Rampo Noir streeft er naar een nieuw soort (Japans) horror genre te introduceren, en gebruikt daarvoor een serie korte verhalen van de legendarische horror- en mysterieschrijver Rampo Edogawa. Met maar een paar eerder verfilmde verhalen van deze man die ik zag (Gemini, D-Slope Murder Case) heb ik eigenlijk maar weinig om naar uit te kijken, maar ik had hier wél erg veel zin in. Volgens mij lenen Rampo's korte verhalen zich sowieso ook uitstekend voor (visueel creatieve) projecten als deze?!

I MARS'S CANAL, Suguru Takeuchi

Suguru Takeuchi mag dit project openen, en blijft daarna eigenlijk het buitenbeentje in Rampo Noir. Niet alleen is dit voorbij in een oogwenk (7 minuten?), ook is dit totaal abstract vergeleken de drie andere verhalen. Maar wat is dit een fucking prachtig stukje film! Vergelijking met Cunningham's Flex is makkelijk gemaakt en dat ook totaal waardig. De slow-motion bewegingen van Asano's naakte lichaam zijn prachtig in de geluidsloze omgeving, en de opkomende distortion tijdens een fragmentarische worstelpartij tussen twee naakte lichamen echt indrukwekkend. Een waardige opener, en stukje audiovisuele vormgeving van bovenste niveau.

II MIRROR'S HELL, Akio Jissoji

Terwijl Takeuchi het buitenbeentje blijft wordt Akio Jissoji met zijn tweede verhaal mijn grote favoriet in Rampo Noir. Naast het feit dat hij de enige is die al eerder een Rampo verhaal verfilmde (D-Slope Murder Case), is hij wat mij betreft filmtechnisch het meest talentvol en gedetailleerd. Interessant ook dat hij sinds zijn Mujo (1970) weinig heeft veranderd in zijn stijl. Enkel de techniek is wat aangescherpt. Zijn vele camera bewingen, dolly shots, gebruik van extreme groothoeklensen, overdreven perspectieven doen enkel denken aan zijn vroegere werk in zijn Buddhist Trilogy.

Veel respect ook naar zijn sets, gevuld met spiegels in kleine ruimtes. Wanneer hij na een conversatie tussen personen ineens de camera draait naar de echte personages blijkt dat wij enkel keken naar een spiegelbeeld. Heel knap.

III CATERPILLAR, Hisayasu Sato

Hisayasu Sato kiest het meest lugubere deurtje van de vier. Zeer sfeervol, op momenten bizar en vooral kunstig in elkaar gezet. De geobsedeerde relatie tussen een perverse vrouw en haar man die slachtoffer viel aan de oorlog en nu leeft zonder een paar benen of armen. Hij gaat het leven door als rups, in een smerig gebouw afgesloten van de buitenwereld - en zijn vrouw lijkt er enkel genot uit te putten. Het is pas wanneer een mysterieuze voyeur de ogen van de vrouw opent en deze lugubere relatie als de ultieme vorm van kunst begint te zien.

IV CRAWLING BUGS, Atsushi Kaneko

Uiteindelijk eindigen we met een stukje gitzwarte humor van Atsushi Kaneko. En opnieuw respect naar Asano want hij lijkt werkelijk overal in te passen. Ongetwijfeld omdat hij het echt zelf wilt en er daarom altijd gewoon veel zin in lijkt te hebben. Hier is hij een chauffeur met smetvrees en een vreemde angst voor onderhuidse bacteriën. Hij raakt geobsedeerd door een beeldschone actrice met een onmogelijk kapsel. Uiterst bevremende sfeer en hoewel alle filmpjes hun eigen aparte visuele stijl hebben is deze toch het meest opvallend; Felle kleuren, aparte sets en ongetwijfeld de meest bizarre ontknoping die dit project weet af te leveren. Ik kon enkel breed glimlachen bij het insmeren van het lichaam, het hysterisch lachen van Asano en de het allerlaatste shot in zijn appartement.

Ja, Japan blijft een land dat durft te proberen waar anderen bang voor zijn. Japan is volgens mij ook het enige land dat in staat is bestaande genres voor altijd een andere draai te geven. Mijn favoriet blijft Jissoji's deel, gevolgd door Kaneko's zwarte humor. Geweldig project dit, ontzettend van genoten.

4.5/5.0

Ik ken de schrijver Tarô Hirai van haar nog pluim, laat staan dat ik er ooit iets van gelezen heb, maar wat ik me wel afvraag is of deze omnibusfilm nauw aansluit bij zijn schrijfstijl. Zo ja, dan lijken zijn boeken mij een nachtmerrie om te lezen, aangezien vrijwel elk van de vier verhaaltjes vrij tot zeer abstract naar beeld vertaald werd. Tweede mogelijkheid is dat de men zwaar aan de scripts gesleuteld heeft waardoor het alsnog een vrij unieke adaptatie is geworden. Iemand die me hierover meer kan vertellen? Niet dat ik er verder van wakker lig hoor...

Even over de filmpjes zelf.

Mars Canal: Meteen het kortste filmpje van de reeks - ik geloof dat het niet langer dan vijf minuten duurt - en het is ideaal materiaal om "erin te komen". Als er geen synopsis vermeld stond op de DVD-hoes had ik er geen bal van begrepen, want het verhaaltje wordt zo abstract in beeld gebracht (totale afwezigheid van dialoog ook), dat de mooie beelden het enige zijn waar je als kijker houvast aan hebt. Erg knap geschoten en uiterst bevreemdend, maar inhoudelijk vrij waardeloos.

Mirror Hell: Aanvankelijk een beetje een warrig verhaal dat van de hak op de tak springt. Maar al gauw wordt er klaarheid geschept en daaruit blijkt dat Mirror Hell au fond niet meer is dan een whodunnit. Het meest traditionele verhaaltje van de vier en ook het makkelijkst te verteren. Opvallend zijn wel de prachtige beelden die het relatief eenvoudige script naar een hoger niveau tillen. De cameraman doet zijn uiterste best om zoveel mogelijk spiegels in een shot te proppen en hiermee fraaie fotografie af te leveren. Hij slaagt daar wonderwel in en maakt van "Mirror Hell" een visueel festijn om duimen en vingers af te likken.

Catterpillar: Ongetwijfeld het ziekste verhaaltje van de vier. Komt een beetje traag op gang maar barst dan helemaal los door een vrij choquerende combo van seks en geweld op de kijker af te vuren. De prachtige fotografie en ingetogen doch bevreemdende soundtrack dompelen dit filmpje onder in een unieke sfeer. Ondanks dat de slotscène wat overbodig aanvoelt is dit samen met de tweede episode de beste van de film.

Crawling Bugs: Hier loopt het grandioos fout. Ten eerste misstaat dit filmpje volledig in het geheel en ten tweede is het zelfs als losstaand verhaal niet meer dan een lege huls. Erg slecht omgezet in beeld, warrig, stuurloos, vervelend, maar bovenal onnodig abstract. Ook op audiovisueel vlak is "Crawling Bugs" foeilelijk. Dat er op het einde nog een "spectaculaire onthulling" zat aan te komen kon me hoegenaamd geen bal meer schelen. Zowat het slechtste wat ik in het genre al gezien heb.

Eindbalans: Zeker en vast een aardig en vooral visueel mooi ensemble, al is het vierde en laatste deel wel een enorme domper die je een wrange nasmaak bezorgt. De pedante muziek tijdens de aftiteling helpt ook al niet veel. Ik heb verder ook niet het gevoel dat Tarô Hirai een groot schrijver is, omdat ik zijn ideeën - waarop deze filmpjes gebaseerd zijn - vrij onbeduidend, weinig griezelig en oninteressant vind. Hulde in de eerste plaats aan de regisseurs die alles uit het medium film gehaald hebben om er alsnog wat van te maken.

Dat eerste filmpje, Mars Canal genaamd, vertoont inderdaad opvallende gelijkenissen met de reeds genoemde kortfilm van Cunningham. Gelukkig wordt daar in de vorm van een spetterende clash van stilte en geluid iets prachtigs (en eigens) aan toegevoegd. Het fragment duurt helaas slechts een paar minuten en is qua stijl ver verwijderd van de rest van de film.

En dan nog het meest van deel twee, het segment waarin spiegels zo’n grote rol spelen. Ergens wel toepasselijk, die tegenstelling, het spiegelbeeld, tussen beide filmpjes, maar bevorderlijk voor de totale filmervaring is het niet. Niet dat Mirror’s Hell visueel niet voldoet ofzo, maar “in vergelijking met” is het speciale er wel af. Toch is het vooral het verhaal dat stoort. En iets nader bekeken: de wijze waarop dat verhaal wordt verteld. Met horten en stoten, in combinatie met suspense ; dingen die niet ter zake lijken te doen,doen juist wel ter zake en andersom ; relevante informatie komt via omwegen en weinig naturel aan het licht, et cetera. Of zoiets. Het is een moeilijk te beschrijven euvel waar veel meer Japanse films last van hebben, maar in het kort komt het er op neer dat simpele zaken worden opgeblazen tot dingen die het niet zijn. Is het moeilijk doen om het moeilijk doen, of ontbeert het de Aziaten simpelweg aan vertelkunst?

Catterpillar is gelukkig weer een stuk leuker. Qua horror waarschijnlijk ook de meest expliciete van het stel, maar vooral de moeite waard zijn de fel gekleurde shots. Misschien een ietwat goedko(o)p(e) stijlbreuk/middel, maar ik vond het mooi en daar draait het tenslotte om. Minder mooi zijn de kleurrijke decors in Crawling Bugs. Vooral als ze samengaan met een wederom slecht verteld verhaaltje en een doldwaze Asano. Best jammer, want de kern van dit laatste deel is op zijn minst interessant.

2.5*

Stond al een hele tijd op mijn to see lijst maar vond deze toevallig in een budgetbak. De concepten die onmogelijk vertaald kon worden naar film, deels waar maar Rampo Jigoku slaagt er toch grotendeels wel in.

Mars's Canal

Het meest kunstzinnige segment, cinematografisch perfect, abstract as hell en ook subtiel gespeeld met geluid en het gebrek er aan. Zoals al eerder vermeld deed Mars's Canal erg sterk denken aan Cunningham's Flux. Fijn staaltje cinema en een betere inleiding kan je je niet wensen natuurlijk.

Mirror's Hell

Mirror's Hell vond ik behoorlijk impressive. Niet op verhaal technisch maar puur cinematografisch. Werkelijk geniaal dat ie ons een 'spiegel' voorhoud en ons als kijker een tijd naar een spiegelbeeld te laten kijken, ik zag het niet. Mooie sets, prachtige shots, sterke kadrering. Dit vond ik op technisch gebied toch wel enorm state of the art. Van het niveau Dead Daughters.

Catterpillar

Dit is verhaaltechnisch toch wel de meest pure horror. Enorm luguber plot waar er erg subtiel gespeeld wordt met attraction en repulsion. Een beetje een Deadgirl on acid. Heerlijk sfeertje, desplate setting en het al eerder genoemde gespeel met aantrekking en afstoting is zo sterk gedaan. Resulteerde toch wel voor psychisch ongemak. Toch wel het segment dat de grootste indruk achterlaat.

Crawling Bugs

Ik hoorde overal om me heen dat dit toch wel de film was die nogal buiten de boot viel in deze collage. Vond deze overigens best wel sterk, wat kleuriger dan de vorige segmenten en de vormgeving is echt erg sterk. Tegen het einde toe dan ook nog een best smerig einde. Deze viel me dus reuze mee.

Zeer geslaagd collage dus. Elk segment biedt weer iets totaal anders. Catterpillar en Mirror's Hell maken toch wel de grootste indruk en ook cinematografisch is dit gewoon een erg knappe collage. Nooit zo'n overall goed gevoel gehad na een collage, vaak een geval van hit or miss maar alle vier de regisseurs weten de kwaliteit prima te waarborgen. Erg sterk. Ik kom uit op een hele dikke 4,5* maar leunt echt enorm naar de 5* kant, maar dat komt vast wel bij herziening. Ik ken weinig films die dichter bij pure kunst komen dan deze Rampo Jigoku.