Sunshine (2007)

2, 5 sterren voor de muziek en de special effects. Voor de rest werd het naar het einde toe steeds meer een rommeltje. Kon mijn gedachte er niet meer echt bij houden. Cast niet veel op aan te merken, maar overtuigt verder ook niet echt zoals in Alien en Armageddon.

Ik zal niet beginnen over de beelden, daar heeft deze film genoeg pluimen in z'n reet voor gekregen en mijn kip past daar denk ik niet meer bij.

Het plot is redelijk origineel, zelfs voor dit genre en is volgens mij ook nog niet eerder voorgekomen/uitgemelkt. Personages waren enigszins vlak en acteerprestaties konden wel iets beter naar mijn smaak.

Echter ben ik zelf nogal van het type doordenken in de zin van: "Ja, maar waarom zus.." en "Hoezo dit.." Soms tot het frustrerende. Dit had ik met deze film helaas ook. Zo had men naar mijn smaak beter en uitgebreider moeten uitleggen hoe het kan dat PinBacker op Icarus II tevoorschijn komt en hoe hij aan die bovenmenselijke krachten komt.

Daarnaast had ik graag een verklaring gehad waarom de brand in de zuurstoftuin niet uit zichzelf doofde, aangezien de communicatietoren al brandend daar naar binnen vloog en dit voor een vacuüm had moeten zorgen.

Ook vind ik het jammer dat de zwaartekracht inconsistent was in de nucleaire bunker. Het ene moment stoppen ze met vallen en staan op de "zijkant" van dat ding en het andere moment kan Capa gewoon rustig de bommen activeren terwijl diezelfde bunker al draaiend de zon in vliegt. Dat laatste rijst bij mij ook de vraag op of het ontsteken an sich überhaupt wel nodig is.

Daarnaast rijst bij mij de vraag waarom Capa met zijn beschermende pak niet gewoon het luik opengooit en er daarna zelf achteraan springt. Ik neem aan dat hij 20m wel kan overleven in dat pak. Tot slot vind ik het erg moeilijk te geloven dat het zo koud is, zo dicht bij de zon, maar feitelijkheden hieromtrent ken ik niet.

Zelf ben ik nogal een detailfreak en heb ik, na het bekijken van een goede film met een goed plot, de compulsieve drang om achtergrond info op te zoeken en theorieën van andere kijkers te lezen. Helaas zijn voorgaande dingen simpelweg zaken waar je niets over kunt vinden, omdat deze eigenlijk fouten of plotholes zijn óf gewoon om de film op gang te houden. Aan het laatste, zonder goede plotargumenten, heb ik een enorme schurft.

Wat me dan wel erg amuseert zijn de details, zoals bijv. de zuurstoftuin. Kleine dingen die erin gestopt zijn om het verhaal in het algemeen plausibel te maken. Dat zit door de bank genomen wel snor in deze film.

Al met al een leuke film die lekker wegkijkt, waarvan het laatste deel opnieuw geschreven had mogen worden maar die toch een 3.5 verdient.

Het begin is veelbelovend, maar via allerlei onwaarschijnlijkheden wordt de film na zo'n 60 minuten vervelend. De zwaartekracht wordt naar behoeven in- en uitgeschakeld, In een relatief klein ruimteschip blijken opeens hele voetbalvelden aan ruimte te zijn en ga zo maar door. Jammer.

Deze gisteren voor het eerst gezien en tja... Hier is eigenlijk alles al wel over gezegd denk ik zo. Ook ik sluit me bij de meesten aan. Schitterend mooie beelden, lekker sfeertje/stijltje en broeierig (en goed) eerste uur.

Daarna wordt het me veels te rommelig en vind ik de introductie van het vijfde bemanningslid een slechte keuze. Dit had de film niet nodig, naar mijn idee. Had de focus maar gewoon op het psychologische aspect gehouden. Gek genoeg had ik dat ook veel spannender gevonden. Dat horror-achtige einde draaide wat dat betreft ook de spanning de nek om, het kon me niet bekoren.

Toch nog wel 3*

Naar mijn mening erg sterke sciencefiction-film, hoewel er wel erg veel is gekeken naar klassiekers zoals Alien. Dat zorgt echter wel voor een fijne sfeer. Bovendien is er niks mis met de special effects en komen de grote minpunten pas in het laatste halfuur. Dan verandert de film in een soort wannabe horrorfilm, op zich niet misplaats en te verwachten, maar de uitwerking is erg ongeloofwaardig. Gellukkig zit het mysterieuze er nog wel lekker in, waardoor de film na het kijken nog door je hoofd blijft spoken.

Adembenemende sci-fi, schatplichtig uiteraard, met picture perfect visuals, decors and what not. Om je aan te vergapen. Ook in deep space kan je op Boyle rekenen als het om sounddesign gaat. Levert alles bij elkaar een fenomenaal eerste uur op met het afscheid van Kaneda als hoogtepunt. De film werkt dus ook op dat vlak. Subliminal cuts en stardust, het kan niet op, maar zuiver narratief had Pinbacker​​een toontje lager mogen zingen. Desalniettemin en dikke voldoende.

Prachtige film dit en voor mij de lage score die door sommige gebruikers wordt gegeven onbegrijpelijk.

Het begin van de film is wel interessant,het verhaal is erg origineel en boeiend waardoor het niet gaat vervelen. Visueel is alles prachtig en op dat vlak krijgt deze film ook de volle mep. De soundtrack is erg mooi maar had meer mee gedaan kunnen worden, de karakters zijn allemaal erg interessant en je leeft ook met ze mee, de enige rede waarom ik deze film geeb 5 sterren geef is pinbacker en sommige dingen hadden beter moeten worden uitgelegd.

Al met al een beetje een kruising tussen moon en alien hoewel ik sunshine beter als beide vond.

4.5*

Hier en daar vond ik de film wat onduidelijk en slordig, maar de algehele sfeer en omgeving/decor spraken mij erg aan. Einde liet te wensen over, rare twist... toch een 3,5. Heb me er prima mee vermaakt.

erg goede film.

zag er fantastisch uit.beklemmend sfeertje.

alleen geduurende de 2e helft raakte boyle me kwijt.

jammer.

Sterke film, die wel nog wat beter had kunnen zijn.

1e helft van de film is zonder meer het sterkst. Zeer aardig, avontuur-achtig sfeertje, typisch Boyle, en vele scenes die visueel bijzonder imponerend waren. Ook kent de film een mooie soundtrack, en sterk acteerwerk, van voornamelijk Murphy dan.

Vanaf het moment waarop die dooie kapitein om de hoek komt kijken wordt het wel wat flauw allemaal. Rare keuze van Boyle wat mij betreft, iets wat hij ook al in The Beach deed. Goed beginnen, maar vervolgens de film wat teniet doen door middel van zo'n rare plotwending. Gelukkig kent de film ook in dat gedeelte nog wel scenes die in ieder geval visueel indrukwekkend zijn, en tevens een sterk einde.

3,5*.

Nog ff geduld hebben... en je zit eersterangs om de zon upclose te kunnen zien. Over een paar miljard jaar zal de aangegroeide zon een derde van de zichtbare hemel in beslag nemen. Tegen die tijd zijn Mercurius en Venus opgeslokt en is alle water en leven verdampt van de aarde. Hopelijk is de mensheid tegen die tijd verkast, en has started somewhere else in the universe all over again. Premisse voor Sunshine is absurd, zullen veel astrofysici je kunnen zeggen. Maar doet daarom minder ter zake. Het gaat hier om mensen die de mensheid willen redden en likely hun leven erbij zullen verliezen. Geen moeilijke existentialistische dilemma's (wat je zou mogen verwachten op basis van dit gegeven), maar meer toestanden zoals "oops, there goes the oxygen". Kuifje's "Mannen op de Maan" biedt wat dat betreft meer. Veel testosteron gezien de fysieke confrontaties voor dergelijke gestudeerde, knappe koppen. Met zo'n missie is ander gedrag waarschijnlijker, maar minder interessant voor de ADHD filmgeneratie. Pinbacker deed meer denken aan Pinhead uit Hellraiser (maar dan zonder de pinnetjes) dan aan een getormenteerde gezagvoerder. Een nogal vaag figuur, zullen we maar zeggen. Ook in de film zo. Typisch zo'n scenaristische insert ("we need something more") na rijp beraad tussen producer, regisseur en dramaturg. Plus voor de mooie beelden, een min voor het niet echt boeiende verhaal.

Aardige sf-film die de kijker (als je van sf houdt) kan boeien van het begin tot het einde.

De bemanning van een ruimteschip is onderweg naar de zon om deze te redden zodat de mensheid en alle andere levende wezens op aarde nog lang kunnen genieten van de zon die noodzakelijk is voor alle leven op aard. Wij hebben de film op een 7/10 gewaardeerd.

Degelijke scifi-thriller. Een beetje affiniteit met de ruimte is een pre. Ik hou wel van dit soort films, met een ruimtesetting, een beetje benauwde sfeer, mooie beelden.

Zoals verwacht moet het het niet perse van het verhaal hebben. Dit is prima scifi, maar relatief rechtlijnig (met een ongeloofwaardig subplot). De karakters blijven niet geheel oppervlakkig en dat is iets wat nog wel eens vergeten wordt, zeker met 8 spelers. De wisselwerking tussen een aantal van hen is best goed. Grootste sterkte ligt toch wel bij de beelden en de bijbehorende score.

Gaandeweg doet de film terugdenken aan iets als Armageddon. Maar waar het daar vooral op drama lag, ligt het hier op spanning. Er komen zeker Hollywoodse (karakter)cliches om de hoek kijken, maar wellicht dat de Britse hand van Boyle er voor gezorgd heeft dat het niet té wordt. Daarbij een verrassend (visueel) bombastisch project van hem, gezien zijn eerdere films.

Fijne wegkijker met mooie beelden en lekker thrillersfeertje.

10 jaar later, nog steeds indrukwekkend.

Blijft een erg fijne film. Ondertussen is scifi weer helemaal hip, maar films zoals Sunshine blijven zeldzaam. Het is geen bittere, lelijke toekomstvisie, maar ook geen low-budget near-future gebeuren waar indies zo graag mee dwepen.

Visueel ziet het er nog steeds geweldig uit, de soundtrack is zoals steeds een duidelijke meerwaarde bij Boyle en het international acteergezelschap is fijn, zonder daarbij erg geforceerd aan te voelen. Yeoh and Murphy zijn favoriet, maar da's persoonlijke voorkeur.

De switch van scifi naar horror op het einde blijf ik oké vinden, ondanks dat het inderdaad een stuk ongeloofwaardiger wordt allemaal. Ik heb vooral genoten van de presentatie en een genrefilm die bidet wat ik verlang van het genre.

4.0* en een uitgebreide review

Weet niet zo goed wat ik hiermee aanmoet. De film begint redelijk standaard en begrijpelijk, en ontspoort tegen het einde wat met de figuur Pinbacker. Neem aan dat we zelf maar moeten bedenken hoe en wat met hem, had liever een interessante verklaring gehoord, maar dat zal wel not done zijn bij dit soort films.

De meeste Danny Boyle-films hebben wat stijl betreft altijd wel zijn stempel, deze film heeft dat wat minder, of zelfs bijna helemaal niet. Het ziet er allemaal mooi uit (zeker voor een film die alweer tien jaar oud is), maar erg onderscheidend is het allemaal niet. Zowel qua look als qua inhoud overigens niet. Ben niet heel erg thuis in het genre, maar heb niet de indruk dat deze echt baanbrekend is.

Tja, nogal een tussendoortje dus. Best entertainend voor zo lang het duurt, maar het laatste deel laat wat mij betreft een beetje te wensen over, zeker uit de handen van Boyle verwacht ik meer.

3*

De film begint rustig van opzet en deed me aanvankelijk wat aan Alien denken, waar het ongetwijfeld ook wel wat inspiratie vandaan heeft gehaald.
Het wordt spannend wanneer de Icarus I gevonden wordt en de crew besluit om van koers te wijzigen om aan boord van het vermiste schip te gaan. Vanaf dat moment krijgt de film een wat onheilspellende sfeer met een aardige dosis spanning.

Ik had al vrij snel het idee dat iets of iemand de eerste missie gesaboteerd had. Als blijkt dat kapitein Pinbacker van de Icarus I nog leeft en aan boord is gekomen van de Icarus II en getransformeerd lijkt te zijn in een halve Freddy Krueger/zonnegod wordt het al snel erg cheesy. Hij lijkt bovenmenselijke krachten te hebben gekregen en het hoe en waarom wordt nooit echt duidelijk. Ja, hij hoorde stemmen en alles, werd gek en besloot daarom maar om moordlustig te worden? Meh. Lui schrijfwerk vind ik dat.

Het laatste deel van de film vond ik dus maar matig en daarom aardig wat punten aftrek.

Dit is echt rommel. Als de zon sterft, wordt het een rode reus en gaat de aarde eraan. Het wordt helemaal geen winter. Bovendien gebeurt dit al helemaal niet binnen een jaar of 30, maar binnen miljarden jaren. Niemand die er dus ook maar iets om geeft op dit moment. Dan vraag ik me ook af wat een nucleaire bom gaat helpen aan het feit dat de zon sterft. Het einde is dan ook echt compleet nonsens, een moment waarbij Cillian Murphy de zon kan aanraken, met de kracht van de nucleaire bon aan de andere kant. Man, man wie verzint dit?

Filosofen zullen dit misschien kunnen appreciëren, wetenschappelijk gerichte mensen not so much. Tenzij je je brein compleet afzet. Stel dat het concept zou werken, waarom zou je dan in godsnaam toch van je missie afwijken omdat je dan 2 kansen hebt ipv 1. Stel dat het waarschijnlijk mislukt (wat de simulatie al aangaf) dan heb je 0 kansen! Idioten. Hier gaf ik Chris Evans zeker gelijk in, maar nee. Ze gaan dus door met hun dom idee en dan volgt de ene fout na de andere.

Trey die vergeet dat de hoek van het zonneschild moet worden aangepast. Veel onzin met een AI aan boord lijkt mij. Ze gaan dus koppelen met de eerste Icarus missie. Een scenario waarin ze me vanaf hier helemaal zijn kwijtgeraakt. Maar goed, hier breekt het koppelingsmechanisme af en is het via een gat van 20m mogelijk om via de overdruk toch binnengehaald te worden in de luchtsluis. Wat hier totaal niet kan is, dat Evans het overleeft met zijn tinnen of aluminium beschermingsfolie die hij rond zich wikkelt. Misschien dat het met aluminium wel kan als je volledig ingewikkeld bent (vermits aluminium IR-straling of warmte reflecteert), maar dat is hier zeker niet het geval. Ook hun voedselkamer vat vuur, ze besluiten dan te blussen met extra zuurstof... Topidee! Wat is verbranding misschien? Vuur dooft juist door zuurstof te onttrekken. Op het einde blijkt gelukkig toch nog een kiemend plantje het overleefd te hebben. Serieus? Een plant van die grootte doet er waarschijnlijk iets van een 3 weken over om tot die grootte te groeien. In die vuurzee kon echt geen plant overleven en zoveel tijd zat er niet tussen.

Het einde, waar ik het al helemaal gehad had met deze film, gaat nog verder bergaf. Freddy Krueger himself dames en heren is ontsnapt uit de Icarus I en aan boord geklommen van Icarus II. Eerst vraag ik me al af hoe hij dat gedaan heeft en ten tweede vraag ik me af hoe hij het al 7 jaar weet te overleven? Cillian Murphy had al vreemde dromen, maar toen dook Freddy op om alles nog eens erger te maken. Wat een nachtmerrie! Ook het camerawerk werd met de minuut zwakker. Allemaal tof als je van flitsend gedoe houdt en snelle montage, maar ik hou daar echt niet van. Komt daar nog eens bij dat de camera zelf zat was en dubbel/wazig begon te filmen.

Garland is een schrijver met leuke ideeën maar van wetenschap heeft hij weinig kaas gegeten. Hopelijk neemt hij steeds bekwame wetenschappers onder de arm om zijn script degelijk aan te passen. Dat deed hij goed in Annihilation, laat ons hopen dat hij dat overdoet in de toekomst. Nog een 1.5* vooral voor de soundtrack en het begin dat wel aardig was.

Blijf, na het herbekijken van deze film, bij mijn eerste mening.

Goed SF-verhaal, redelijke vertolkingen en speciale effecten.

Persoonlijk heb ik weinig op met ruimtemissie films waar de standaard duivelse dilemma's en opofferingsgezinde keuzes het medeleven van de kijker moeten wekken. En dat is wel een beetje de eerste helft van deze film in een notendop. Daarna komen er nog wel wat ingrediënten bij, wat het geheel op zich wat meer op smaak maakt. Maar de tweede helft gaat het aantal vage en chaotische shots weer tegen staan. Hoe verder de film vordert, hoe vager hij wordt.

Ik ben dan ook zeker niet louter positief over "Sunshine". Maar ik heb me ook niet verveeld. De beklemmende sfeer is goed neergezet en de acteurs leveren prima prestaties. Er gebeurt genoeg in een prima tempo om te blijven boeien. En visueel is deze film bij vlagen schitterend. Er had alleen echt meer ingezeten.

“So if you wake up one morning and it's a particularly beautiful day, you'll know we made it. Okay, I'm signing out.”

Indrukwekkende film van Danny Boyle. Het eerste gedeelte van Sunshine is het sterkst en de spanning tussen de personages, hun missie en de geweldige beelden maken indruk. Dit is een audiovisueel feestje, en je voelt soms bijna zelf de hitte. De acteurs, met onder andere Byrne, Evans, Murphy en Yeoh, doen het ook goed.

Na een twist in het verhaal verandert de film van een avonturen/sci-fi film in regelrechte horror. Het levert extra spanning op en de film blijft sterk, maar de schokkerige en onnavolgbare camerabewegingen hadden van mij niet gehoeven. Het helpt bij de sfeer van paranoia en ijzingwekkende spanning die er heerst, maar je weet soms niet waar je naar aan het kijken bent. Maar dan komt er dat fantastische einde, en ben je deze kleine minpunten zo weer vergeten.

Kaneda! What do you see??? Kaneda...what do you see!!!

Meer dan prima filmpje waar theoretisch gezien wel het nodige over te zeggen valt, maar ondanks dat overtuigd qua stijl en sfeer.

Om meteen maar met de kritiek te beginnen: waarom een bemande vlucht terwijl men technologisch al zoveel kan instellen en programmeren? Zonder twijfel is de mens de zwaktste schakel in dit geheel. Het is de mens ook met zijn relativering die afwijkt en naar Icarus 1 wil. Waarom? Ondanks alle redenatie is dit vragen om problemen en zijn ze daar maar voor één missie. Dan dat onwaarschijnlijk rare hitteschild. Totaal niet praktisch en storingsgevoelig, dat moet beter en anders kunnen. Dan al dat stof in Icarus 1. Waarom? Waarvan?

Ondanks deze punten van kritiek boeit de meer dan prima cast met hun groepsdynamiek waar overigens meteen al een soort morbide fascinatie voor de zon opvalt. Meer dan prima wordt de sfeer gebracht en het geheel in beeld, de hitte is bij tijden en wijlen voelbaar net als de stijgende spanning bij gestaan door een perfecte soundtrack van Underworld, juist, die van Born Slippy die al met Boyle aan Trainspotting werkten.

Na het vinden en betreden van Icarus 1 slaat de sfeer definitief om naar een soort van semi-horror die aardig gestalte krijgt door stijgende paranoia, mysterieuze dingen en ongelukken. De spanning wordt prima verder opgedreven met een wazig gehouden Pinbacker die wat mij betreft iets extra's mee krijgt door de wazige beelden, tegenlicht en overbelichting. Prima de stressende Murphy die struikelt met dat zware pak aan. Evans overigens ook boeiend als karakter Mace die een harde beslissing niet schuwt maar ook niet twijfelt bij eigen opoffering.

Zoals gezegd verhaaltechnisch valt er wel het nodige op te merken aan Sunshine desondanks maakt de film qua spanning, sfeer en stijl veel goed en is meer dan prima te doen.

Goed, maar ook veel jammer, er had veel meer ingezeten...

De film begint echt goed.
Geen stafleden bij elkaar die een probleem bespreken, geen laatste testen, geen afscheid van familie, geen lancering, maar ze zijn al onderweg naar de zon en niet ver verwijderd van Mercurius.
Ondanks deze keuze wordt het verhaal ook gewoon duidelijk en zit je als kijker direct in de film.

Het verhaal is toch enigszins uniek; de zon.
Boeiend dus, met een prima soundtrack er onder die de spanning er goed in houd.
Ook het acteerwerk is prima en hoewel er niet heel veel verschillende shots en locaties zijn, is de film visueel ook redelijk in orde.

En toch gaat er iets mis.
Ondanks de 107 minuten, had er zeker nog wel een een half uur tot drie kwartier extra mogen zijn, want de film wordt op sommige momenten echt afgeraffeld.
De onderlinge strijd die zouden moeten voortkomen uit de fouten en keuzes die er gemaakt zijn was er amper tot niet en het afscheid nemen van de personages volgde elkaar in een rap tempo op. Ook het verhaal rond de Icarus1, die toch een prominente rol heeft, wordt eigenlijk vrij weinig mee gedaan en dat is jammer.

Maar de slechtste keuze was het plot, dit maakte het goede verhaal echt helemaal kapot en was echt niet nodig.
Natuurlijk gebeurde er veel wat niet kanhet vasthouden aan een paal en je blijft in het ruimteschip hangen, terwijl naast je, door de luchtdruk de bouten en de complete deur uit de muur worden getrokken, het overspringen zonder ruimtepak bij een enorm lage temperatuur, maar daar is het een film voor, wanneer je daar in mee gaat is het toch nog enigszins realistisch voor dat moment.
Maar de keuze voor een soort van geëvalueerd overblijfsel uit Icarus1 die de boel saboteert was echt heel slecht. Vanaf dat moment werd het weer een ruimte film als alle andere, met ineens ook erg matige camerabeelden.

Een einde waarbij er eerder veel verkeerde keuze gemaakt zouden zijn, onenigheid tussen de bemanning en onvoorziene gebeurtenissen waar geen rekening mee gehouden was, waarbij "normale" opoffering nodig zou zijn voor de missie, met een einde wat stof tot nadenken zou geven. Nu was er in het eindshot een soort van adoratie van de bom en combinatie met de zonnevlammen maar dat maakte totaal geen indruk meer, omdat het even daar voor in de laatste scènes alleen nog maar ging om Pinbacker had vele malen beter gepast.

Met meer aandacht, iets langere speelduur en een betere (serieuzere) uitwerking had dit echt een topper kunnen zijn.

Nu van goed, naar uiteindelijk "redelijk".

7
3*

Danny Doyle waagt zich nogmaals aan een sombere toekomstvisie die zich dit keer niet in een wereld vol zombies maar in de dreigende stilte en onmetelijke weidsheid van het heelal afspeelt. Het scenario is niet bijster vrolijk. De zon sterft af. De aarde wordt koud. Een ruimteschip met acht bemanningsleden is op weg naar de zon om een nucleaire bom op de zon te droppen, die daardoor hopelijk weer gaat schijnen. Het plot is een handzame rode draad waar je op terug kunt vallen, terwijl de film eigenlijk over hele andere dingen gaat.

In het eerste deel van de film vergezellen we de bemanning op zijn reis naar de zon. Doyle besteedt aandacht aan de transcedente aspecten van het avontuur. Het ruimteschip op weg in de duisternis van de lege ruimte. Een miniem stipje in het zwarte niets. Logisch dat in de film religieuze en mythologische duiding in veel details en in de subtekst de kop opsteekt. Neem bijvoorbeeld de naam van het ruimteschip, Icarus. Icarus die volgens een verhaal uit de Griekse mythologie, vol hoogmoed naar de zon vloog en de toorn der goden over zich afriep. De verwijzing naar de mytische figuur is enigszins merkwaardig. De naam weerhoudt de bemanning er in ieder geval niet van om zelf fysieke en psychische grenzen te overstijgen en zo de goden te tarten.

Wat als een meditatieve ruimtetrip begint, gaat in het middendeel over in een scala aan pakkende psychologische dramatiek als de irritaties onder de bemanningsleden nog maar moeilijk zijn te sussen en beginnen te escaleren. Op een reis die acht jaar duurt en tijdens welke de bewegingsruimte beperkt is, liggen conflicten en uitbarstingen voor de hand. In een dergelijke setting kraakt het van de emotionele spanning en raken lontjes snel verhit. Het ruimteschip is met zijn smalle gangen, steriele ruimtes en kleine leefoppervlakte een claustrofobische bom. Het beklemmende middendeel waarin de spanning heerlijk wordt opgebouwd, bevalt goed.

Na het psychologisch turbulente middendeel gaat de film over in een hectisch adrenaline-opdrijvend sci-fi rampenscenario dat zelfs nog aantikt bij het horrorgenre. De visuele conversies zijn indrukwekkend. Na de epische en bedachtzame weergave van de onpeilbare diepten van het heelal schiet de film met de hulp van de zon door in een extreme visuele koortsdroom. Een brandend inferno wordt op het filmdoek getoverd. Behalve de beeldimpressies is de score indrukwekkend. Het geluid van het Techno-bandje Underworld draagt bij aan de hoge expressionistische kracht van de beelden. Ik zal eerlijk toegeven dat ik in de hectiek de rode draad volledig kwijt was. Dat beviel niet. Pas aan het eind keert de rust weder en knoopt de film weer banden aan met de oorsprong van het verhaal.

Sunshine is dystopische sci-fi die laagje voor laagje de menselijke wil om te overleven ontleedt. Spannend en interessant. Sunshine is ook een film die audiovisueel veel van de kijker vraagt. En daar moet je zin in hebben.

Het was weer even geleden dat ik de film had gezien. Film uit 2007 en dus benieuwd of die de tand des tijds had doorstaan. Ik was verrast bij enkele acteurs die ik me niet meer kon herinneren in de film. Waaronder Chris Evans die het best goed doet en eveneens later in de MCU: Benedict Wong. De film doet meer dan de standaard Armageddon blockbuster. Je hebt de constante spanning met een sfeer die de hele film in evenwicht wordt gehouden. Op zich wel interessant hoe de beslissingen snel moeten genomen worden en daarbij evidente afwegingen als democratie of een mensenleven niet altijd de beste optie lijken te zijn. Helaas ook een wat spiritueel/religieus deel er bij, dat had van mij niet echt gemoeten. Schrijver van de film is Alex Garland die toch wel boeiende films heeft geschreven als 28 Days Later, Ex Machina en Annihilation.

Wat een slechte film echt verschrikkelijk! Geen aanrader!

Sunshine heb ik al een aantal keren bekeken en steeds begin ik met waarom ik maar 3 sterren heb gegeven aan deze film. Dat komt vooral omdat de film letterlijk ontspoort na zo'n 75 minuten en dat is jammer want hij begint alleraardigst. De beelden spatte er vanaf. De soundtrack is van bijzondere soort ook al omdat de muzieksoort in de hele film erg wisselt. Erg prettig en goed gemaakt. Ook met het plot is an sich niks mis. Leuk gegeven zon sterft langzaam omdat kleine explosies steeds minder worden. In het echt is dit ook zo. Om de zon nieuw leven in te blazen, het is immers al dikke winter in Sydney moet de aarde gered worden door zich te splijten. Leuk gevonden. En dan is alles nog goed te behappen. Echter na 75 minuten komt er een ommekeer en wordt de film steeds rommeliger je weet ook niet meer waar je naar kijkt. De camerabeelden worden ineens zo schokkend dat je denkt opneem gegeven moment het zal wel. Nog even een half uur doorkijken en dan klaar film over. Jammer want de film begint uitstekend.

Een ander minpuntje zijn de spelers zelf die nog net geen uitgepuberde studenten zijn. Ook de robbertjes zijn not done in zo'n capsule.

Okay resumerend kunnen we zeggen 75 minuten goed. 30 minuten slecht. Een voldoende krijgt ie van mij wel.

Film 3,0

Beeld 4,5

Geluid 4,5

Als je je verstand op nul weet te zetten is het misschien net het aankijken waard, want de science in het verhaal is ver en wel heel ver te zoeken. Blijft over fiction, die overgaat in vreemdsoortige horror om er vervolgens weer een heel ander eind aan te breien. Vergeleken met Ad Astra een pietsie beter, en dat is geen compliment.

Op visueel gebied in orde en het eerste uur is best degelijk, al werd ik nergens echt gegrepen door het plot. Na ruim een uur gaat het van scifi over richting horror en dat op een weinig overtuigende manier. Uiteindelijk bepaald geen sterk plot en aangezien er genoeg interessante(re) films zijn gemaakt over een verblijf in de ruimte, valt deze wel erg tegen. Ook qua acteerwerk of personages valt hier namelijk niets bijzonders uit te halen.

Deze ooit gezien bij release en nu nog eens op Disney+. Verhaal vrij simpel: zon gaat dood en reddingsteam moet deze herstarten. Geen voorgeschiedenis. Start direct op ruimteschip op weg naar zon. Dit concept en einde herinnerde ik mij nog wel, maar niet meer details. Grafisch alles mooi in beeld gebracht met name beelden van zon en ruimteschip, maar bemanning wordt weinig uitgediept. Had alleen wat problemen met visuele effecten op einde… Dat vind ik wat minder geslaagd. Verder een onderhoudende SF, maar ook niet meer. 3,5 * dankzij grafische aspect…

Goed.

Redelijk sterke film van Danny Boyle. Visueel zeer aangenaam, simpele doch ijzersterke soundtrack ook (Adagio in D minor!) en een hoop acteurs van allerlei allooi die oerdegelijk acteren. Het eerste uur is eigenlijk perfect. Volwassen drama en, hoewel verhalend redelijk duidelijk, spannend genoeg.

Het is de ommezwaai naar een meer actiegerichte finale die mij niet erg bevallen is. Dat is er nogal bij de haren gesleurd. De film had dat totaal niet nodig en hoewel Boyle zich ook qua actie staande houdt, heeft het eigenlijk geen meerwaarde. Sunshine wordt dan een zoveelste Alien - ook omdat Mark Strong's personage niet sterk geschreven is.

Behoorlijk zonde, want met de ontknoping - Aarde is gered, maar de bemanning bekoopt dat met de dood -, is niets mis. Zonder de actie in het tweede deel had de film wellicht sterker geweest, zo is mijn aanvoelen. Ik zou zelfs durven zeggen dat dit met een logischer tweede gedeelte mijn favoriete film van Boyle had kunnen zijn.

3,5