The Devil Wears Prada (2006)

Even 2 opmerkingen vooraf:

De wimpers van een vrouw interesseren mij niet, niet qua textuur, lengte, dikte, epilatieniveau of kleur, noch ken ik 1 heterosexuele jongeman die daar wel langer dan 1 nanoseconde naar kijkt.

Elke vrouw, ongeacht leeftijd en postuur, ziet er het mooist uit in een fris zomerjurkje met bloemenmotief uit de Hema, a 12,95 (of 5 euro uit de uitverkoopbakken).

Door het naleven van deze 2 regels is het kijken naar The Devil Wears Prada een soort persoonlijke hel. Regisseur Frankel, niet voor niets in het verleden ook werkend aan enkele Sex & the City afleveringen, heeft namelijk een film gemaakt die het opgeklopte modewereldje, met een hoog gebakken lucht gehalte, weliswaar zo nu en dan zeer mildjes een miniem steekje onder water geeft, maar ondertussen toch vooral gelooft in haar onderwerp, en haar zelfs omarmt. De (wederom uitstekend spelende) modenicht Tucci geeft een uitgebreide hommage aan de slobby trui van (de wederom wat kleurloze) Hathaway: 'ook die trui is ontstaan in deze ruimte!', pocht hij. Streep (die haar bitchy karakter wel erg vlakjes speelt) claimt dat de grootste hedendaagse kunstenaars in de modewereld werkzaam zijn; en ze kijken erbij alsof ze het geloven en het voor 94,6% uit jonge vrouwen bestaande publiek in de werkelijk afgeladen bioscoopzaal gelooft het, ben ik bang, eveneens... het verklaart allicht mijn tenen, die ook na een nachtje woelen nog altijd een krommende houding hebben.

Dieptepunt van de film, en aansluitend op hierboven, zijn de fysieke maten van Hathaway. Als deze in de dop aantrekkelijke meid de redactie van het modeblad betreedt wordt zij uitgelachen om haar 'maatje meer', dat er natuurlijk niet is. Je zou het een klein sneertje richting de modewereld kunnen noemen, waarin dunner immer beter is. Maar dan, later in de film, blijkt dat Hathaway inderdaad is afgevallen en nu een '34' aan kan. Dit feit zorgt voor zoveel blijdschap en vrolijkheid bij Hathaway; ze gelooft derhalve toch dat ze moest afvallen. En zo bevestigd The Devil Wears Prada het (belang van) het modewereldje eerder dan dat het met zelfspot en relativering om zichzelf kan lachen.

Het minieme verhaaltje dat tussen de Gucci's, Gabanna's (nee, ik wist ook niet hoe je dat schrijft) en Versace's doorschrijdt mag haast geen naam hebben; Hathaway leert dat ze zichzelf moet zijn, Streep is ook maar een mens en geluk komt voor alles (jaja, zelfs voor kleren, al durven ze het bijna niet toe te geven)... een niemendalletje dat met de ogen dicht nog valt te volgen, en omdat de cast (met uitzondering van genoemde Tucci) slechts een overdosis vlakheid uitstraalt valt er weinig te genieten. Vooral ook omdat enkele kunstzinnige shots (met mooie close-ups en fraaie camerabewegingen) de film openen, maar vanaf het moment dat Hathaway de redactie binnenloopt verdwijnen als sneeuw voor de zon, en dan is het definitief uit met de pret, die dan precies 2 minuten en 14 seconden heeft geduurd.

The Devil Wears Prada; gemakzuchtig, vlak, slechts bij vlaagjes humoristisch en vooral veel te serieus voor haar onderwerp: 1*.

Een zeer vermakelijke film, het wordt nergens hoogstaand, maar de leuke personages die goed gecast zijn houden het geheel fier omhoog.

Vooral Emily Blunt (mijn nieuwe favoriete actrice) speelt werkelijk fenomenaal. Ze heeft er nog een half puntje bijgekregen, waardoor het geheel po een 3,5* uitkomt.

Wat een saaie bagger film.

Het is echt weer eens heel standaart, het onderwerp 'mode' deed mij helemaal niks.

Ik ergerde me ook aan de twee hoofdrolspeelster, en de film duurde te lang.

Al moet ik toegeven dat ik het begin nog wel oke vond, maar het werd al snel veel en veel minder.

1*

Best een geinige film met een combi van humor en dramatiek. Meryn Streep zet echt een fantastische rol neer als de ultieme baas-bitch. Wat speelt ze overtuigend zeg! Dankzij haar scoort de film bij mij een voldoende. Verder niet zo superboeiend en erg voorspelbaar.

3*

Je moet er van houden... en ik hou er niet van. Film sprak me niet aan, werd al vrij snel afgeleid door andere dingen die ik belangrijker vond.. hij hield mijn aandacht niet vast, misschien kwam het omdat ik het begin vooral al flauw vond. Niet mijn ding.

Redelijk, maar meer ook niet. Het eerste gedeelte van de film is het leukst. De film oogt dan lekker vlot, fris met aardig acteerwerk en een uitstekende Meryl Streep, die de rol van bitcherige modehoofdredactrice perfect neerzet. Daarna blijft de film helaas wat voortkabbelen en slaagt er niet echt in om scherpe keuzes te maken. Het blijft allemaal net wat te lief en te serieus. Ook de metamorfose van Hathaway vond ik niet helemaal overtuigend. Onderhoudend en leuk om een keer gezien te hebben dat die modewereld gewoonweg walgelijk is, maar daar houdt het dan ook wel mee op.

2,5*

Tja.

Na 10 minuten is het wel duidelijk (zelfs tot in zekere details) hoe de film gaat verlopen, lekker moralistisch dus...

Mja, verder doet de film bar weinig verkeerd. Of beter gezegd: veel goed. De cast is na genoeg perfect, met lieve Andy en de door mij serieus gehate Streep, die hier echter perfect op haar plaats is. Toch jammer van die plakkerige moraal, mja ik heb wel een redelijk deel van de film met een glimlach zitten kijken en dat had ik op voorhand zeker niet verwacht.

2.5*

Anne Hathaway kan een hoofdrol hier nog niet aan, flauwe humor, zwak plot, enorm cliché. Gelukkig zijn er nog Meryll Streep en Stanley Tucci die elke scène enorm hard stelen. Verder vrij zwak, waar ik ook constant het gevoel kreeg dat het me ingewreven werd dat ik niet tot de doelgroep behoor.

Leuk, leuk. Vermakelijk filmpje over het harde leventje in de modewereld. Heb deze film in eerste instantie alleen maar opgezet omdat Emily Blunt, één van mijn favoriete actrices, erin speelt. Uiteraard steelt ze de show, maar ook Hathaway en Tucci doen het erg goed. Streep vond ik al helemaal fantastisch, geweldig rol als de ultieme ''antichrist'' van het modeblad.

Lekker modern sfeertje en dankzij de veelvuldige aanwezigheid van muziek en het snelle monteerwerk is de film zo uitgezeten. Voor de rest een niet al te bijzonder, nogal moralistisch plot, maar wel vermakelijk van begin tot eind. Ik zet overigens wel een enorm vraagteken hoe Hathaway haar personage in eerste instantie überhaupt bij dat modeblad terecht is gekomen, maar dat neem ik dan maar voor lief. Het lachje van Streep op het einde is heerlijk 'des Duivels' en de prima mix tussen drama, romantiek en komedie zorgt ervoor dat ik dit (toch wel weer) voorspelbare filmpje een makkelijke voldoende kan geven.

Vrolijke feel good-komedie rond een slonzige journaliste die terecht komt op het kantoor van een beruchte modejournaliste. Hoe houdt zij stand tegen de terreur van kleinerende opmerkingen, onmogelijke opdrachten en boze tirades? Leuke rollen van Meryl Streep als de modejournaliste en Stanley Tucci als designer. Ik vond het wel een tikkeltje te voorspelbaar.

Beetje feel good movie maar niet echt een komedie waar je veel om moet lachen.

Sterk acteerwerk door tucci en streep.

3 sterren

Hele prettige film die het vooral moet hebben van de uitstekende cast. Ik ben niet echt een fan van Streep maar ik moet zeggen dat de rollen die ze de laatste jaren neerzet me erg goed bevallen en dat geldt ook voor deze rol.

Anne Hatheway viel me een beetje tegen. Na haar recent erg van haar te hebben genoten in Valentine's Day en iets minder recent in Get Smart vond ik haar hier wat flauwtjes en clichématig en kon ik maar weinig sympathie voor haar krijgen. Toch doet ze het niet onaardig maar ze kan beter.

Emily Blunt mijn wandelende natte droom van dit moment was hier weer erg goed. Na haar uitstekende rol in Sunshine Cleaning zet ze hier een hele goede bitch neer met een rauw komisch randje ben zeer benieuwd naar haar andere films

En dan nog Stanley Tucci. De beste man is hier zeer goed gecast en zet waarschijnlijk een van de betere rollen in zijn carriere neer.

O en voor de Entourage liefhebbers. Vince loopt hier ook nog in rond.

Alles bijelkaar deed deze film precies wat ik ervan verwacht had maar ook niet meer dan dat. Omdat het acteerwerk echter bovengemiddeld was is mijn score dat ook.

Redenen waarom ik en chickflicks niet samengaan.

- telkens in de hoofdrol een naïef meisje/vrouw die voor belangrijke beslissingen komt te staan in haar leven. Dit omvat haar levenswijze, de relatie tussen haar partner, de mensen op het werk.

- een ongelooflijk chlichematig "moraal van het verhaal". Iets dat trekt op: blijf steeds bij de mensen die je het best kent, want daarop kan je altijd terugvallen.

- weemoedige girlpowermuziek gedurende heel de film, iets Sex and the City achtig.

-meestal slechte acteerprestaties van de cast

- ik ben een man

Blij dat hier geen vervolg voor bestaat. Kan ik bij SATC niet zeggen.

Stuk drek dit hoor. Meryl Streep doet niks anders dan een karikatuur neerzetten en Anne Hathaway laat haar achterlijke gedrag toe en wil dr maar niet achterkomen dat het allemaal eén grote phoney onzin is. De film kon me verder maar bitter weinig bieden.

Karikaturaal diabolisch.

Een rommelig cliché-verhaaltje dat zich afspeelt in de modewereld, met een diabolische en karikaturale Streep die eigenlijk behoorlijk tegenvalt. Een en ander biedt genoeg stof voor een sterke komedie, maar het is vooral de tegenvallende humor die niet veel meer dan een glimlach om de mond tovert.

Doorsnee.

Kijk ik wel graag eens van tijd tot tijd.
Hij kijkt vlotjes weg, leuk geacteerd, geen doorsnee romantisch komedietje en soms komen er wel eens ironische schertsen op de modewereld langs.

Alleen jammer dat Anne Hathaway effectief begint te veranderen van kledij en maten.. Dat was toch een tegenvaller. Streep zit gegoten in de rol als evil bitch en Hathaway doet het ook goed. De leukste rol vond ik toch die van Emily Blunt! Toffe actrice!

3,5

Vervelend.

Vanaf de eerste minuut loopt het eigenlijk allemaal mis. Eerst krijgen we dat vreselijke nummer te horen, en dan komt er de stortvloed aan clichés, soms in de vorm van komisch bedoelde maar grandioos mislukte oneliners, soms in de vorm van wat melig drama.
Helaas blijkt niets geslaagd. Het feit dat Andrea buigt voor de modewereld en zich aanpast door zich anders te kleden en gewicht te verliezen is dan nog het ergste.

De belangrijkste reden waarom ik dit prulleding toch een kans wilde geven, was de cast. Anne Hathaway, Meryl Streep, Stanley Tucci en Emily Blunt hebben me al minstens een keer kunnen overtuigen. Helaas is Hathaway hier maar matig, Streep is zelfs slecht. Tucci als nicht en Blunt als semi-bitch vallen nog mee.

Zo nu en dan passeert er eens een bekend nummer - helaas geen enkel goed nummer -, maar eigenlijk is dit gewoon een kleine twee uur afzien.

Snel vergeten is de boodschap.
1,5

Ik zag hem weer in de gids staan en kwam erachter dat ik hem nog niet beoordeeld had. En dat kwam dan weer door de kwaliteit van deze film. Dat het gemiddelde boven de 3* ligt verbaasd me echt, want ik vond het niks. Het verhaal spreekt niet aan, heeft geen duidelijke lijn en Anne Hathaway brengt nou niet echt iets. Streep redt de film met haar zeer sterke rol, waardoor ik het nog net 2* kan geven.

Tegen elke verwachting in een leuke film, vooral om het bitchy karakter van Meryl Streeps personage (en ook goed gespeeld!) Leuke film die de modewereld laat zien met een knipoog. De tweede helft wordt het allemaal wat minder (Dat Andrea en haar man uit elkaar groeien en elkaar weer opzoeken mag geen verassing heten), maar nog steeds goed te doen.

Anne Hathaway heeft wat bijzondere ogen. Doet mij altijd onstuitbaar aan een bassethond denken - en ik vind die beesten echt afgrijselijk lelijk. Sorry, kan er niks aan doen, en die associatie gaat ook niet meer weg.

Erg sterk speelt ze hier ook niet, in deze wat te voorzichtige satire op de idioterie van de modewereld. Dat valt misschien nog wel sterker op doordat ze door Meryl Streep volkomen weggespeeld wordt. En Emily Blunt is ook stukken sterker. Die twee te zien spelen is beslist geen straf.

Bedoeld als reclame voor de modewereld of toch als satire er op, de film gaat wel volledig mee in de gekte - kritiekloos loopt de eerst nog nuchtere Andrea achter de andere dames en de modehuizen aan. Daarmee ziet het er af en toe best prettig uit. Soms - best vaak eigenlijk - ook niet. Zoals dat met alle mode gaat. Gaat eigenlijk nergens over. Net als de film.

Een goede komedie/drama/romantiek film...

Leuk verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Meryl Streep speelt goed...

Ook een bekende acteur Stanley Tucci ...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Het verhaaltje stelt weinig voor, maar wie van kleding en mode houdt zal wel waarderen dat de film voor de costumering voor prijzen werd voorgedragen.

Wat wel iets voorstelt is de act van Meryl Streep die op een schitterende wijze die onmogelijke, bazige bedrijfsleidster uitbeeldt, maar eigenlijk kon de gehele film weinig boeien en flirtte hij vaak met verveling.

“You sold your soul to the devil when you put on your first pair of Jimmy Choo's, I saw it.”

Ik behoor waarschijnlijk niet tot de doelgroep, maar ik heb me best wel vermaakt met deze film. De modewereld boeit me niet zo heel veel en het verhaal is voorspelbaar, maar door de humor en de kleurrijke personages verveelt het geen moment.

Streep en Hathaway zijn de hoofdrolspeelsters maar ik heb mij toch het meest vermaakt met het spel van Stanley Tucci en vooral Emily Blunt. Heerlijk spel van deze twee geweldige acteurs. Streep is goed maar ik zie toch altijd Streep theatraal acteren in plaats van naar een personage van vlees en bloed te kijken (zie ook The Iron Lady). Hathaway is degelijk maar ik heb haar wel eens beter gezien. Ondanks haar kleurrijke kleding was ze zelf wat kleurloos. Maar The Devil Wears Prada is zeker een vermakelijke film.

Dit is nu eens een film die mij altijd weet te strikken wanneer ik toevallig aan het wegzappen ben. Zeer leuke beelden van enkele wereldsteden, veel bekende en knappe koppen maar vooral: het plezier spat van het scherm. Soms is het lekker karikaturaal en overdreven maar men blijft nooit te lang hangen in het dramatische. Wanneer je van fashion houdt, is het natuurlijk een aangename kijkervaring. Welke vrouw (of man) droomt er nu niet van om elke dag een nieuwe, stijlvolle outfit aan te trekken die zorgvuldig wordt uitgekozen en klaargelegd. Toch wordt je door dit modegebeuren niet teveel meegezogen dankzij voldoende afwisselende scènes waardoor het toegankelijk blijft voor een breed publiek. De casting zat ook wel goed. Emily Blunt vond ik toch niet zo uitblinken in haar rol als ik eerlijk moet zijn, misschien zie ik haar kop gewoon minder passen in dit wereldje. De rest zat wel goed op zijn plaats en had er duidelijk plezier in. Ondanks de hardheid van deze industrie, houdt de film een zekere nonchalance en luchtigheid. Geef mij deze maar om vrolijk van te worden

Wel een aardige film voor in de avond. Ik ben meestal niet zo van dit soort films, met fashion en zo. Al met al is hij niet tegengevallen. Meryl Streep zet een mooie rol neer als de nogal opvallende Miranda Priestley en Hathaway zette ook een mooie prestatie neer, hoewel Streep me toch meer opviel aan deze films dan Hathaway.

Ooit in de bioscoop gezien. Nu voor 1 euro gekocht op een rommelmarkt. Het blijft een zeer vermakelijke film. Ik vind Meryl Streep een GEWELDIGE actrice en in deze rol helemaal. Heerlijk hoe ze een bitch speelt. En eigenlijk toch weet dat het een 'bla, bla, bla' wereld is. Anna Hathaway spat ook van het doek met haar grote donkere kijkers en volle mond. Emily Blunt is ook super grappig. Het is een gewoon een erg goede film in zijn genre. Kijkt zo heerlijk weg.

Beter dan verwacht.

Eigenlijk veel beter dan verwacht, want uiteindelijk keek ik dit alleen om Blunt in haar wat jongere jaren te zien acteren. Maar ik was toch best verrast hoe goed dit filmpje er uiteindelijk inging. Vooral vooruit geholpen door het sterke acteerwerk.

Hathaway, Streep, Blunt en Tucci maken erg veel indruk. Allen hebben plezier in hun rol en lijken veel te geven. Vooral Streep steekt er dan met kop en schouders bovenuit. Lijkt haast wel geknipt te zijn voor de rol, straalt veel charme uit.

Het is ook de montage die de film absoluut vooruit helpt. Als kijker wordt je al in minuut 5 volop in het verhaal gezet. De actieve montage geeft de kijker een soort zenuwachtig en nerveus gevoel. Je voelt al snel de stress die Hathaway zelf ook heeft.

Nergens is de romantiek uitmuntend of de komedie erg goed, maar het verhaal zelf is gewoon erg leuk om te volgen. Je gaat er waanzinnig makkelijk doorheen terwijl je compleet nerveus bent door de montage en het verhaal. Knap gedaan.

Wel wat geforceerd voorspelbaar helaas, al doet de film hier en daar wel een aantal dingetjes die wel merkwaardig zijn. Dat Hathaway uiteindelijk toch naar bed gaat met Baker bijvoorbeeld. Meeste filmpjes laten het niet zo ver gaan en dan valt deze film dankzij dat soort momentjes best op.

Drama lukt wel goed soms, al blijft de luchtige toon het vaak wat belemmeren qua impact. Maakt niet uit, want het tempo en de luchtige toon maken de film eigenlijk juist. Dat zo'n standaard verhaaltje nog zo leuk verfilmd kan worden zie je tegenwoordig ook niet zo heel vaak meer.

Leuke uitkijker uiteindelijk, sterk acteerwerk en sterke montage. Voor de rest werkt niet alles, maar het is een leuk zitje.

Een dun plot, waar ook weinig beweging in zit. Er gebeurt eigenlijk weinig boeiends. Als de film bedoeld is om aan te tonen dat de modewereld een oppervlakkige en nare wereld is, dan slaagt de film daar wel in. Verder kan ik er weinig uithalen. De personages zijn nagenoeg allemaal typetjes met weinig diepgang. De enige echt goede acteerprestatie komt van Emily Blunt. Anne Hathaway maakt daarentegen weinig indruk hier. Wel een aardige soundtrack. Het stelt als geheel echter niet veel voor.

In zekere zin is deze film een beetje als Mean Girls, waar de hoofdpersone zich aansluit bij de populaire meisjes in haar klas, en zelfs dusdanig assimileert dat ze tegen haar eigen waarden ingaat, waarna ze besluit dat ze er toch niet bijhoort. Vervang hier de populaire klasgenotes bij de modewereld, en je hebt in wezen dezelfde film.

In zekere zin, want in mijn ogen heeft deze film toch iets meer te bieden. Allereerst uitstekend acteerwerk van Streep, Blunt en Tucci. Hoewel Hathaway het niet onverdienstelijk doet, steekt haar personage wel wat bleekjes af tegenover de personages van de eerstgenoemde actrices en acteur.

Het is natuurlijk makkelijk schoppen tegen de modewereld, en het is makkelijk te sympathiseren met de hoofdpersone, terwijl het net zo makkelijk is de andere karakters allemaal maar als oppervlakkig te zien omdat mode hun leven is, maar de film poogt dit toch in perspectief te zien, wat blijkt uit de monoloog van Streep over hoe de modeindustrie zelfs invloed heeft op de kleding bij bijvoorbeeld een no-nonsense zaak als de Zeeman en uit de monoloog van Tucci over dat de hoofdpersone niet moet zeuren over het gebrek aan waardering van haar bazin, omdat ze zelf cynisch tegenover mode staat. Ondanks dat ik zelf niet veel met de modeindustrie heb, snap ik dat argument.

Het is ook makkelijk afgeven op de nietsontziende cultuur binnen de modewereld, maar ik geloof dat een dergelijke cultuur aanwezig is overal waar een hoge toewijding vereist is om het te maken, zoals in zakenbanken, topsport, ballet, etcetera. De laatste monoloog van Streep is in mijn ogen niet zozeer een monoloog die aantoont wat er mis is met de modewereld, maar eerder een zeer sterke getuigenis over hoe nietsontziend je moet willen zijn om de top te bereiken en die te behouden.

Kortom, in mijn ogen heeft de film wel degelijk meer diepgang dan het onderwerp mode zelf. Jammer alleen dat de film audiovisueel vooral degelijk is en filmisch niet veel meer brengt dan de scène waarin Streep haar jas en tas herhaaldelijk op het bureau van de hoofdpersone smijt. Daarom is dit vooral een film die aardig is om een keer gezien te hebben, maar niet meer dan dat. 2,5*.

Leuk wegkijkend, overgeacteerd, luchtig drama over de modewereld. Er wordt goed geacteerd. Mijn favoriete personage was Nigel (Stanley Tucci). Merryl Streep groeit in haar rol en eigenlijk maakte Anne Hathaway op mij de meeste indruk. Het script zit wat gekunsteld in elkaar maar is in orde. Ten slotte kwam er soms wat leuke muziek voorbij.