Naboer (2005)

Omdat dat de insteek was van die regel. En ook al leest het zwaar gechargeerd, er zit wel wat in. Natuurlijk gaat het om de fantasiewereld van John, maar toch.

Niet echt mijn genre, dat psychologische thriller gedoe. Ik weet ook niet of het toeval is dat ik voor mezelf grotendeels al kon voorspellen hoe het ging eindigen, maar dat is dan ook een beetje de reden waarom dit subgenre me niet zo ligt. Voor mijn gevoel is het namelijk altijd hetzelfde liedje; op een zeker moment spelen een aantal scenes zich in iemands fantasie af en uiteindelijk ligt het probleem bij zichzelf. Tja...

Ik zoek het ook echt niet om in m'n hoofd te gaan backtracken zodat ieder puzzelstukje op zijn plaats valt. Een wirwar van scenes waardoor de fanatieke kijker op zoek naar naar een diepere laag en de film nog intelligent lijkt ook, zo komt het een beetje op me over. Ik persoonlijk krijg er koppijn van.

Gelukkig valt er toch nog wat te genieten. Zo is de aanloop en kennismaking met de zusjes spannend. Rare, ongemakkelijke gesprekken tussen sterk acterende personen, waarbij Joner er bovenuit springt. Audiovisueel is het ook zeker niet verkeerd. Voor de nauwe gangen en enorme hoeveelheid deuren werken verstikkend. Speelduur is verder ook prima.

Aardige thriller, die vooral een sterk en sfeervol begin kent, waarbij de passionele vrijpartij ook op een knappe manier gefilmd is. Visueel ziet het er bij vlagen best mooi uit en qua acteerwerk is het ook zeker niet slecht.

Het grootste probleem van Naboer is echter de clou, die de beetje geoefende kijker toch al wel snel door zal hebben. Ik had toch al vrij snel het vermoeden dat alles zich in zijn hoofd afspeelt, wat dus ook zo bleek te zijn. Dit punt nam uiteindelijk wel een hoop weg van de spanning, en de tweede helft werd er nogal voorspelbaar door.

Gelukkig heb ik me verder wel geamuseerd. Er zitten genoeg pluspunten in en de tijdsduur is ook best prettig. Er zat veel potentieel in, maar het komt er niet allemaal uit. Wat rest is een aardige, maar ietwat voorspelbare thriller.

3,0*

Sterke film, in tegenstelling tot Spetie wist ik dus helemaal niet hoe het zat. Ik ging blanco in de film dus wist niet wat te verwachten. Door het vage gedoe in het begin met die kast enzo en de rare buren die alles horen en geilen op bloed en pijn dacht ik zelfs dat het ala "let the right one in" richting een vampier achtige film ging

Heerlijke film die meteen sterk begint. De eerste ontmoeting met de buren voelt erg raar en ongemakkelijk aan. Het appartement van de buren is een ware doolhof dat goed meehelpt aan de claustrofobische setting. De locaties waren erg kil en somber in beeld gebracht. Er hangt een nare en duistere sfeer gedurende heel de film waardoor het verhaal blijft boeien tot het eind. De acteerprestaties zijn goed en ook visueel is Naboer in orde. Het verhaal is niet echt origineel te noemen maar ik heb wel een klein zwak voor films waarin realiteit en verbeelding door elkaar lopen.
Het enige minpunt is de voorspelbaarheid. Door de vele hints had ik al gauw door dat er iets niet in de haak was. Hierdoor viel de spanning wat weg. Desondanks heb ik me prima vermaakt.

4*

Venijnige thriller, nachtmerrie-achtig sfeertje. Acteerwerk prima! 3,5 ster.

Naboer is wat ik zal omschrijven als een seksuele nachtmerrie.
John word verlaten doordat hij fouten had gemaakt, en hij moet dat proberen te verwerken. Hij word dan gelokt door twee (aantrekkelijke) jonge vrouwen die wel erg geïnteresseerd zijn in John. Ze weten dat hij erg geniet van het pijn doen van vrouwen, alleen John schaamt voor deze gevoelens. Uiteindelijk blijkt alles een ware nachtmerrie te zijn, dat niet wilt stoppen.
Het is alleen een beetje te snel uitgepakt voor 75 minuten. Het verteld me alleen de vraag of Anne & Kim wel echt hebben bestaan, of gewoon een (seksuele) creatie waren van John zijn gedachten.

3,5*

Onverwacht een hele sterke film dit, goed acteerwerk, creepy sfeer tot een akelig einde.

De hoofdrolspeler vond ik ook sterk lijken op de zo keurige, schijnheilige Thijs van den Brink, waarschijnlijk hielp dat ook wel mee..

Een aanloop van 45 minuten in een film van 75 minuten is echt veel te lang en zelfs de betere tweede helft is eigenlijk ook wel enigszins bekende stof.
Schijnbaar bedoeld als een tribute aan Polanski en dan kunnen we het al wel raden: Repulsion en Le Locataire.
Opvallende sexscene en mooi einde, verder is het allemaal niet zo overtuigend.

Ik ben niet vaak onder de indruk van psychologische thrillers en ook deze film weet me niet te bekoren. Het acteerwerk ziet er goed uit en het decor mag er wezen, al vind ik de flat voor Zweedse begrippen echt gigantisch. Een doorsnee appartementje is namelijk zo groot als de woonkamer in Naboer. Niet dat het minpunten kost overigens.

Het gaat me er verder ook niet om of je de twist zag aankomen. Op den duur heb je genoeg van dit soort films gezien om te weten waar het gaat eindigen. Dat had ik hier ook wel een beetje. Uiteindelijk vind ik dat de makers een beetje om de feiten heen willen draaien. Dat gevoel krijg ik althans. De seksscene vond ik nou ook niet echt daverend. Dat is een ding wat ze nou net hier in Nederland in uitblinken. Dit zag er vrij preuts uit. Nee, ik vind het allemaal een beetje zozo.

Sterke thriller.

De film mag dan enkele platgewalste paden betreden, nochtans is de uitvoering gewoon best goed. Begint vooral lekker mysterieus, best sfeervol ook, voornamelijk de soundtrack levert een flinke bijdrage. Visueel is het niet helemaal je van het, al is de setting zelf wel tamelijk beklemmend, wat de film al aardig wat cachet meegeeft.

Het hele plot is zoals eerder gezegd verre van origineel. Zo halverwege de film borrelt er al een zeker vermoeden op, en wanneer het zaakje vervolgens uit de doeken wordt gedaan komt de clou nou niet bepaald aan als een wereldshock. Verder niet heel erg of zo, want voor de rest dus genoeg te genieten in dit filmpje.

Qua sfeer meer dan in orde, paar creepy scenes, en een perfecte speelduur waardoor de film allesbehalve verveelt. Geen cinema om van je stoel te lazeren, maar wel gewoon een prima film dus. Bescheiden 3,5*.

Het begint sterk, maar wordt daarna voorspelbaar. Blijft wel spannend allemaal.

Aaneengebroddelde fantasieen van een vent die zijn vrouw heeft vermoord, en de schuld geeft aan niet bestaande buren, die met gipsplaten, van hun appartement als hobby een doolhof hebben gemaakt.
Wat voor -,istme -, chose -,patie of afwijking hij ook maar heeft, die vrouw en d'r vriend zijn er mooi klaar mee.

Ik vond er nie echt veel aan.

Goeie film waarin een man wiens relatie recent beëindigd is, verleidt wordt door zijn buurmeisje. Een psychologische horrorfilm met een vrij beklemmende sfeer. Alhoewel de ontknoping niet de meest verrassende is, blijft de film wel redelijk spannend (ook vanwege de korte speelduur). Verder nog een bijzondere seks-scene. Een kleine 3.5 sterren.

Film een paar jaar geleden gezien en vond het toen een rommelpotje, dat geen voldoende kreeg. Heb hem nog eens bekeken, en snapte waarom ik hem zo laag had gewaardeerd. De eerste drie kwartier zijn prima: spannend, beklemmend, mysterieus en sexy. Die zusjes doen het lekker en met die Julia Schacht is natuurlijk niks mis. Jeempie, wat een tieten...

In het laatste half uur vliegt het verhaal alle kanten op en valt er geen touw meer aan vast te knopen. Ik snap wel wat ik verwacht word te denken, maar ik hou niet zo van dit soort constructies als ze niet minutieus vanaf het begin zijn voorbereid. En dat is hier absoluut niet het geval. Dus een ongeloofwaardig plot. Dus maar twee sterretjes. Oké, nog een half sterretje erbij voor de tits van Julia. Voor liefhebbers van het genre, probeer Die Frau hinter der Wand eens, een vergelijkbaar verhaal en even sexy, maar dat niet uit de bocht vliegt.

Heerlijk minimalistisch Noorse film die heel bevreemdend en naar uitpakt maar nergens vals of geforceerd aandoet. Het lijkt een psychologisch verhaal over een man die niet het dominante gedeelte is binnen een seksuele relatie en door die frustratie, en wanneer ze hem uiteindelijk zelfs verlaat voor een andere man, tot geweld neigt. Visueel allemaal simpel, maar erg effectief in haar eenvoud. Creepy, bevreemdend. Heel apart sfeertje, ik heb hier ontzettend van genoten.

Ik heb deze film eens 5 sterren gegeven en net nog eens de trailer bekeken , maar het zegt me niks meer ...raar , binnenkort toch nog eens herkijken ?

Misschien had ik wat te hogen verwachtingen maar helaas wist het mij allemaal niet zo te boeien.

Gelukkig is de speelduur niet al te lang dus keek het wel vlot weg.

Maar qua verhaal vond ik het niet zo bijzonder waar ik juist veel van had verwacht.

2,0*

Vermakelijk, deze seksueel geladen psychologische thriller. Grappig om Kristoffer Joner hier als jonge ongemakkelijke gast te zien na eerst Bølgen (2015) en zijn sequel te hebben gezien.

Heerlijke en inderdaad "kleine" (qua tijd) film die de kijker(s) weet te bekoren. De hoofdrol wordt gespeeld door Kristoffer Joner die bekend is door zijn rollen in o.a.: Bølgen (2015), Mission: Impossible - Fallout (2018) en The Revenant (2015)

John maakt langzamerhand kennis met zijn lieve en schone buurmeisjes die op hem uit zijn, voornamelijk door lust. Ondanks de geheimzinnige en naargeestige ruimte waarin zij wonen, blijft hij uit op contact en mannen kennende is dat niet zo zeer om een zwaar ding te verplaatsen, zoals het ene zusje in het begin vraagt maar om zijn lichamelijke conditie op peil te houden d.m.v. de seks met de dames.

Als je ervan houdt is het een pracht van een film en van ons krijgt deze een ruime 7!

Kristoffer Joner (Kompani Orheim (2012), Bølgen (2015)) speelt de rol van John, een alleenstaande man, die onlangs is verlaten door zijn vriendin. Hij rouwt en is niet zichzelf. Joner speelt de rol fantastisch. In het begin van de film draagt hij een aangeslagen en wanhopige stemming uit en is sympathie zijn deel. In de loop van de film speelt hij heel subtiel met andere stemmingen en is sympathie niet meer het eerste woord dat opkomt als je hem gadeslaat. Ja, goeie acteur.

Regisseur Pål Sletaune laat in het midden waarom de relatie van zijn hoofdpersonage werd verbroken. De kijker heeft alleen het perspectief van John als richtsnoer. John die in bezit is van karaktertrekjes die niet allemaal even aangenaam zijn en te maken heeft met een instabiele geestelijke gezondheid, geeft zijn troebele visie op de breuk. Zo heeft de kijker in ieder geval een houvast. Zo’n moment van houvast duurt overigens nooit lang. Nieuwe ontwikkelingen en raadsels doemen om de haverklap op en laten de toeschouwer in hernieuwde verwarring achter en dwingen hem zodoende om constant een nieuw houvast te ontwikkelen.

Het naastgelegen appartement waarin twee excentrieke en veeleisende zussen wonen, speelt een sleutelrol in John’s verwerking van zijn scheiding en in zijn gevecht om zijn geestelijke stabiliteit te bewaren. Het appartement is een ondoordringbare wirwar van kamers en gangen met daarin personen die van kamer naar kamer fladderen en zich ongrijpbaar gedragen. Elke kamer biedt nieuwe raadsels en nieuwe uitdagingen. De monotone gelige lichtinval en de onverzorgde staat van het appartement zorgen voor een onsmakelijk gevoel. Een zoektocht naar innerlijk fundament valt onder deze chaotische omstandigheden niet mee.

Ok. Zo’n film is het dus. Warrig. Wat er daadwerkelijk aan de hand is onder die vergaarbak van raadselachtige indrukken, woelige belevenissen en metafysische gebeurtenissen, maar blijft tot het einde van de film onzeker. De bedoeling van dit verstrikte concept blijkt aan het einde van de film en is eigenlijk verbazingwekkend simpel. Het is bijna teleurstellend om al die boeiende turbulentie te zien eindigen in eenvoud. Het voelt bijna platvloers.

Naboer is een geraffineerde film die strak op het hoofdpersonage zit, dat kampt met wisselingen in stemming en in perceptie. Liefdesverdriet, begeerte, onzekerheid, teleurstelling, kille ernst, vertwijfeling en schizofrenie wisselen elkaar onregelmatig af en geven de toeschouwer weinig rust om uit te vinden wat de betekenis van alles is. Die rust is er gewoon niet. Die logica is er niet. Tussentijdse interpretaies van gebeurtenissen vormen een houvast en zijn bijzonder leuk om te doen, maar zijn grotendeels kansloos. Pas aan het eind worden de gaten definitief gevuld.

Geniet dus vooral van het dynamische camerawerk, van de duistere sfeer, van de prachtsetting, van het acteerwerk en van de vele verrassende momenten.

Inzichtelijke buren

Ik weet nog goed dat ik Naboer de eerste keer zag ten tijde van zijn release jaar, als onderdeel van het Mr. horror presents DVD-label. Destijds maakte het verhaal een diepe indruk op mij maar dit was dan ook meteen het enige wat mij bijgebleven was. Ik was Naboer compleet vergeten, totdat ik hem opeens voorbij zag komen op Netflix als een van de Scandinavische titels die aan het aanbod toegevoegd werden. Meer van deze titels zagen er veelbelovend uit, maar ik besloot te beginnen met een herziening. Maar helaas, zoals wel vaker het geval is met herzieningen die je vele jaren later terugziet, was deze weliswaar unieke productie, minder hoogstaand dan ik in mijn gedachten had.

Pakweg 15 jaar later ging de ontknoping veel minder diep dan ik verwacht had en was deze vrij rechttoe rechtaan. En hoewel ik aanvankelijk wederom in het duister tastte had ik de ontknoping eerder door dan dat deze uit de doeken gedaan werd. Hoewel het verhaal nog steeds uniek is en ik bij het begin nog geen idee had welke kant het verhaal uit zou gaan, had de uiteindelijke plottwist een minder grote impact dan dat deze in het verleden op mij had. Het is nog steeds een aanrader, al is het alleen al vanwege de taal en het feit dat dit om een niet Amerikaanse productie draait. Mits je hier zonder al te hoge verwachtingen instapt.

3,0*

Goede film, maar zeer slecht in elkaar gezet.
Had geen idee waar de film ook over ging toen ik deze starte, maar het bleef ook onduidelijk wat nou wel / niet echt was. Wie waren er nou fictief, wie waren er wel/niet dood ?

Ook de woning in een (oud vervallen ) appartement leek wel een enorm doolhof.
Zo groot met zoveel kamers, deuren en gangen ?. Het leek wel groter dan het hele gebouw zelf.

Lijkt wel een wat jonge versie van Thijs van den Brink op die poster!

Gezien de plot verwacht ik dan Knevelseks.

Ik vond Naboer best wel een aardige thriller. De soundtrack deed me zo nu en dan aan Basic Instinct denken. Maar ik had nog nooit van deze film gehoord.

Naboer is een bevreemdende film over een man wiens relatie net op de klippen is gelopen. Hij loopt er wat verweesd bij en moet duidelijk de relatiebreuk nog verwerken. De omstandigheden van de breuk zijn raadselachtig en die raadselachtigheid wordt doorgetrokken naar de rest van het plot.

Het appartement is een grauw geelbruin doolhof van kamertjes en gangen. Qua oriëntatie was ik niet altijd even mee. De buurmeisjes kwamen en gaan en hun vreemde gedrag straalde af op de film. Mysterie en geweld doen hun intrede en al snel wordt duidelijk dat er iets eigenaardigs aan de hand is.

De clue is niet geheel verrassend, maar hakt er toch op in. De film is erg sfeervol en indringend. Paranoïa is nooit ver weg. Prima acteer- en camerawerk. Niet slecht!

Film begint sterk, maar wordt al snel vaag en als kijker ('geoefende kijker' las ik hierboven, een rake typering) heb je al snel door hoe de vork in de steel zit. De film weet nergens te verrassen, maar wordt ook niet meer spannend. En weet uiteindelijk niet meer te boeien. Jammer, want visueel en qua sfeer kan het wel, dat bleek wel in het begin. Ook heel behoorlijk geacteerd. Maar uiteindelijke overheerste het vreemde dat echter nooit een nachtmerrie werd maar gewoon vreemd bleef. 2,0*.

De eerste helft is beter dan de tweede, maar het verveelt zeker niet om iemand door een kafkaesk appartement te zien dwalen.