Marie Antoinette (2006)

Zeer zwakke film. Dunst is charismaloos veel te oud als jonge MA (en speelt MA verder ook als een dom poppetje), de cinematografie is saai (mooie costuums en decors staan niet garant voor mooie boeiende cinema) en het verhaal is flinterdun en niet boeiend. Na een interessant debut en een geweldige tweede (wat misschien toch meer aan Bill Murray moet worden toegeschreven) faalt Coppola hier volledig. 1,5*

saaaaie film

Ja, dit was best aardig en leuk. Sterke stukken zijn vooral die waarin barokke muziek steeds herhalende taferelen weer begeleidde, tot groot komisch effect.

Wat een vreselijke draak. Saai, humorloos en slecht gemaakt. Ik geloof dat ik het lastig vind om hier ook zelfs maar een enkele ster aan toe te kennen.

Dat is inderdaad in de kern het ernstigste van alle problemen.

Wat een ongeïnspireerd werkje. Bah.

Het verhaal van Marie-Antoinette is redelijk bekend en wordt nu vanuit eenheel ander perspectief benaderd. Ik vond het geen geweldige film maar wel een frisse originele benadering. Beetje het thema van LIT maar dan aan het Franse hof.

Had bij The Virgin Suicides wat cornelis bij deze heeft. Buiten het feit dat die film niet humoristisch bedoeld was.

Maar waar LiT slaagt, gaat het hier volledig mis. Maar Kirsten Dunst is dan ook geen Bill Murray......

Geloof ook niet dat Dunst het equivalent van Murray moest representeren, eerder dat van Scarlett Johansson. Jonge vrouw met altijd afwezige minnaar in een plek waar ze niets te zoeken heeft.

Beide zijn de hoofdrolspelers verdwaald in een vervreemende wereld....... Waar Murray Johanson tegenkomt komt Dust haar soldatenliefje tegen. Ik weet 't, de vergelijking gaat verder niet op ('t was ookniet mijn vergelijking), maar het verschil in kwaliteit is ook gigantisch.......... Waar Dunst in LiT een cameo als een karikatuur van zichzelf mocht spelen heeft ze hier de hoofdrol....

Klopt, alleen Murray heeft toch duidelijk de rol van mentor en Scarlett is bezig te wereld te ontdekken.

Mee eens hoor.

Je bent in de war met een andere actrice volgens mij. Dunst doet niet mee in LIT.

Ik denk dat je haar verward met Anna Faris....

"t had zo Dunst kunnen zijn...

PS. Murray is ook redelijk verdwaald. Hij gaat er alleen wat beter mee om.

Voorspelbaar, traag en ouderwets, met hier en daar een aardige scene.

Vanuit het perspectief van een moderne jonge vrouw die tegen wil en dank de rol van monarch toebedeeld krijgt.

mmmm, cool Ethan was wel een redelijk minpuntje...

Wanneer komt deze uit op DVD met Ned.ondertiteling ?

De film is pas 3 weken uit in de V.S. dus ik vrees dat dat nog wel even gaat duren.

Een film met weinig verhaal en weinig emotie.

Het is eigenllijkmeer mooi plaatjesboek.

De muziek vind ik niet passen. Popmuziek in de pruikentijd!! dat slaat echt als een tang op een varken

Inderdaad paste de popmuziek totaal niet in de film, was het verhaal niet boeiend uitgebeeld en sprak de film niet tot de verbeelding.

Klopt als een bus.

dat hebben ze express gedaan om de film hipper temaken

is goed gelukt als achtergrond sfeer

en de dvd met nl is al tevinden

Sofia Coppola maakt alleen saaie films, eerst Lost In Translation en nu dit.. Ze moet meer haar vader als voorbeeld nemen..

lost was brilliant, haar vader was de producer ervan zou je moeten weten

Vraag me nog steeds af in hoeverre papa bij de films van dochter in vinger in de pap heeft gehad...

Ik vond 't een ontzettend sterke film. Een terugkerend thema van Sofia Coppola lijkt eenzaamheid, afzondering en het 'er niet bij passen/horen' te zijn. Waar dat in de Virgin Suicides naar boven kwam doordat de ouders hun dochters geen kind/puber lieten zijn en in Lost in Translation ontstond door de Amerikaanse hoofdpersonen in het overweldigende Tokio met een overduidelijk andere cultuur te plaatsen, komt de afzondering hier zowel in het begin (Marie Antoinette die opeens in een hele formele wereld terecht komt) en op het eind (de vervreemding van het Franse volk, voorzover daar al een band mee was) het best tot haar recht. Maar eigenlijk spelen dergelijke thema's de hele film een rol (bijvoorbeeld Marie Antoinette en Louis XVI die eigenlijk geen band met elkaar hebben (die anti-spanning vond ik overigens heel erg sterk aanwezig tussen die twee, goed geacteerd), vooral de bedscenes vond ik knap en eigenlijk hylarisch en de minnares van de Louis XV die door niemand geaccepteerd wordt). Knap om te zien hoe dergelijke thema's door de film vervlochten zijn.

Wat ik erg sterk aan de film vond, is dat deze in zekere zin in het verlengde van Lost in Translation lag, maar er tegelijkertijd mijlenver vandaan staat. Wat Lost in Translation wat mij betreft fantastisch en fascinerend maakt, is het ongelooflijk subtiele in die film. Ik zag 'm voor het eerst met drie andere mensen, waarvan er twee de film "waardeloos" vonden, omdat "er niets in gebeurt". Dat kan ik me goed voorstellen: als je niets met dat soort subtiliteiten hebt, is het ongelooflijk moeilijk de film uit te zitten, lijkt me. Ik hou er van en vond 'm dan ook fantastisch.
Wat heeft dat met Marie Antoinette te maken? Nou: die subtiliteit is ook hier aanwezig (daarin ligt deze film in het verlengde van Lost in Translation), zie bijvoorbeeld de wantrouwende blikken die Marie Antoinette onder andere van haar toekomstige schoonzus toegeworpen krijgt als ze net aankomt, de liefde van Marie Antoinette voor die andere kerel (waarvan ik de naam kwijt ben), de eenzaamheid die ze voelt als ze net in Versailles aankomt, de dood van Louis XV, de dood van de moeder van Marie Antoinette, misschien zelfs dat Marie Antoinette in het begin van haar eigen hondje wordt 'beroofd', het had allemaal breder uitgemeten kunnen worden en dat gebeurt in het gros van de gevallen ook in Hollywoodfilms, zeker in kostuumdrama's. De zogenaamde romantische stortvloed aan nonsens binnen dit genre is normaal gesproken zo groot, dat ik al snel afhaak, maar dat is hierbij godzijdank niet het geval. Alleen daarvoor verdient Sofia Coppola wat mij betreft alle lof.

Maar die subtiliteit die ik in de film zie, speelt zich af in het meest pompeuze en hedonistische decor dat maar mogelijk is: het paleis in Versailles, vlak voor de Franse Revolutie. En daar ligt het verschil met Lost in Translation, wat zich voor een groot gedeelte in dat suffe hotel afspeelt. Als het bij Lost in Translation bont wordt (de avonden uit in Tokio), dan is het ook wel wat pompeus, maar het verschil is dan dat de hoofdpersonen zich daarin totaal niet thuisvoelen, waar Marie Antoinette het vol lijkt te houden omdat ze het pompeuze nog heeft en dat geweldig vindt. Het pompeuze is tegelijkertijd een lust voor het oog voor de filmkijker.

Daarbij wordt Marie Antoinette heerlijk neergezet door Dunst. Marie Antoinette was nog een tiener toen ze trouwde. In het begin is ze dan ook te zien als een giechelend tienermeisje. Later wordt ze (ietwat) opstandig tegen alle protocollen, merkwaardige gebruiken en repatitieve handelingen, wat overigens door Coppola en Dunst knap wordt neergezet, want na twee keer het repertoire, dacht ik al: "O, mijn god, je zou dit toch elke dag zo moeten doen, wat een gedoe."
Dit keurige vertoon staat haaks op alle roddel en achterklap die in Versailles de ronde doet. Van buiten ziet het er allemaal keurig uit, maar achter deze facade roddelt de een nog harder dan de ander. Eenzelfde verschijnsel doet zich voor bij de seks (of liever: het gebrek aan seks) bij Louis XVI en Marie Antoinette. Er wordt met allerlei omwegen over gesproken (zogenaamd netjes), maar ondertussen bemoeit zo'n beetje iedereen zich ermee en wordt erover geroddeld bij het leven.

Verder vond ik Dunst gedurende de hele film ontzettend mooi om te zien, wat bij deze film belangrijk is. De film heeft veel kleur, is eigenlijk een zuurstokkleurig kostuumdrama en daar past Dunst perfect in. De ene jurk staat d'r nog mooier dan de andere, het ene kapsel is nog grootser dan het andere, maar ze blijft er mooi onder (letterlijk 'onder'). Dat überpompeuze bereikt zijn hoogtepunt in het zo'n beetje een half meter hoge haar van Marie Antoinette als de 'visagiste' (of zoiets) weer eens bezig is geweest, waarop zij vraagt: "It's not too much, is it?", waarop hij bijna verontwaardigd: "Oh, no!" roept. Geniaal! Iemand zei hier dat Kirstin Dunst geen Bill Murray is en dat wel zo zijn, toch denk ik niet dat hij een betere Marie Antoinette had neergezet (ok, misschien wat flauw), wat mij betreft is Dunst ideaal voor deze rol.

Dan nog de muziek. Die valt op. Ik had vanaf het begin en eigenlijk vanaf toen ik hoorde dat Coppola Marie Antoinette ging maken, niet het idee dat het een historisch verantwoorde film zou worden en dat was (wederom godzijdank) dan ook niet de bedoeling van Coppola. Misschien dat de Fransen erdoor beledigd zijn, waarschijnlijk heeft ze wat kostuumdramapuristen tegen de schenen geschopt, maar ik zie niet in waarom dat wel zou moeten zijn. Het bijzondere aan deze film is dat je 'm in elke tijd kan plaatsen, er worden emoties tentoongespreid die we (in ieder geval ik) niet zo snel zouden verbinden aan het Frankrijk van Louis XV en Louis XVI en aan Marie Antoinette, maar die hier geheel op hun plek zijn en juist aanvoelen. Het zijn universele en historische (in de zin van: in de historie ook aanwezig geweest) emoties. Dat er vervolgens muziek wordt gebruikt uit een andere tijd, maakt het alleen maar sterker en geeft aan dat het hier emoties en thema's van alle tijden betreft. Ik vond alle muziek goed bij de beelden passen. I Want Candy is een pure feesttrack en is bij een groot feest op het juiste adres, maar ook What Ever Happened? van de Strokes pas prima op dat moment in de film. Het houdt de boel erg levendig (en maakt het m.i. een beetje een anti-kostuumdrama). Maar wat mij betreft had Sofia Coppola meer aan geschiedvervalsing mogen doen. Dus niet alleen de muziek, ook qua beelden (dingen die niet in die tijd zouden moeten passen). De muziek had ook wel iets extremer gemogen, bijvoorbeeld door iets elektronisch in de film te gooien. Het had (nog) wat rebelser gemogen. Dat had de zaak helemaal interessant gemaakt. Dit is een van de twee kritiekpunten die ik heb op Marie Antoinette. Ter verdediging van de film, zeg ik erbij dat met (meer) waanzin, de film misschien teveel richting klucht zou zijn gegaan. Het andere kritiekpunt dat ik heb, is het einde. Het gaat niet echt ergens heen (figuurlijk, dan), zoals anderen al zeiden en dat is jammer. Dat zorgt ervoor dat ik niet de maximale score geef, maar 4,5 sterren.

Mooie recensie .

Ik zou bijna mijn nare voorgevoel over deze film aan de kant schuiven.

Omg heb de film gekeken, maar in een stukje als ze schoenen gaat passen zie je ALL STARS schoenen wtf !!!

Redelijke film, kan wel stukken beter, heb ook veel betere gezien. Grote troost dan Dunst er in speelt. Daarom van mij toch een 3.0

Is vanaf 20 maart al te huur bij Videoland!