The Devil Wears Prada (2006)

Ik verwachtte helemaal niet dat dit iets voor mij zou zijn. Een typische girlie film met meligheid en truttige dialogen dacht ik. Heb ik me even vergist want dit was een prima komedie. De reflectie dat carrierisme gelijkstaat aan je ziel aan de duivel verkopen, gaat hier wel op. Hathaway speelt een snoezige jonge vrouw die een job als directiesecretaresse krijgt bij een trendsettend modemagazine (type Vogue Magazine) gerund door een ijzige zakenvrouw. De karikatuur van Miranda Priestley is deze van een vrouw wiens ziel al onherroepelijk verloren is, maar laat ze deze façade vallen, dan zie je alleen maar een zielige dame die haar zoveelste echtscheiding tegemoet gaat. . Het is ook een satire op het modewereldje waar alles uiterlijke schijn en snobisme is, met classy recepties en cocktailbar lounge op de achtergrond. Dat Andie begint gewaardeerd te worden wanneer ze modieuze kledij begint te dragen spreekt voor zich. Ik bedoel maar : veel realisme moet je in deze film ook niet zoeken. Is allemaal erg karikaturaal.

Hathaway speelt erg goed en weet de nodige sympathie op te wekken door haar dynamische en bescheiden optreden. De nieuwe Julia Roberts is geboren. Helaas ook Emily Blunt, één van die actrices die ik totaal niet kan luchten, hier dan nog eens bloedirritant. Een 3;5*

In grote lijnen is dit een vrij standaard tragische komedie en het onderwerp heeft ook niet echt alles mee om een groot publiek te bereiken. Ik heb niets met mode en het hele gedoe errond. Maar David Frankel (die verder niet veel sterke films gemaakt heeft) weet wel met die ingrediënten een boeiende film te maken. Het begint al met de casting. Iedereen zit gegoten in de rollen. Bovendien kent de film een hoog ritme waarmee de gejaagdheid goed naar voor komt. De 'strijd' tussen Miranda Priestly is dat van een spannend schaakspel met om de beurt een zet.

Ook al is dit visueel nooit bijzonder en komt het net te kort voor de grootse acteerprijzen, is de film eigenlijk nooit slecht. Ik zat geboeid te kijken in de film die je meesleept en niet meer los laat. Af en toe van harte gelachen. Een film die beter is dan het mocht zijn.

Goeie film over een jonge vrouw die als assistente komt te werken van een medogenloze hoofdredactrice van een modeblad. Een onderhoudende film met aan modieuze kleding geen gebrek. De wisselwerking tussen de vrouw en haar meedogenloze baas is goed neergezet. Fijne personages ingevuld door een evenzo fijne cast.

The Devil Wears Prada is een waanzinnig leuke film waarmee ik mezelf kostelijk heb vermaakt. Carrière lust en jezelf blijven heerlijk verwoord. De casting is verbluffend goed gedaan en iedereen levert met veel plezier en toewijding.

Niet mijn ding. Ik was eigenlijk altijd toch wel nieuwsgierig naar The Devil Wears Prada, want dit is toch een film die op meerdere plekken vrij hoog staat aangeschreven. Onderwerp sprak me niet per se aan, maar dat wil niet altijd wat zeggen. Misschien een beetje oneerlijke vergelijking, maar ook weer niet helemaal: Black Swan bleek goed voor een top 10-notering, terwijl ik evenveel met ballet heb als met de modewereld. Weinig dus.

Ik kan er moeilijk de vinger op leggen waar het precies aan ligt, maar ik kwam hier gewoon heel moeilijk doorheen. Ik heb er meerdere keren over moeten doen om dit uit te zitten. De personages zijn óf afschuwelijk theatraal óf te suf voor woorden. Ik had verwacht dat namen als Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt en Stanley Tucci wel (opnieuw) indruk zouden maken, maar dat bleef uit. Ze spelen gewoon personages waar ik op den duur bij afhaak. Hathaway's personage zou dan nog het enige zijn waar je enige sympathie voor zou moeten voelen, maar ik kon haar nooit echt begrijpen. Er zit ook weinig progressie in: alles kabbelt maar een beetje voort en de voorspelbaarheidsfactor is tamelijk groot. Ook het relatiedrama dat zich op de achtergrond afspeelt komt niet uit de verf.

Een enkele leuke scène en een passende soundtrack daargelaten, kon ik hier heel weinig me. Alles wordt ontzettend uitvergroot, maar een komisch effect bleef wat mij betreft uit. Oh, well... Soms moet je accepteren dat het gewoon geen match is. De film brengt bij velen overduidelijk wel wat teweeg, dus dan lijkt het erop dat het doel bereikt is. Ik moest me er in ieder geval doorheen worstelen.

2*

Ik was vergeten wat ik hiervan vond toen ik gisteravond aan een herziening begon. Het eerste kwartier heb ik behoorlijk hard gelachen om hoe Andy bij Runway wordt ontvangen. Als dat voorbij is, blijft er van de humor niks over. Het wordt een drama en een zeer slecht drama bovendien. De relatie tussen Nate en Andy ontbeert elke chemie, de vrienden van Andy zijn eveneens bepaald vervelend, waardoor alles wat op het spel komt te staan eigenlijk niet zo interesseert. Ook die Thompson is een strontvervelend persoon, waardoor het ook ongeloofwaardig is dat Andy uitgerekend voor hem Nate verraadt; al werd ik dus ook al niet warm van Nate. De dialogen zijn totaal niet natuurlijk en staan allemaal in het teken van ons het plot uitleggen. Dus: na een kwartier afzetten deze film, bespaar jezelf de rest. Tucci en Blunt en in wat mindere mate Streep zijn het enige dat film enige waarde geeft.