Across the Universe (2007)

Gisteren voor de eerste ker bekeken en ik moet zeggen, bij mij heeft deze film toch wel een goede indruk nagelaten!

Jim Sturgess zet hier een mooie prestatie neer.

4*

Let it be, let it be. .Dit liedje vond ik heel erg mooi qua intro en beelden die er getoond werden tijdens het liedje zelf. Ik ken de Beatles wel een heel klein beetje, van nummers zoals Yesterday, maar verder niet heel erg bekend met de Fab Four. Want tja, voor mij is de Fab Four een heel andere groep, ghehe .

Deze film werd me via PM aangeraden, (bedankt Observator!) en ik moet zeggen, dat het inderdaad een heel aparte film is. Sommige dingen die ik zag vond ik ook een beetje moeilijk te snappen en volgde ik niet echt, dus ik ga hem snel of waarschijnlijk wel weer ooit een keer zien om dan te kijken of ik het beter volg dan.

Across the Universe is een originele musical met enkel liedjes van The Beatles. Men heeft een selectie gemaakt uit de vele nummers van deze groep en dit tot een mooi liefdesverhaal verwerkt ten tijde van de Vietnam oorlog. Een originele aanpak dus en ook de uitvoering is prima. Goed acteerwerk (en zang) en mooi geschoten beelden. In de hoofdrollen zien we Evan Rachel Wood en Jim Sturgess, verder leuke bijrollen van Bono en Joe Cocker. De film was voor mij echt een aangename verrassing een aanrader voor muziekliefhebbers.

Dit lijkt me een film die zowel de hardcore Beatles-fan als mensen die niets met die muziek hebben beter links kunnen laten liggen. Zelf zit ik daar een beetje tussenin; veel nummers kan ik meezingen maar ik raak niet meteen overstuur als ik iemand anders dan de fab four Strawberry Fields hoor vertolken. Ik vond het juist wel leuk om de bekende nummers eens in een nieuw jasje te zien/horen en om te ontdekken in welke situaties ze geplaatst werden. Het nadeel daarvan was wel dat het -toch al redelijk dunne- verhaal daardoor erg naar de achtergrond verdween zodat betrokkenheid bij de personages uitbleef en de dramatische impact nihil was. Wellicht dat een tweede kijkbeurt een andere ervaring kan opleveren, maar voor nu blijft een juich-gevoel, ondanks de soms zeer fraaie vertolkingen en bijzondere visuele stijl, wat uit. Desondanks wel een ruime voldoende want dat is de film op meerdere punten zeker waard.

Heb mijn stem verhoogd naar 4 sterren. Net voor de 3e keer gezien en elke keer wordt ie beter. Wel wat langdradig nog steeds, misschien geforceerd iets teveel nummers erin gestopt, maar het visuele, de kleuren, animaties en noem het maar op, maken het een zeer bijzondere film!

The Beatles hebben geen slecht nummer gemaakt.

Het zijn eenvoudige woorden waarmee de enige kracht van Across The Universe omschreven kan worden. De film is een voorbeeld voor kansloze filmmakers. Wat doe je als je absoluut niks interessants te bieden hebt? Je gebruikt gewoon The Beatles in je film en je bent binnen!

Ik ben deze film gaan kijken als Beatle-fan, en dat heeft de film van een druk op de uit-knop gered. Het is me nu duidelijk dat ik veel te veel goede films kijk. Ik stond namelijk werkelijk te kijken van hoe slecht zo'n veelbelovende film als deze nog kan zijn! Het is overweldigend.

Het lijkt erop alsof Julie Taymor en haar team absoluut geen talent hebben voor het vertellen van een verhaal, en al helemaal niet om dat filmisch te doen. De film maakt absoluut geen emotie los, terwijl de setting en de onderlinge relaties daar best wel kans toe geven. Ze snappen het gewoon niet. Een greep: Er is in feite helemaal geen verhaal, de film is een compilatie van loshangende scènes (of misschien liever videoclips?). Personages duiken te pas en te onpas op, schijnen dan opeens (zonder dat daar een reden voor wordt gegeven) een hekel aan elkaar te hebben en leggen het al net zo gemakkelijk weer bij. Als Jude zijn (ondertussen ex-) vriendin in Engeland weerziet blijkt hoe oppervlakkig hun relatie was, en dit spreekt boekdelen over hoe ze als personen zijn. Ligt het aan mij, of doet dat dan volledig af aan de liefde tussen Lucy en Jude? Een liefde overigens die verre van limitless undying love which shines around me like a million suns and calls me on and on across the universe is. En kom op, de hele Vietnam-oorlog is op één set opgenomen?! Het wringt en knelt en hapert aan alle kanten. En dan is het abrupt afgelopen, zonder ook maar iets van climax of afronding. Wat ben je in godsnaam voor regisseur als je een meisje introduceert als lesbisch en daar vervolgens HELEMAAL NIKS mee doet? Ik stond paf.

Daar komt nog eventjes bij dat de film ruimschoots te lang duurt. Twee volle uren geen verhaal is lang, geloof me. Ik denk dat Taymor, iemand die volgens mij niet echt visie of ballen heeft, gewoon maar zoveel mogelijk geschoten materiaal in de film heeft gestopt om niemand teleur te stellen.

Het geheel voelt ook bijna aan als een home-video. Het was vast dolle pret op de set, en ik had er zeer graag bij willen zijn, maar er had wat meer tijd mogen zitten in de voorbereiding. Er is geen frame geschoten dat ik zelf niet had kunnen bedenken. En dat terwijl de film zich overal profileert als een visueel spektakel. Nou, daar is inderdaad wel moeite voor gedaan, maar het is meer vorm om de vorm in plaats van om de inhoud. Logisch ook eigenlijk, want er ís amper inhoud, maargoed. Het visuele aspect is hierdoor vervelend, kinderachtig, inhoudsloos. Wederom: niks wat ik zelf niet had kunnen verzinnen.

Dus als je alle vlakken hebt weggestreept waarop de film niet gescoord heeft, blijft over ... de muziek! Ja, de muziek. Die bezorgde me meer dan eens kippenvel. En wel omdat het volkomen absurd is om je grijsgedraaide, muzikale levensmotto's ineens in zo'n andere interpretatie te horen. Toch zijn de liedjes allemaal opzich wel leuk om te beluisteren. Soms is de geheel andere uitvoering van een liedje ook nog best wel cool (zoals bij I Wanna Hold Your Hand), soms is er werkelijk inventief omgesprongen met het materiaal (zoals bij Across The Universe, als Jai Guru Deva Om niet wordt gezongen maar met elektrische gitaar wordt gespeeld), soms wordt er best een leuke visuele draai gegeven aan een nummer (het "she's so heavy" uit I Want You (She's So Heavy)). Maar vaak ook zijn nét de aspecten die het liedje zo geniaal maakten eruit gelaten.

Ik kende een stuk of twee liedjes die gecovered werden niet, en ik moet zeggen dat die meteen een stuk minder interessant waren. Een Beatle-fan zal hier beduidend minder aan vinden. Ook omdat je zowat de énige echt geslaagde grap in de film niet zult begrijpen: She Came In Through The Bathroom Window!

Maar als je over de schok van het "Hey ik hoor een Beatle-liedje!" heen bent, doorzie je hoe simpel ook de liedjes gebruikt zijn. Ieder liedje is opgenomen om in de plot te passen, en de emotie "komt dan vanzelf wel" moet de gedachte geweest zijn. Het voelt aan alsof er eerst een plot werd bedacht gebaseerd op liedjes, en dat daarna pas de liedjes zijn geselecteerd, waardoor ze vaak toch niet echt lekker in de film passen. Redelijk stom. Als je een Beatle-liedje met je ogen dicht luistert voel je al vanalles en nogwat, en dan hoor je het in een film en in een verhaal en dan doet het je ... niks. Gast, een gospel-Let It Be? Of een beter voorbeeld nog: Hey Jude. Dit had vuurwerk van formaat kunnen zijn! Moeten zijn! Maar het zijn hier drie niet eens zo heel boeiende minuutjes die de plot inderdaad weer opstuwen, maar verder niks. Sommige nummers zijn echt tenenkrommend simplistisch en ééndimensionaal gebruikt. Jammer, jammer, en nog eens jammer.

Maar ... toch heb ik best wel genoten. Alles aan de film is slap, niks heeft meerdere dimensies, amper iets is grappig. Maar toch. Zo af en toe zat er warempel eens een shot in dat mooi was. Sommige vondsten zijn werkelijk bovengemiddeld (het gebruik van de apotheose van A Day In The Life). Het acteerwerk is goed te doen. Max en zijn hele posse is om zijn levendigheid aangenaam om te volgen. En Being For The Benefit Of Mister Kite! is lekker briljant. Die heeft misschien nog wel het minste met de film te maken van alle scènes, en misschien is hij daarom juist zo goed. De acteur die het zingt staat te stomen van inspiratie, kijk ook de extra's! Misschien wel de enige Beatle-cover in deze film die écht de schwünk van The Beatles heeft. Tant pis.

Wat de film vooral tegenzit is zijn lengte. Twee uur is VEEL TE VEEL (in hoofdletters ter benadrukking) voor inhoudsloosheid op grote schaal, zoals hier. Ik kwam achteraf tot de conclusie dat het een 5*-film had kunnen zijn als de film een half uur geduurd zou hebben. Kijk dus vooral ook de trailer, want daar zit ook dat geniale shot van Sadie in als ze Helter Skelter zingt. Sommige dingen vergeef je de film dan ook graag. De oscarnominatie voor Beste Kostuums is bijvoorbeeld terecht, ik dacht aanhoudend "Hey, wat een leuke kleren heeft hij/zij aan!".

Maargoed, als je een film maakt waarin de hoofdpersonages Jude, Lucy, Max, Sadie en Prudence heten, dan rock je best wel hard.

2* - wat ben ik toch ook aardig

Overigens zijn de extra's best grappig: iedereen lijkt er helemaal van overtuigd dat ze een fantastische film hebben gemaakt.

Oh en een musical maken van liedjes van The Beatles en dan NIET Piggies en Here Comes The Sun gebruiken? Tss.

Piggies is dan ook een ruknummer. .

ik moet zeggen dat ik qua muziek en musical en dans dit echt de beste film ooit vind.

geweldige covers van de nummers van de beatles , ze maken het af.

een 5 dus !

Het verbaast me dat serpico in de eerste woorden van zijn review laat uitschijnen dat het uitgangspunt van ‘Across the Universe’, namelijk een Beatles-musical in elkaar steken, enkel en alleen te wijten zou zijn geweest aan pure ideeën-armoede. Als dat zo was geweest, dan hadden Julie Taymor en gevolg zich heel wat moeite kunnen besparen en gewoon vrolijk de Beatles gaan na-apen.

‘Across the Universe’ is echter een film die net het tegenovergestelde probeert te doen: de bekendere nummers krijgen een prachtige mise-en-scène ('I Am the Walrus', 'Strawberry Fields Forever'), de minder bekende (wat er voor mij toch een heel pak waren) krijgen een verrassend arrangement waardoor je gaat twijfelen of het werkelijk over een authentiek Beatles-nummer gaat. Meer dan gelijk wat vergt een film als deze dus lef; lef om de regels van de conventionele cinema aan je laars te lappen en gewoon een vrolijke ode aan de creativiteit in elkaar flansen.

Julie Taymor deed al mooie dingen in ‘Frida’, maar hier gaat ze echt wel de Michael Gondry-tour op: hoe ambachtelijker, hoe amusanter – dat zou het motto van deze film kunnen zijn. Zoals Norma al aangeeft heeft het verhaal daar echter sterk onder te lijden: het maatschappelijk betrokken kader biedt interessante perspectieven, maar tot psychologische inleving met de personages komt het helaas niet. Tegenover het visuele festijn aan geestige vondsten en heerlijk dramatische regie, staat een gebrek aan fundament dat de hele film af en toe doet wankelen.

Toch houden we aan ‘Across the Universe’ blijde herinneringen over: het is bij mijn weten al lang geleden dat een film nog eens zo eenzijdig opgewekt en lachwekkend mocht zijn. Een beetje Beatles-fan kan hier wel wat mee, mits we niet met een purist te maken hebben.

3,25*

Een musical film met liedjes van The Beatles staat niet garant voor een goede film. Iets van verhaal valt er niet te ontdekken, eerder een reeks van losse scenes achter elkaar geplakt met liedjes. De liefde tussen Wood en Sturgess kent ook geen chemie, maar het krijgt ook weinig aandacht in de film.

Rommelige film, die met een speeltijd van 2 uur op den duur vervelend wordt. Ik kijk liever weer Moulin Rouge.

2,5*

The Beatles vs Idols.

Mamma Mia voor heren. Althans.. Misschien wel High School Musical voor volwassenen. Alhoewel.. Tsja. Dit is vleesch noch visch. Ofwel een allegaartje. De musical is doorspekt met de geniale liedjes van mijn lievelingsband, maar het niveau van de songs haalt helaas amper een voldoende. Dit ligt nog niet eens zo zeer aan de zangkwaliteiten van de acteurs/ actrices maar meer aan het instrumentale gemis van de Fab Four. De "nieuwe "arrangementen zijn soms bijna beledigend voor het origineel, omdat ze amper iets toevoegen. En als ik mag kiezen tussen een synthesizer of de originele baspartij van 's werelds beste linkshandige basgitarist, dan nog altijd het laatste. Slechts drie covers kunnen meedingen naar een troostprijsje: For The Benefit Of Mr. K, Come Together (Cocker) en I Am The Walrus (Bono). En dat was het dan ook wel zo'n beetje.

Het verhaal raakt kant nog wal, en pas na een half uur heb je door dat het zich in de sixties moet afspelen. Men vliegt van de hak op de tak en tracht zoveel mogelijk onderwerpen aan te snijden, maar geen enkele emotie wordt geraakt. Het verhaaltje dient dan ook slechts als kapstok voor de grote hoeveelheid aan liedjes.

Visueel gezien valt er af en toe behoorlijk te snoepen tijdens de clips (bekeek de BluRay rental), maar ook de choreografie is niet van uitmuntend niveau. En de liedjes zijn dus, vaak, niet goed genoeg. Mij verbaast het dan ook niets dat Sir Paul niet zelf kwam opdagen. En ook Dhr. Starsky wilde hier schijnbaar niets mee van doen.

Eigenlijk is het knap dat je een weinig boeiende musical kunt maken met 's werelds beste popliedjes. Oh ja, en dat hele flauwe grapje van titels verwerken in het script. Alsjeblieft nooit meer doen! De gemiddelde Beatle-fan annex cinefiel zit hier echt niet op te wachten. Purist of niet, ik kan me bijna niet voorstellen dat een oprechte liefhebber van de originele muziek niet met kromme tenen e.e.a. heeft moeten doorstaan.

Twee sterren en geen stuiver meer.

Weer een fijne ontdekking dankzij de moviemeter contests. Lekker kleurrijke musical. Op zich heb ik niet veel met de Beatles en voor mij zijn het ook niet de liedjes die de film maken (noch stoor ik me aan het feit dat ze soms stevig verkracht worden), maar een aantal lekker fantasievolle scenes en een geweldige art direction dragen het geheel.

Waar de collage die Taymor met Titus maakte mij totaal niet kon boeien vond ik het hier een prettig schouwspel.

Kleine 4*

Deze film is gewoon een verzameling van beatlesnummers aaneengeplakt met een dwaas verhaal. Te pas en te onpas start een of ander nummer. ik snap niet dat ze dit en musical noemen, het zijn gewoon letterlijk de originele liedjes waarrond een verhaal is gezet om het een beetje betekenis te geven. Dat vind ik maar flauw.

De cast was ook niet echt geweldig.

Het enige goede dat ik van deze film kan zetten is dat het een speciale inbeeldzetting heeft. Ik ben blij nog eens een film gezien te hebben die afstapt van de standaard long shot en close-up shot. Mooie effecten met koud en warmte filters, mooie mix van beelden, ... Echt een regisseur waar ik nog meer werk van wil zien!

Film laat geen impact na, is niet slecht, maar goed is hij ook niet, zeker geen film om te kopen!

Leuke film met erg goede scenes waarbij ook de goede muziek wordt gebruikt, maar er zijn ook een heel aantal momenten dat ze de plank helemaal mis slaan. Zo vind ik de fantasiescenes helemaal niet in de film passen en zelfs erg storend in het verder goede verhaal. En bij sommige nummers snap ik de vergelijking met de scene niet. Net of ze sommige nummers moesten gebruiken en die er later in hebben verwerkt.

Leuke film met veel muziek.

3,5 *

Ik raad je aan de Trivia sectie te lezen op www.imdb.com

Ik vond deze film werkelijk schitterend.

Het is een volledig nieuw genre, waar ik al tijden op zat te wachten (verhaal voor het grootste deel verteld door muziek van een bekende artiest). Ik kon me ook goed inleven in de karakters en voelde met ze mee.

In tegenstelling tot Zinema heb ik juist erg genoten van de vele delen á capèla in de nummers, omdat zo pas echt de zuivere stem naar voren komt, ook respect aan de acteurs voor het zelf zingen van hun nummers.

Ook erg leuke cameo's van Joe Cocker en Paul Hewson (Bono) waarmee ik me erg vermaakt heb.

4,5*

Natuurlijk heeft McCartney toestemming gegeven. Hij bezit tegenwoordig alle rechten. En een groter eerbetoon kan je bijna niet krijgen. Als een paar vriendjes van je (Bono en Cocker) dan ook nog komen opdraven in de film..

Ik ken geen beeld- of geluidsmateriaal o.i.d. waarmee hij de film praist. Een cameo lag bijvoorbeeld erg voor de hand (reken maar dat ze dat hebben voorgesteld). Niets van dat alles. En dat heeft een reden denk ik.

Ik vind McCartney's reactie op de vraag van de regisseur: "Did you like the movie?" met "What's not to like?" veelzeggend vriendelijk en beleefd. En bovenal zakelijk wijs.

Maar hey, ik kan het mis hebben..

Voor mij was deze film een teleurstelling. De serieuze musicalfilm zou best een comeback kunnen maken, maar deze film heeft niet tot de succesformule bijgedragen. Waar bijvoorbeeld Hair en Evita het als serieuze zingfilm wel redt om de kijker boeiend te houden, kan Across The Universe dit niet. Ik verloor mijn aandacht al voor het midden van de film. Niet doordat ik geen liedjes herkende (ik ken alleen het hele bekende werk van de Beatles), maar doordat de verhaallijn simpelweg te langdradig is en de liedjes vaak niets toevoegen aan deze lijn. Het zijn te vaak zemelliedjes die niets bijdragen aan een scène. Heel slim van de makers om langdradigheid te vermijden door er mooie effecten in te stoppen, want die maken indruk en zijn werkelijk een verademing. Maar het is niet genoeg. Ik denk dat deze film meer van een avontuur had kunnen zijn, gezien de thema's die worden aangepakt. Bij films als Mamma Mia en Hairspray is dat wel het geval, maar deze films zijn van zichzelf al "gezellig". Bij een serieuze zingfilm ligt dit heel anders. Er wordt wel goed gezongen en het eind is goed. Mijn hoogtepunt: in de circustent.

ik vind dit een geweldige film.

Als groot beatle fan moet ik wel zeggen dat ze sommige liedjes wat beter hadden kunnen uitvoeren maar over het algemeen klonk het allemaal goed en kon ik lekker meezingen

deze film zit ook nog eens vol met onwijs mooi geschoten plaatjesvol met kleurige & sprookjesachtige beelden die op mijn full hd 132cm sony bravia zeer goed worden weergegeven + dat ik ook nog eens deze film op blu-ray heb mogen bekijken (sorry, dat moest ik er gewoon even bij vermelden)

evan rachel wood vind ik weer eens een goede prestatie qua acteren neerzetten terwijl ze al lang bewezen had in thirteen dat zij dat kan

het is niet nodig om alle liedjes van the beatles te kennen maar het maakt het wel leuker denk ik.

4 sterren vind ik deze zeker waard

Een verademing in vergelijking met bijvoorbeeld Mamma Mia! the movie. Zo moet een musical op het witte doek gezet worden: krachtig, prachtig, creatief en en met passie (en goed) gezongen.

vond maar een beetje een vage film, een verhaal lijn die de helft van de tijd nergens op sloeg sommige beatles liedjes ook enorm slecht gezongen.. en heel veel scenes waarvan ik dacht.. was dat nodig?!

Vóór de release van de film heeft studio Columbia TriStar lang lopen zeulen met de print langs andere regisseurs. Of zij niet een alternatieve cut konden leveren. Aan het eindresultaat valt af te zien waarom; Julie Taymor loopt diverse belangrijke Amerikaanse gebeurtenissen uit de jaren '60 af aan de hand van vele Beatles songs, wat niet altijd voor een even rechtlijnig verhaal zorgt.

Het verhaal, waarbij we een rijk scala aan personages volgen langs o.a. de rassenoorlogen in New York, de Vietnam oorlog en de protestacties daartegen en natuurlijk Uncle Sams enlistment of fresh meat, is daarbij logischerwijze een slaaf aan de historie en de liedjes. Ietwat geforceerd, dus, maar wel een treffend portret van deze periode.

Julie Taymor zet hier echter zulke waanzinnige muzikale segmenten tegenover, dat je geneigd bent om haar gebrek aan coherentie te vergeven. De combinatie van feilloze montage op de muziek; surrealistische, psychedelische beelden (vaak zeer inventief, zoals het CGI gebruik in I Want You) en mooie nieuwe versies van de Beatles nummers, waarbij ze af durft te stappen van oorspronkelijke instrumentaties en er een nieuwe draai aan geeft (het anders zo flamboyante I Wanna Hold Your Hand verrast door de breekbare emoties die het plots weet op te roepen), maakt van Across the Universe een audiovisueel feest.

Hoewel het meeleven met de personages door de problemen van het verhaal bemoeilijkt wordt, geeft het toch kippenvel als Hey, Jude tegen het einde wordt ingezet, en wist zelfs All You Need is Love (een nummer dat Robert ten Brink toch echt voor mij verpest heeft) een glimlach op te roepen. Hoogtepunt is echter Strawberry Fields; het bombarderen van Vietnam met aardbeien is absoluut een "wow" moment.

Bekijk Across the Universe met name als portret van een bewogen periode, in een visuele vormgeving met een mooie dosis symboliek en expressionisme. Want wanneer beoordeeld als reguliere film/musical laat hij, met name door de door Taymor gekozen vorm, inderdaad te wensen over. 4*

tweede kijkbeurt, teleurstelling: in zijn geheel een wel interessante film, maar houdt geen midden tussen art house en romcom. ook wordt nergens het niveau vd originele beatles liedjes ook maar benaderd qua niveau. wel dolle pret voor beatles-leken

Musicals zijn absoluut niet mijn ding, maar deze was slim en overtuigend in elkaar gezet. Visueel een lust voor het oog, een goede cast en een subliem gebruik van muziek. Knap ook hoe de teksten van de songs betrekking hebben op wat er zich in het verhaal afspeelt (net als in Mamma Mia! Maar daar houden de vergelijkingen ook wel op). Te lang en hier en daar iets te kitscherig psychedelisch, maar overwegend de moeite waard. Leuk rolletje ook van Bono.

geweldige film. Op het begin kon ik het moeilijk volgen en wist ik ook niet preceis wie wie was. Al snel was het weg.

De liedjes waren ontzettend goed uitgewerkt en paste op soms een aparte manier prachtig in de film. Strawberry fields was geweldig

Lucy in the Sky with Diamonds

super film

Hmmm, ik had tamelijk hoge verwachtingen van deze Musical. Spijtig dat die niet werden ingelost.

De eerste 30 minuten deden me echt niets ! Ik voelde niet de minste emotie, vond het niet meeslepend en speelde zelfs met de gedacht om hem af te zetten en een andere film te bekijken.

Maar ik heb al lang geleerd zoiets niet meer te doen, want dan komt het er waarschijnlijk nooit meer van om zo'n film een tweede kans te geven. Doorzetten is dus de boodschap en jawel hoor, het werd best nog een te pruimen filmpje.

Er wordt wat afgezongen (Beatles songs) en gedanst. Allemaal mooi om zien en leuk om naar te luisteren, maar het kwam op mij té fragmentarisch over. Nu weer had je een mooi gezongen liedje met toffe omgevingsbeelden erbij, dan weer een psychedelische videoclip, vervolgens wat oorlogsbeelden en ga zo maar door. Het onderliggende liefdesverhaaltje had, wat mij betreft, beter uitgewerkt mogen worden. De anti-oorlogs boodschap kwam dan weer wél goed over, da's het sterke aan deze film.

De meeste liedjes vond ik écht goed, mooie herbewerkingen van oude klassiekers. Hoed af voor diegenen die de muziek onder handen hebben genomen, a job well done ! Het laatste half uur van deze iets te lang gerokken film vond ik ronduit fantastisch, die maken het écht de moeite waard om deze vreemde filmtrip helemaal uit te zitten !

6,5/10.

Een Romantisch Muzikaal Drama dat absoluut de moeite is om eens gezien te hebben, maar een tweede kijkbeurt zal er voor mij niet in zitten. Er komen geniale stukken in voor, maar als geheel heeft hij te weinig indruk op mij gemaakt.

Filmsite: http://www.sonypictures.com...

Bijzondere musical waarin het tijdsbeeld van de sixties wordt gestuurd door karakters die continu bekende Beatle-songs zingen. De gebeurtenissen van de tijd worden zo gekoppeld aan bekende liedjes als Strawberry Fields, Hey Jude en All You Need is Love. Met bijbehorende psychedelische animaties. Daar gaat het naar mijn gevoel ook een beetje de fout in. Deze videoclip-achtige opzet begint langzaam te domineren boven de ontwikkeling van de karakters. Op een bepaald moment ebt enige interesse in hun dramatisch leed langzaam maar zeker weg. Dan blijft er een visueel schitterende film over die te weinig ziel in zich heeft om te beklijven.

Man, man, man...

Ik heb nog lang getwijfeld om de film te zien, maar als liefhebber van The Beatles gaf ik het toch een kans. Het openingsnummer deed me veel beloven, omdat het niet de voor de hand liggende nummers bleek te nemen. Grote vergissing van mij natuurlijk. Na een tijdje heb je echt zoiets van 'naar waar ben ik aan het kijken?' Totaal geen verhaal en de liedjes volgen elkaar gewoon op. Meer dan 2 uur enkel kijken naar covers van Beatles nummers met af en toe een goeie choreografie is totaal niet boeiend. Dan liever the real stuff. Dan is het idee (niet de film, maar het theaterstuk) van Mamma Mia beter uitgewerkt met een passend melig verhaal rond de nummers. In Across the universe zit helemaal niets.

1 ster voor the Beatles, de fim zelf verdient ze niet.

Snap eigenlijk niet dat deze film een waardering heeft die boven de 3 uitkomt. Ik hou van films en mooie muziek. Jammer dat in deze 1 van de 2 niet gehaald wordt.

De film kent een rommelig verhaal met veel losse scenes, waar maar lastig een verhaal van valt te maken. De muziek en uitvoering krijgt in veel gevallen wel een voldoende.

Gezien de tijdsduur (ruim 2 uur) toch wel sonde van de tijd!