The Wind That Shakes the Barley (2006)

Ook geselecteerd voor de hoofdcompetitie in Cannes 2006

en de winnaar van

Beste Film Cannes Filmfestival 2006

Al bekend dan? Zo dan verrassend zijn...

Yep, op het nieuws zag je kort de uitreiking. Ik las de laatste tijd voornamelijk lovende recensies over Volver en met name Babel. Deze film is dan toch zeker een verrassing met name omdat de recensies en berichten vanuit Cannes deze film nauwelijks hebben getipt als een mogelijke winnaar.

Film > Festivals en awards > Cannes

2 minuten later, maar het komt op hetzelfde neer, hehe.

Erg laag cijfer op IMDb...

Nogal sterk beinvloed door IMDB's rekenmethodes die films met weinig stemmen nogal benadelen. En door vrijwel alleen maar extreem stemmende gebruikers. Zegt heel erg weinig nog. IMDB neem ik bij nieuwe films al tijden niet meer serieus als er minder dan 1000 stemmen staan.

Ja, inderdaad, dat is helaas niet meer serieus te nemen

Gewoon even op de sterretjes klikken en dan zie je het 'echte' gemiddelde staan. Een mooie 7,5 dus voor deze film.

Nu niet meer...!

Een echte "female" film, aan de waarderingen te zien.

Ik ben heel benieuwd.

Afgelopen zaterdag in de voorpremière gezien. De film begint met de onderdrukking van de Black and Tans, de Britse troepen, die het leven van de Ieren zuur maken. Teddy O'Connor is hoofd van een verzetsgroepering, die bestaat uit boeren en arbeiders uit zijn dorpje.

We zien hoe de beweging de Britten probeert te overvallen, te ontwapenen en te doden. We zien ook de represailles die volgen, de vernederingen waaraan de Ieren vervolgens weer bloot komen te staan. Ik vond het bijvoorbeeld erg indrukwekkend om de machteloosheid te zien van de Ieren, die zonder munitie alleen maar konden toekijken hoe hun ouders en vriendinnen werden mishandeld.

Maar we zien ook de keerzijde van de medaille, zoals het pijnlijke offer van Damiens vriend Chris, omdat hij de rebellen verraden heeft. De waanzin van de oorlog, die als rechtvaardiging van iedere handeling wordt gebracht. De professionalisering van de verzetsbeweging, uitmondend in de IRA.

Na de ondertekening van het Anglo-Iers verdrag in 1921, waarbij Ulster Brits bleef, ontstond er een scheuring in Sinn Féin. De oorlog tegen de Britten transformeert in een burgeroorlog. Dit zien we ook terug in de film, specifiek tussen de broers Damien en Teddy.

Loach en Laverty drukken hun kijkers in het verhaal, met nogal expliciete scènes (af en toe ging er een golf van verontwaardiging door de zaal, een persoon liep na een half uur weg). Tegelijkertijd wijzen ze je op de zinloosheid en de verschrikkingen van oorlog, met als (anti-)climax de broedermoord van Teddy.

Zeer indrukwekkende film, goed geacteerd. Wat mij betreft een terechte winnaar van de Gouden Palm!

Mooie film. 4*.

Goed acteerwerk, meeslepend verteld en ontroerend einde.

Ik vond wel dat er wat dingen in zaten die beter konden, maar dat is altijd zo. Ook was het einde voor mij iets te abrupt, maar goed, over het algemeen een mooi verteld en goed verzorgd verhaal over Ierland, vier sterretjes.

Ellendig laag gemiddelde door die paar die even voor de lol flink wat 0,5 geven

Indrukwekkende film over het ontstaan en radicaliseren van het Ierse verzet. Engelsman Loach geeft geen fraai portret van het verleden van zijn land. Erg overtuigend geacteerd. 4*

@Thomzi50

Erg vervelend ja. Zeg dan in heldere woorden waarom je 0,5* geeft, maar dat zal ook wel het grote probleem zijn.

Tja, kom ik aan. Ik heb de film zondag bekeken, en, in tegenstelling tot wat ik overal hoor, vind ik 'm niet zo geweldig...

Wel goed in beeld gebracht, hoe een oorlog met een algemene tegenstander ineens een burgeroorlog wordt. (eigenlijk blijft dat steeds actueel, helaas...).

Wat ik minder vond, damian kiest wmt "plotseling" om mee te doen in de strijd, en gaat dan ook veel verder dan ik bij zijn karakter vind passen. Groepsdruk? En, er wordt gevochten, maar, totdat het een burgeroorlog wordt, is mij niet duidelijk waarom dan. De machteloosheid om elkaar te beschermen is wel weer heel goed.

Mhm, heb 'm net 2 sterren gegeven(ook omdat ik de beeldkwaliteit niet zo geweldig vond, was een beetje wazig of niet scherp), misschien wordt dit nog een beetje verhoogd komende week. wel een film die even moet "sudderen".

The Wind That Shakes the Barley

Ik volgde het filmfestival van Cannes dit jaar voor het eerst zo geïnteresseerd, omdat dit laatste jaar ik pas echt een filmfanaat ben geworden.

Deze film won. Dus deze film moest ik zien. Toen ik meer over deze film gelezen had wilde ik de film helemaal graag zien. Dit komt door mijn interesse voor geschiedenis en ook voor Ierland. Het ontstaan van de I.R.A. is dus verschrikkelijk belangrijk.

De film is erg emotioneel. De film deed me veel. Ik werd meegesleept in het verhaal en de tijd vloog om. Het eind is hart verscheurend.

Deze film is zo goed omdat het een perfecte combinatie is van emotie en een boodschap. Als je de film bekijkt dan wordt je meegesleept, loop je daarna de bios uit dan denk je na over de inhoud.

Een ander gegeven wat de film mooi maakt is het patriottisme van de Ieren. De principes het geloof en de vaderlandsliefde. Zeg maar alles waar het in Nederland aan ontbreekt.

5/5

nr. 3 in mijn top 10

Harde grauwe en realistische vertelling over het onstaan van de IRA en het verval tot een bloederige burgeroorlog. Met een eenvoudige vertelling (Het hele conflict wordt teruggebracht tot een gropeje vrienden in een klein dorp.) laat Loach zien hoe een snel explosieve situatie kan escaleren en hoe ideeen dodelijker kunnen zijn dan wapens.

Hartverscheurend is zwak uit gedrukt. Dikke 4 a krappe 4,5 *

Gisteravond gezien in Louis Hartlooper.

Wat een geweld(ad)ige film. Hij greep me meteen bij de keel, en na afloop duurde het nog een tijdje voor ik weer gewoon kon ademhalen. Zeer indrukwekkend.

Als ik van tevoren had geweten dat het zo heftig was geweest was ik misschien niet eens gegaan. Ineens lijkt Schindler's list een lichte film.

Ik kan dan ook begrijpen dat sommigen hele lage scores voor deze film geven, ik denk dat het voor hen gewoon te heftig was, te hard binnenkwam. Daarom liepen ook mensen weg uit de zaal. Als je harde en pijnlijke realiteit liever niet onder ogen ziet, ga dan maar niet kijken. De rauwe realiteit deed me denken aan Idi e Smotri (Come and See).

Maar toch, wat een beauty. Hoe goede vrienden door iets moediger of iets laffer te zijn uit elkaar groeien, of (en dat is nog confronterender) door gewoon te gaan staan voor waar ze zelf in geloven.

Niets is zwart/wit, ik kreeg ineens veel sympathie voor de IRA, in ieder geval voor waar ze toen voor stonden.

Hartverscheurend mooie film, maar ik wil hem voorlopig niet meer zien. 4,5*

Hoe ver kun je er naast zitten

Da's niet mijn mening, maar de stem-waarderingen qua geslacht, wellicht "destijds", op IMDB. Ga er ook niet van uit dat Ken Loach, van wie ik inmiddels meer films gezien heb, daartoe in staat is

Het is inderdaad een goed gemaakte film over een interessant onderwerp, maar ik kan niet zeggen dat de film me naar de keel gevlogen is of zoiets. Daarvoor vond ik hem iets te zakelijk. Daarbij kon ik niet alles even goed volgen; ik ben niet heel erg bekend met het conflict. Maar er zitten zeker een aantal sterke scènes bij, waarvan sommige ook aangrijpend. Maar misschien heeft Loach hier iets teveel in een film willen stoppen.

Nipte 3,5*

Kan iemand mij vertellen wat er gebeurde voordat de Engelsen het dorp binnenkwamen en Michaeil (broertje van Sinead) vermoorden? (ik heb het begin gemist)

Ik vond amusementswaarde ver te zoeken in deze film, daarentegen het taaltje en veel acteerwerk goed en mooi, dat is dan ook mijn enige drijfveer voor de 3 sterren die ik geef. De tijdsduur werkt ook al niet mee, hij duurt 'maar' 127 minuten maar voor mijn gevoel leken het er drie.

Ik denk dat dit gewoon nog even moet berusten, het achterliggend verhaal is natuurlijk wel indrukwekkend.

Ik vraag me af wat jullie allemaal van deze film zouden vinden als het pure fictie was. Want volgens mij zat het indrukwekkende voornamelijk in het feit dat die oorlog echt gebeurd is. Ik wist eigenlijk niks van deze oorlog en schrok er echt weer van hoe wreed mensen met elkaar om kunnen gaan.

Maar ik ben een van de mensen die de zaal uit zijn gelopen. Wel pas na ongeveer anderhalf uur, omdat ik het zwak van mezelf vond om weg te lopen voor beelden die andere mensen echt mee hebben moeten maken. Maar ik kon er gewoon echt niet naar kijken. Er gebeurde werkelijk NIKS leuks in deze film en ik moest regelmatig mijn ogen en oren dichtdoen. Ik heb wel gehoord hoe hij afliep want degene met wie ik naar de film was is wel blijven zitten.

Ik vond het dus geen slechte film, maar wat mij betreft te veel ellende achter elkaar. Bijvoorbeeld Dancer in the dark is ook heel veel ellende, maar de prachtige, dromerige nummers tussendoor maakten dat ik er toch niet helemaal ongelukkig van werd. Maar in deze film was geen enkele compensatie.

En ik denk dus dat de mensen die hem zo goed vinden, dat deels vinden doordat er zo indringend wordt verteld wat er in de werkelijkheid is gebeurd. Maar als film op zich? Nou ja, je moet ervan houden denk ik.

Wat een ontzettend indrukwekkende film zeg! En eens een keer een film over een heel andere oorlog, waar ik niet zo veel van wist. Jammer dat het weer eens voor het grote publiek 'verscholen' blijft omdat het alleen in de erkende filmhuizen draait. IJzerstrek geacteerd en mede daarom 4,5 sterren

Direct met de deur in huis: "The Wind That Shakes the Barley" is de zoveelste artistieke mislukking van 2006; na Sofia Coppola, Pedro Almodovar, Michael Mann, Peter Greengrass en vul het lijstje maar aan, slaat ook Ken Loach de bal gedeeltelijk mis in een groots opgezette prent. Op de acteerprestaties valt geen spat af te dingen, sommige scènes grijpen de kijker daadwerkelijk bij het nekvel en de laatste minuten zijn hartverscheurend, maar op evenveel momenten vervalt "The Wind That Shakes the Barley" in een vrij eenzijdig portret van de revolutionair met scènes die allemaal een beetje op elkaar lijken. Veel goede intenties in 2006, maar nog veel meer net-niet-prenten. Verre van slecht, bij tijd en wijlen uiterst meeslepend, maar bijzonder onevenwichtig. Welke grote cineast slaagt er wel in om in dit vervloekt jaar de verwachtingen eens volledig in te lossen? Oliver Stone? Woody Allen? Martin Scorsese? Brian DePalma? Ridley Scott? 3.5* voor een maar deels beklijvende Loach.

Couldn't agree more. Eveneens 3.5*