The Devil Wears Prada (2006)

Ik verwachtte helemaal niet dat dit iets voor mij zou zijn. Een typische girlie film met meligheid en truttige dialogen dacht ik. Heb ik me even vergist want dit was een prima komedie. De reflectie dat carrierisme gelijkstaat aan je ziel aan de duivel verkopen, gaat hier wel op. Hathaway speelt een snoezige jonge vrouw die een job als directiesecretaresse krijgt bij een trendsettend modemagazine (type Vogue Magazine) gerund door een ijzige zakenvrouw. De karikatuur van Miranda Priestley is deze van een vrouw wiens ziel al onherroepelijk verloren is, maar laat ze deze façade vallen, dan zie je alleen maar een zielige dame die haar zoveelste echtscheiding tegemoet gaat. . Het is ook een satire op het modewereldje waar alles uiterlijke schijn en snobisme is, met classy recepties en cocktailbar lounge op de achtergrond. Dat Andie begint gewaardeerd te worden wanneer ze modieuze kledij begint te dragen spreekt voor zich. Ik bedoel maar : veel realisme moet je in deze film ook niet zoeken. Is allemaal erg karikaturaal.

Hathaway speelt erg goed en weet de nodige sympathie op te wekken door haar dynamische en bescheiden optreden. De nieuwe Julia Roberts is geboren. Helaas ook Emily Blunt, één van die actrices die ik totaal niet kan luchten, hier dan nog eens bloedirritant. Een 3;5*

In grote lijnen is dit een vrij standaard tragische komedie en het onderwerp heeft ook niet echt alles mee om een groot publiek te bereiken. Ik heb niets met mode en het hele gedoe errond. Maar David Frankel (die verder niet veel sterke films gemaakt heeft) weet wel met die ingrediënten een boeiende film te maken. Het begint al met de casting. Iedereen zit gegoten in de rollen. Bovendien kent de film een hoog ritme waarmee de gejaagdheid goed naar voor komt. De 'strijd' tussen Miranda Priestly is dat van een spannend schaakspel met om de beurt een zet.

Ook al is dit visueel nooit bijzonder en komt het net te kort voor de grootse acteerprijzen, is de film eigenlijk nooit slecht. Ik zat geboeid te kijken in de film die je meesleept en niet meer los laat. Af en toe van harte gelachen. Een film die beter is dan het mocht zijn.

Goeie film over een jonge vrouw die als assistente komt te werken van een medogenloze hoofdredactrice van een modeblad. Een onderhoudende film met aan modieuze kleding geen gebrek. De wisselwerking tussen de vrouw en haar meedogenloze baas is goed neergezet. Fijne personages ingevuld door een evenzo fijne cast.

The Devil Wears Prada is een waanzinnig leuke film waarmee ik mezelf kostelijk heb vermaakt. Carrière lust en jezelf blijven heerlijk verwoord. De casting is verbluffend goed gedaan en iedereen levert met veel plezier en toewijding.

Niet mijn ding. Ik was eigenlijk altijd toch wel nieuwsgierig naar The Devil Wears Prada, want dit is toch een film die op meerdere plekken vrij hoog staat aangeschreven. Onderwerp sprak me niet per se aan, maar dat wil niet altijd wat zeggen. Misschien een beetje oneerlijke vergelijking, maar ook weer niet helemaal: Black Swan bleek goed voor een top 10-notering, terwijl ik evenveel met ballet heb als met de modewereld. Weinig dus.

Ik kan er moeilijk de vinger op leggen waar het precies aan ligt, maar ik kwam hier gewoon heel moeilijk doorheen. Ik heb er meerdere keren over moeten doen om dit uit te zitten. De personages zijn óf afschuwelijk theatraal óf te suf voor woorden. Ik had verwacht dat namen als Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt en Stanley Tucci wel (opnieuw) indruk zouden maken, maar dat bleef uit. Ze spelen gewoon personages waar ik op den duur bij afhaak. Hathaway's personage zou dan nog het enige zijn waar je enige sympathie voor zou moeten voelen, maar ik kon haar nooit echt begrijpen. Er zit ook weinig progressie in: alles kabbelt maar een beetje voort en de voorspelbaarheidsfactor is tamelijk groot. Ook het relatiedrama dat zich op de achtergrond afspeelt komt niet uit de verf.

Een enkele leuke scène en een passende soundtrack daargelaten, kon ik hier heel weinig me. Alles wordt ontzettend uitvergroot, maar een komisch effect bleef wat mij betreft uit. Oh, well... Soms moet je accepteren dat het gewoon geen match is. De film brengt bij velen overduidelijk wel wat teweeg, dus dan lijkt het erop dat het doel bereikt is. Ik moest me er in ieder geval doorheen worstelen.

2*

Ik was vergeten wat ik hiervan vond toen ik gisteravond aan een herziening begon. Het eerste kwartier heb ik behoorlijk hard gelachen om hoe Andy bij Runway wordt ontvangen. Als dat voorbij is, blijft er van de humor niks over. Het wordt een drama en een zeer slecht drama bovendien. De relatie tussen Nate en Andy ontbeert elke chemie, de vrienden van Andy zijn eveneens bepaald vervelend, waardoor alles wat op het spel komt te staan eigenlijk niet zo interesseert. Ook die Thompson is een strontvervelend persoon, waardoor het ook ongeloofwaardig is dat Andy uitgerekend voor hem Nate verraadt; al werd ik dus ook al niet warm van Nate. De dialogen zijn totaal niet natuurlijk en staan allemaal in het teken van ons het plot uitleggen. Dus: na een kwartier afzetten deze film, bespaar jezelf de rest. Tucci en Blunt en in wat mindere mate Streep zijn het enige dat film enige waarde geeft.

Eén van de meest ongeloofwaardige dingen aan deze film: dat Andy Sachs [Anne Hathaway] het dikkerdje wordt genoemd, en ook van zichzelf aangeeft niet te voldoen aan de slanke normen. En dus dringt een rondje restyling zich op, wat uiteraard weinig moeite kost als de knappe slanke vrouw eigenlijk al aanwezig was. Waar het in deze film om draait, is dat daarmee ook haar persoonlijkheid verandert en kruipen en springen voor de behoeftige bazin al snel een tweede natuur wordt. Even lijkt ze te breken met haar verleden en helemaal op te gaan in haar nieuwe levensstijl, maar uiteindelijk keert ze dit toch grotendeels de rug toe, zoals te verwachten viel. De telenovelle Sara en de serie Hacks lijken hier wel de mosterd te hebben gehaald. Slecht is het zeker niet, maar allemaal toch iets te clichématig.

Voor een film die speelt met een veranderende persoonlijkheid bij het aanmeten van een nieuw uiterlijk kan ik overigens Tanin no Kao aanraden.

Om alvast een beetje het geheugen op te frissen voor aankomende Moederdag, waar een bezoekje aan de bios voor deel 2 op de planning staat, deze herzien op bluray.

Stijlvolle en vermakelijke film met een blik op de ambities binnen de mode-industrie. Meryl Streep is uitstekend als de gevreesde, tirannieke hoofdredactrice Miranda Priestly van het gerenommeerd modeblad Runway. De humeurwisselingen van deze 'devil on heels' kunnen je carrière zowel maken als breken. Dat ondergaat haar nieuwe assistente Andrea (Andy) Barnes, gespeeld door Anne Hatheway. Ze valt er uit de toon, met haar goedkope kleren en normale postuur, maar weet toch langzaam maar zeker een plaatsje te verwerven dankzij een metamorfose van a-modieus plattelandsmeisje naar high fashion babe. Dit gebeurt met de hulp van Nigel, een fijne rol gespeeld door Stanley Tucci, die eerst redelijk wat commentaar heeft op haar uiterlijk, maar gaandeweg goede vrienden worden. Tot slot nog credits voor Emily Blunt als eerste assistente met een aantal scherpe en leuke oneliners.

Blijft een leuke film die goed is voor meer dan één kijkbeurt.

That's all

Na het vervolg deze film weer eens herzien na zo'n 20 jaar (ik zag hem vrij vlot toentertijd). De film wordt vlot verteld is vakkundig gemaakt. Die scène als Streep in het begin aankomt is gewoon prima in elkaar gemonteerd. Streep mag sowieso genoemd worden. Ik ben vaak geen fan van haar maar haar ingehouden manier van acteren is volledig overtuigend en ze komt ook echt over als iemand die je vreest. Hathaway moet duidelijk nog wat kilometers maken en is te gemakzuchtig en op dramatisch vlak wat minder overtuigend. Tucci is fijn als altijd.

Wat de film vooral een beetje nekt is dat men steeds de veilige weg kiest, men had echt andere keuzes kunnen maken, vooral over de ontwikkeling van Hathaway. Het is niet slecht allemaal nu (dat einde dat Streep niet meer terugzwaait is best oké ook) maar ook wel wat gezapig. 3,0*.

vandaag deze film gezien.

Zelfde acteurs, zelfde verhaal...kortom een flauw en totaal overbodig doorslagje van de eerste editie.

Er is op geen enkel moment voor originaliteit gekozen of er is zelfs niet afgeweken van het platgetreden pad van voorspelbaarheid.

Gelukkig heb ik er geen geld aan gegeven, want dat was pas zonde geweest.

Meryl Streep blijft (samen met Helen Mirren als actrice) wél een persoonlijk toppertje...toch 1 lichtpuntje in de theatrale duisternis van Prada.