Across the Universe (2007)

Eén van de slapste films die ik de laatste jaren zag. Ik liet me verleiden de dvd te kopen, omdat het vol Beatles muziek zit, nou ja, covers dan, maar ik word niet goed van de stijl, en de vormgeving van dit onding. Ik heb al twee pogingen gedaan dit uit te zitten, maar ofwel val ik in slaap, of ik zit me dood te ergeren aan alle vreselijke onzin die men ons hier voorschotelt;

Kan het erger? Ja, die film Mamma Mia, een musical rond de muziek van Abba, dat wàs nog erger...

Jim Sturgess is perfect gecast als held van het verhaal, maar twee uur is echt wel een half uur teveel van het goede. Hierdoor bereikt Julie Taymor bijgevolg het tegenovergestelde van wat ze beoogde, namelijk een te lang gerekte, overladen musical. Op zich best een leuke ode aan de jaren zestig met knappe muzikale herbewerkingen van de Beatles.

Het verhaal is wat langdradig, maar het is wel een leuke film. Geen topper, maar de nummers zijn goed uitgekozen, en goed uitgevoerd. Het verhaal is minder, maar deze film is wel meer dan alleen wat nummers achter elkaar geplakt.

Een anderhalf voor de muziek. Vond de film niet zo.. Langdradig en oninteressant.

Mooie film die The Beatles en de toenmalige tijdgeest met elkaar verweeft. Het zouden best wel eens de indrukken kunnen zijn die Taymor aan die periode heeft overgehouden. Het is bijna een soort van liefdesverklaring aan de muziek van The Beatles en de jaren '60. In begin is de film wat braaf en doet het denken aan de TV-serie Glee maar de latere scènes bevatten dikwijls heel mooie beelden die, net als met Taymor's Titus, een onwisbare indruk achterlaten. Hoe meer Taymor (en The Beatles) zich laat gaan, hoe mooier het wordt. Absoluut hoogtepunt van de film is 'I Want You (She's so heavy)'.

Jammer dat deze film in nederland zo onderbelicht is gebleven. Staat voor mij toch minimaal op hetzelfde niveau als de musical toppers uit Hollywood. Jim Sturgess is geweldig gecast en aangezien we Dana als muzikante geweldig vinden en reeds een aantal keren live hebben gezien en gesproken, is het natuurlijk ook heerlijk om haar in deze rol te zien.

Ik vraag me af, zou het in hetzelfde rijtje van de typische musical thuishoren?

Gisteren eens bekeken en vond hem goed, maar zeker niet waw. Het begint wel heel erg als Moulin Rouge!, maar Across the Universe is toch een trapje lager.

Het eerste uur vond 'k wel erg goed, maar het tweede uur kon me veel minder boeien. De sfeer en ook de liedjes vond 'k dan veel minder. De finale was dan wel weer beter.

Voor de rest werd er goed geacteerd en natuurlijk ook goed gezongen. 'k had nog gehoopt op The Yellow Submarine, maar deze zat er niet in.

Dus voor mij al bij al een goeie film dankzij het eerste uur, maar vond het ook geen film om te kopen, terwijl 'k dit bij Moulin Rouge! wel had.

Zonder meer een speciaal filmpje die zeker door fans van The Beatles zal gesmaakt worden.

Goed gebracht met oog voor een degelijke opbouw , maar de aandacht verslapt wel een beetje naarmate de film verder vordert tot het einde. Niet echt mijn cup of tea, maar toch wel degelijk.

6/10

Nu ik me wat meer verdiept heb in The Beatles, begrijp ik de film veel beter. Net als The Beatles-muziek krijgt de film ook steeds meer een psychedelisch karakter. De film houd min of meer de chronologie van The Beatles-muziek aan, qua muziek en qua beelden. En de slotscène op het dak is natuurlijk een verwijzing naar het optreden van The Beatles op het dak van het Apple-kantoor. Ik ben een liefhebber van The Beatles, maar ik heb meer met de rock 'n roll-stijl-nummers dan met de psychedelische nummers. Die psychedelische scènes uit de film vond ik dan ook wat minder, maar ik kan wel begrijpen dat het erin zit, om die Beatles-chronologie aan te houden. De muziek is in een moderner jasje gestopt, maar ik kan deze uitvoeringen zeker wel waarderen. Al met al vond ik het een heerlijke film.

Wow, Jolienepien, de psychedelische nummers zijn juist da shit! Dat heeft nu net het poplandschap van de volgende decennia bepaald! Vind je die early rockabilly periode niet een tikkeltje te cliché en te braaf?

Ja, die rockabilly-nummers zijn inderdaad braver, en ik weet dat hun latere albums 'beter' worden bevonden door mensen die er wel verstand van zullen hebben, maar ik vind het lekkere muziek. Ik heb dan ook niet enorm veel verstand van muziek, en bovendien: smaken verschillen toch? Ik houd echter ook van muziek van hun latere albums, zoals Abbey Road (toch niet echt psychedelisch meer) en ik kan ook wat nummers van hun psychedelische albums kan waarderen (o.a. A Day in the Life), maar net iets minder dan muziek van voor of na die 'psychedelische' periode. Overigens vind ik bijna alle nummers die in de film voorkomen goed.

Mmm, deze discussie past misschien beter op MusicMeter .

Hopelijk wordt hij niet naar daar verplaatst door één of andere overijverige moderator. De muziek en de film ... Je bent er duidelijk wel aandachtig mee bezig geweest.

Het begin is wat onsamenhangend, maar halverwege worden de verhaallijnen echt duidelijk en vormt er zich een mooi verhaal over de liefdesperikelen van een Brit en een Amerikaanse.
Maar er is meer. De hele sfeer in Amerika wordt onder de loep genomen in dit verhaal. Prudence is lesbisch, jongeren weigeren dienst, jongeren droppen out college, drugs en rock'n-roll, het verzet tegen de Vietnamoorlog groeit. De tegencultuur groeit, maar de vredesbewegingen blijken niet zo vredelievend als iedereen denkt.

Dit verhaal speelt zich af tegen de muziek van The Beatles. Nummers voor de film zijn opnieuw opgenomen en ingezongen door de castleden. Een van de castleden is Dana Fuchs, een vrouw die zowel in de film als in het echte leven aan een muzikale carrière werkt (en wat een strot heeft die vrouw, zeg!).

Naast dat de muziek van The Beatles is, zit de film ook vol Beatle-verwijzingen.
De hoofdpersoon heet Jude (Hey Jude) en een van zijn vrienden heet Max (voluit Maxwell: Maxwell's Silver Hammer). Er is een Prudence (Dear Prudence), een Lucy (Lucy In The Sky With Diamonds) et cetera.
Als Prudence het appartement van Sadie (Sexy Sadie) binnenkomt en er wordt gevraagd waar ze vandaan komt, zegt Jude: "She came in through the bathroom window". Een duidelijke verwijzing naar het gelijknamige lied.
Ik kan nog uren doorgaan. Bottom line: het is leuk om Beatle-references te ontdekken in deze film.

Verder spelen Bono (U2) en Joe Cocker ook een gastrol in deze film. Ik vind hem absoluut het kijken waard.

Ik zit ervan te genieten! ..she came in through the bathroom window.. briljant!

Als rechtgeaard beatlefan vond ik het echt een hele leuke film. Mij raakte hij 100%, misschien juist omdat ik volkomen verwachtingsloos keek. Let it be was de mooiste cover en I want you de mooiste clip!

Prachtige film en ik ben absoluut geen Beatles-fan, maar de muziek erg goed. Ook qua opbouw en verhaallijn erg creatief. En dan vergeet ik nog de sfeer! Ik heb genoten en had er weinig van verwacht.

Ik ben helemaaaal geen Beatles fan (op wat songs na, zoals 'Come Together':)), maar deze film vind ik best erg leuk. De liedjes passen goed in het verhaal en de zang vond ik natuurlijk, mooi en met emotie uitgevoerd. Ook de choreogafieën zijn geweldig.

De beelden zijn verder fantastisch, kleurig en soms knap gedaan (bv de slowmotion rugby training, terwijl het meisje gewoon op normaal tempo ertussen loopt en zingt.

Een leuke Engelse film dankzij het platte Liverpool accent en met de juiste sfeer van zo'n oude industrie/havenstad. Zo worden ook meer maatschappelijke onderwerpen aangesneden:

Uncle Sam, 'het systeem', Vietnam, soldaten/leger, oorlog en 'stop the war' acties.

Vreemd dat de Armin Van Buren generatie deze film toch kan smaken.

Sommige filmische ideeën vind ik best creatief en de stijl is ook wel in orde, maar deze versies van de Beatlesnummers kan ik écht niet aanhoren. Zo slap, zo gelikt, zwijmelend, bah. Af en toe wordt er ook wat geforceerd naar gezocht om het verhaal aan elkaar te rijgen met liedjes. Kon er heel moeilijk doorheen komen. Ik kon ook moeilijk het geluid uitzetten.

Geweldige film. Ervoer het meer als een psychedelische trip, door al die mooie, kleurrijke clips (I want you en de LSD-trip in de bus) met al die geweldige nummers.

Wat ik ook heel leuk vond, was het feit dat er enkele "historische" gebeurtenissen in verwerkt waren, zoals de Merry Pranksters, in die psychedelische bus, die een bezoekje bij Timothy Leary ("dr. Leary") brachten - maar deze uiteindelijk wegens vage redenen zich niet wilde vertonen.

Ook leuk hoe ze de LSD (de magische rode punch) trip hadden uitgebeeld, in de bus, met het nummer I am the walrus.

Verder werd er ook prima geacteerd door de acteurs en vind ik Evan Rachel Wood en Jim Sturgess toch wel een mooi duo. Het verhaal, met de maatschappelijke onderwerpen/problemen die aangekaart worden, is interessant genoeg en de cameo appearances zijn een leuk extraatje.

O ja, nog een leuk element: dat ze de versie van Joe Cocker van het nummer With a little help from my friends niet hebben buitengesloten.

Deze heb ik bekeken - hoe kan het ook anders - omdat ik Beatlesfan ben. Misschien was dat niet zo'n goed idee. "Across the Universe" is hét voorbeeld van een slecht geregisseerde film. Onsamenhangende scènes duwen de kijker het zoveelste liefdesverhaal door de strot (wat geraakt Lucy toch snel over haar dode liefje heen!) en proberen ook snel nog even de Vietnam-toestanden te tonen. Musicals zijn niet mijn ding (hoewel ik sommige graag een kans geef), maar wanneer hier een menigte zakenlui spontaan een dansje uitvoert, verberg ik mijn hoofd in mijn handen. De nieuwe uitvoeringen van Beatles-songs doen de originelen amper eer aan. Alleen Bono verdient een vermelding voor zijn versie van "I Am the Walrus", terwijl ook die scène tot het grote kitscherige geheel behoort.
Ik mag hopen dat de gemiddelde filmliefhebber dit als een belediging ziet.

Integendeel! De film is een feest voor het oog, zeker voor de filmliefhebber die waardering heeft voor creativiteit, choreografie, production design, belichting, beeld als uitingsvorm... Hoeveel verschillende prachtige werelden krijgen we wel niet te zien?! En in elk van die werelden zit telkens een gevoel aan vast die teweeg werd gebracht door de tekst en/of muziek van The Beatles, en die typische zeitgeist van het tijdperk (de cultureel turbulente jaren 60), waarbij uiteraard de nodige clichés niet kunnen ontbreken. Julie Taymor is toch wel een betere en eigenzinnige visuele artiesten van Hollywood (zie ook Titus). Het is zeker niet haar beste film maar Across The Universe bevat toch wel genoeg 'goodies' voor elke ware filmliefhebber.

Dat wil ik niet ontkennen, maar in mijn opinie was het lelijk, schreeuwerig, kitsch, en soms van een kinderlijk niveau; weinig nuance ook (de scène met "I Want You", of de psychedelische trip met Bono, of het liefdesverhaal tout court). De choreografie was bijwijlen belachelijk. Het deed pijn aan de ogen en oren. En als u mij nu wilt excuseren, dan leg ik even The White Album op.

Toch wel leuk.

Ik had in het begin van de film even wat moeite. Musicals zijn al niet mijn ding eigenlijk, en zeker in het eerste half-driekwart-uur is het een beetje gezocht vind ik. Maar vanaf dat Bono verschijnt wordt het wat leuker. Misschien ook wel omdat Dana Fuchs echt helemaal de bom is.

De liedjes zijn best indrukwekkend goed gecoverd. Daar geen klagen over. Maar het verhaal is een beetje moeizaam. Wel goed in de tijdgeest geplaatst. Hoewel ook dat misschien af en toe wel wat gezocht is.

De scene op het dak redt de film wel. Alleen daarvoor een half puntje extra.

Tja....Ik ging redelijk blanco de film in, en ben geen groot fan van musicals en dergelijke. Dus het aan ééngeschakelde gezang begon me dan ook vrij snel te storen. Jammer.

Het verhaal/onderwerp op zich en ook de personages vond ik wel interresant en was ook de reden dat ik de film heb uitgezeten. 2*

Als het een "gewone" speelfilm was geweest had ik het waarschijnijk een ruime voldoende gegeven.

Mooie overgangen, orginaliteit spat er van af.

4 sterren

Protestfilm die nummers, meestal van de Beatles, en clips aangrijpt om de oorlog in Vietnam te hekelen. De muziek is goed geïntegreerd in het verhaal en sommige Beatle-nummers, zoals "Strawberrie Fields" en "Nothing's gonna change my world" zijn erg passend ingelast. Spijtig dat de stemmen zo onovertuigend zijn.

En, zoals doorgaans, veranderen protesten niets en niet in het minst omdat ze geen alternatieve oplossing brengen. Ook niet door liefde. Precies daarin verzuipt deze film die onbenulliger is dan interessant.

Ik vind dit ook één van de leukste films die ik sinds een tijd heb gezien. Erg avontuurlijk, creatief en ik krijg er blij gevoel van. Ook de Beatles vertolkingen stoorde me niet. Taymor heeft een Tim Burton stijl waar ik erg van houdt.

Across the Universe is een ietwat wisselvallige film. Doordat deze film vaak onderbroken wordt door liedjes van The Beatles werd ik helemaal uit het verhaal getrokken. Het leek wel alsof elk liedje een andere film was. De kwaliteit van het songmateriaal zat wel snor, maar 31 liedjes zijn wel wat te veel van het goede. Desondanks waren de uitvoeringen goed, daarbij was de inbreng van Joe Cocker en Bono ook leuk om te zien.

Verder is het verhaal niet heel bijzonder, maar er zaten een paar mooie scenes in die vooral versterkt werden door een paar mooie Beatles-songs.