Breach (2007)

Ondanks hoge verwachtingen toch een vrij grote tegenvaller. De plot van deze film bestaat uit Clichés met een hoofdletter C. De dialogen zijn van tijd tot tijd best sterk, maar monden altijd weer uit in de praatjes die al tich keer voorbij zijn gekomen in soortgelijke complot thrillertjes. Verder is het geheel climaxloos. Het schaarse aantal spannende scènes in "Breach" weet nimmer te pieken op de spanningsboog. Zelfs het einde mist een uitgesproken climax. Buitendat is er een hoop slecht uitgewerkt in deze film. De verplichte kost van een door het werk op het randje verkerende liefdesrelatie bijvoorbeeld is meer een excuus voor meer clichés dan voor diepgaande motivaties van de filmpersonages.

Wel erg positief is Chris Cooper zelf. Hij staat in mijn boekje zeer hoog aangeschreven, een uitstekend acteur. Laura Linney en Ryan Phillippe acteren overigens ook puik, maar Cooper redde de film een beetje. Verder is het geen vervelende film om naar te kijken, maar verwacht zeker niets bijzonders.

2,5*

"Based upon a true story" Films zijn altijd mooier of spannender dan de waarheid, ook al zijn ze op diezelfde waarheid gebaseerd maar wellicht is Breach een uitzondering op deze regel. Het oppakken van "de mol" is welliswaar degelijk maar ook zeer droog en zelfs vaak saai gebracht. Enige spanning in spionnenland zit er niet in, jammer.

Verder veel gezaag over God, Gezin en Vaderland (in die volgorde ongeveer), misschien leuk voor amerikanen, bij mij maakte het allemaal maar weinig indruk.

Breach kent geen hoogtepunten maar ook geen echte dieptepunten, een nogal vlakke film dus, die ik waarschijnlijk weer snel vergeten zal zijn. 2.5*

Deze film is heel spannend ! Maar je moet er wel even geduld voor hebben want het eerste half uur vond ik hem nogal saai. Er werd een beetje interessant geslingerd met wat vakjargon van de FBI maar meer was er ook niet.

Zodra Eric als assistent aan de slag gaat voor de man waar ze achteraan zitten wordt het pas spannend. Heel mooi om te zien hoe Chris heen en weer slingerd in zijn gevoel voor de beste man en zijn ambitie.

De sfeer in de film is redelijk donker en mat maar ik vind dat wel bij het verhaal passen. En het is interessant om te zien hoe je je kan vergissen in mensen. Dat laatste stukje in de lift vond ik wel een kippenvelmoment. En het moment dat Eric's baas op Eric begon te schieten in het bos. Het verhaal en de sfeer in de film zijn misschien af en toe vlak en niet goed uitgewerkt maar ik vond het psychologische effect in deze film heel goed naar boven komen.

Ik verbaas mij over alle lof die deze film krijgt op MM..

Ik vond de film ontzettend saai en had soms moeite om er de aandacht bij te houden. Ik heb geen moment aan mijn stoel gekluisterd gezeten, voor mij geen spanning. Wellicht houd ik niet van het genre.

De ruzies die Eric met zijn vrouw had kwamen voor de kijken haast uit het niets: er werd veel te oppervlakkig gedaan over de thuissituatie. Het ene bezoek aan een kerk en de keer dat Hanssen bij Eric thuis was zonder dat hij er was lijkt mij geen reden om meteen wekenlang ruzie met je vrouw te hebben. Zijn vrouw wist (in het begin) nota bene niet eens wie of wat Hanssen voor kerel was.

Daarnaast stoorde ik me te veel aan het ontzettend Amerikaanse (patriottisme en geloof).

In veel opzichten pijnlijk standaard. Hoopte nog enigszins op een positieve verrassing omdat dit soort verhalen me wel liggen (hoe cliché de synopsis ook al overkwam). Zat er niet in dus.

Waar het acteerwerk zo slecht nog niet was, de karakters die zij moesten invullen waren dat zeker wel.

De ‘badguy’ was zo ‘bad’ nog niet, want: schuldgevoelens (gesymboliseerd door de kerk).

De ‘uitverkoren’ Eric O’Neill had het moeilijk, want: ruzie thuis.

De kille en harde baas van Eric, was eigenlijk best menselijk, maar was nou eenmaal workaholic (woonde hélemaal alleen en had zelfs geen kat… ach gut).

En nou breng ik het wel heel simplistisch, maar echt veel meer werd er ook niet gedaan om het eendimensionale karakter van de hoofdpersonen te verhullen. Nu kan een film met simpele karakters best lekker wegkijken, in dit geval werd het met de minuut saaier. Er gebeurde gewoon niet veel en dan is het ontbreken van sterke karakters een groot gemis. Dit terwijl de muziek pretendeerde (constant pathetisch pianogejengel) dat empathie voor de hoofdpersonen onontkoombaar was.

2*

Het meest bijzondere aan de film is eigenlijk, dat hij gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Ik vond het van begin tot eind interessant om te volgen. De rol van dubbelspion is de altijd wat akelige Chris Cooper werkelijk op het lijf geschreven.

Goeie film waarin FBI-agent in opleiding gerekruteerd wordt om informatie te verzamelen over een andere hooggeplaatste FBI-agent. Een onderhoudend en waargebeurd verhaal over de grootste spionagezaak in Amerika. De film is goed opgebouwd en de personages zijn zeker boeiend. Chris Cooper weet de rol van de excentrieke FBI-agent uitstekend neer te zetten, en is hiermee ook de grootste troef van de film.

Suf is inderdaad wel het goeie woord. Verder allemaal niet heel slecht ofzo maar het is vooral erg doorsnee en standaard. Het kijkt en Chris Cooper zet een prima rol neer, maar daar is ook alles wel mee gezegd. Opvallend ook hoe simplistisch sommige karakters werden voorgesteld.

Enkele scenes zijn wat spannender, voor de rest blijft het continu een erg langdradig en voorspelbaar verhaaltje. Typisch zo'n film die je heel snel vergeten bent.

kleine 2.5*

Ken je dat? Een film heeft alles in huis om een onvergetelijke klassieker te worden, maar toch worden die ingrediënten niet ten volle benut en blijft de film jammer genoeg op de oppervlakte steken. Chris Cooper vertolkt zijn rol weergaloos, Ryan Philippe overtuigt als de twijfelende agent en het verhaal zit bijzonder strak, met enkele interessante motieven (geloof bijvoorbeeld, en het ontmaskeren van leugens). En toch mis ik dit:

- de beeldvoering is (op enkele momenten na) duf en saai, als een doorsnee tv-reportage.

- de overige personages komen amper uit de verf, met de andere FBI'ers als dieptepunt.

- de pianoriedeltjes die elk moment onderstrepen hadden net zo goed achterwege gelaten kunnen worden.

- de gevolgen van Hansens daden zijn onduidelijk. Was dat uiteindelijk nu allemaal zó erg?

- bij het einde voel je te veel 'goed, nu zijn we aan het afronden.' Het laatste shot daarentegen is wel magistraal.

Ook deze eens opnieuw bekeken, het blijft een prima rol van Chris Cooper, en spijtig dat hij na deze film niet opnieuw veel te zien is geweest in hoofdrollen.

Ryan Phillippe heeft inmiddels wel al bewezen wat hij in zijn mars heeft.

De beginscene haalt de nodige spanning uit het verhaal, al snap ik het wel want het is (i.i.g. voor de Amerikanen) bekende kost. Een pakkend verhaal weten ze er niet van te maken, mede ook door de saaie hoofdrol van Phillippe. Cooper is sterk en redt de film, maar er had meer in gezeten.

Langdradig maar toch wel spannend.

Dat lijkt een tegenstelling, maar deze film laat zien dat dat niet zo hoeft te zijn. Want hoewel er maar weinig gebeurt, en al zeker geen spectaculaire actiescenes, is het toch intrigerend hoe het afloopt. Misschien niet puntje-van-je-stoel spannend, maar toch.

Chris Cooper speelt een mooie rol. Ryan Phillippe viel me ook niet tegen.

Matige film. Nergens echt slecht, maar ook nergens goed. Lauw.

Op zich vind ik een spionagefilm niet verkeerd, en van mij hoeft hij dan nog niet eens vol te zitten met achtervolgingen en schietpartijen, maar Breach balanceert op het randje van saai. Het zal allemaal wel gebaseerd zijn op feiten, maar het idee van de jonge agent die door iedereen onderschat wordt en die eerst tegen zijn baas opkijkt en hem dan doorkrijgt, is toch wel erg afgezaagd. En natúúrlijk gaat het om 'de grootste dreiging voor de Amerikaanse veiligheid ooit', wat dus betekent dat Rusland weer eens de grote vijand is. Geheimen doorsluizen aan Rusland is dan ook zo ongeveer het ergst denkbare dat een Amerikaan kan doen. Bij de eerstvolgende film die het zo aanpakt sta ik aan de kant van Rusland. Amerikaverheerlijking vind ik altijd bijzonder ergerlijk. Breach lijkt eerst kritiek op de FBI te willen geven, maar het mondt toch weer uit in ademloze bewondering. Zucht...

Op zich was het acteerwerk niet slecht, al leek het nogal op de automatische piloot te gaan. De uitwerking van de personages zal daar niet bij geholpen hebben. Het hoofdpersonage is compleet vlak, de slechterik is weinig subtiel en de baas is alleen maar de baas. Alleen Caroline Dhavernas gaf nog een beetje kleur aan het verhaal.

Dat verhaal was slechts bij vlagen mild interessant, verrassend wordt het nooit. Er wordt ook niets geprobeerd qua camerawerk of muziek om er nog een beetje spanning in te brengen. Breach neemt zichzelf enorm serieus - ik niet zo.

Pray for me

Ik ben altijd wel te vinden door dit soort kat-en-muis spelletjes, mits ze wat deftig worden uitgevoerd natuurlijk. Een aantal jaren geleden had ik een reeks van films gebaseerd op waargebeurde feiten op de kop getikt bij een krant (nogal uiteenlopende films zoals Dead Man Walking en Ali) waarvan Breach er ook eentje was. Vreemd genoeg is die reeks altijd wat blijven verstoffen en heb ik er amper een film van aangeraakt, dus gisteren eens tijd voor vrijgemaakt.

Breach is een film die je moet liggen. Regisseur Billy Ray vertelt het verhaal van één van de grootste spionnen aller tijden in ieder geval en doet dat met de nodige clichés. Heel het achtergrondverhaal van Eric O'Neill (de bezoekjes van Hanssen aan Eric en zijn vrouw, de ruzies die daaruit volgden, ...) is nagenoeg in zijn geheel verzonnen en natuurlijk wordt er hier en daar wel eens een oogje dicht geknepen om de spanning ten goede te laten komen. Dat werkt echter niet overal even goed. Ik vond vooral het begin waar O'Neill de perverse activiteiten van Hanssen, die trouwens in het echt helemaal niet werd verdacht van deze feiten, wat voorspelbaar waardoor de grote dramatische revelatie misplaatst voelt. Toch maakt Ray gelukkig hier en daar wel de juiste keuze. Al even cliché is de ontmoeting in de lift op het allerlaatste moment, maar dat werkt dan weer wel.

Al is dat wel voornamelijk dankzij een uitstekende Chris Cooper als Robert Hanssen. Geen idee hoe de echte Hanssen beweegt en spreekt, maar Cooper weet met ogenschijnlijk veel gemak het personage sterk neer te zetten. Sowieso is hij de drijfveer achter Breach. Ryan Phillippe is een goede tweede, maar het valt toch op dat hij wat een gradatie lager is en hij wordt vooral naar een hoger niveau getrokken in de scènes met Cooper. Die gelukkig wel het merendeel van de film bevatten. Qua bijrollen niet echt al te indrukwekkend. Caroline Dhavernas is wat vervelend als de vrouw van O'Neill en Laura Linney is als directe baas van O'Neill wel erg vlak en kleurloos. Iets wat voornamelijk ook wel te wijten is aan een aantal slechte scènes zoals wanneer O'Neill komt aankloppen bij haar appartement.

Vermakelijke film als je wat geïnteresseerd bent in dit soort spionage verhalen. Er zijn ongetwijfeld betere films te vinden in het genre, maar Cooper houdt de boel mooi overeind. De nodige clichés komen aan bod en het hangt er vanaf in welke mate je dit stoort. Bij mij viel het het algemeen gezien nogal mee.

3.5*

Erg goede film mat een constante sfeer van spanning. Een geweldige cast die prima rollen neerzet. Een minpuntje vond ik de iets te langdradige half-psychologische discussies tussen Robert en Eric, vooral die 's avonds in het park. Of dit allemaal in werkelijkheid zo is gebeurd betwijfel ik maar deze film was in ieder geval het bekijken waard. Jammer dat ze met de afloop van dit verhaal de film begonnen; dat hadden ze voor mij mogen bewaren tot aan het einde.

Spannende thriller met constant een erg beklemmende sfeer, waarin je voelt dat elke stap die men neemt onder de loep genomen wordt, wat elk moment kan leiden tot mislukken van de missie.(De film doet ook erg denken aan de 80's klassieker "The falcon and the snowman", zeker een aanrader als je van dit genre houd.)

Ryan Philippe speelt erg goed en zo ook Laura Linney, maar Chris Cooper zet hier echt een ijzersterke rol neer! Zo veel charisma, heel autoritair en erg geloofwaardig. Zelfs als kijker hoop je dat er geen misstap wordt gemaakt door O'Neill, omdat je bang bent voor Hanssen zijn reactie.

Toch verbazend dat deze acteur een relatief kleine lijst heeft van (top)films, waarin hij veelal niet eens de hoofdrol heeft. Zeker na deze film zou je toch meer verwachten, maar helaas.

Met een "gebaseerd op een waargebeurd verhaal" kun je niet heel veel ander kanten op en zal je, je moeten houden aan de feiten, maar deze film had ook geen andere verhaallijn nodig. Puur het ontmaskeren van Hanssen was spannend genoeg en was het herzien meer dan waard.

8

4*

Kende deze film niet en de IMDB score is met 7.2 toch goed. Redelijke film met een intrigerende hoofdrolspeler (Chris Cooper).