Sonatine (1993)

ontzettend leuke film. de film wisselt lekker trage stukken af met hele harde 'snelle' actiescènes. een geweldige wisselwerking. de trage delen zijn heerlijk om naar te kijken, omdat ze humorvol zijn en de karakters verder uitdiepen. de vlotte, gewelddadige scènes zijn bijzonder stijlvol in beeld gebracht en daarom een lust voor het oog.

ondanks het redelijk simpele (maar goed uitgewerkte!) verhaal was ik halverwege even de draad kwijt. die gasten die in dat maïsveld vermoord worden. door wie, waarom en what the hell gebeurde erna?

ik snap de tarantino discussie op de vorige pagina niet helemaal goed (m.b.t. deze film en eigenlijk al het werk van Kitano dat ik zag, althans), maar dat zal wel aan mij liggen. erg verschillende stijlen en erg verschillend uitgewerkt.

sonatine is duidelijk de voorloper van Hana Bi, die ik overigens wel beter vond (en ook wel iets anders op veel vlakken). Deze film verdient i.i.g. 4 sterren.

Ik heb tot nu toe alleen Brother en Hana-Bi gezien en deze film was overeenkomstig mijn verwachting. Ik vond alleen de actiescènes een beetje tegenvallen.

Leukste stukje was het 'gevecht' in de cirkel op het strand. Sloeg totaal nergens op maar was gewoon heel grappig.

De muziek is niet erg catchy maar wel erg goed. En het valt me op dat Kitano wel veel dezelfde acteurs in zijn films gebruikt. De man met de snor, die meegaat naar het huis aan het strand, is volgende mij de man van de junkyard uit Hana-Bi (al heeft hij daar geen snor), en dat andere ventje, in het rode Hawaii shirt, speelt ook grote rol in zowel Hana-Bi als Brother. Er zit tot nu toe één rode draad in de Kitanofilms en dat is (knip)

Ik ga zeker nog meer kijken (Violent Cop, Dolls en Zatoichi zijn onderweg) maar ik hoop wel wat meer variatie in zijn films te gaan ontdekken.

Kitano laat de leegheid van het Yakuzaleven zien, waar geweld niet meer dan werk en dus bijzaak is. Kameraadschap kan de zaak nog een beetje opfleuren. Ben het met het commentaar hier eens over de prachtige scènes met het worstelen en het vuurwerk .

Over het algemeen net iets minder dan Hana-Bi, ook de muziek. 3,5*

Geniale film, misschien zelf wel Kitano's beste. Opnieuw een bizarre afwisseling tussen rustige en zelfs grappige scènes aan de ene kant en bikkelharde gevechtsscènes aan de andere kant. Soms werkt dit niet bij Kitano, hier werkt het ontzettend sterk. De al eerder genoemde strandspelletjes zijn fantastisch. Prachtig om te zien dat Kitano hier kiest om de Yakuza mensen ook een menselijke kant te geven met als grootste voorbeeld Kitano zelf natuurlijk. Wat heb ik om die man gelachen. Hij was ook de sterkste van allemaal; wat hij hier liet zien was van een uitzonderlijke schoonheid. Met afstand zijn beste rol. Ingetogen, grappig en bruut tegelijk.

Prachtig!

4,5*

(omdat helaas die strandscènes, hoe leuk ze allemaal ook waren, de vaart een beetje uit het verhaal haalden...)

Wel een goede Kitano-film. Ietsje minder dan Hana Bi en Brother maar toch nog wel vermakelijk.

Die scene's over dat die gangsters uit verveleing allerlij kinderachtige spelletjes gaan doen vond ik wel leuk, ook die scene met die hijskraan.

4,0

De film begint als een misdaadfilm maar transformeerd al snel in een soort van feel good film. Dat klinkt misschien raar, maar ik vond de creativiteit die Kitano uit de kast trok fabuleus. In combintie met lekkere muziek wordt het misdaadverhaaltje subtiel gewisseld voor een lange sfeerschetsachtige aflevering van gangsters on the beach. Het lijkt alsof de normaal zo harde jongens aan hun 2de jeugd bezig zijn met het beoefenen van strandspelletjes. De beleving van allen vond ik het prettigste. Wat kan de wereld toch zo doodeenvoudig mooi zijn. De kameraadschap tussen allen spatte van het scherm af.

Sonatine is geen film die uitblinkt in actie, maar het moet hebben van prachtige muziek, veel creatieve ideeën en een hechte voelbare band tussen de hoofdpersonages die allemaal volkomen opgaan in hun spel.

Maar het krachtigste wapen van deze film is voor mij de droge humor. Neem nou een Kitano, typisch een type dat geen blad voor de mond neemt en gespaard is van elke empathische omgangsvorm, waardoor hij vaak bot overkomt. Geweldige scène als de vrouw vraagt of ze bij de clan mag blijven en Kitano reageert met: hou je kop, trut! . Daarnaast heb ik meerdere malen moeten lachen om zijn driftbuien en om zijn valstrikken. Deze man alleen al maakt dat ik nauwelijks begrijp waarom sommige mensen deze film saai vinden. Zijn non - verbale voorkomen maakt op mij al zoveel indruk.

Naast Kitano zitten er natuurlijk nog veel meer leuke personages in deze film. O.a. de jongen die telkens een grote mond heeft over zijn beruchte verleden en als punt bij paaltje komt dan kan hij nog geen eens perk aan paal stellen . Erg grappig hoe zijn gedrag dus veranderd. Samen met Kikujiro een van de komischste Kitano `s, al heb ik Getting Any? nog te gaan. 4,5*

Erg leuke film met prachtige scenes aan het strand. Prachtige long shots die erg esthetische plaatjes opleveren. Verder heb ik me werkelijk kapot gelachen bij één van die strandspelletjes. Echt heel grappig om zoiets voor de eerste keer te zien. Die strandspelletjes zorgen ook voor een mooi contrast in combinatie met het geweld.

Vier sterren.

Het was lang geleden dat ik een Kitano had gezien. En het weerzien was prettig. Ik vond dit een erg leuke film.

Kitano neemt een weinig boeiend gangsterplot (iets met verschillende Yakuzagroepen die elkaar naar het leven staan). Engens in het midden zit een stuk waarbij de gangsters zich even schuil moeten houden. De meeste andere regisseurs hadden daar een minuut of tien van de film van anderhalf uur aan besteed. Kitano vult er zijn halve film mee en komt met maffe, soms zelfs aandoenlijke humor in vaak fraaie, sfeervolle scenes. Het resultaat is een vermakelijke scheve gangsterfilm die veel interessanter is dan de meeste andere misdaadfilms die plotgericht zijn. Het plot is niet meer dan een omhulsel om de film bijeen te houden.

Het werkt wat mij betreft. Veel luchtiger dan het in mijn herinnering zwaarmoediger Hana-Bi (al is het lang geleden dat ik die film zag).

4.0*

Kurkdroog geheel waarin het misdaad verhaal niet veel voorstelt. Maar waar vooral het gedeelte rondom het strand (grootste gedeelte van de film) komisch tot hilarisch is. Al die flauwe grappen die ze met elkaar uithalen . Kitano is een fijne droogkloot, maar die twee handlangers die elkaar constant half wel en half niet mogen zijn het beste aan de film.

3,5*

p.s. waarom staat er niet bij omschrijving dat het een comedy is?

En alweer een fijne Kitano, mijn achtste nu.En misschien wel de beste.Inmiddels al 1 van mijn favoriete regisseurs geworden.

Sonatine is een erg sterke film die niet alleen maar drijft op het geweld.Natuurlijk is het expliciete en plotselinge geweld, wat een kenmerk is van Kitano, hier ook weer volop aanwezig.In de eerste vijf minuten wist ik niet precies waar het verhaal nu eigenlijk naar toe wou.Echter na die eerste minuten begint het hoge niveau al, en Kitano weet dit nagenoeg de hele film wel vast te houden.Geen enkel moment zakt de film in, in elke scène die wat minder drijgt te zijn gebeurt wel iets speciaals wat het niveau in dat moment weer opkrikt.Ik had ook meer een serieuzere film verwacht dan dat het was, maar geen enkel moment werd ik daardoor uit de film gehaald.De humor is weer typisch Kitano.Heerlijk droog, hard en absurd.De film is in het begin al heel leuk.Die busreis vond ik schitterend er is ook drinken en ijs , hier wordt al getracht om de Yakuza een menselijke kant te geven.De geweldadige momenten zijn erg hard.Vooral de scène voordat ze naar het strand gaan. De schietpartij komt vanuit het niets .

De momenten dat de gangsters zich terugtrekken is het beste gedeelte van de film.Waar normale regisseurs dit misschien in zouden korten tot een kwartier of hooguit 20 min. laat Kitano daar de halve film afspelen.Daar komt het menselijke aspect achter de Yakuza echt goed uit de verf en je gaat dan ook met de karakters meeleven.Ook vallen de makers hier niet in herhaling door steeds hetzelfde te laten gebeuren.Nee, ieder moment is weer anders en ze zijn even leuk.Het hoogtepunt voor mij is het gevecht met het vuurwerk , daar kon ik echt van genieten, niet alleen omdat het leuk is maar ook de manier waarop dit wordt overgebracht op de kijker. En de rest van de absurde en kinderlijke spelletjes .Erg leuk in beeld gebracht.Maar ook het nodige drama komt aan bod.Gelukkig word dit nergens erg zwaar en blijft lekker luchtig.Dan vervalt de film weer in een misdaad deel, en ook hiein weet de film het niveau vast te houden.Het einde vond ik echt ontzettend sterk en ook heel tragisch .Ik denk dat deze bij herziening nog kan stijgen naar de volle 5*, en heel misschien dat er dan ook een top 10 plek inzit....

Maar voorlopig eerst een hele dikke, vette 4.5*

Film die sterke scènes afwisselt met mindere momenten.

De sterkste scène krijg je meteen al in het begin waar die kerel aan de kraan hangt. Vond het echt een geweldige scène: Hard in beeld gebracht.

Mindere momenten vinden vooral op het strand plaats. Pas op, zeker mooie scènes. Een Russische roulette aanschouwen blijft spannend en de scène met het vuurwerk levert mooie en sfeervolle beelden op mede door een magnifieke score maar het verhaal wordt daar toch net ietsje té in de steek gelaten.

Op een bepaald moment heb ik wel even gedacht: Goh ja die Kitano op het scherm, altijd hetzelfde liedje. Maar achja who cares. Ik in ieder geval al niet. Die man zijn stijl van de coole kerel neer te zetten bevalt me enorm.

3,5*

Heerlijke luchtige film van Kitano!

Mijn tweede film die ik zie van Kitano na Dolls en wederom weet hij mij zowat de hele filmduur te boeien. Het begin van de film is lekker hard en dat bevalt me meestal wel. Het verhaaltje stelt niet zoveel veel, maar dat maakt uit omdat de film niet serieus bedoeld is en vooral veel sfeer en humor bevat.

Die sfeer en humor is vooral in het middenstuk van de film van een ongekend hoog niveau. Wat een geweldige scénes op het strand levert dit op. Het vuurwerk op elkaar schieten, een frisbee uit de lucht proberen te schieten en nog enkele andere hilarische spelletjes, worden door Kitano op een fantastische manier aan de kijker gepresenteerd. Ik vond het werkelijk jammer dat dit moment op een gegeven moment afgelopen was.

Kitano zelf is ook plezierig om naar te kijken. Gewoon een coole vent, die erg relaxed overkomt en enorm veel uitstraling bevat, zonder daar zelf al te veel woorden aan vuil te maken. Ook de muziek is goed gekozen en weet sommige scénes duidelijk te versterken.

Leuke film dus en dat maakt mij nog nieuwsgieriger naar ander werk van Kitano, waarvan er spoeddig meer gaan volgen, dat is wel zeker!

4,0* dik!

Een van de beste Kitano's tot nu toe gezien.

Een aantal geweldige scenes op het strand die het hem vooral doen. Verhaal is behoorlijk luchtig met een donker randje, Kitano zelf is wederom geweldig op dreef. Sonatine is ook vaak komisch (dat sumoworstelen en het vuurwerkgevecht), en Kitano's blik heeft vaak ook zijn humoristische kanten.

Vaak wat slordig geknipt hier en daar, en de look is soms iets te goedkoop, maar mag de pret amper drukken. Mooie film!

4*

Bijzonder sfeervolle film over Yakuza die zich vervelen op het strand. Met name het sumo gevecht en het vuurwerk gevecht zullen me bij blijven staan. De muziek van Hisaishi beviel me ook beter dan in andere films met zijn muziek.
Ik heb overigens nog geen één film gezien met Kitano als acteur waarin hij het einde weet te overleven. Ik ben benieuwd naar de rest.
Ik zag wel regelmatig zwarte vlekjes in het beeld. Als ik Brad Pitt in Fight Club mag geloven kan dat komen door het roken tijdens het monteren. Het viel me ook al op bij Kids Return, misschien had Kitano wat minder kunnen paffen tijdens het editten. Het kan de lol echter niet bederven. Kitano als regisseur bevalt me! Van de 5 films die ik van hem heb gezien waren er 3 voltreffers en dit is er zeker één van. Gelukkig heb ik nog 6 films van hem liggen, dus ik ben nog wel eventjes zoet.

Hele mooie en gave Japanse misdaad / drama.

Afwisseling van rustige dingen en mooie schiet scenes werkt erg goed.

Drama gedeelde is ook goed weer gegeven.

Acteurs zijn prima in hun rol.

4 sterren

Mijn 4e Kitano (pas) en wat mij betreft zijn beste. Deze Sonatine is in ieder geval mijn favoriete film van de beste man; ge-wel-dig, wat heb ik genoten. Leuke verrassing!

Best een eigenaardige mix tussen drama, misdaad en heel veel humor. En het werkt uitstekend. We krijgen echt het ene hoogtepunt na het andere voorgeschoteld. In het 1e deel vond ik die introductie van die bende echt geniaal; hoe dat mannetje die andere vent neersteekt. Hilarisch, wat een humor. En vanuit daar op weg naar de volgende stop.

Het 2e deel (middenstuk) op het strand is fantastisch. Het is ook al zovaak eerder gezegd, maar ik heb echt van elke seconde genoten; die kopstoot van Kitano, die kuilen in de grond, dat worstelen, het vuurwerkgevecht (geniaal!) en die twee mannen die onder de shampoo zitten terwijl het stopt met regenen. Dit en nog zoveel meer, echt prachtig.

Heb behoorlijk genoten. Geweldige personages, prachtige sfeer en mooie beelden. Dit is een enorme stimulans om op zoek te gaan naar de volgende Kitano. Coole gast!

Wisselend.

Het uitganspunt is perfect voor een keiharde film. Kitano maakt hem ook keihard, maar wel met een korreltje zout. Yakuza's zijn ook maar mensen en laten zich ook wel eens kinderachtig gaan. Dit is een van de boodschappen die Kitano wil meegeven. Dit resulteert in hilarische scenes met de busrit als hoogtepunt. Droger kan bijna niet. Het middenstuk dient vooral als entertainment en is dan ook het meest genietbare. Naar het einde toe word de film weer serieus met een toch wel treffend einde. Toch vond ik wel een paar minpunten. Cameravoering is vrij saai en cinematograpisch is het weinig bijzonder. Het brengt wel sfeer maar echt bijzonder zou ik het niet noemen.

3.5 Grotendeels door de droogheid. Maar een meesterwerk zal die niet zo snel zijn in mijn ogen.

Ik dacht met Sonatine een normaal Yakuza-filmpje te pakken te hebben. Ik had beter moeten weten, Kitano is namelijk allesbehalve een normale regisseur. Wanneer je aan Yakuza denkt, denk je aan keiharde Japanners die een dwarsligger om het minste of geringste om zeep helpt. Nu zit dat er gelukkig ook in, maar we zien ook een ander gezicht van de Japanse maffia.

Sonatine begint met de introductie van Kitano en zijn volgelingen. Hij wordt naar Okinawa gestuurd om vrede te sluiten tussen twee clans maar is het hier niet mee eens. Enkele scenes volgen waarin Murakawa laat zien dat er niet met hem te sollen valt. Best hard, een goed begin.

In Okinawa aangekomen loopt het zaakje al snel uit de hand en vluchten Murakawa en zijn onderdanen naar een strandhuis. De scenes op het strand zijn veruit het beste en geven een echte feel-good sfeer. De Yakuza bedenken diverse spelletjes die natuurlijk een licht gewelddadige ondertoon hebben, maar iedereen vermaakt zich. Het is erg grappig om ze bezig te zien en toont weer wat van Kitano's weirde gevoel voor humor. Hij acteert overigens weer sterk, maar zijn droge hoofd en lach is al priceless. Op een gegeven moment had ik alleen nog maar sympathie voor hem en zag ik hem niet meer als wrede Yakuza. Camerashots zijn vaak lang en sfeervol en de heerlijke soundtrack versterkt de goede sfeer op het strand.

Bijna vanzelfsprekend wordt deze strandvakantie afgesloten met een gewelddadig slot. Nog even wat wapens uit de kast halen en er een einde aanbreien waar je nog even over nadenkt. Over contrast gesproken. Sonatine heeft ook een perfecte speelduur, bij een film van twee uur heb ik toch vaak de neiging om tussendoor op de klok te kijken omdat het sneller langdradig wordt. Een bijzondere Yakuza-film!

Takeshi Kitano is een acteur/regisseur die ik in de gaten moet houden. Ik vind zijn manier van acteren erg prettig om naar te kijken. Hij wekt altijd veel sympathie op bij mij. Om de een of andere reden moest ik erg denken aan Kikujiro. En wat bleek, allebei van dezelfde regisseur. Ik wist ook niet dat hij tevens de regisseur is, van beide films dus. Daar waar Kikujiro nog een aantal erg sterke longshots had, is dat een beetje het "probleem" van Sontaine. Het is zeker niet slecht, maar het wordt meestal iets te lang doorgevoerd. Er zaten een aantal leuke scènes in (bv. de kuilen in het zand, het vuurwerkgevecht en die ringgevechten), maar er zaten ook wat scènes tussen die me minder konden boeien, zoals die lange shots van de (heuvel)weg. Dit haalt het tempo uit de film en dat is jammer.

Overigens vond ik Kikujiro steeds leuker worden (ook nadat de film afgelopen was) en dat mis ik ook bij Sonatine. Ik zie (nog) geen groeiing in mijn waardering voor Sonatine. Wellicht mijn waardering komt naar mate ik meer films zie van Kitano, want dat ga ik zeker doen.

Voorlopig een veilige voldoende.

Kitano is een baas

Zelden zo'n tof personage gezien. Onverwachts hilarische film. Had een vrij serieuze misdaadfilm verwacht maar die verwachting kon ik binnen de kortste keren helemaal omdraaien. Daarna volop genoten van deze über-droge film.

Scenes op het strand waren met afstand het beste. Vaak enorm knap geschoten, veel geweld, schitterende muziek en een uitstekende cast. Gewoon een werkje waar niets aan mankeert, volledig de verdienste van Kitano.

Mooie 4.5* en wat mij betreft een lastige om nog te overtreffen..ben benieuwd.

Heerlijke Kitano film. Weet wederom een prachtig sfeertje te creëren.
Het harde Yakuza geweld, afgewisseld met de mooi geschoten beelden tijdens het frisbeen of sumo-worstelen kon mij absoluut bekoren. Leuke en typische Kitano humor en scènes uiteraard zoals de scène op het strand met de 'Russische roulette', de overhemd switch en de scène waar de kompaan wordt neergeschoten terwijl Murakawa met het vrouwtje kalm en verscholen blijven zitten.

Uiteraard een passend gewelddadig slot, passend bij de film. Een film waar je van het ene uiterste naar het andere uiterste wordt geslingerd.

Kortom; fijn camera werk, fijne dialogen, goede acteerprestaties, passende soundtrack, en een goede opbouw van de film.

Mijn eerste Kitano.

Tikkeltje eigenaardige misdaadfilm van Japanse bodem die abrupt geweld combineert met staaltjes humor. Met name het intermezzo op en om het strand is bijzonder. Uit verveling leven de heren en dame zich uit in bijzondere spelletjes zoals een vuurwerkgevecht.

De heer Kitano heeft ondanks het te grote pak charisma en iets melancholisch. Interessante kijkervaring die naar meer smaakt.

De beste Kitano die ik vooralsnog gezien heb. Zowel in visueel als in auditief opzicht is de film weinig bijzonder - zeker niet slecht, maar ook niet indrukwekkend - en het verhaal is weinig interessant, maar de (meestal) leuke personages en de rustige, speelse scènes die afgewisseld worden met zeer gewelddadige stukken zorgen ervoor dat ik me toch goed vermaakt heb. Voor het einde zat ik op een dikke 2.5*, maar door het sterke, onverwachte einde verhoog ik dat naar een kleine 3*. Vermakelijk.

Briljant, die scène aan de kraan. Geen greintje compassie, niemand die een spier vertrekt, ze hebben zelfs nauwelijks aandacht voor de arme drommel die daar bungelt. Wanneer het spartelen stopt, is de reactie ook alleszeggend. Hoe laconiek. Het is steenkoud in de wereld van Kitano's yakuza.

Ook leuk, maar van een hele andere orde, is de scène met de vuurpijlen, waar de gangsters inmiddels een totaal ander gezicht hebben gekregen. Veelal speels, soms kinderachtig, maar al met al ontwapenend met tal van grappige momentjes, daar aan het strand, als de verveling is toegeslagen.

Kitano zelf is ook lekker op dreef. Net zo bot als innemend. Best knap om dat met zulke minimale middelen voor elkaar te krijgen. Veel tekst gebruikt hij niet, veel uitdrukkingen ook niet, maar die grijns doet 't 'm. Het zijn dat soort afzonderlijke elementen die voor mij wat beter werken dan het geheel.

Het gelummel rondom het strandhuisje heeft, hoe behaaglijk en amusant ook, toch een licht verlammende werking op de film. Daar heeft zelfs dat kurkdroge optreden van de visser tijdens een partijtje frisbee onder te lijden. Genoeglijke en van tijd tot tijd harde prent, maar ik ben niet helemaal mee.

Blijft heerlijk.

Al is het ondertussen visueel wel wat verouderd. Een wat grijze film, zoals toen wel meer de gewoonte. Gelukkig zorgt de editing en cadrage er nog steeds voor dat het visueel boeiend blijft.

Sonatine blijft toch vooral de film waar Kitano's stijl voor het eerst volledig klikte. Een geweldig personage, vluchtig maar hard geweld en veel tijd voor onnozelheden. Vooral het middenstuk blinkt daarin uit, met enkele geniale scenes (het sumo worstelen, de wasbeurt, de gaten in de grond). Samen met de muziek van Hisaishi en de screen presence van Kitano een geweldige troef.

Ondanks dat de ouderdom steeds zichtbaarder wordt, blijft het een erg fijne film. Verplichte kost voor liefhebbers van Aziatische cinema.

4.5* en een uitgebreide review

Kitano's "Sonatine" bleek een ware verrassing.

3de kijkbeurt en ditmaal was het raak, de volle mep. Warme sfeerfilm met prachtige kadrering en goede (aangrijpende) muziek.

Moest enkele malen aan Alain Delon denken die ooit tijdens een vertoning van een Kitano film maar steeds bleef herhalen dat die man niet kan acteren . Zit wel wat waarheid in, maar Kitano heeft een uiterst sterke presentie en ik kan uren naar de man kijken.

Onconventionele misdaadfilm met een wel erg vreemde toon maar krachtig in beeld gebracht. Tja, als ik eerlijk ben, nee, Kitano kan inderdaad niet acteren. Gemakkelijk om een gevoelloos karakter te scheppen, daar heb je geen acteertalent voor nodig. Als regisseur bakt hij er gelukkig veel meer van en speelt op contrasten tussen de uitbundigheid van het leven en de onherroepelijkheid van de dood, die in één moment alles stilzet. Het schijnbare onevenwicht tussen harde misdaadfilm en bijna kinderachtige komedie wordt verzilverd wanneer de dood "in full force" terugkomt onder de vorm van een visser . Confronterend moment.

De beelden op dit strand waren prachtig en de new age achtige muziek heeft een duidelijke meerwaarde. Gangster Murakawa is een gedoemd personage die op de hielen gezeten wordt door de dood, en het einde is dan ook de enige logische uitkomst van deze film. De executie met die hijskraan deed me toevallig denken aan Consequences of Love (3,5*) die ik onlangs nog zag. Oerdegelijk doch voor mij niet memorabel.

Eigenzinnige Kitano alweer. Die Japanse maffiafilms boeien me niet zo en dat is voor deze film niet anders. Toch is de aanpak geheel anders dan wat je meestal voorgeschoteld krijgt. Inhoudelijk nogal een standaardverdragen over rivaliserende bendes, verraad en wraak.

Alleen is het plotverloop best speciaal te noemen. Het middenstuk en eigenlijk de klemtoon van de film ligt op de humor. Soms gaat die humor gepaard met wreedheid. Ontzettend droog - nou ja - was toch wel de scène met de hijskraan boven het water. Die humor gaat later verder wanneer de bendeleden uit verveling wat absurde spelletjes bedenken.

De insteek alleen al maakt het interessant. De actie en afrekeningen waren minder aan mij besteed. Vond er weinig aan, beetje nep ook. Voor de rest wel onderhoudend genoeg om me anderhalf uur bezig te houden.

Tja, wat moeten we hiervan nu denken ? Een zeer merkwaardige gewelddadige misdaadfilm die gezien het verloop een heel andere benadering heeft dan de meeste Aziatische wraakfilms rond het thema maffia. Het ziet er allemaal heel troosteloos uit, wat ook geldt voor het acteerwerk. De regisseur speelt ook de hoofdrol. De vergeldingen zijn bloederig, kort en krachtig. Toch weet de film geen spanning te creëren omdat je als kijker geen binding krijgt met de personages en dat sommige vergeldingen wel heel droog worden voorgesteld. Het middenstuk maakt plaats voor wat humor wanneer het team zich verborgen houdt bij een klein huisje aan zee. De gangsters vervelen zich en spelen allerlei rare spelletjes. Ook bepaalde momenten zoals zich wassen als het regent en de gaten in de grond zorgen voor een kleine glimlach. Gezien de troosteloosheid kent de film wel een passend einde. Aya Kokumai speelt Miyuki die ook even naakt te zien is. En dat is niet mis het koppeltje wat je te zien krijgt. 5/10

Leuke film en voorlopig de beste die ik van Kitano gezien heb, maar echt veel geluk heb ik met zijn films nog niet gehad. Ik weet niet of het zo bedoeld was om de Yakuza op de hak te nemen, maar ze komen toch erg amateuristisch over en dat levert wel enkele leuke scènes op, zoals wanneer één van die jonge mannen een andere man neersteekt of de man aan de hijskraan die na een eerste keer kopje onder nog blijft leven.

Het beste deel van de film is ongetwijfeld wanneer de groep zich gaat schuilhouden op het strand. We krijgen een aantal heerlijke scènes te zien, zoals wanneer 2 van de mannen blikjes van elkaars hoofd afschieten en Murakawa tussenbeide komt en een spelletje Russische roulette begint. Eigenlijk is het wel erg amusant om al het kinderachtig gedoe en de vele spelletjes te zien van de bende.

Ook de camerashots zijn mooi en gedurende het verblijf op het strand hangt er een heerlijke sfeer over de film. Een aantal dingen zijn me niet helemaal duidelijk, zoals waarom Murakawa zelfmoord wilde plegen en de vrouw maar op het midden van de weg blijft staan. In ieder geval is het een vermakelijke film geworden.

3.5*