Kakushi-Toride no San-Akunin (1958)

wat een heerlijke avonturenfilm! absoluut topvermaak. daar kunnen hedendaagse avonturenfilms en actiefilms met geen mogelijkheid tegenop! hele dikke 4 sterren.

Ik had er niet meteen aan gedacht maar ... inderdaad

Het gedrag van de twee boertjes heeft iets kinderlijks ... het deed me denken aan hoe zes-/zevenjarige schoolvriendjes met elkaar omgaan ...

"Mag ik een snoepje? Dan ben jij mijn beste vriendje!" om vervolgens via slinkse truukjes allerhande de volledige snoepbuit in handen te krijgen ...

Ja, de gevechten komen bijtijds kolderesk over maar kijk eens hoe Kurosawa het gevecht tussen de twee "bevriende" generaals in beeld brengt ... wat een suspens die scène krijgt door het kapotscheuren van zwarte lappen stof

En de boertjes kwebbelen en kwebbelen ondertussen verder "Wat ben ik bang!" "Waar is het goud?" "Het meisje is voor mij", ... enz ... neem nou de scène waar ze schuilen voor de regen ... één van de twee boertjes: "Het regent nu al twee dagen! Ik word gek!" ... en je ziet Mifune zitten, armpjes gekruisd, met strak gezicht ... hem kan het allemaal niet schelen

Je mag van mij deze film slecht vinden hoor, als ik de film maar goed mag vinden. ****

ik heb me erg vermaakt met deze film en weer een prachtige prestatie van Toshirô Mifune die elke keer weer bijna perfect in huid kruipt van zijn personage. 4.0

Goeie avontuur/komedie van Kurosawa, Chiaki en Fujiwara zijn geweldig als de 2 kibbelende boeren en Mifune zet zoals altijd weer een sterke rol neer, het verhaal wodt nergens saai en de soundtrack is perfect, 4 sterren.

Erg goede film waar ik me prima mee heb vermaakt. De 2 boeren zijn leuk en Mifune speelt erg goed. M'n derde Kurosawa en zeker niet m'n laatste.

4*

Viel me toch een beetje tegen. Eén van de mindere Kurosawa's, verbaast me dat hij zo hoog staat eigenlijk. Hij heeft z'n momenten en is goed gemaakt, zoals we van Kurosawa gewend zijn, maar het verhaaltje is toch wat te dun om ruim twee uur te vullen. 3*

Vreselijk jammer, dat deze Kurosawa op het einde neigt naar het pretentieuze. Nou, werd de boodschap van het samen delen al eerder naar voren geschoven. Maar op het einde moest een vrouw nog even wat wijze woorden uitspreken. Het kwam op mij over alsof je de kijker niet helemaal serieus neemt. Het zal de kijker wel ontgaan zijn, dus hameren we er nog even op. Verder paste die boodschap ook totaal niet in het vermakelijke verhaal dat dit wel degelijk is. Maar pretendeer dan niet gelijk een hoop meer te zijn. Een Raiders of the Lost Ark wordt ook niet geprezen om zijn diepgang.

Verder wel een aardige avonturenfilm om naar te kijken. Mits je natuurlijk enige feeling met de boeren hebt. In het begin was de humor nog wat flauw maar al gauw werden de stunteligheid en lafheid waarmee zij zich voortbewogen interessant om te aanschouwen. De film kent nergens echt uitschieters maar is uiterst vermakelijk om te volgen. Deed mij ook denken aan the Treasure of the Sierra Madre. Thema `s als achterdocht, hebzucht en rijkdom zijn ook hier weer aanwezig.

Een paar mooie shots ook. Vooral als men over de bergpas op hun paarden rijden, niet vlak achter elkaar maar tussen elk een aantal meters aan ruimte. Verder waren de verrichtingen van met name de prinses interessant om te volgen. Lekker mysterieuze dame. De gevechten waren wat mat, het zorgde alleen voor wat oponthoud. 3,5*

Briljante film! Wat moeten de mensen in de bioscoop eind jaren vijftig bij het bekijken van deze film op het puntje van hun stoel hebben gezeten, net zoals ik dat deed toen ik bijvoorbeeld 'Raiders of the Lost Ark' voor het eerst zag.

De voorgaande discussies gevolgd hebbend: hoe kan je deze film nu vergelijken met de hedendaagse actiefilms? Enig historisch besef lijkt me tijdens het beoordelen van deze film op zijn plaats. Je vergelijkt toch ook niet beroemde fotografen van pakweg begin 1900 met kunstfotografen van nu en zegt dat ze toen maar onscherpe foto's maakten en saaie onderwerpen fotografeerden? Kurosawa moest het doen met wat hij had en ook nog eens werken volgens de moralen van die tijd en heeft toch grensverleggende films weten te maken die voor een heleboel mensen nu nog het bekijken waard zijn!

Ching?
Anyway, toen ik nog op school zat gingen ik en degenen waar ik mee optrok aan het begin van het jaar altijd helemaal vooraan zitten, recht tegenover de leraar. Perfecte plaats om te spieken, want de leraar kijkt dwars over je heen naar de achterkant van de klas waar hij de ergste spiekers vermoedt!!! Soms visten we zelfs de proefwerken van zijn bureau en verbeterden ze recht onder ze neus. We zijn nooit betrapt!
Ander voorbeeld. Met voetballen sta ik spits en met de aftrap ren ik altijd direct in een rechte lijn naar het doel van de tegenstander. Je moest eens weten hoe vaak ik zo binnen 10 seconden al een doelpunt heb gemaakt. Ergo, mensen verwachten een bepaald soort van lef niet, ze worden er blind voor, al gebeurt het recht voor hun neus.

Rokurota Makabe maakte volgens mij gewoon gebruik van dit principe door een domme eerlijke boer te spelen....

Deze Kurosawa is me goed bevallen, lekker vlot avonturenfilmpje met een sterke rol van Mifune. Leuk om te zien waar George Lucas zijn inspiratie vandaan heeft gehaald, er zaten toch een hoop herkenbare elementen in die je terug ziet in Star Wars.

4*

Jammer van het einde.
Mifune was meesterljik, ik vond het wel meevallen hoeveel Star Wars elementen in deze film zaten. De film begon erg goed, een paar meesterlijke scènes, zoals die ene gevechtsscène tussen Mifune en zijn "maat", jammer van het einde. Dat hele gebeuren met dat liedje sprak me niet zo aan. 4*

Zeker en vast niet. Ik en mijn gezelschap hadden het ook lastig met deze twee 'lollige' heren. Een paar keer waren ze amusant (de shortcut binnen de berg bijvoorbeeld), maar voor mij waren die momenten zeker eerder uitzondering dan regel. De humor in deze film, die vooral door de twee boeren gedragen werd, was dan ook niet meteen voor mij weggelegd.

The Hidden Fortress was mijn allereerste Kurosawa. Het is erg, ik weet het, maar wat nog veel erger is: hij beviel me eigenlijk niet zo bijzonder goed.
De voornaamste doorn in het oog was de nogal grote herhaling die in de film zit: naarmate de film naar zijn einde loopt kom je een boel inwisselbare scènes tegen, scènes die het tempo in die mate afremmen dat je op den duur hoopt dat de film eindelijk gedaan is. En dan is het bovendien ook jammer dat het einde nogal vlug-vlug afgehandeld lijkt te zijn geweest.
Op geen enkel moment werd ik echt 'warm' tijdens het bekijken van The Hidden Fortress: enkele erg mooie shots, maar toch nergens een 'wow'-ervaring, een verhaal dat vrij simpel is en binnen zijn grenzen niet van saaie herhaling gespeend is, acteerprestaties die me niet zo enorm veel deden (generaal Ching had wel een sterke indringende blik, dat moet ik de acteur geven), etc. etc.

In mijn dvd-kast liggen nog Yojimbo en Dodes'ka-Den klaar, en van een vriend heb ik Kurosawa's meesterwerk Seven Samurai geleend. Ik hoop ten zeerste dat deze films me iets meer kunnen boeien dan deze ietwat langdradige film zonder echte hoogtepunten.

3*

Ik vond het eigenlijk, ondanks hoge verwachtingen, allemaal totaal niet bijzonder. Het is dat Kurosawa zo'n goed filmer is, want anders was er waarschijnlijk helemaal niets aan geweest. Kurosawa's films hebben vaak een goed gevoel voor omgeving. De manier waarop hij landschappen en de mensen erin vastlegt is prachtig om te zien en op zijn eigen manier totaal uniek. Geen kwaad woord hierover.

Als we dan toch met kwade woorden aan moeten komen zetten richt ik mijn ogen op de boeren. Ik kan er niets aan doen, maar ik vond ze gewoon afschuwelijk irritant. Ze schreeuwen, ze krijsen en schmieren er in ieder shot waarin ze te zien zijn op los. Ik snap dan ook echt niet waarom juist deze twee figuren de grootste attractie van de film zouden zijn en waarom zo weinig andere mensen erover lijken te vallen. In andere films wordt dit soort acteerwerk eigenlijk nooit genomen. Mifune is weer gewoon degelijk, zoals ik hem altijd vind. Shimura vind ik in andere Kurosawa's wel fantastisch, maar hier komt hij nauwelijks 5 minuten in beeld. De prinses deed het wel leuk, al vroeg ik me af waarom ze bijna altijd schreeuwde.

Verder zaten er weinig scènes in die me veel deden, ondanks dat de meesten erg leuk opgezet waren. Ik denk toch dat dit door die boeren komt. Die staan een echte binding met het verhaal en wat er gebeurt in de weg. Ik kon niet met ze meeleven, waardoor zo'n verder indrukwekkende trappenscène niet echt impact maakt. Hie verder de film vordert, hoe meer scènes er zijn zonder de boeren, en hoe beter de film lijkt te worden. Mooie scène bij die vuurdans vooral. Het hier geroemde speergevecht en de achtervolging te paard waren fraai uitgewerkt, al zou ik liegen als ik zou zeggen dat ik ze echt fantastisch vond.

Uiteindelijk is dit nog lang geen Seven Samurai en het wordt toch steeds meer hopen tot ik eindelijk weer eens een Kurosawa zie van die kwaliteit. The Bad Sleep Well, Kagemusha en Dersu Uzala waren prima, maar bleven toch steken op 3,5*, ondanks dat ze allen neigen naar 4*. The Hidden Fortress moet het met 3 sterren doen, nauwelijks neigend naar 3,5*. Kurosawa is een zeer goede regisseur, zoveel is me wel duidelijk, maar het blijft toch weer wachten op de echt meeslepende meesterwerken. Ran, Yojimbo, Ikiru, High and Low, Throne of Blood en Rashomon lijken naast Seven Samurai zijn meest gewaardeerde films te zijn dus richt ik mijn hoop op hen.

Ik mis Akahige (1965) (Red Beard). Vind ik het meest indrukwekkend van de films van Kurosawa.

Ik sluit me volledig aan bij maxcomthrilla.

Schitterende Kurosawa die zich mooi onderscheidt door de aandacht te vestigen op twee 'side-characters' in plaats van op de personen om wie het verhaal eigenlijk draait. De kibbelende boeren zijn hilarisch en Mifune zet weer een sterke prestatie neer. Topvermaak.

Gezellige avonturenfilm, maar ik had toch wat meer verwacht van Kurosawa dan een zo'n typisch avontuur.

Kurosawa's eerste film in cinemascope bevat mooie beelden (als ik eerlijk moet zijn heb ik er mooiere gezien, maar dit terzijde) en zijn dynamische montage en diepe contrasten komen goed tot uiting en zijn het bewijs dat The Hidden Fortress door een zeer vakkundige regisseur is gemaakt. Voorbeelden zijn de al vermelde vuurdans en slavenopstand die er echt heel knap uitzien.

In het begin had ik wat moeite met het verhaal, het lijkt zeer snel te gaan en pas wanneer de twee boeren de samurai bereiken wordt het allemaal duidelijker. Dit is voor mij dan ook het begin van een verhaal dat goed in elkaar steekt, maar nergens echt kan aangrijpen en waar het tempo in bepaalde scènes gewoon stilvalt. Het stokkenduel mocht dan wel de ultieme gevechtsscene zijn in het Japan van de jaren vijftig, maar ik vond het maar een langdradig en saai stuk.. Als er nu een goede twintig minuten waren weggeknipt en er minder gebeurtenissen aan elkaar waren geregen, zou dit misschien meer dan een gewone aangename film geworden zijn.

Het groepje avonturiers (de samurai, de twee boeren en de prinses) vormen een apart gezelschap: zo zijn de twee boeren geen karakters waarvoor het publiek sympathie voelt, maar hebzuchtige, domme en gierige mensen.
De prinses -ik heb nog altijd niet door waarom ze bij alles wat ze zegt zo boos moet zijn en roept...- vormt dan weer een totaal ander karakter, dat snel meer diepgang en waarde geeft aan de film. Want het is zij die de daden van de samurai Rokurota,het opofferen van zijn eigen zus, verwijt en op het einde van de film nog een steek naar de mensheid geeft... Dat laatste kan er misschien voor sommigen er wat te dik bovenop liggen
De generaal is dan de typische figuur die orde op zaken moet stellen en die in moeilijke situaties rustig kan blijven. Maar het is geen held en dat is een meesterlijke zet geweest van Kurosawa: zijn plicht en geloof laten hem dikwijls niet de juiste beslissing nemen (zie boven), maar dan heb je natuurlijk de prinses, de morele figuur van de film. Ik heb ergens gelezen dat samurai van de Japanse regisseur meestal geen onoverwinnelijke superhelden zijn, maar gewone mensen met goede en slechte kanten.

Over het acteerwerk kan ik enkel van Mifune zeggen dat hij een sterke prestatie neerzet. De anderen spelen met een beetje te veel enthousiasme en overtuiging (de boeren te dom en te lawaaierig en de prinses te boos).

Een ontspannende film, soms wat te traag maar al bij al genietbaar. Ik denk wel Kurosawa's meest hollywoodiaans en dus meest toegankelijke film.

Klassieker? HAHAHAHAHAHAHAHAHA

sorry voor de lach maar deze film slaat gewoon nergens op. Avontuur? Niet gezien. Actie? Dat dom zwaardgevecht, is dat het? Komisch? Niet gezien. Boeiend? Neen, eerder saai en langdradig, er mochten van mij gerust heel wat in geknipt worden, zodat deze film toch nog interessant zou worden. En dan nog een irriterende soundtrack en wat irritante personages erboven op die de hele film niks anders doen dat schreeuwen en overacten en je hebt een slechte film. Al een gelukkig dat Toshiro Mifune wel een leuk personage heeft en dat goed neerzet, toch nog wat punten voor de film.

Waar de film ook zijn punten uit haalt is dat je wel het gevoel hebt dat de regisseur geen prutser is. Alles komt wel goed in beeld met de kostums en locaties etc. en loopt erg op de tijd vooruit. Maar veel meer positiefs kan ik er echt niks over zeggen, daarvoor is het verhaal veel te zwak.

1,5 dankzij de draai van Kurosawa en Mifune en dan heb ik het gevoel dat ik nog gul ben geweest.

Wat me vooral opviel is hoe prachtig deze film geschoten is. Ik lees net op de eerste pagina dat dit Kurosawa's eerste film is in widescreenformaat. Duidelijk is dat hij daar dankbaar gebruik van heeft gemaakt. Praktisch elk shot is er 1 om in te lijsten. Voorbeelden hiervan: de achtervolgingsscene van Mifune te paard en de vuurfestivalscene.

In tegenstelling tot het vorige bericht vond ik de film wél boeiend en vol avontuur, met als enige minpuntje de 2 boeren die af en toe wel érg kolderesk waren.

Wederom een erg genietbare Kurosawa dit. Dat is vooral te danken aan het avontuurlijke verhaal, dat prachtig gefilmd is. Erg mooie locaties en beelden wisselen elkaar af en af en toe betrapte ik mijzelf zelfs erop, dat ik ook weleens in zo'n omgeving zou willen zijn. Daarnaast is er natuurlijk Toshirô Mifune, die het bijna altijd goed doet en in deze film weer sterk speelt en zeer overtuigend overkomt. Fanatstische scene trouwens waarin hij de actervolging per paard inzet op twee soldaten en ze uiteindelijk met het zwaard te grazen neemt, dat is erg fraai in beeld gebracht. Ook zit er best wel wat vaart in de film, waardoor er iedere keer weer een hoop gebeurt. Verder zijn er ook wel minpunten. Vooral de twee boeren beginnen op een gegeven moment toch lichtelijk te irriteren. In het begin zijn hun angst en flauwe grapjes nog wel aardig, maar na verloop van tijd van steeds weer dezelfde soort maniertjes van geschreeuw, gezever en andere meligheid, wordt het toch wel iets teveel van het goede. Ook het einde vond ik niet helemaal binnen de film passen, omdat de rest van de film zich ook niet serieus neemt.

Jammer van de boeren vooral, want anders had er makkelijk vier sterren in gezeten. Nu wordt het helaas een halfje minder. Kurosawa blijft echter een fascinerende regisseur.

3,5*

Al vanaf het begin is de sfeer is uitstekend en zit je gelijk in de film. Het verhaal is goed alsmede het camerawerk terwijl de actie- en massascènes uitstekend zijn. Het is een heerlijke avontuur en de humor... Ik moest er heel even aan wennen, maar daarna was het gewoon super. Echt prachtig hoe de hebzucht in beeld wordt gebracht.

Een leuke avonturenfilm die helaas wel af en toe wat langdradig is. Ook de humor en de morele wijzende vinger zijn net op het randje. Al is het avontuurgehalte gelukkig goed genoeg om de film recht te houden. Acteerprestatie is wisselend, maar vooral de beelden/decor zijn mooi om zien. Zeker niet Kurosawa's beste film.

Waarschijnlijk is het hier al gezegd, maar de twee robots C3PO en R2D2 van Star Wars zijn naar deze twee boertjes gemodelleerd...

Hide a stone among stones and a man among men

Kurosawa heeft voor mij nu al wel een paar pareltjes neergezet waaronder Shichinin no Samurai en Rashômon. Spijtig genoeg sloeg Kumonosu Jô zo hard tegen dat het eigenlijk vrij lang duurde eer ik Kakushi-Toride no San-Akunin opzette, al had de redelijk lange speelduur er ook wel wat mee te maken. Daarjuist toch eens geprobeerd en ik heb serieus spijt dat ik er niet eerder aan ben begonnen.

Wat direct opvalt is dat deze Kurosawa een pak luchtiger is dan zijn andere films. Er zitten nog altijd ijzersterke momenten in waar de spanning tot het maximale wordt gedreven, het minutenlange gevecht met de lansen tussen Mifune en Fujita is daar uitstekend bewijs voor maar tegelijkertijd zit er ook vrij veel humor in de film. Hiervoor wordt er dan ook gebruik gemaakt van twee amusante side-kicks, de twee hebzuchtige boeren. Op zich niet slecht want met andere Kurosawa's had ik soms het gevoel dat het allemaal wat te zwaar werd.

Eigenlijk vanaf dat de film begint en je Tahei en Matakishi ziet bekvechten zit je in de sfeer van de film. Wat daarna volgt is een goedlopend verhaal over een groep mensen die om verschillende redenen de grens naar veilig land willen oversteken. Op zich niet zo bijster speciaal, we hebben het later een aantal keer terug zien komen in verschillende films (Star Wars anyone?) maar wat dit zo verschrikkelijk goed maakt is dat er doorheen heel de film zulke fascinerende en memorabele scènes geweven zijn. De vuurdans, het lansgevecht, de achtervolging van Mifune op de twee soldaten... Stuk voor stuk pareltjes. Het is alleen jammer dat de film zo lang duurt. Als Kurosawa er nu een twintig minuutjes had uitgeknipt (misschien de introductie van de boeren een beetje verkorten) en de film op een twee uur had laten afronden dan had ik toch nog een half puntje extra gegeven.

Qua acteren zit ik hier af en toe met een dubbel gevoel. Toshirô Mifune is gewoonweg steengoed en er is ook niets op aan te merken maar de andere acteurs kwamen soms wat te overdreven op mij. Dan heb ik eigenlijk vooral op de prinses, ik had het gevoel dat ze precies al haar talent in het kwaad zijn moest steken waardoor er voor andere emoties niet veel meer overschoot. Al was het stuk nadat ze te weten komt dat Mifune zijn zus heeft opgeofferd dan wel weer heel goed.

Visueel ziet Kakushi-Toride no San-Akunin er werkelijk fantastisch uit. Kurosawa's eerste film in widescreen en het is er duidelijk aan te zien. Het ene prachtige shot wordt bijna direct opgevolgd door een ander. Vooral de gevechten zien er zeer mooi uit. Klein minpuntje is wel de muziek. Over het algemeen past de muziek wel bij de film maar ik stoorde me soms wat aan de bombastische muziekstukken die bij een rustige scène hoorde, gebeurde eigenlijk vooral in het begin van de film want daarna heb ik het niet meer gemerkt of ik was er gewoon aan geworden.

Uitstekende Kurosawa die in ongeveer dezelfde lijn ligt als Shichinin no Samurai, wat ik dus beter kan smaken omdat ik het niet echt op zijn Shakespeare verfilmingen heb.

4*

De meest vermakelijke Kurosawa tot nu toe.

Prachtig avontuurlijke film met geweldige personages. Veel aandacht naar de boeren die natuurlijk een geweldige chemie hebben, tegen wil en dank komen ze in de meest oncomfortabele situatie, en maar zeiken en steunen. Kon de humor zeker waarderen.

Mifune heeft wederom een machtige uitstraling, acteert een stuk minder uitbundig dan in Seven Samurai en Rashomon, maar die charisma is zo sterk dat het eigenlijk niks uitmaakt.

Verder een geinig verhaaltje, maar geweldig in beeld gebracht. Mooiste scene vond ik het speergevecht, zulke overtuigende choreografie.

4*

De honderdste verjaardag van Akira Kurosawa leek me een mooie gelegenheid om weer eens één van zijn films te kijken. Deze had ik nog niet gezien en ik wist eerlijk gezegd niet wat ik kon verwachten. Gelukkig is het me alweer goed bevallen.
De kibbelende boeren vielen me helemaal niet tegen, ik kon er wel mee lachen. Hoe hebzuchtig kan een mens zijn? Ze zorgen er in elk geval voor dat de film een erg luchtige sfeer krijgt. Zonder deze personages had men van dit verhaal waarschijnlijk een bloedserieuze film moeten maken.

Ook fijn dat Kurosawa vaak dezelfde acteurs weet te casten. Zowat alle mannelijke acteurs ben ik al vaker in zijn films tegengekomen. Altijd fijn om diezelfde koppen terug tegen te komen. Zo komen we ook weer Takashi Shimura tegen, al is het deze keer weer eens in een erg kleine rol. De belangrijkste acteur hier is natuurlijk Toshirô Mifune die weeral eens de show steelt. Het leukste vind ik het moment als hij voor het eerst de boeren ontmoet. Norse blik in de ogen en hij zegt daar geen woord teveel. En die boeren hebben geen idee hoe ze ermee moeten omgaan.

Het verhaal is erg avontuurlijk, de personages maken vanalles mee. Elke keer vraag je je af hoe ze zich weeral uit een hachelijke situatie gaan redden. Erg veel actie is er niet, maar blijkbaar kan een avonturenfilm ook boeiend zijn zonder veel actie, dat bewijst deze film wel. Er is natuurlijk wel een speergevecht dat volgt nadat Mifune na een achtervolging te paard midden in het hol van de leeuw terechtkomt. De afloop van dat gevecht zal later in de film erg belangrijk zijn, al kan Mifune dat op dat moment nog niet weten.

Dit is ook de eerste breedbeeldfilm van Kurosawa die hier gebruik maakt van Tohoscope, en hij benut dat formaat dan ook ten volle. Er wordt aandacht gegeven aan de omgeving en we krijgen dan ook regelmatig mooie vergezichten te zien.

Kakushi-Toride no San-Akunin oftewel The Hidden Fortress is een erg vermakelijke avonturenfilm. Het is dan wel niet het allerbeste wat deze meesterlijke regisseur te bieden heeft, maar het is wel een aanrader.

Herzien, wat een film. Een van de beste avonturenfilms ooit. Ik verhoog, naar 4,5 sterren.

Ghehe lollig hoor, zo'n luchtige film over twee sullige boeren, die samen een heel avontuur beleven. Wat mij betreft had de focus nog meer op hen mogen zitten, maar Mifune in actie is natuurlijk ook niet verkeerd. Geen topper van Kurosawa, maar wel alleraardigst.

Ik vond Seven Samurai een heel goede film en ben benieuwd naar meer werk van Kurasawa. Is deze een goede of is hij gedateerd ? of zijn er andere en betere die ik moet zien.

Misschien gedateerd, maar dat is in de ogen van degene die 't kijkt. Voor mij blijft het recht op staan als een erg luchtige avonturenfilm