Sonatine (1993)

Prachtige film over een man die niet uit de spiraal van geweld om hem heen weet te ontsnappen.

Dit is samen met Hana-bi toch wel mijn favoriete Kitano film.

Ben overigens benieuwd wanneer de nieuwe uitgave van Violent Cop uitkomt en of die WEL fatsoenlijke subs heeft.

Weet niet welke film je hebt gekeken maar Sonatine is ondanks de humor die her en der te vinden is absoluut geen feelgood film.

De scenes op het strand (die een groot deel van de film uitmaken) vind ik absoluut een feel good karakter hebben. Dit vind ik dan ook het sterke deel van de film.

Het was lang geleden dat ik een Kitano had gezien. En het weerzien was prettig. Ik vond dit een erg leuke film.

Kitano neemt een weinig boeiend gangsterplot (iets met verschillende Yakuzagroepen die elkaar naar het leven staan). Engens in het midden zit een stuk waarbij de gangsters zich even schuil moeten houden. De meeste andere regisseurs hadden daar een minuut of tien van de film van anderhalf uur aan besteed. Kitano vult er zijn halve film mee en komt met maffe, soms zelfs aandoenlijke humor in vaak fraaie, sfeervolle scenes. Het resultaat is een vermakelijke scheve gangsterfilm die veel interessanter is dan de meeste andere misdaadfilms die plotgericht zijn. Het plot is niet meer dan een omhulsel om de film bijeen te houden.

Het werkt wat mij betreft. Veel luchtiger dan het in mijn herinnering zwaarmoediger Hana-Bi (al is het lang geleden dat ik die film zag).

4.0*

Ik zie een vis die vastzit aan een haak, net als Aniki, die niet kan ontsnappen aan zijn criminele omgeving. Aniki is de vis.



Sonatine is een soort Japanse (Okinawa) volksmuziek.

"A sonatine is a music piece which has a fast opening, then has a slow middle with dance and ends in up tempo."

Zeer creatief van Kitano om een misdaad film te laten overvloeien in een feel-goodfilm en weer terug naar een misdaad film. Nu ik de bovenstaande betekenis van Sonatine lees, vind ik het nog interessanter. De film begint zoals eerder gezegd als een misdaad film. Het is niet zo'n bijster origineel verhaal, maar wel aardig uitgewerkt. Het middenstuk, waarbij de gangsters zich schuil moeten houden, is echt heel goed. De maffe spelletjes,de botte en droge Kitano en de vele sfeervolle scénes maken dit een absolute aanrader.

4*

Ik heb deze na aanschaf een mijn Kitano-box nu dubbel. Iemand die hem heel graag wil hebben?

Kurkdroog geheel waarin het misdaad verhaal niet veel voorstelt. Maar waar vooral het gedeelte rondom het strand (grootste gedeelte van de film) komisch tot hilarisch is. Al die flauwe grappen die ze met elkaar uithalen . Kitano is een fijne droogkloot, maar die twee handlangers die elkaar constant half wel en half niet mogen zijn het beste aan de film.

3,5*

p.s. waarom staat er niet bij omschrijving dat het een comedy is?

Wat een creatieve vent is die Kitano inderdaad. Alweer een plot dat slechts als kapstok dient ofzo. De film moet het meer hebben van schitterende sfeervolle scene's, met uberdroog humor en dito gebeurtenissen. Maar de film biedt ook mooi drama over een man die niet kan ontsnappen aan zijn misdaadomgeving, wat trouwens voortreffelijk is gespeeld door Kitano zelf, die een zeldzame mimiek heeft. Erg knap dat je met enkel een aantal zinnen, zo'n indruk achterlaat.

Visueel overweldigend, met veel lange shots op het strand, afgewisseld met fraai in beeld gebrachte gewelddadige vuurgevechten. Samen met de droge humor werkt dat uiterst effectief. Luchtig en hard tegelijk.

Dikke 4,0*, en mijn verwachtingen liggen erg hoog bij Hana-Bi.

En alweer een fijne Kitano, mijn achtste nu.En misschien wel de beste.Inmiddels al 1 van mijn favoriete regisseurs geworden.

Sonatine is een erg sterke film die niet alleen maar drijft op het geweld.Natuurlijk is het expliciete en plotselinge geweld, wat een kenmerk is van Kitano, hier ook weer volop aanwezig.In de eerste vijf minuten wist ik niet precies waar het verhaal nu eigenlijk naar toe wou.Echter na die eerste minuten begint het hoge niveau al, en Kitano weet dit nagenoeg de hele film wel vast te houden.Geen enkel moment zakt de film in, in elke scène die wat minder drijgt te zijn gebeurt wel iets speciaals wat het niveau in dat moment weer opkrikt.Ik had ook meer een serieuzere film verwacht dan dat het was, maar geen enkel moment werd ik daardoor uit de film gehaald.De humor is weer typisch Kitano.Heerlijk droog, hard en absurd.De film is in het begin al heel leuk.Die busreis vond ik schitterend er is ook drinken en ijs , hier wordt al getracht om de Yakuza een menselijke kant te geven.De geweldadige momenten zijn erg hard.Vooral de scène voordat ze naar het strand gaan. De schietpartij komt vanuit het niets .

De momenten dat de gangsters zich terugtrekken is het beste gedeelte van de film.Waar normale regisseurs dit misschien in zouden korten tot een kwartier of hooguit 20 min. laat Kitano daar de halve film afspelen.Daar komt het menselijke aspect achter de Yakuza echt goed uit de verf en je gaat dan ook met de karakters meeleven.Ook vallen de makers hier niet in herhaling door steeds hetzelfde te laten gebeuren.Nee, ieder moment is weer anders en ze zijn even leuk.Het hoogtepunt voor mij is het gevecht met het vuurwerk , daar kon ik echt van genieten, niet alleen omdat het leuk is maar ook de manier waarop dit wordt overgebracht op de kijker. En de rest van de absurde en kinderlijke spelletjes .Erg leuk in beeld gebracht.Maar ook het nodige drama komt aan bod.Gelukkig word dit nergens erg zwaar en blijft lekker luchtig.Dan vervalt de film weer in een misdaad deel, en ook hiein weet de film het niveau vast te houden.Het einde vond ik echt ontzettend sterk en ook heel tragisch .Ik denk dat deze bij herziening nog kan stijgen naar de volle 5*, en heel misschien dat er dan ook een top 10 plek inzit....

Maar voorlopig eerst een hele dikke, vette 4.5*

Film die sterke scènes afwisselt met mindere momenten.

De sterkste scène krijg je meteen al in het begin waar die kerel aan de kraan hangt. Vond het echt een geweldige scène: Hard in beeld gebracht.

Mindere momenten vinden vooral op het strand plaats. Pas op, zeker mooie scènes. Een Russische roulette aanschouwen blijft spannend en de scène met het vuurwerk levert mooie en sfeervolle beelden op mede door een magnifieke score maar het verhaal wordt daar toch net ietsje té in de steek gelaten.

Op een bepaald moment heb ik wel even gedacht: Goh ja die Kitano op het scherm, altijd hetzelfde liedje. Maar achja who cares. Ik in ieder geval al niet. Die man zijn stijl van de coole kerel neer te zetten bevalt me enorm.

3,5*

Heerlijke luchtige film van Kitano!

Mijn tweede film die ik zie van Kitano na Dolls en wederom weet hij mij zowat de hele filmduur te boeien. Het begin van de film is lekker hard en dat bevalt me meestal wel. Het verhaaltje stelt niet zoveel veel, maar dat maakt uit omdat de film niet serieus bedoeld is en vooral veel sfeer en humor bevat.

Die sfeer en humor is vooral in het middenstuk van de film van een ongekend hoog niveau. Wat een geweldige scénes op het strand levert dit op. Het vuurwerk op elkaar schieten, een frisbee uit de lucht proberen te schieten en nog enkele andere hilarische spelletjes, worden door Kitano op een fantastische manier aan de kijker gepresenteerd. Ik vond het werkelijk jammer dat dit moment op een gegeven moment afgelopen was.

Kitano zelf is ook plezierig om naar te kijken. Gewoon een coole vent, die erg relaxed overkomt en enorm veel uitstraling bevat, zonder daar zelf al te veel woorden aan vuil te maken. Ook de muziek is goed gekozen en weet sommige scénes duidelijk te versterken.

Leuke film dus en dat maakt mij nog nieuwsgieriger naar ander werk van Kitano, waarvan er spoeddig meer gaan volgen, dat is wel zeker!

4,0* dik!

Een van de beste Kitano's tot nu toe gezien.

Een aantal geweldige scenes op het strand die het hem vooral doen. Verhaal is behoorlijk luchtig met een donker randje, Kitano zelf is wederom geweldig op dreef. Sonatine is ook vaak komisch (dat sumoworstelen en het vuurwerkgevecht), en Kitano's blik heeft vaak ook zijn humoristische kanten.

Vaak wat slordig geknipt hier en daar, en de look is soms iets te goedkoop, maar mag de pret amper drukken. Mooie film!

4*

Het begint met erg prachtige muziek van Joe Hisaishi en wat harde scènes. Ik vind het dan ook wel jammer dat de film daarna wat meer de luchtige kant opgaat. Gelukkig zijn er toch nog wat mooie scènes zoals de Russische roulette en het nachtelijke vuurwerkgevecht. Helaas zijn er ook wat vage stukken in de film en daar hou ik meestal niet echt van.
Gelukkig wordt er goed geacteerd door Kitano zelf, al moet die niet veel moeite doen. De uitstraling van de man is genoeg om overtuigend over te komen. Hetzelfde geldt voor Susumu Terajima die net als Kitano het perfecte hoofd heeft om een harde gangster neer te zetten.
Gisteren heb ik toevallig Kitano's Brother gezien, en die vind ik toch nog een stuk beter dan Sonatine.

Uitstekende misdaadfilm van Kitano waarbij de komische scènes - vooral de strandscène - er voor mij er toch uitsprongen. Kitano weet in al zijn films toch altijd een heerlijke sfeer neer te zetten, wat behalve het schitterende camerawerk toch ook vooral te danken is aan de prachtige muziek van Joe Hisaishi. Eerlijkheidshalve moet er hier wel bij gezegd worden dat de score in deze film toch wel erg veel leek op Tubelar Bells van Mike Oldfield.

Waardering; 4,0* na herziening.

Bijzonder sfeervolle film over Yakuza die zich vervelen op het strand. Met name het sumo gevecht en het vuurwerk gevecht zullen me bij blijven staan. De muziek van Hisaishi beviel me ook beter dan in andere films met zijn muziek.
Ik heb overigens nog geen één film gezien met Kitano als acteur waarin hij het einde weet te overleven. Ik ben benieuwd naar de rest.
Ik zag wel regelmatig zwarte vlekjes in het beeld. Als ik Brad Pitt in Fight Club mag geloven kan dat komen door het roken tijdens het monteren. Het viel me ook al op bij Kids Return, misschien had Kitano wat minder kunnen paffen tijdens het editten. Het kan de lol echter niet bederven. Kitano als regisseur bevalt me! Van de 5 films die ik van hem heb gezien waren er 3 voltreffers en dit is er zeker één van. Gelukkig heb ik nog 6 films van hem liggen, dus ik ben nog wel eventjes zoet.

Geweldige misdaadfilm van Kitano die van een saai klinkende plot een geweldige film maakt met memorabele scenes. Sonatine is ijzersterk gefilmd en gemonteerd. De lange stille scenes waar er eigenlijk bijna niks gebeurd en kort daarna het geweld uitbarst is mij echt bijgebleven. Dat geldt ook voor de scenes wanneer de Yakuza zich vervelen op het strand en maar uit verveling gaan spelen, daaruit komen er gewoon zoveel goede momenten dat de eigenlijke verhaallijn mij niks meer kan schelen wat erg positief is. Tegen mijn verwachtingen in is Sonatine een van mijn favoriete films geworden, en na mijn tweede kijk beurt blijf ik bij mijn hoge waardering voor deze film.

Hele mooie en gave Japanse misdaad / drama.

Afwisseling van rustige dingen en mooie schiet scenes werkt erg goed.

Drama gedeelde is ook goed weer gegeven.

Acteurs zijn prima in hun rol.

4 sterren

En weer herzien. Wat bleven de sumo- en vuurwerkscenes prachtig! Wat me wel opvalt is dat ook deze Kitano eerst op gang moet komen voordat de magie losbarst, in dit geval was dat toen men op het strand arriveerde. Het lijkt vaker bij Kitano-films te gebeuren, ik had ook het idee dat Dolls (en dan heb ik het niet zozeer over de Bunraku voorstelling, dat vond ik zeker wel iets hebben, maar eerder die scenes rond het huwelijk) en Kikujiro lichtelijk opstartproblemen hadden. Maar een wat minder begin zit ik graag uit als het vervolg wonderbaarlijke momenten biedt zoals eerder genoemde scenes.

Wel aardig. Net zoals veruit de meeste Kitanos inhoudelijk niet echt iets bijzonders, maar met wel een aardig sfeertje.

Vuurwerkscene was wel hilarisch.

Telkens weer een beetje teleurgesteld van de films uit Japan , Korea daar in tegen heb ik meer mee.

Mijn 4e Kitano (pas) en wat mij betreft zijn beste. Deze Sonatine is in ieder geval mijn favoriete film van de beste man; ge-wel-dig, wat heb ik genoten. Leuke verrassing!

Best een eigenaardige mix tussen drama, misdaad en heel veel humor. En het werkt uitstekend. We krijgen echt het ene hoogtepunt na het andere voorgeschoteld. In het 1e deel vond ik die introductie van die bende echt geniaal; hoe dat mannetje die andere vent neersteekt. Hilarisch, wat een humor. En vanuit daar op weg naar de volgende stop.

Het 2e deel (middenstuk) op het strand is fantastisch. Het is ook al zovaak eerder gezegd, maar ik heb echt van elke seconde genoten; die kopstoot van Kitano, die kuilen in de grond, dat worstelen, het vuurwerkgevecht (geniaal!) en die twee mannen die onder de shampoo zitten terwijl het stopt met regenen. Dit en nog zoveel meer, echt prachtig.

Heb behoorlijk genoten. Geweldige personages, prachtige sfeer en mooie beelden. Dit is een enorme stimulans om op zoek te gaan naar de volgende Kitano. Coole gast!

Luchtig wil ik het toch zeker niet noemen, eerder keihard. Over een gangster die maar niet kan ontsnappen uit zijn gangsterleven. Film heeft tot aan het gedeelte van het strandhutje een sfeer van: 'wat is het leven als gangster toch kut'. Kitano's personage is hard, rauw en verontrustend. Humor heeft de film zeker, maar luchtig, nee, hard, ja keiharde humor. Iemand die in een vuurwerkgevecht met z'n pistool begint te schieten, noem dat maar luchtig.

Wisselend.

Het uitganspunt is perfect voor een keiharde film. Kitano maakt hem ook keihard, maar wel met een korreltje zout. Yakuza's zijn ook maar mensen en laten zich ook wel eens kinderachtig gaan. Dit is een van de boodschappen die Kitano wil meegeven. Dit resulteert in hilarische scenes met de busrit als hoogtepunt. Droger kan bijna niet. Het middenstuk dient vooral als entertainment en is dan ook het meest genietbare. Naar het einde toe word de film weer serieus met een toch wel treffend einde. Toch vond ik wel een paar minpunten. Cameravoering is vrij saai en cinematograpisch is het weinig bijzonder. Het brengt wel sfeer maar echt bijzonder zou ik het niet noemen.

3.5 Grotendeels door de droogheid. Maar een meesterwerk zal die niet zo snel zijn in mijn ogen.

Intrigerende vergelijkingen verdienen het om eens gequote te worden Zonder al te veel reden voor de rest, al vind ik de soundtrack nu niet zo bijster interessant (ik merkte dat er op IMDb ook veel leden erg te spreken zijn over de soundtrack). Het doet aan John Carpenter's synthesizerdeuntjes denken, maar in zijn films werkt het wat mij betreft veel beter dan in deze Sonatine. Nee, qua muziek was deze film niets bijzonder voor mij.

Opmerkelijk dat er zo positief over deze film gepraat wordt, en dat met name de sumoworstelscène en de vuurwerkscène zo bewierookt worden. Ik geef eerlijk toe dat ik ook van beide scènes genoten heb (vooral van het sumoworstelen), maar blijkbaar iets gedoseerder dan de meeste leden hier. Ik kan alleen maar hopen dat hier geen Nouvelle Vague-achtige idolatrie aan het adres van Takeshi Kitano om de hoek komt kijken, maar het is wel leuk dat velen de humor van dergelijke scènes appreciëren en dit in grootse bewoordingen duidelijk maken
Het probleem voor mij met deze film is wat Jordybeukeboom op de vorige pagina aangaf: naast de leuke humor is de film naar het einde toe een tikkeltje verwarrend. Ik lees hier dat Takeshi graag anti-Hollywoodiaans doet en op sommige momenten slaagt hij daar erg goed in, zoals bv. de schitterend bevreemdende scène waarbij op het strand Murakama's handlanger wordt neergeschoten terwijl hij en zijn vriendin achter de boot verstopt zitten. Beiden geven geen krimp en hun stoïcijnse reactie wordt vrij lang aangehouden: bijzonder!. Echter hadden de beide clans net iets meer duidelijkheid kunnen krijgen, zodat bepaalde scènes beter overgekomen waren. Wanneer je een film tegen alle regeltjes in wil maken, oogt het toch soms (niet altijd, maar hier wel, toch op narratief vlak) een tikkeltje onverzorgd wat mij betreft.

Ik wil overigens Diesel bedanken voor de uitleg ivm de titel "Sonatine", het maakt de structuur van de film al een pak duidelijker en in "retrospect" ook geslaagder. Het middenste deel, waarin de clanleden zich moeten bezighouden op het zonovergoten strand, sleept immers behoorlijk aan. Gelukkig zorgt de leuke humor er voor dat dit naar het einde toe net een positief effect begint te hebben, op een erg vreemde manier. De film krijgt vanaf dat moment gewoon een totaal andere inhoud en dat vind ik wel bewonderenswaardig wanneer een regisseur dat op een treffende manier kan verwezenlijken.
Tenslotte blinkt Takeshi Kitano echt wel uit in het neerzetten van plots bruut geweld. In deze film was de sterkste scène op dit vlak absoluut de schietpartij in de bar, waarbij het eerste schot voor mij totaal onverwacht kwam en aldus zijn brutaal effect niet miste.


"Sonatine" is een opmerkelijke film, een film die me, net als "Violent Cop", meer zin doet krijgen om de andere films uit Takeshi's oeuvre te ontdekken. Een goede 3,5*.



3,5*

Ik dacht met Sonatine een normaal Yakuza-filmpje te pakken te hebben. Ik had beter moeten weten, Kitano is namelijk allesbehalve een normale regisseur. Wanneer je aan Yakuza denkt, denk je aan keiharde Japanners die een dwarsligger om het minste of geringste om zeep helpt. Nu zit dat er gelukkig ook in, maar we zien ook een ander gezicht van de Japanse maffia.

Sonatine begint met de introductie van Kitano en zijn volgelingen. Hij wordt naar Okinawa gestuurd om vrede te sluiten tussen twee clans maar is het hier niet mee eens. Enkele scenes volgen waarin Murakawa laat zien dat er niet met hem te sollen valt. Best hard, een goed begin.

In Okinawa aangekomen loopt het zaakje al snel uit de hand en vluchten Murakawa en zijn onderdanen naar een strandhuis. De scenes op het strand zijn veruit het beste en geven een echte feel-good sfeer. De Yakuza bedenken diverse spelletjes die natuurlijk een licht gewelddadige ondertoon hebben, maar iedereen vermaakt zich. Het is erg grappig om ze bezig te zien en toont weer wat van Kitano's weirde gevoel voor humor. Hij acteert overigens weer sterk, maar zijn droge hoofd en lach is al priceless. Op een gegeven moment had ik alleen nog maar sympathie voor hem en zag ik hem niet meer als wrede Yakuza. Camerashots zijn vaak lang en sfeervol en de heerlijke soundtrack versterkt de goede sfeer op het strand.

Bijna vanzelfsprekend wordt deze strandvakantie afgesloten met een gewelddadig slot. Nog even wat wapens uit de kast halen en er een einde aanbreien waar je nog even over nadenkt. Over contrast gesproken. Sonatine heeft ook een perfecte speelduur, bij een film van twee uur heb ik toch vaak de neiging om tussendoor op de klok te kijken omdat het sneller langdradig wordt. Een bijzondere Yakuza-film!

Takeshi Kitano is een acteur/regisseur die ik in de gaten moet houden. Ik vind zijn manier van acteren erg prettig om naar te kijken. Hij wekt altijd veel sympathie op bij mij. Om de een of andere reden moest ik erg denken aan Kikujiro. En wat bleek, allebei van dezelfde regisseur. Ik wist ook niet dat hij tevens de regisseur is, van beide films dus. Daar waar Kikujiro nog een aantal erg sterke longshots had, is dat een beetje het "probleem" van Sontaine. Het is zeker niet slecht, maar het wordt meestal iets te lang doorgevoerd. Er zaten een aantal leuke scènes in (bv. de kuilen in het zand, het vuurwerkgevecht en die ringgevechten), maar er zaten ook wat scènes tussen die me minder konden boeien, zoals die lange shots van de (heuvel)weg. Dit haalt het tempo uit de film en dat is jammer.

Overigens vond ik Kikujiro steeds leuker worden (ook nadat de film afgelopen was) en dat mis ik ook bij Sonatine. Ik zie (nog) geen groeiing in mijn waardering voor Sonatine. Wellicht mijn waardering komt naar mate ik meer films zie van Kitano, want dat ga ik zeker doen.

Voorlopig een veilige voldoende.

Kitano is een baas

Zelden zo'n tof personage gezien. Onverwachts hilarische film. Had een vrij serieuze misdaadfilm verwacht maar die verwachting kon ik binnen de kortste keren helemaal omdraaien. Daarna volop genoten van deze über-droge film.

Scenes op het strand waren met afstand het beste. Vaak enorm knap geschoten, veel geweld, schitterende muziek en een uitstekende cast. Gewoon een werkje waar niets aan mankeert, volledig de verdienste van Kitano.

Mooie 4.5* en wat mij betreft een lastige om nog te overtreffen..ben benieuwd.

Kitano en serieus gaat niet gebeuren Moet je snel Autoreiji en Brother maar eens kijken, ook een dijk van een film!

Dolls is aardig serieus ...

True, vond ik overigens ook meteen één van zijn minste. Zijn Yakuza films vind ik toch het best, keihard maar altijd plaats voor wat droge humor.