Bug (2006)

Het overdreven einde haalt dit enigszins spannende psychologische drama van Friedkin nogal naar beneden. Jammer is dat hier wel wat meer in had gezeten. De goede acteerprestaties ten spijt. Redelijk.

Eerste half uur vond ik best sterk, met een aardige schets van een aantal marginale figuren. Degelijke Ashley Judd en Michael Shannon ook.

Maar dan gaat het in mijn ogen compléét mis en wat volgt behoort tot het alleronnozelste dat ik ooit op pellicule heb gezien. Uiteraard is het niet de realiteit waar we naar zitten te kijken maar ook als afdaling in de waanzin slaat Bug werkelijk alles. Dat het niet geloofwaardig zou zijn, daar heb ik op zich geen probleem mee. De uitwerking van hoe Agnes meegaat in de bezetenheid van haar nieuwe liefde, daarentegen, vind ik verschrikkelijk idioot.

Het soort film dat best wel valt uit te kijken zonder dat het echt een zenuwslopende zit wordt, maar waarbij ik wel geweldig verbijsterd ben over de idiotie van het hele verhaal. Lachwekkend slecht wat mij betreft.

Wel sterk geacteerd verders valt het beetje tegen.

Je zit maar 4 muren en paar mensen.

Het wordt allemaal te eentonig.

3 sterren

Het idee is geweldig, maar hoe langer de film duurt hoe slechter het word.

Het verhaal is goed, helaas word dat helemaal verpest omdat het op het einde volledig los gaat en er alleen maar met allemaal geflipte theoriën word gesmeten, verassende ontknoping maar de uitwerking verpest de impact ervan.

Zo jammer dat ze dit niet anders hebben aangepakt, de ontwikkeling van karakters was wel weer goed, maar ook daar was voor mijn gevoel meer uit te halen, dat geld voor bijna alle aspecten in deze film, gewoon net niet!

2*

Uitstekende body-horror van William Friedkin. Het verhaal stroomjt lekker voort vanuit de personages en verloopt vlot en als een prettige flow. Echt vuurwerk of intense spanning blijft uit maar Friedkin weet op zeer goede wijze Bug tot een naargeestige vertelling te maken.

Jezus wat een maffe, saaie en tevens belachelijk super low budget film (speelt zich alleen af in een motel kamer). Ashley Judd is wel diep gezonken om zo'n flut film te maken. Het verhaal (schizofrenie en bugs) stelde weinig voor en boeiend werd de film nooit. Het einde van de film was nog het beste, hadden ze dat maar direct gedaan want dan had de film tenminste geen 90 minuten geduurd.

Fijne film.

Begint wat te traag en té droog. Personage van Judd is een wat dooie vod, Shannon daarentegen weet wel te overtuigen. Geregeld ook komisch in de eerste scenes.

Film begint eigenlijk iets te laat om een echt mooi cijfer te scoren, maar het laatste half uur is toch best genieten. In hun alluminiumfolie kamertje zitten ze elkaar lekker aan te steken, zodat de manie steeds meer escaleert.

Gegeven is wel uitermate eenvoudig, met wat schizofrenie en beestjes in de mix, maar de uitwerking mag er zeker wezen. Af en toe gaat het trouwens wel heel snel, waarmee Friedkin het zich wel makkelijk maakt, en iets meer audiovisuele afspiegeling had de film ook nog wel goed gedaan, maar het is een fijn filmpje as is. En daar zal ik dan ook maar blij mee zijn.

3.5*

Tja wat moet je hier nou weer van maken? Zit echt te dubben of dit nou goed was of juist heel slecht. Vond hem evengoed wel wat hebben.
Wel moet ik zeggen dat dit een aardig deprimerende film is. Echt happy wordt je er niet van. Maar dat is vaker van films van Friedkin (zag ik trouwens tijdens de aftiteling pas).

Echt eng vond ik het allemaal niet, was het ook niet. Meer luguber. Einde vond ik wel weer geniaal, maar zoals ik wel vaker hierboven lees kon ik die plafondventilator en die zoeklichten ook niet echt plaatsen. Misschien een sterke hallucinatie.

Zat wel een hele goede scene in, en dat was dat ze met z'n 2-en tegen elkaar begonnen te 'communiceren' en het hele verhaal met alles erop en eraan aan elkaar gaan toelichten (rond 80e minuut).
Werkelijk alle nonsens worden erbij gehaald maar het is wel erg sterk geacteerd en geregisseerd. Knap gedaan en een zeer indrukwekkende scene.

Hoe dan ook, een anderhalf uurtje van m'n leven wat ik niet snel vergeet.

Gisteren eens bekeken en ben toch ook teleurgesteld.

'k had gehoopt op een spannende thriller, maar het genre is toch wel duidelijk drama. Hierdoor zat 'k dus de hele tijd te wachten toch het spannend werd, te vergeefs dus

Dus nu natuurlijk moeilijk om hier echt een mening over te geven, maar het is wel geen standaard film, dus het is er wel eentje die 'k niet zo snel zal vergeten.

'k zal die waarschijnlijk nog wel eens her bekijken, maar dan met andere verwachtingen.

een toneelstuk! dat had ik niet verwacht.
ik had beestjes onderhuids verwacht, maar die zie je niet
wel een aardige film, niet echt verrassend of nieuw, nou een beetje dan
is dit een film noir? geen idee, de hoes van de dvd is wel een miskleun slaat de plank
volledig mis of is het stiekum toch de bedoeling dat de argeloze horror liefhebber
tot aankoop overgaat maar die komt dan bedrogen uit of niet zoals ik
enfin

2,5 beestjes

Zeker niet slecht.. een labiele, getraumatiseerde, verslaafde vrouw in één kamer met een zwaar paranoïde schizofrene kerel, you do the math / meth. Vrij minimalistisch allemaal maar dat komt de personages en de psychose alleen maar ten goede. Vooral Judd staat goed te acteren met haar uitstraling van knap & weerloos, eigenlijk gaat er weinig mis tot het moment dat zij haar vriendin wegstuurt en het huis in aluminiumfolie verpakt is, nogal overdreven.

Het raakt dan ook wel erg in een stroomversnelling, zou er totaal geen moeite mee hebben gehad als er langer de tijd voor was genomen (nu lijkt alles plaats te vinden in een tijdspanne van slechts enkele dagen), of zelfs dat alles gefocust was op één persoon in plaats van twee.

Desondanks stoorde de vrije val me niet veel, zat behoorlijk in het verhaal, en al zeker toen het duo
bezoek kreeg van Peters psychiater / arts die voor een extra perspectief zorgt, en het opgevolgd wordt door een huiveringwekkend slot.

Toch wel erg fucked up: van het inbeelden van beestjes tot aan complottheorieën over wereldleiderschap.
Bug is een knap staaltje psychische angst.

Tour-de-force voor Ashley Judd als serveerster Agnes in een aftands motel en Michael Shannon als een oorlogsveteraan Peter, die gedurende een bizarre nacht overtuigd raakt van het feit dat de motelkamer vol zit met dodelijk insecten, volgens hem losgelaten om te spioneren. Agnes laat zich snel meeslepen in de paranoia van Peter, maar het loopt in de laatste act extreem uit de hand.

Het is een wat bizar gegeven en daardoor zal deze film zeker niet naar ieders smaakt zijn. Judd en Shannon zijn echter wel acteerkanonnen en leveren uitstekend werk af en ook Harry Conninck jr. valt op als Judds gewelddadige ex. Friedkin - die na The French Connection (1971) en The Exorcist (1973) weinig soeps heeft afgeleverd - weet dit op een toneelstuk gebaseerde verhaal de nodige cinematische flair mee te geven en er zijn absoluut enkele schokkende momenten. Niet voor ieders smaak dus, maar voor liefhebbers van psychologische horrorthrillers in ieder geval de moeite van het bekijken waard.

Ik ben niet zo enthousiast. De eerste 45 minuten vond ik behoorlijk duf en vreemd. De dialogen grepen me niet aan en ik kon maar niet wennen aan het personage Peter. Voelde ook 0 chemie tussen de twee. Het verhaal over de golfoorlog kon me niet boeien, evenals het verleden van Judd. Het was te bizar, een complete ver van mijn bed show waarin ik maar niet mee wilde gaan. Het acteerwerk is best te pruimen, maar het sleept zich zo traag voor en ontspoort na een dik uur, dat het steeds meer op de zenuwen gaat werken. Het onderhuidse was voor mij niet voelbaar. Waarschijnlijk is een film als deze niet voor mij weggelegd. Kon er he-le-maal niks mee.

Aardig beklemmende en spannende horror/thriller.

Er zitten best een paar freaky scenes in en het acteerwerk is best goed tr noemen.

Ook het psychologische gedeelte van de film is best aardig.

Zeker een aanrader.

“I... pick up on things.” – Peter Evans

Toch bijzonder, dat je na twintig films nog steeds zo verrast kan zijn over hoe goed een acteur is. Ik geloof niet dat ik ooit een film gezien heb, die Michael Shannon niet op zijn minst een beetje beter maakte door erin te spelen. Zelfs met een weinig bijzondere dialoog, weet die man mijn aandacht nog te grijpen. Bug is mijn eerste Friedkin in jaren, en zelfs toen waren het vermoedelijk rewatches van The Exorcist, wat toch een van mijn favoriete horrors is gebleven, door de jaren heen. Sorcerer, de remake van The Wages of Fear (1953), heb ik wel altijd willen zien. Maar het werd dus Bug, die me Friedkin als regisseur doet ‘herontdekken’. Een film over twee mensen in een gore motelkamer, met thema's als liefde, achtervolgingswaanzin, complottheorieën en gekte, volgens wiki. Dat belooft wat.

Films met een laagje Paranoia trekken me op de een of andere manier wel, en Shannon en Ashely Judd (die zich niet van het scherm laat spelen) zijn hier goed op hun plaats voor een dergelijke themathiek. Bug is aanvankelijk meer een naargeestige, paranoïde dramathriller dan horror, maar het werkte prima voor mij. En op een gegeven moment slaat de bodyhorror alsnog toe. Bug was oorspronkelijk een toneelstuk geschreven door Tracy Letts, die hier ook het script van de verfilming voor zijn rekening nam. Shannon speelde ook de rol in het oorspronkelijke toneelstuk, wat wellicht verklaart hoezeer hij hier (zelfs voor zijn doen) in zijn rol lijkt te zitten. Toneelverfilmingen zijn niet voor iedereen, dus wees gewaarschuwd. Maar ik vond het best fijn, en Shannon maakt het echt de moeite waard. En voor wie denkt dat zulks niet bestaat, het is zeldzaam, maar niet onbekend. Wat films betreft, Apart (2011) schijnt ook eenzelfde thematiek te hebben,

3,3*

Uitermate fascinerend en een film als Repulsion is nooit ver. Vooral Judd is indrukwekkend en zoals Basto aangeeft is het ook een mooie groteske allegorie op iets wat je maar al te vaak ziet.

Verre van perfect, maar het gemiddelde hier is bizar laag. Tijd voor een herwaardering 16 jaar na het uitkomen van deze film.

Een herziening van enkele dagen terug. Ik was namelijk in slaap gesukkeld en constateerde dat ik werkelijk niets had onthouden van de film. Geen zuivere horrorfilm, eerder een psychologische thriller van een geesteszieke man die lijdt aan wanen en paranoïa. Erg overtuigend gebracht overigens door Michael Shannon, een acteur die ik over het algemeen hoog heb zitten.

En het wordt alsmaar erger. Het gaat stilaan verder dan de bugs alleen en heuse complottheorieën nestelen zich in het brein van Peter. Zover zelfs dat Agnes helemaal wordt meegezogen in de spiraal van paranoïa. De nauwe donkere leefruimte doet de rest en voelt beklemmend aan.

Zoals hier ook al terecht werd opgemerkt, wordt de film opgeluisterd met kleine extraatjes. Vooral met de camera wordt gespeeld. De liefdesscène bijvoorbeeld vond ik knap, maar ook inderdaad de dronevlucht boven het huis als het feit dat gespeeld wordt met de betekenis van het woord "bug" in het Engels.

Deze psychologische thriller van William Friedkin herzien op de bluray van Imprint Australië. Verhaal is gebaseerd op een toneelstuk van Tracy Letts uit 1996 met dezelfde naam. Dit was toch wel een wat vreemde film, maar die na afloop toch wel ingenieus in elkaar zat. Je vraagt je dan ook af of het allemaal echt gebeurt is of dat het één grote waanvoorstelling was. Thema’s die voorbijkomen zijn paranoia, waanideeën en complottheorieën, en de film speelt zich voornamelijk op één locatie af. Goed acteerwerk van Ashley Judd en Michael Shannon.

Film won de Fipresci prijs op het Cannes Film Festival, met als doel jonge filmmakers en originele cinema te promoten.

Eén van de laatste drie films uit het oeuvre van William Friedkin waarvan ik nog niet eerder van gehoord had. Toch wel een zeer geslaagde film, deze combinatie van psychologische horror en kammerspieldrama. De verhaallijn bevat details waarvan je pas achteraf beseft welke rol ze spelen in de ontwikkelingen. Bv. de telefoontjes die Ashley Judd ontvangt aan het begin van de film, spelen zich achteraf gezien af in haar hoofd. Het is ook pas achteraf dat je erachter komt dat haar personage op dat moment op instorten stond - haar ex die uit de gevangenis kwam in combinatie met het sluimerende trauma van haar vermiste zoon - en dat werd verder in de hand gewerkt door haar ontmoeting met de paranoide Michael Shannon. Zonder het detail van die telefoontjes was het nadien veel minder overtuigend geweest. Nu kon ik er in meegaan, tot het apocalyptische einde toe.