Breaking and Entering (2006)

Opstaan...en vallen

Met 'The Talented Mr. Ripley', 'The English Patient' en 'Cold Mountain' heeft Minghella alvast één ongezien intrigerend meesterwerk, één licht onderschatte prent van epische proporties en één valse brok liefde op zijn palmares staan.

'Breaking and Entering' is een verdienstelijke poging om enigszins het niveau van 'The Talented Mr. Ripley' en 'The Enlish Patient' te bereiken, maar meer dan dat is het niet geworden en dus blijft deze prent hangen op een aangename middenmoter met heel wat gebreken.

Één plus één maakt niet altijd twee en dat demonstreert Minghella met verve.

Het eerste deel van 'Breaking and Entering' is een intiem en licht fascinerend beeld over sociale integratie, morele en familiaire belangen en de ontleding van het begrip 'privé'; zich bovendien allemaal afspelend in de criminele achterbuurten van King's Cross.

Minghella besteedt daarbij terecht veel aandacht aan de psychologie van zijn personages, maar vergeet terloops onvoldoende sfeer en betekenis te halen uit de omgeving. Met als resultaat dat er geen psychologische link ontstaat tussen personages en omgeving, en Minghella zich elders in de film pijnlijk vergist met enkele stijlfoutjes en de behandeling van zijn camera. Vele cameraposities voelen te gekunsteld aan, net als de toepassing van een complete defocus van de lens.

De tweede helft van 'Breaking and Entering' is haast één grote brok ongeloofwaardige cinema over het overspel en verraad van een man (veel te zachtmoedig en flauw vertolkt door Jude Law), die achteraf terug in het reine tracht te komen.

De enige die dan nog kunnen overtuigen zijn Robin Wright Penn (prachtig ingetogen) en Gavron, want ook de grote Binoche weet haar onuitputtelijke talent niet te raadplegen en vervalt, naarmate het einde nadert, in een te grote karikatuur.

Tenslotte heeft 'Breaking and Entering' een weinig opvallende, doch vrij onsamenhangende soundtrack, die gewoonweg uit te veel accenten bestaat.

Bovendien worden de emoties bijzonder moeilijk aangevuld en dus blijven we helemaal met een dubbel gevoel achter.

2.5*

Er is eten en drinken in deze uiteindelijk relatiefilm die ook nog andere allures (romantiek, immigratie, misdaad....) in overweging neemt maar helaas, naar het einde toe, niet meer weet van welk hout pijlen te maken, en alsdan maar kiest alles te overgieten met een sentimenteel, melig sausje. Spijtig, er zat meer in. Juliette Binoche staat daar boven.

Trage film over relatieproblemen en dergelijke. En je kan er zonder al te veel moeite waarschijnlijk ook nog wel allerlei diepere lagen in vinden. Moet dat? Ik vind van niet - ook in de bovenlaag is het een prettige film. Maar geen meesterwerk.

Robin Wright speelt in mijn ogen heel overtuigend de rol van een Zweedse die een niet al te goed vlottende relatie heeft met Jude Law - sommige van de details die daar een rol in spelen zijn misschien wel wat karikaturaal Zweeds, maar ook wel herkenbaar. Jude Law speelt zoals wel vaker gezegd zichzelf - of in ieder geval zoals we van hem wel vaker zien. Juliette Binoche vind ik in deze film niet op haar best - maar nog steeds veruit de beste van de film.

Minghella lijkt zich te specialiseren in films die een beetje voortkabbelen, The English Patient en Cold Mountain heb ik in ieder geval van hem gezien, en die lijken in dat opzicht best wel wat op deze film. Iets anders dat ze gemeen hebben is een stijl van beeldvoering die nog niet precies mooifilmerij is maar wel wat die kant uitgaat. In dit geval redt dat de film - anders was het voor mij toch wel een te lange zit geweest. Hoewel, een film met Juliette Binoche erin kan ik denk ik toch eigenlijk niet uitzetten.

Ach ja, relaties. Ze zijn niet makkelijk. En een echt goeie film maken is ook niet makkelijk. Wat mij betreft is het Minghella niet helemaal gelukt. Maar het is ook niet echt mislukt. Het is een beetje tussenin. Een script waarin alles gezegd wordt, wat een beetje rode rozen rood kleuren is, maar dat rood kleuren wordt verdomd aanstekelijk gedaan. Want het is behoorlijk goed geacteerd, vooral met Martin Freeman leven de scènes op. Had hij maar meer scènes... God, wat kijk ik uit naar nieuwe afleveringen van Sherlock.

Wat me verder opviel na de films die ik onlangs heb gezien is de mate waarin deze film geworteld is, of geworteld wil zijn, in het dagelijks leven. Het is niet echt een ontsnapping. Gister zag ik The Departed, die zich ook afspeelt in echte stad, met echte mensen, maar daarin zijn zulke groteske mensen te zien (Nicholson), vallen 22 doden, en zijn de plotwendingen zo Shakespeariaans, dat is niet te vergelijken met het kleinmenselijk maar toch best realistisch drama van Breaking and Entering. Ik heb daar toch ook een zwak voor.

Er zijn acteurs die weinig willen prijsgeven uit hun persoonlijk leven omdat ze menen dat het publiek hen dan geloofwaardiger vindt in de karakters die ze spelen. Voorbeelden daarvan zijn Kevin Spacey en Vera Farmiga, die in een klein, vrij nutteloos rolletje opduikt in de film en vooral gebruikt lijkt te zijn om een reden te krijgen om Wills auto te laten verdwijnen. Jude Law is een acteur van wie relatief veel privégegevens bekend zijn, vooral op het vlak van met wie hij het doet en met wie hij vreemdgaat. Dat stond mij eerlijk gezegd een beetje in de weg bij de rol die hij hier speelt, : een man die vreemdgaat en berouw toont en mooie zinnen uitspreekt over zijn gevoelens, blabla. Ondertussen kan ik dan niet laten te denken: hey Jude, echt diepgaand is het niet van je. Want je kan er zelf ook wat van. Ik weet dat dat moralistisch is van mij, en dat een acteurs leven niet hetzelfde is als de rol die hij speelt, maar Jude Law is natuurlijk een 'leading man', een mens met een ongelooflijk sex-appeal. Het is moeilijk om het los van elkaar te zien. Mij staat dat dus in de weg. Maar goed, ik kijk nog steeds graag naar zijn zongebruinde gezicht, hoor zijn Engels erg graag en die trui mag -ie best vaker uittrekken hoor.

Na Truly Madly Deeply kan Minghella mij overigens alles verkopen. Die film staat voor altijd in mijn herinnering geëtst. Leuk om Stevenson weer te zien in deze film.

Sterk drama, prima acteerwerk, realistisch door de basislijnen van het verhaal (relatieproblemen & waartoe die kunnen lijden & hoe er mee om te gaan), maar ook door de locatie - de culturenmix in Kings Cross.
Helaas zijn er een paar schoonheidsfoutjes die Minghella uit Hollywood toegeworpen kreeg: o.a. de onrealistische getuigenissen van Will en z'n echtgenote voor de rechtbank om Miro vrij te pleiten; en Liv die uit de auto springt, maar zes seconden later weer in de armen van Will hangt.
Invloeden van Ken Loach waren beter geweest...

Will (Jude Law) kwam niet betrokken over, naar geen enkele kant. Hij flierefloot een beetje in het rond, had niet echt een duidelijke rol of karakter of motivatie en kon mij daarom niet boeien. Liv werd ook niet echt uitgediept.

Wat ik wel interessant vond was een kijkje in het gedeelte rondom de immigranten uit Bosnië. Het acteren van Amira (Juliette Binoche) vond ik overtuigend en haar rol toch wel schrijnend, met een ingebakken overlevingsstrategie vanuit haar eigen afkomst en cultuur. De kinderen kwamen ook allen goed en naturel over.

De muziek viel mij niet op trouwens, bleef ver op de achtergrond.

Het tempo vond ik prima voor dit drama.

Ik heb een gemiddelde indruk van deze film, niet zo slecht, maar ook helemaal niet bijzonder.

De laatste film van Minghella als regisseur is een tegenvaller in vergelijking met zijn eerdere werk. Het verhaal komt niet echt van de grond, mede dankzij een paar vreemde, ongeloofwaardige wendingen. Ook het acteerwerk is niet om over naar huis te schrijven. 't Is alsof de cast het verhaal niet echt gelooft. Gelukkig weet Juliette Binoche de meubelen nog wat te redden om het geheel tenminste nog een klein beetje boven de middelmaat uit te tillen.

Van deze 2 uur durende film waren de eerste uur en een kwartier behoorlijk saai. De verhalen liepen allemaal gemoedelijk langs elkaar heen maar het werd allemaal behoorlijk emotieloos weergeven. Er werd ook niet echt de diepte ingegaan. Een voorbeeld hiervan is het dochtertje. Waarschijnlijk de grootste reden waarom het huwelijk in zwaar weer terecht is gekomen. Toch zie je vrij weinig van het meisje zelf. Ze wordt meer weergegeven als een bijrol die je sporadisch voorbij ziet komen terwijl ze in het verhaal toch een belangrijker onderdeel was naar mijn mening.

De saaiheid heeft waarschijnlijk voor een gedeelte ook te maken met Robin Wright. Ik vind die vrouw zo'n saaie uitstraling hebben. En dan maakt het niet uit wat voor rol ze speelt. Law daarentegen vind ik het niet slecht doen. Ook Binoche zet een redelijke rol neer.

Toch blijft de emotie van Amira mij vrij onduidelijk. Ik weet uiteindelijk niet of Amira nou wat is gaan voelen voor Will of deed ze alles puur en alleen om haar zoon uit de problemen te krijgen. Misschien geeft het het verhaal wat meer mystiek door dit in het midden te laten maar als een film toch al behoorlijk saai is dan had ik dit toch graag wat verder uitgewerkt gezien. Om toch nog wat drama in het verhaal te krijgen. Helaas is dit wat mij betreft niet echt een aanrader.

Uitstekende film waarin een inbraak in een architectenbureau het leven van een aantal mensen op z'n kop zet. Een verhaal waarbij het verloop zich niet gemakkelijk laat voorspellen. De personages en de onderlinge verhoudingen zijn goed uitgewerkt. Verder heeft de film een rustig tempo en is het acteerwerk uitstekend. De laatste film van regisseur Anthony Minghella.

Een goede dramafilm...

Mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Juliette Binoche ...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Slaapverwekkend. Heb hem in vijf keer gekeken, zoveel moeite om te blijven kijken. Dit was toch werkelijk erg slap. Vooral die relatiebreuk was ... de altruistische bedoelingen van Will vond ik dan toch een stuk beter te behappen. Nee, dit is echt mijn week niet; alleen maar matige dingen gezien de voorbije week.

Matig.

Rare film. Zeker het eerste half uur is het echt gissen welk verhaal men nu eigenlijk wil vertellen. Er zit een hoop drama in, maar elk plotje lijkt er met de haren te zijn bij gesleurd. Men gooit allerhande relationele problemen in de mix met enkele maatschappelijke thema's.

Anthony Minghella weet verder wel een film te schieten, maar wat hij juist voor ogen had is niet echt duidelijk. De cast zit vol bekende koppen, waar o.a. Robin Wright wel goed van acteert. Toch is het zo'n soep dat het er eigenlijk niet echt toe doet. Verhaaltjes die de acties van de ene en de consequenties daarvan op de andere willen laten zien, kunnen interessant zijn. Mijn voorkeur gaat dan wel uit naar een meer compact verteld verhaal.

2,5

Nog niet zo lang geleden heb ik de commentaartrack van Anthony Minghella's Truly madly deeply beluisterd, en daarin benadrukte hij hoe hij de liefdesgeschiedenis in die film zich liet afspelen tegen een achtergrond van de op dat moment alomtegenwoordige hoogopgeleide vluchtelingen die zich genoodzaakt zagen om als goedkope arbeidskrachten het hoofd boven water te houden. Wat dat betreft is Minghella consistent, want ook in het 16 jaar later gefilmde Breaking and entering spelen arbeidsmigranten een belangrijke rol, of het nou als naaister is, als schoonmaker, als hoer of als crimineel. De film begint eigenlijk redelijk eenduidig maar komt al gauw in troebeler vaarwater wanneer Will iets begint met Amira, en als er dan ook nog een onverwachte twist plaatsvindt (Amira die belastende foto's laat maken) boort de film opeens meerdere emotionele lagen aan – de relatie tussen Will en Liv komt op het spel te staan, maar tussen Wil en Liv en tussen Liv en Miro ontstaan er eveneens spanningen de dreigen ieders leven te verwoesten. Wat begon als een vrij afstandelijke film spon mij zo na verloop van tijd toch steeds meer in tot en met het emotionele slot. Alleen de rare rol van Vera Farmiga was een vrij serieuze wanklank. Zeer sterk spel van Rafi Gavron als Miro, en een miniem rolletje van Juliet Stevenson uit Truly madly deeply als Livs therapeut.