Children of Men (2006)

Dat wordt niet uitgelegd want dat kan je best uit de context van de film halen. Het enige dat je moet weten is dat de mensheid steriel is geworden, aan de hand van dat gegeven is de rest gemakkelijk in te vullen.

Ik vond Children of men een uitstekende dramafilm. Het begin vond ik nogwel rommelig, maar daarna werd de film steeds beter. De chaos in de wereld werd op kleine schaal maar wel mooi gefilmd, en je krijgt naarmate de film vordert steeds meer te weten over de toestand in de wereld en hoe het zover heeft kunnen komen. Het verhaal vind ik ook goed, en soms erg spannend. De heldendood die Clive Owen stierf zag ik niet aankomen, en vond ik ook volslagen onnodig. Jammer van het einde dus, al met al wel een hele goede film.

Mee eens. Sterk punt van de film vind ik.

Mensen die zich afvragen waarom de wereld zo is geworden moeten wat verder nadenken. Als de wereld in het echt nog minder dan 100 jaar te gaan zou hebben (doordat er geen kinderen meer geboren kunnen worden) zou het hier ook totale anarchie zijn.

Briljante film, juist omdat er zo weinig wordt uitgelegd en aangeboden aan de kijker. Je moet dus wel erg goed opletten wil je alles snappen. Veel Weterse filmkijkers hebben er moeite mee als er werk verricht moet worden om een film helemaal te begrijpen, wat ik hieronder ook in de reacties heb kunnen lezen. Aziaten zouden het daar veel minder moeilijk mee hebben.

Toch wordt er naar mijn mening te weinig mee gedaan. En dit is verder toch geen moeilijke film? Kom zeg.

Nee niet moeilijk inderdaad maar je moet wel meer nadenken en zelf doen dan bij de gemiddelde Hollywood actiefilm waarbij alles voor je wordt opgediend en afgehandeld door een of andere gelikte beer.

Tuurlijk. Maar toch vind ik dat de regisseur meer met het materiaal had kunnen doen dan nu het geval is.

Rare combinatie van geweld en drama. De sitautie is ook een beetje willekeurig qua wat wel kan en niet etc.. Hij moet het echt hebben van bepaalde actiescenes want het verhaal zelf is nou niet echt enerverend.

Mijn grootste gevonden fout, er zijn wel jonge dieren.. Me dunkt dat je dan als wetenschapper zo hebt achterhaald hoe de mens te redden, maar ach..

Een film waarbij je moet nadenken is nooit per definitie direct slecht. Meestal is het dat juist de hoop geeft dat het een goede film wordt. Children of Men is helaas een film waarbij ik geen enkel moment in spanning op de bank zat. Het sci-fi verhaal heeft me op wat voor manier dan ook 0,0 indruk op mij gemaakt. Dan ga ik kijken naar de actie die in de trailer beloofd wordt. Tevens niet boeiend. Ik voelde me net zo belazerd als bij War of the worlds.

op imdb is deze zwaar overrated en ben blij dat op mm deze niet in de top250 staat!

Als je van veel geweld hou is dit mischien wel een leuke film, maar na een halfuur gevloek, getier, gescheld en gemoord en verder zonder veel inhoud vond ik het wel welletjes.

In mijn ogen Low level vertier.

Ik heb net deze film - ondertussen voor de derde maal - gezien in een soort van vlaag om al mijn vijfsterrenfilms te herbekijken om er zeker van te zijn dat deze quotering wel correct was. Hoewel ik deze dus aanvankelijk vijf sterren had gegeven, had ik nog geen reactie/ recensie geschreven. Dit kwam deels doordat ik schrik had om in een soort van zinloze stroom van superlatieven te vallen.

Wel nu, het verhaal speelt zich af in 2027 en geeft een relatief realistische kijk op de (toekomstige) wereld weer, al een geluk zijn er nergens ufo's of buitenaards leven terug te vinden. We krijgen eerder een soort van reeds afgetakelde maatschappij te zien. De mensheid heeft in zijn drang tot superioriteit eigenlijk juist het tegenovergestelde bereikt. Deze terugval in evolutie vind ik een zeer sterk uitgangspunt. De auteur(s) maakt/maken bovendien mooi en zeer terecht gebruik van enerzijds al de wantoestanden die zich ondertussen al in de wereldgeschiedenis hebben voorgedaan. We hebben dus met andere woorden niets bijgeleerd, jammer genoeg bewijst het dagelijkse politieke/sociale leven dit keer op keer weer. Anderzijds wordt er ingespeeld op meer actuelere thema's, zoals het migrantenbeleid. Waardoor de film perfect te bekijken valt als een spiegel op onze verdorven maatschappij. In deze enigzins apocalyptische setting krijgen we het in een modern jasje gestoken messiasverhaal. Ontdaan van alle hoop, krijgt de wereld toch nog een herkansing door een zwangerschap van een nota bene illegale vrouw. Of om het korter te stellen; translatio, aemulutio en allusio.

Ondanks deze zwaarbeladen thematiek voelt de film nergens te drammerig of geforceerd aan. Dit komt vooral door de perfecte balans tussen moraliserend gezeik en actievolle scènes. Door gebruik te maken van een handycam-sfeer krijg je heel vaak het gevoel dat je middenin de actie zit (misschien kwam dit deels ook door de 5.1-ondersteunde DVD). De scène die hiermee vooral uitpakt is één van de laatste, het grote gevecht in de ghetto. Hoewel ik absoluut geen fan ben van actie - of oorlogsfilms vond ik deze -zeer lange maar zeker geen te lange- scène echt ongelooflijk. Zelden heeft er één zulke impact op mij teweeg kunnen brengen.

Een ander zeer sterk punt van de film is de humor. Neem bijvoorbeeld de aandacht die besteed wordt aan Theo's schoeisel. Gedurende de ganse film wordt hier op gefocust, dit zorgt niet enkel voor een komische ondertoon. Deze op het eerste zicht futiele zoektocht draagt bovendien een veel diepere betekenis (schoenen = basis = geloofsovertuiging => Theo's persoonlijke evolutie van niet geloven naar geloven).

Kortom, mijn vijf sterren blijven ongewijzigd staan. Children of men is een unieke film die naast een mooi verhaal evengoed een boodschap en een krachtige filmervaring weet aan te bieden.

5*

Toen ik deze film met de nodige verwachtingen bekeek werd ik al snel teleur gesteld.

Het thema van een wereld die in de nabije toekomst in het verderf gevallen is - is werkelijk niet meer origineel.

Het moraliserende karakter van de film wat betreft de ideologie van een maatschappij wordt continu weggeblazen door geweldscènes die onvoldoende steek houden om de kijker nog maar een minimum gevoel van realiteit te geven. Zelfs in de iets rustigere scènes vallen de doden in bosjes op de achtergrond en dat vormde werkelijk na verloop van tijd geen toegevoegde waarde meer voor het verhaal - in tegendeel.

Een film die wilt slagen in het opzet om door te dringen tot de kijker met een moeilijker onderwerp moet naast de harde boodschap ook proberen een positief verhaal te brengen. Het is geen kunst om de kijker te tonen hoe verderfelijk de teloorgang is van ethiek door gewoon het geweld dat we vandaag in de wereld kennen op te blazen en als een daverende trein over het publiek te laten razen. Films die wél het bekijken waard zijn omdat ze een niet altijd even gemakkelijke boodschap of gevoel toch op een mooie manier kunnen overbrengen zijn bijvoorbeeld Slumdog Millionaire, Pan's Labyrinth en in zekere zin zelfs films als Amelie Poulin. Wat mij betreft gaan deze films met de sterren lopen, en is Children of Men een overroepen op hol geslagen en opgeklopte prent die buiten zo nu en dan wat shockeren niets bereikt.

No children. No future. No hope.

Sterke film van Alfonso Cuarón, knappe acteerprestaties van Clive Owen, Michael Caine maar ook Joy Richardson en haar kindje waar de film eigenlijk om draait.

Children of Men is voor mij een grimmige sf-thriller die vooral sterk is om zijn barre taferelen, camerawerk dat zich constant mee verplaatst wat na een tijdje best wel meeslepend wordt.

Het decor speelt daarmee een zeer belangrijke rol, het laatste halfuur was het vooral om proberen kogels te ontwijken, soms iets wat ongeloofwaardig maar dat benadeeld het sterke einde niet.

Alsof een film per definitie niet geslaagd is, omdat ie 'geen positief verhaal brengt'. De ontwikkeling van het hoofdpersonage, dat in het begin nog compleet onverschillig staat ten opzichte van de maatschappelijke teloorgang maar gaandeweg steeds meer betrokken raakt, zorgt in mijn ogen trouwens voor meer dan een sprankeltje hoop. Zo pessimistisch is Children Of Men wat mij betreft dan ook helemaal niet.

Persoonlijk vind ik overigens dat een film als Pan's Labyrinth (een fantasierijk sprookje) weinig uitstaans heeft met Cuaróns prent, om nog maar te zwijgen van Amélie!

Toegegeven, de sfeer van Amélie is uiteraard helemaal anders, maar toch wordt er daar ook een niet te voor de hand liggende visie overgemaakt, maar dan zeker op een positievere wijze.

Ik vind het bewonderenswaardig dat je nog positieve elementen kan zien in de evolutie van het hoofdpersonage. Wat mij betreft werd dat iets te snel afgehaspeld tussen actiescènes door om indruk na te laten. Niettemin kan ik wel begrijpen dat heel wat mensen de film wel goed beoordelen.

Het is eigenlijk allemaal al gezegd wat gezegd diende te worden over deze film. De ene ziet er apocalyptische nonsens in, de andere wil graag een verklaring voor de toestand van de mensheid en nog een andere wil graag de film als een baken van hoop zien....

Wat mezelf betreft, erg goed uitgangspunt, redelijk geacteerd, veel betere sfeer dan acteerwerk in de film. En soms kan dat genoeg zijn.

Dat het verhaal eigenlijk niet zoveel om handen heeft (de zoveelste roadmovie las ik hier al) stoort me niet zo.

Wat we te zien krijgen is een verhaal vol vaart, dat nergens instuikt of wat vervelender wordt. Briljante sfeerschepping vol duistere toespelingen op de toekomst der mensheid indien we ons gangetje van nu blijven gaan. Dát aspect van de film sprak me het meest aan.

Natuurlijk ook de muziek in de film (King Krimson) en de altijd goeie Caine.

Géén mooi verhaal. Grauw sfeertje, vuil grijze beelden, chaos alom. En zo zal het er in de toekomst waarschijnlijk ook uitzien. Agressie, terreur, armoede, racisme, oorlogen. Dat straalt de hele film uit. Als dat de bedoeling was van de regisseur die destructieve sfeer in beeld te brengen - en daar twijfel ik niet aan - is hij daar met grote onderscheiding wonderwel in geslaagd.

Mijn ding is het niet. Genieten zit er er niet. Filmisch en styllistisch mag het wel een meesterwerkje worden genoemd. ´t Is ook een ander soort futurisme die wij niet gewoon zijn op het scherm te zien.

Ik hou niet van het verhaal, maar dat wil niet zeggen dat de film niet goed is. (Opjectief bekeken is ie wel goed). Confucius maar weer:

" Ik hou niet van een schoonheid - de AARDE - die er een beetje kapot gemaakt uitziet." 2+

ik vond dat het wat leek op die andere film "Blindness" van 2008. Ook zo'n futuristisch verhaal, deze keer geen blinden maar wel onvruchtbaren. Michael Caine was leuk om te zien met zijn lang haar en baard.
ik denk ook dat binnen 50 jaar een burgeroorlog zal plaatsvinden bij ons.

Dat 2027 niet bepaald rooskleurig wordt voorgesteld in Children of Men is geen overdreven opmerking. Sinds 2009 is de mensheid zo onvruchtbaar als een fietspomp, wereldoorlog 3 is uitgebroken en het Britse asielbeleid schendt op 1 dag meer mensenrechten dan een maandverblijf op Guantánamo Bay.

Zoals weleens beweerd wordt valt hier vast wel wat vage kritiek uit te halen op het huidige beleid enzo, maar diepzinniger of gesofisticeerder dan het doorsnee science fiction drama (waar meestal agressors bij komen kijken) is het verder niet te noemen. Children of Men heeft dan in feite ook niet zoveel te vertellen, maar het weerspiegelt wel bij momenten erg mooi dat we zonder kinderen eigenlijk ook onze zin in het leven kwijtspelen. Een kind staat voor hoop, toekomst en zorgt op de een of andere manier voor een argument waarom we elke dag nog onze kloten zitten af te draaien.

Het hele concept is dus sowieso erg interessant, zeker vanaf het moment dat er dan toch een vrouw op de proppen komt die miraculeus genoeg in staat blijkt te zijn om een dikke buik te hebben. Natuurlijk is Clive Owen de geschikte man om haar daarin te begeleiden en naar veiliger oorden te brengen, en weet met zijn geweldig charisma alvast de juiste snaren te raken. De sfeer zit ook wel snor, hoewel je je ondanks de vele grote plasmaschermen soms eerder een beetje in het verleden waant dan in de toekomst. Zo zijn er automodellen te zien die niet meer van de productiebanden rolden sinds 1990, en een Apple Macintosh van een type die ook allang uitgestorven is. Er wordt muziek gedraaid die klinkt alsof je in de jaren 70 zit, en Michael Caine speelt een overrijpe wietsmorende hippie -hij baseerde zijn vertolking dan ook niet voor niets op John Lennon- die dat gevoel alleen maar versterkt.

Vreemde keuzes die heel veel goedgemaakt worden door fantastisch camerawerk, knappe actiescenes en vooral een verbluffende manier van werken om het geheel erg realistisch over te brengen. Clive Owen's personage is bijvoorbeeld allesbehalve de held waarbij alles gesmeerd loopt als het moet, talrijke figuren waarvan je het normaal niet zou verwachten leggen het loodje en ik heb nog nooit iemand in een film zo levensecht weten wegduiken en reageren in een dergelijke oorlogssituatie.

Opmerkelijk staaltje cinema.

4*

INHOUD 4.5* 6 27

Een zeer mooie film en een prachtig verhaal. Zeer mooi uitgewerkt, zeer veel spanning en zeer veel drama.

Ik heb eigenlijk niets negatiefs te zeggen over de inhoud.

ACTEERWERK 4.5* 3 13.5*

Clive Owen is de perfecte acteur voor dit soort films, hij speelt dan ook geweldig. Wel jammer dat Julianna Moore verdwenen is al na een 30tal min.

SPEELDUUR 2.5* 1 2.5*

Ik vind dat de film gerust wat langer mag zijn! In het begin vond ik het best wel langdradig maar ik vind dat de oorlogscene's er wat meer moesten in komen. De drama maakte de film dan ook bijzonder.

TOTAAL 4.3*

= 4.5*

Prachtige film

Zowat alles zat erin: drama, sf, spanning, actie..

Alles wat ik had hopen te zien.

Mss wel wat té kort.. nja

4*

Ik kan de overwegend positieve kritieken op deze film niet beamen.

Hoewel erg mooi gefilmd en hoewel de setting erg goed is vind ik dat het geheel erg lang duurt.

Bovendien is de film ondanks de hoop die ontstaat door de zwangere vrouw/baby toch vooral een erg pessimistische bedoening over het feit wat mensen al dan niet doen om hun eigen hachje te redden in een tijd dat de wereld ten onder gaat. Het zwartgallige daarin is niet echt aan de eeuwige positivo in mij besteed.

Ander minpunt vind ik de overdaad aan geweld; dat mensen snel beesten worden als gevolg van maatschappelijke veranderingen wil ik aannemen, maar aan het tempo dat de doden in de film vallen, lijkt het me sterk dat de mensheid het meer dan enkele jaren uithoudt.

De boodschap/moraal van de film (No children. No future. No hope) steun ik wel volledig.

De mensheid die zich in zijn laatste generatie bevindt, zou ik echt niet willen meemaken.

Herbekeken. En bij de 2e herziening is de film minstens zo sterk, en waarschijnlijk zelfs nog sterker dan de keren daarvoor. Wat een ongelofelijk indrukwekkende film!

Clive Owen is om te beginnen al briljant. Een geweldig geschreven personage, en met zo'n charisma neergezet dat hij reeëler en innemender wordt dan welke zoveelste Hollywood spierbundel ook. Dé anti-held bij uitstek. Hij doet nors en depressief, maar gelooft nog werkelijk in een betere toekomst. Zo erg dat hij er (nog steeds) voor wil vechten. En dat ook te doen komt. Hells yeah.

De hier geschetste situatie van de wereld geeft hem ook weinig keus. Het is altijd vechten, iedere dag, tegen alles. Want de wereld loopt ten einde! Angstaanjagende ontwerpen, op gigantische schaal, vastgelegd met documentaire-style camerawerk, vormt het decor voor een meute losgeslagen en op het randje van krankzinnigheid balacerende malloten - de mensheid. Ieder zijn eigen belangen najagend. En dat door vooral de beelden te laten spreken! Visueel is het misschien wel de sterkste film van de laatste weetikhoeveel jaar. De afwezigheid van kinderen zit in ieder shot gevangen. Het verdriet, het ongeloof: je waant je na 1 minuut al volledig in die wereld. Subtiel en bijna achteloos in beeld gebracht, maar vol symboliek en onuitgesproken zaken. Het voelt als realisme. Realisme ten voeten uit. Het geschiet, de ontploffingen, kluizenaarstypes als Michael Caine die hun cynisme allang opzij hebben gezet om maar zo normaal mogelijk voort te leven: indrukwekkend. De weemoedige muziek maakt alles alleen maar apocalyptischer. De film ademt het ook echt uit. Strijd, bloed, waanzin. Doet denken aan Pink Floyd, en niet alleen vanwege het Pig on the wing. De semi-depressieve, ietwat zwartgallige kijk op de wereld waar altijd nog hoop onder te vinden is: het ís gewoon Pink Floyd! Geen geringe prestatie! Het wordt door die sfeer en de onmogelijk lange shots ook nagelbijtend spannend en frustrerend.

Vrolijk wordt je er dan ook niet van, maar het is een wonder dat iets ongrijpbaars en onmogelijks als deze film überhaupt is opgenomen. Puur gefascineerd is de enige manier om deze film te kijken. Of liever: te beleven. Het afmaken van mensen gaat je werkelijk in de zenuwen zitten. De regie-oscar had zonder twijfel hierheen gemogen. De camera is altijd daar waar hij moet zijn, de chemie van de acteurs neem je zonder ook maar een splinter van twijfel in je hoofd voor echt aan en de hier uitgewerkte maatschappij drukt tegen de perfectie aan. Zo donker en toch voelt het nergens drammerig aan. Daarvoor is het te ingenieus geconstrueerd.

Met de thema's van de film valt het wel mee. De levenloosheid zonder vruchtbaarheid en de donkere kant van de mens in periodes van waanzin staan centraal. Angst en hoe erop te reageren. Overigens is dat niet wat de film draaiende houdt: hoop, ook al is die nog zo gering, houdt ons op de been. Desondanks geen overkoepelende boodschap, en dat maakt de film alleen maar meer tot een beangstigend realistisch document over terreur. Alleen al de manier waarop talloze personages het scherm verlaten! Het gaat om de symboliek en om het realisme. Met relativerende humor. Het kan ook niet op.

Een ultieme film. Een actie-film die je geen moment zo zou bestempelen. Wát een impact. Ik dacht voor Children of Men dat toekomstfilms mij nooit zouden kunnen overtuigen, maar dat bleek dus verkeerd.

Verhoging naar 5*

Erg mooie film met een boeiend en origineel uitgangspunt.

Had een hele zware en vooral trage film verwacht, maar gelukkig valt dit reuze mee. Het verhaal (en sfeer) is allesbehalve licht maar door het fantastische camerawerk, een aantal actiescènes en wat grapjes tussendoor weet de film perfect tempo te houden. Een prachtige prestatie van Alfonso Cuarón.

Ook ben ik blij dat er niet gekozen is voor een toekomstwereld met talloze gadgets en zwevende auto's enz. Al hadden er wel wat culturele ontwikkelingen plaats mogen vinden, leek soms net of dat nog precies hetzelfde was als nu.

Clive Owen was erg sterk en blijkt perfect te zijn voor dit soort rollen, soms met de nodige droogheid en sarcasme. Verder vond ik Caine echt fantastisch met zijn "pull my finger" grap en hippielook.

Toch ontbreekt er mij nog iets bij deze film, maar ik kan niet echt beschrijven wat. Toch nog maar een herziening?

Voor nu: 4*.

Leuke film, mooi verhaal, maar het deed me minder dan het eigenlijk zou moeten.

Er miste gewoon wat spanning en sensatie (:P) ofzo, moeilijk uit te leggen.

Een 3.

Mooie aangrijpende film, het verhaal sprak mij zeker aan.

Heeft mij zeker de volle 109 minuten aan de buis gekluisterd gehouden.

Ook leuk hoe ze bij de ondertiteling kindergelach laten horen.

Leuke film, 4*