Other People (2016)

Hey leuk, dat is met die slager uit Fargo seizoen 2, die me soms aan de zoon van Philip Seymour Hoffman doet denken

Na de eerste 10 minuten had ik hier geen goed gevoel bij, we zien een doodnormale familie oud en nieuw vieren en in eerste instantie vond ik het stuk voor stuk vervelende personages. Maar langzaam maar zeker begint het te wennen en blijkt het toch een aardige film te zijn. We volgen David, een homoseksuele komedieschrijver, die terugkeert naar zijn ouderlijk huis. Hier heeft hij te kampen met een terminaal zieke moeder en een vader die niets van zijn geaardheid wil weten. Het blijft allemaal vrij gewoontjes, er gebeuren geen bijzondere dingen, maar dat maakt de film wel heel menselijk. Wel wordt er prima gespeeld, vooral Jesse Plemons doet het prima. Ik kende hem alleen uit bijrollen in andere films maar hier laat hij zien dat hij meer in zijn mars heeft. Ook Shannon doet het prima als terminaal zieke moeder. Geen vrolijke film maar er zitten hier en daar ook wel wat geestige dialogen in. Echt origineel is de film helaas niet maar dit is zeker wel een voldoende waard.

Redelijke film over een jonge schrijver die naar huis komt om bij zijn zieke moeder te zijn. Op zich een weinig origineel verhaal, maar de personages worden wel aardig neergezet (zeker deels ook door de prima cast). Maar de film mist soms een beetje focus, waardoor sommige momenten niet goed uit de verf komen (zoals de dans-scene van de jongen bijvoorbeeld).

Meer dan uitstekende film die ik veel beter vond dan het om hoog geprezen Manchester by the Sea (2016)

Eigenlijk een goed idee om een film te brengen over de mensen begaan met de laatste levensmaanden van een stervende moeder.

Aldus komt een gans gezin en ook anderen ruim in beeld.

Het begin van de film verloopt een beetje verwarrend en ook zijn er bepaalde scènes die ge niet zo eenvoudig kunt assimileren met de dramatische toestand, al is het wel goed aan te tonen dat het leven van alle betrokkenen, ondanks hun meeleven met de stervende, ook verder moet, met belangrijke en minder belangrijke zaken.

Een verdienstelijke film, aldus, die in het laatste halfuur wel het meest aanspreekt.

Zo te zien is dit de enige langspeelfilm van Chris Kelly, eerder bekend voor TV-series en shorts.

De eerste tien minuten dreigde het een stomvervelende indie-comedy te worden (er was zelfs een huiskamerconcert). Maar naar verloop van tijd leek die ironische, afstandelijke toon zichzelf te logenstraffen op een manier die ik op zich wel vaker had gezien, maar die hier toch best fijn is uitgewerkt. Het hoofdpersoon dat fronst over de kneuzen om hem heen, blijkt zelf de grootste schlemiel, zodra tragedie toeslaat (of zo).

Ergens had ik nog wel verwacht dat de film harder bij mij zou binnenkomen. De twee hoofdthema's, een ouder verliezen aan kanker in je late twenties, en overleven als homo in de 21e eeuw, zijn twee dingen die ik letterlijk heb meegemaakt. Misschien dat ik daardoor ook te goed doorhad hoe de film mijn gemoed probeerde te manipuleren?

Hoe dan ook, een aantal scenes vond ik oprecht aandoenlijk, of grappig, of beide. En op het einde veegde ik een traantje uit mijn ooghoek en snotterde ik tegen mezelf: 'eigenlijk is Drops Of Jupiter toch best een goed nummer', dus de makers hebben hun doel in zoverre wel bereikt (stelletje klootzakken).

“This all just feels like... something that happens to other people.”

“Yeah well now, you're other people to other people.”

Degelijke dramafilm. Films met een familie die moet omgaan met een familielid met kanker (in dit geval de moeder) volgen meestal een vast stramien, en Other People weet daar op geheel eigen wijze een invulling aan te geven. Want de moeder heeft kanker, maar de film gaat vooral over de oudste zoon David (de geweldige Plemons), die in het reine moet komen met het verlies van zijn moeder en de stroeve relatie met zijn vader, die nog steeds niet heeft geaccepteerd dat David homoseksueel is. De film weet op belangrijke momenten iets te weinig indruk te maken, maar het voelt allemaal wel oprecht aan en het acteerwerk is ijzersterk.

De verrassende filmtip van Carmen Felix - vpro cinema - VPRO

gewoonweg de filmgenre niet die mij kan bekoren. Dus ook geen mening en de waardemeter in het midden geplaatst...

Ik ben wel fan van Jesse Plemons, anders had ik deze film niet gekeken. Jesse is bekend van Breaking Bad en andere films en speelt in mijn ogen altijd een psychopathische teddybeer. Hierin speelt hij een keer een andere rol, een conservatieve homo. Ik weet ook niet of je dit conservatief kan noemen, hij had problemen met een twerkend minderjarige dragqueen.

Dit zijn niet echt mijn films, je kan het vergelijken met de Nederlandse film Simon. Ja, inderdaad zo'n soort film en deze films zijn ook wel belangrijk want mensen moeten dealen met de dood en met dierbaren die overlijden. Het is ook een soort droge, nuchtere stijl die je dan altijd krijgt, alsof het leven heel droog wordt daarna met ongemakkelijke momenten en dergelijke. Misschien is dat wel zo maar die stijl zie ik altijd weer terug komen in een film waarin iemand overlijdt aan een ziekte, alsof het perse zo moet.

Maar goed, het acteerwerk is heel natuurlijk en overtuigend en een oprechte film met de hart op de juiste plaats zoals ze zeggen. Echt grappig vond ik het niet, eigenlijk helemaal niet. Soms voelde de film veel te Amerikaans aan, vooral met die groep acteurs in New York. Wat een stel blije eikels zijn dat zeg. De gezichten op het einde werden mij iets te treurig de hele tijd. Ja, het is zwaar en moeilijk en oneerlijk maar tegelijkertijd kan je afscheid nemen en dan hoef je wat mij betreft niet met je hele familie treurig in een restaurant te gaan zitten.