Rocky Balboa (2006)

Altijd voorspelbaar dergelijke films over sportlui in een come-back, maar een pluspunt in deze film is toch wel de goede beurt die Sylvester Stallone maakt, in een rol die toch wat meer diepgang brengt dan gebruikelijk. Misschien wat overacting en sentimentaliteit, maar daarnaast toch meerdere goede shots en ook die Geraldine Hughes viel best mee.

“Yo, Adrian, we did it... We did it.”

De tussenliggende jaren hebben duidelijk voor nieuwe inspiratie gezorgd bij de makers en Stallone zelf. Dit zesde deel zit goed in elkaar en Stallone ziet er bewonderenswaardig fit it. Door de dood van Adrian moet Rocky zichzelf ook weer herpakken, en dat zorgt duidelijk voor nieuwe inspiratie bij de schrijvers.

De band met zijn zoon wordt ook goed uitgewerkt en Stallone en Ventimiglia hebben een goede chemie. Ook Young is er weer bij en dat is toch altijd weer een meerwaarde. Alleen Tarver vond ik wat minder als bokser die het uiteindelijk tegen Rocky opneemt. Maar Rocky en Stallone zijn zeker nog niet versleten, alhoewel dit wel het afscheid van Rocky is in de boksring. Een waardig afscheid.

Nostalgie is een belangrijk element in de Rocky franchise. En dus is het ideaal voor Sylvester Stallone om 30 jaar na het origineel eens herinneringen op te gaan halen. En niet alleen Stallone de regisseur en scenarist haalt herinneringen op, ook zijn personage Rocky kan het verleden niet loslaten. Zijn vriend Paulie wordt er doodmoe van. ‘Leef niet zo in het verleden!’ roept hij steevast. Maar Sylvester Stallone moet. Zijn geliefde Rocky franchise mag niet met het magere Rocky V eindigen. Laten we de film daarom ook maar geen Rocky VI noemen, maar simpelweg Rocky Balboa.

Om niet te ver van het geliefde origineel af te staan, laat Stallone alles de revue passeren. Soms zover dat Rocky Balboa bijna een semi-remake genoemd mag worden. Rocky is weer de underdog en wordt uitgedaagd om te vechten tegen een donkere kampioen, die denkt makkelijk te gaan winnen. Rocky traint, koopt een hond en papt ondertussen aan met een dame. Was de romantiek al niet het sterkste element uit de eerste Rocky, hier is de relatie tussen Rocky en Marie - en al helemaal de zoon van Marie - zo interessant als opdrogende verf en bovendien totaal onnodig. Het gaat in ieder geval nergens naar toe. Hetzelfde geldt voor de relatie met zijn zoon, ook een vrij zoutloze rol. En toch krijgen Marie, haar zoon en Rocky Jr. enorm veel aandacht. Hadden ze die tijd maar gestoken om Rocky’s tegenstander Mason Dixon een beetje uit te werken en daar op z’n minst een gewichtig personage van te kleien. Hun eindgevecht is de moeite waard en Stallone laat zien dat hij zelfs op 60 jarige leeftijd nog een overtuigende Rocky in zich heeft. Maar jammer genoeg is Rocky Balboa qua film verder niet bepaald interessant.

2,5 sterren.

Wel iets beter dan deel II, III en IV (V nog niet gezien) maar het houdt niet over. De film is op momenten best sfeervol, maar Stallone legt het even vaak ook zeer dik erop. Weinig subtiel dit. De hele aanloop duurt ook vrij lang zonder dat er echt ontwikkeling in zit. Op een gegeven moment is het punt wel duidelijk. Verder weer hetzelfde als altijd, met onder een muziekje wat trainingen en aan het eind weer een gevecht. In dat gevecht is nog wel wat visuele spielerei dat het interessant maakt, maar het is ook chaotisch en op het oog zonder idee geschoten. 2,0*.

Rocky Balboa is de eerste en enige Rocky-film die ik ooit in de bios zag. Daarna nog een keer op dvd en nu na ruim 10 jaar een herziening van deze laatste Rocky-film.

In mijn vorige review noemde ik Rocky 6 het meest geslaagde vervolg op Rocky, maar daar kom ik nu op terug. Rocky II en IV vind ik persoonlijk toch een stuk leuker om naar te kijken.

De grauwe stijl en het drama in deze film zijn goed, maar zo'n film als Rocky maak je maar één keer. Aan die film klopte alles. Rocky 6 heeft zo z'n mankementen. Zo is Rocky's tegenstander in deze film weinig interessant en krijgt hij nauwelijks aandacht. Er wordt meer tijd geïnvesteerd in het uitdiepen van Rocky's leven en komen we meer te weten over diens leven na het einde van z'n bokscarrière. Gelukkig is Stallone wederom uitstekend op dreef en draagt hij deze film op z'n brede schouders.

Wat ik wel apart vond in deze Rocky film is dat ze ook bekende boksers als Muhammad Ali benoemden en ook Mike Tyson nog even in beeld lieten zien. Maar hoe plaats je deze figuren in de Rocky wereld?Apollo Creed (die duidelijk was geïnspireerd op Muhammad Ali) werd destijds gezien als misschien wel de beste bokser ooit. De naam van Ali wordt nergens genoemd in de eerste vijf films. Terwijl hij in de echte wereld door menigeen als de grootste ooit wordt beschouwd.

Ook Tyson kan ik niet echt plaatsen in de Rocky wereld. Zijn opkomst moet ongeveer ten tijde zijn geweest met Rocky V, maar werd toen blijkbaar nog niet gezien als een serieuze bokser.

Mijns inziens hadden ze de fantasy wereld van Rocky intact moeten laten. I.p.v. een computergevecht tussen Rocky Marciano & Muhammad Ali, hadden ze Ali moeten vervangen door Creed en de korte cameo van Tyson hadden ze kunnen omruilen met een cameo van Mr. T.

Maar goed, dat soort kleine details verstoren natuurlijk niet het kijkplezier van Rocky Balboa. Want al met al is dit een waardige afsluiter van de Rocky-reeks. Het figuur Rocky zelf, zou echter nog terugkeren in de film Creed en binnenkort Creed 2.

Gelukkig was Rocky V niet de afsluiter van de prachtige reeks, deze film is vele malen beter. Creed zie ik als gewoon een nieuwe reeks met Rocky als personage.

Meh.

Beetje in de trant van deel 5: vrij lamlendig en senitimenteel gezwets om niks. Het authentieke van deel 1 wordt nergens gehaald, maar ook het vlottere uit deel 3 en 4 is helemaal verdwenen.

Ook hier weer wat familiale dingetjes wat totaal niet boeit. Komt daarbij dat Mason Dixon een weinig tot de verbeelding sprekende uitdager is.

Sylvester Stallone is slecht als vanouds. Veel zenuwachtig gebrabbel weer. Ook als regisseur haalt hij vreemde stoten uit. Zeker visueel is deze film de lelijkste uit de reeks - met voorsprong. Heel veel schelle kleuren en rare belichting. Samen met deel 5 toch wel het zwakke broertje uit een op zich nog redelijk vermakelijke reeks.

2

Lotta people come to Vegas to lose... I didn't

Sylvester Stallone maakte de eerste 5 Rocky films in een periode van 14 jaar (van 1976 tot en met 1990) maar besloot om 16 jaar na deel 5 (in 2006 dus) toch nog met een nieuw deel af te komen. Hoewel hij nochtans meerdere keren had aangegeven dat de franchise effectief ten einde was, is hij uiteindelijk (zoals een aantal keer eerder) op die beslissing teruggekomen. Ik vind het niet erg in ieder geval omdat het misschien wel één van de meest kwalitatief consistente franchises is die ik ken.

Geen enkel deel scoort namelijk lager dan 3.5* en wat met Rocky Balboa aka Rocy VI? Die krijgt ook gewoon netjes een 3.5*. Al moet ik wel toegeven dat het even aan een zijden draadje heeft gehangen, maar dat heerlijke eindgevecht heeft me over de streep getrokken om toch dat halfje extra te geven. Qua plot vind ik dit wel de minste van de reeks. Het is moeilijk om juist te pinpointen waar het misloopt, maar voor mij is het vooral het gemis van Adrian. Er zijn in het verleden al meer iconische personages uit de reeks geschreven (Creed en Mickey) maar die driehoeksverhouding Rocky/Adrian/Paulie was juist wat die emotionele scènes sterk maakte. Nu probeert Stallone wel een aantal dingen uit, maar gaat hij een beetje de mist in met de vader-zoon scènes, op zo'n momenten heb je gewoon Adrian nodig. Dat neemt echter niet weg dat het wel knap is in hoeverre Stallone blijft proberen om zijn reeks opnieuw uit te vinden. Geïnspireerd op een aantal echte gebeurtenissen (onder andere George Foreman die op 45-jarige leeftijd de 26-jarige Michael Moorer knock-out heeft geslagen) krijgen we nog wat meer inzicht in het leven van Rocky zelf en gelukkig beseft hij ook goed genoeg dat hij het niet kan maken om Rocky effectief te laten winnen.

Al gun je het hem wel natuurlijk, het blijft toch het leukste personage dat Stallone ooit in zijn carrière heeft gespeeld en ik blijf er met veel plezier naar kijken. Hij is een stuk verouderd dus ten opzichte van de voorganger en hoewel het hier en daar net wat te ongeloofwaardig wordt, werkt het op de een of andere manier wel. Ook Burt Young is danig verouderd, maar overtuigt nog steeds over de gehele lijn. Die conversaties tussen hem en Stallone in de aanloop van het gevecht.. Het geeft toch kriebels. Slimme zet ook van Stallone om Milo Ventimiglia als Rocky Jr. te casten in plaats van zijn eigen zoon zoals indertijd met Rocky V. Een geloofwaardige verbetering. Tof ook dat Tony Burton nog kan wederkeren als Duke en hoewel ik het fijn vind dat Marie uit de eerste Rocky wordt bovengehaald, is het jammer dat Jodi Letizia niet is teruggekeerd voor de rol. Geraldine Hughes doet het daarvoor niet slecht hoor, maar had die continuïteit wel tof gevonden. Dan rest eigenlijk vooral nog de uitdager in het geheel en Antonio Tarver is eigenlijk een redelijk povere tegenstander. Het is alvast geen Dolph Lundgren, Carl Weathers of Mr. T.

De laatste 'officiële' Rocky film, maar Stallone gaat gewoon verder met Creed natuurlijk. Die heb ik ook nog liggen dus benieuwd wat dat gaat geven en dan moet ik ineens maar eens achter Creed II aangaan, je moet de franchise toch wat compleet houden. Persoonlijk vind ik dit samen met deel 5 het minste deel, maar toch frappant wat voor een kwaliteit de reeks in het algemeen blijft hebben. Daar kunnen andere franchises nog een puntje aan zuigen.

3.5*

Tja, dit is niet echt geloofwaardig meer. Computersimulaties die kennelijk heel serieus genomen worden gevolgd door een gevecht tussen een ouwe man en een wereldkampioen in wedstrijdvorm, wat de laatste natuurlijk met één hand op de rug zou moeten winnen, ook al heet de ouwe man Muhammed Ali.

Verder het nodige drama, wat sterk naar melodrama neigt zoals de hoofdpersoon in zijn eigen verleden duikt. En natuurlijk het nodige drama met zoonlief. Ondanks dat de film visueel een update heeft, voelt de formule behoorlijk sleets aan. Niet eens de slechtste Rocky film, maar meer dan 0,5* kan ik hier toch niet aan kwijt.

Op zich alltijd leuk om weer een Rocky film te zien maar echt serieus moet je dit deel zeker niet nemen, het is totaal belachelijk dat een 60 jarige (blind aan 1 oog en met een hersenbeschadiging als ik me goed herinner) partij kan geven aan een wereldkampioen op de toppen van zijn kunnen...kom op Sly, dat gaat te ver....jammer..

"Yo, Adrian, we did it... We did it."

Afgelopen weken de Rocky reeks opnieuw aan het kijken geweest en nu kwam ik uit bij het slot van de reeks, totdat Rocky weer aan de bak kwam in Creed althans. Ik heb over deze Rocky Balbao lange tijd geen beste gedachten gehad. Even nagelezen in dit topic, maar in 2007 gaf ik er 2 sterren aan en een jaar of 10 geleden met 3 sterren een kleine voldoende. Schijnbaar zit een stijgende lijn in en moest ik deze film leren waarderen, want ik verhoog 'm opnieuw.

Rocky Balbao raakt me. Het is een schitterende nostalgische rit naar die oude delen. Stallone is hier een dikke zestiger, maar speelt zijn rol opnieuw overtuigend. Ik durf het personage Rocky wel een van de meest iconische filmpersonages ooit te noemen. Rocky V was 16 jaar voor deze film gewoon een enorme teleurstelling met een slap verhaal, veel te veel saai geneuzel en zelfs met een Stallone die de rol op de automatische piloot speelde. Misschien goed dat er een lange tijd overheen is gegaan nu, want de film voelt weer fris aan. De beroerde acteurs uit deel V (zijn vreselijk matig acterende zoon Sage Stallone en die mislukte amateurbokser) zijn verdwenen waardoor de focus hier weer op Rocky kan liggen. Zijn vrouw Adrian is dood, maar zijn beste vriend Paulie is er nog wel. En Rocky's zoon speelt hier ook weer een rol, maar nu gelukkig in een bijrolletje en een stuk beter door een andere acteur vertolkt. Wel jammer dat echt opvallende karakter zoals voorheen Apollo Creed, Ivan Drago of Clubber Lang waren hier niet aanwezig zijn. De film gaat meer voor realisme en ergens snap ik het wel, maar zulke excentrieke figuren waren wel lachen.

Wat me destijds tegen stond aan de film is het gebrek aan realisme, maar als je zoals ik de serie nu een paar keer hebt gezien dan moet je daar niet te hard over klagen, want al die films waren zo. Dus het schrijfwerk van de moeilijke band tussen Rocky en zoon die plots weer top is of het eindgevecht van een opa die bijna van de wereldkampioen won zie ik gewoon door de vingers. Best een goed eindgevecht, dat mooi is gefilmd met de zwart-wit flitsen en het commentaar erbij. Ik ben gewoon een sucker voor dat soort momenten. Als de bekende muziek van Bill Conti klinkt en de hele zaak Rocky's naam scandeert, dan ben ik tevreden. Dat is alles wat ik zoek in een Rocky film. Het trainen, het boksen, de emoties. Het werkt.

3,5* (was 3*)

Vervolgen zijn nooit zo mijn ding, vaak vind ik het maar een kopie van een kopie, een format dat we reeds kennen en weinig vernieuwend dus. Niet dat het vervelend is om naar te kijken, maar neem nu de Rocky reeks, iedere film is in principe hetzelfde met het opnemen van publiekslieveling Rocky tegen een ongenaakbare tegenstander waar Rocky het onderspit delft maar toch opeens opstaat. Slechts deel 5 weet zich enigszins aan dat vaste recept te ontworstelen. En zo lijkt Rocky Balboa in die zin ook een andere weg in te slaan.

Rocky als uitbater die de tafeltjes langs gaat met zijn sterke verhalen, je moet er maar zin in hebben halverwege je voorgerecht of biefstuk. Het is een heel andere beeld van The Italian Stallion die bovendien een kwetsbaar kant laat zien omtrent het verlies van Adrian. Tegelijk is Paulie er ook die minder rooskleurig terugkijkt. Rocky laat zich zien als een aimabele goedzak en even heb ik zoiets van ja, dit ontstijgt andere Rocky films. Eens geen onverslaanbare tegenstander en een miraculeuze wederopstanding. En in dat licht lijkt Rocky Balboa zich toch tot een alleraardigste film te ontwikkelen, hetzelfde eigenlijk als deel 5 waar de focus op het trainen van Tommy ligt en niet zozeer zelf vechten.

Zoals gezegd heeft Rocky Balboa een bepaalde gunfactor die zich focust op drama, en dat Rocky zwaar geëmotioneerd op de tekst is dat hij weer zou willen vechten is ook sterk. Maar helaas gaat het daarna mis met Rocky die ook daadwerkelijk de ring weer in wil. Dat de man goed gekeurd wordt voor een degelijk match is bedenkelijk, nog erger vind ik de fysieke klachten die Rocky allemaal had einde deel 4 en vooral 5. Ook dezen zijn voor de sneeuw gesmolten en kennelijk geen belemmering voor de commissie. Helaas betreed de film dan toch weer het pad van de vorige films die inmiddels tot de draad versleten is en dat vind ik best jammer.

Toch gaat Rocky Balboa daarna niet helemaal overboord ook al is de uitslag van de match uitermate bedenkelijk. Van de waslijst klachten en gebreken opgesomd tijdens de training is gedurende de match weinig meer te merken. Toch wordt er aardig gewerkt met het idee dat hij vooral staan blijft en zijn oude demonen voorbij ziet komen cq afrekent met het verleden, ook dit wordt aardig gemonteerd in stemming zwart wit. Rocky Balboa is daarmee een film te noemen die vooral de eerste fase goede indruk maakt en zich distantieert van zijn voorgangers en lijkt zich vooral te ontwikkelen als drama, jammer dat het dan toch weer op boksen uitdraait. Desalniettemin leuk voor een keer.

"Yo, Adrian, we did it... We did it.”

Zo dan, de laatste film uit de ‘Rocky’ reeks en ook de laatste film van mijn marathon nu. Ik kan ‘Creed’ er nog achter aan gooien alleen wil ik die twee films nog even bewaren tot ik ook deel drie ergens dit jaar kan zien. Zestien jaar na het verschrikkelijke vijfde deel besluit ‘Stallone’ nog eenmaal terug te komen met deze epiloog, we zijn verder in de tijd en ook het leven van ‘Rocky’ heeft zo zijn drastische veranderingen gehad. Maar, ik vond het allemaal niet heel bijzonder. De film bevat nogal een saaie sessie, een uur zit je eigenlijk naar nogal veel gepraat te kijken, hier is het dramatische aspect nogal vel en daar blijkt ook veel aandacht naar toe te gaan. Maar misschien had ik wel liever een oldskool style film willen zien, zonder al te veel drama en meer wedstrijd gericht. Dat wedstrijd gericht komt wel, al is dat een schamelijke veertig minuten waar eigenlijk ook niet écht iets gebeurd.

Het is beter dat ‘Stallone’ weer het werk op zich heeft genomen. Zijn regie werk is dan niet altijd zo bijzonder, hier weet hij natuurlijk het beste hoe hij het zelf wil. Zijn iconische status als de ‘Rocky Balboa’ neemt niemand hem zich meer af, en dan kun je zien dat hij het beste presteert. Toch vond ik zijn rol niet héél bijzonder, het was alsnog wat saai en misschien ook wel een beetje traag. Het einde is natuurlijk leuk maar, erg onrealistisch. Over dat realisme hoorde ik meerdere mensen hier praten, al kun je inderdaad gewoon verwachten wat je krijgt, gezien dat de serie al vijf films kent die het zelfde in elkaar zitten. Ook hier is het niet zo bijzonder, en het einde moet voorstellen dat ‘Rocky’ luidt wordt uitgezwaaid door zijn fans in de arena en op TV. Het voelde erg euforisch, dat zeker.

Zoals duidelijk moet je het eigenlijk met een uitgedunde cast doen. Van het origineel krijgen we alleen ‘Sylvester Stallone’ zelf te zien natuurlijk en ook 'Paulie’, gespeeld door 'Burt Young’. Leuk om ze beiden weer te zien, al was het van beiden niet heel bijzonder acteerwerk. ‘Burt Young’ vond ik misschien nog wel minder spelen dan wat ‘Stallone’ zelf deed. Ook zien we de zoon van ‘Stallone' die gelukkig is ingewisseld voor een betere acteur. ‘Adriana’ is overleden, die zien we nog even terug in haar oude gedaante als ‘Stallone’ samen met ‘Paulie’ terug gaan naar de oude plekken. De oude dierenwinkel waar hij ‘Adriana’ heeft leren kennen, de oude gym en het oude huis van hun.

Ik denk misschien als ik ook zestien jaar na het vijfde deel dit deel, deze epiloog, had gezien dan was het misschien ook wel wat bijzonderder voor mij. Nu zat eigenlijk de hele reeks nogal vers in mijn geheugen, en daardoor heeft denk ik deze film minder indruk weten te maken op mij. Overigens vond ik het eind gevecht wel leuk gefilmd verder, ook geinig dat ’Mike Tyson’ nog even voorbij kwam als cameo, voor mij toch één van de beste vechters die we kennen.

Dan is dit toch het einde van mijn ‘Rocky’ avontuur, en ik heb me best vermaakt. Vooral heerlijke B-matige eighties pulp waarin realisme niet de prioriteit is, toch blijven het heerlijke oldskool films die denk ik iedereen wel eens gezien moet hebben. Als je niet van boksen houdt zou ik het even overslaan maar, voor de fans zeker een gewilde film saga.

Een verbetering ten opzichte van zijn belabberde voorganger, maar toch een van de mindere Rocky films. Overdreven sentimenteel en verder biedt deze film weinig nieuws ten opzichte van de voorgangers. Sommige verhaallijnen komen ook niet erg goed uit de verf. Dat de op leeftijd zijnde Rocky zich staande kan houden tegen een regerend wereldkampioen is bovendien zo onzinnig - en tegelijkertijd ook zo voorspelbaar - dat het eindgevecht niet echt indruk maakt. Tegenstander Mason Dixon is ook geen memorabele tegenstander als bijvoorbeeld Apollo Creed of Clubber Lang in eerdere films. Dit is een betere afsluiter voor deze reeks dan Rocky V, maar al te best is het niet.

Prima afsluiter.

Van deze reeks dan, want iedereen weet dat het verhaal uiteindelijk zou worden voortgezet via Creed. Dat betekent niet dat de reeks wel degelijk had volstaan als dit de finale was geweest. Stallone kiest ervoor om Rocky Balboa net als de eerste twee films wat meer de dramatiek in te sturen en wat mij betreft doet hij dat prima.

De film heeft een goede dosis karakter. Veel terugkerende personages die allemaal een ander verhaal hebben gekregen, daarmee wordt het grootste deel van de film opgevuld. Stallone als regisseur brengt het zich er netjes vanaf. Daarnaast ziet de film er wat meer opgepoetst uit. Er is meer aandacht naar de cinematografie gegaan waardoor de mistige straten en het nachtleven geweldig naar voren worden gecommuniceerd.

Voor enige tijd dan ook best geboeid gekeken. Wat mij betreft ging het pas mis, verrassend genoeg, in de finale. De bokswereld is wat gemoderniseerd en daardoor kregen we een ander soort gevecht, maar ondanks de nieuwe invloeden regisseert Stallone dit gevecht op een enorm ouderwetse manier. Denk maar aan al die warrige flashbacks die plots hun intrede na ronde 2 doen. Omdat de rest van de film zo rauw en eerlijk aanvoelt, kijkt een cheesy finale totaal niet goed weg. Ik voelde dan ook meer spanning in het vorige deel dan dit deel.

Jammer van het einde dus, maar verder vond ik het meer dan degelijk. Typisch een film die alleen echt goed werkt als je een liefhebber van de Rocky-reeks bent, maar ik kan zoiets als dit best waarderen. Ik vond Rocky Balboa meer aanvoelen als een Creed-film dan een Rocky-film, maar dat is amper kritiek want beide reeksen staan stabiel. Vermakelijk geheel.

Opa Balboa vs Mason DICKson

Na jaren herzien op 4K met Dolby Vision, betreft de langere Director’s Cut.

Ietsjes beter als deel 5, maar ook dit deel voelt volkomen overbodig, waar Rocky vooral in het verleden leeft. Een film over een oud geworden hoofdpersonage, die na zoveel jaar terugkijkt op zijn leven en op een passende, waardige manier afscheid wil nemen van dit leven.

Ook hier ligt de focus weer op drama en staat het boksen in een donkere schaduw. Dat hele zijplotje met ‘Little Marie’ en haar zoon had zo geschrapt kunnen worden, dient enkel als filler. De finale stelt ook weinig voor, neem alleen al die Mason Dixon. Een flutpersonage zonder charisma, die terecht niet geliefd is bij het publiek. Dan dat gerommel met zwartwit tijdens het gevecht, haalt je als kijker helemaal eruit. Mike Tyson laat ook nog even z’n lelijke kop zien vol met plakplaatjes en gouden tanden. Nee het deed me helemaal niks. Eén van de weinige pluspunten vond ik het gesprek met zijn zoon buiten vlak voor de training en het gevecht.

Ik hou het voortaan lekker bij Rocky 1-4, dat zijn voor mij de films en daar had het ook moeten stoppen.