The Wind That Shakes the Barley (2006)

Tja, kom ik aan. Ik heb de film zondag bekeken, en, in tegenstelling tot wat ik overal hoor, vind ik 'm niet zo geweldig...

Wel goed in beeld gebracht, hoe een oorlog met een algemene tegenstander ineens een burgeroorlog wordt. (eigenlijk blijft dat steeds actueel, helaas...).

Wat ik minder vond, damian kiest wmt "plotseling" om mee te doen in de strijd, en gaat dan ook veel verder dan ik bij zijn karakter vind passen. Groepsdruk? En, er wordt gevochten, maar, totdat het een burgeroorlog wordt, is mij niet duidelijk waarom dan. De machteloosheid om elkaar te beschermen is wel weer heel goed.

Mhm, heb 'm net 2 sterren gegeven(ook omdat ik de beeldkwaliteit niet zo geweldig vond, was een beetje wazig of niet scherp), misschien wordt dit nog een beetje verhoogd komende week. wel een film die even moet "sudderen".

goede aangrijpende film, die aanzet tot denken en stilte. Ok, er gebeurt niks leuks in de film, maar ik denk dat dit vrij logisch aangezien het over oorlog gaat.

Aangenaam verrast over deze film, en te zien aan het aantal stemmen zijn toch nog niet zo heel veel 'm gaan bekijken. Zeker doen is de boodschap (als je tegen een stootje kan weliswaar)!!

Het gegeven van deze film is erg aardig. Het lijkt toch een soort vergeten stukje geschiedenis (buiten Groot-Brittannie althans), waar maar erg weinig over te horen of te lezen valt.

Loach weet ook goed de waanzin van zo'n conflict weer te geven en (dat kun je aan hem natuurlijk wel overlaten) feilloos de politieke achtergronden over te brengen, maar faalt toch op enkele belangrijke punten, zodat het nooit echt een topfilm wordt.

Zo zijn de machtsverhoudingen tussen de groepen waar op gefocust wordt niet bepaald helder weergegeven en (wat op de vorige pagina al geschreven werd) zijn de beweegredenen van de hoofdpersonages af en toe ook verre van duidelijk.

Loach gaf eerder al verwarring en onderling strijd gaf zo goed weer bij Land and Freedom, die handelde over de strijd tgeen het Facisme in Spanje van van tegen de Tweede Wereldoorlog. Diezelfde intense en bizarre situaties zijn hier ook zo indrukwekkend weergegeven.

Hoorde vele critici en andere klagen over de eenzijdige kijk van Loach. Dat heb ik nooit begrepen. Hij is nooit echt de man van een compromis sluiten, half-om-half. Hij koos duidelijk ervoor om de opkomst van de IRA en hun zijde te belichten.

Voor wie de oude Nrc nog heeft liggen waarin Loach geinterviewd werd over deze film, vooral nog eens nalezen. Zegt ie erg interessante dingen in.

4 sterren

Een erg indrukwekkende film, met een goede geschiedenisles voor mij, aangezien ik tot nu toe erg weinig wist van de Brits-Ierse oorlog.
Ik kan nog steeds de acties van de IRA niet goedkeuren, maar ik kan de beweegredenen nu wel begrijpen.

Een keiharde film waarvan het verhaal mij zeer aangreep, in tegenstelling tot het acteren, wat niet slecht was, maar evenmin briljant.

Ik vond het einde van de film erg bizar, als je je eigen broer laat executeren, en bovendien ook nog zelf het commando geeft, dat kan er bij mij echt niet in. Ik vind dat onbegrijpelijk, hoewel ik best wel geloof dat deze dingen gebeurd zijn. Er zijn tenslotte ook mensen die niets liever dan macht willen hebben. Iets wat ik ook nooit begrepen heb.

Twee uur is trouwens ook wel meer dan genoeg voor deze film, zeker met al dat geschreeuw en die martelingen vind ik het wel prettig als ik na twee uur even kan uitblazen.

Oei, flinke misser.

Had er namelijk veel meer van verwacht. Helaas was de film rommelig, onsamenhangend en af en toe slecht te volgen. Daarbij komt nog dat de personages erg oppervlakkig blijven, waardoor je nooit echt met ze meeleeft. Het verhaal weet eigenlijk niet de juiste weg te vinden, en je vraagt je aan het einde eigenlijk af wat de bedoeling nu was van deze film. Het einde was wel redelijk sterk, samen met nog een paar enkele scenes.

Jammer, 2* is het maximale wat ik kan geven.

Rauwe, realistische film over repressie, weerstand en uiteindelijk burgeroorlog in het Ierland van kort na WO I.

Ken Loach zet hier een terechte prijswinner neer. Sublieme camera, uitstekende teksten, knappe opbouw en een groepje acteurs die hun rol werkelijk zeer goed brengen.

Boeiend van het begin tot het einde.

Matige film. Boeiend thema, maar dat potentieel wordt niet altijd benut. Integendeel, de regie is nogal rommelig en bij vlagen nodeloos ingewikkeld waardoor het soms - maar zeker niet altijd - moeilijk is om te volgen. De hoofdpersonages worden genoeg uitgediept vind ik, maar er zijn zoveel nevenpersonages die moeilijk uit elkaar te houden zijn omdat ze altijd op de achtergrond blijven en naar mijn gevoel te weinig screentime krijgen. Een foutje van de regisseur mijns inziens, want hij doet wel moeite om de karakters bij het verhaal te betrekken, maar gaat hierin niet ver genoeg waardoor het des te verwarrender wordt.

Pluspunt aan deze film zijn de setting en de historische context die met veel gevoel voor sfeer worden gebracht. Het pessimistische einde - de film eindigt met dezelfde cynische noot als waarmee hij begonnen is - is eveneens erg sterk. Ik had sowieso ook het gevoel dat het interne conflict (tweede uur) veel meer focus kreeg dan het conflict met de Engelsen (eerste uur) dat maar wat leek voort te kabbelen zonder veel evolutie in het verhaal.

Kortom, een film met hoogtes en laagtes die net wat te rommelig is om als geschiedenisles te dienen, maar wel genoeg inzoomt op de individuele situaties waardoor je alsnog een goed beeld krijgt van de persoonlijke ellende tijdens dit conflict.

Leuke film.

Soms heel mooie scènes met goed camerawerk en acteerwerk. Maar even later kon ik net zo goed in slaap vallen. Het verhaal is opzcih wel mooi, maar niet helemaal waar ik van houd.

Best een aardige film die toch niet zo aangrijpend voor me is als gehoopt. Mooie setting en verhaal over conflicten en keuzes, maar het is een beetje flets. Op de een of andere manier begon het vele geschreeuw en de hulpeloze rol van de vrouwen me wat tegen te staan, ondanks dat het vast wel realistisch zal zijn.

Leuke film met een goed verhaal.

Acteerwerk is goed.

Schiet scenes zien er ook goed uit.

3,5 ster

De vuile Ierse oorlog. Zoals steeds in zijn films staat de gewone man centraal, en wat hij te verduren krijgt is vaak te hard voor woorden. Hij bracht me wel begrip bij voor de strijd van de Ierse republikeinen, voornamelijk arme mensen.

Wat minder gekend is, is dat Churchill één van de grote architecten was van dit conflict in zijn functie als "secretary of war". Ja, Churchill de grote held van de tweede wereldoorlog was de grote klootzak in het Ierse conflict. Het verdrag, een belangrijk keerpunt in de film, veranderde de oorlog van Ieren tegen britten naar Ieren tegen Ieren, en broeder tegen broeder. .

De strijd van de IRA kwam in het begin iets te geromantiseerd over in de eerste helft maar Loach wisselde van toon daarna en verhardde zijn kijk op die jonge idealistische strijders. Met enig cynisme stelt hij dat idealen vervagen naargelang de politieke verhoudingen veranderen. Dat is maar al te duidelijk nadat het Iers-Britse verdrag een feit werd . Dit is een drama die je toch wat dieper doet nadenken en die inzicht brengt over waarom dit conflict zo lang heeft aangesleept. Tip : best eens in een notedop een wiki entry lezen over deze periode in de Ierse geschiedenis. Het helpt wel om de film beter te volgen en te begrijpen.

Loachs films zijn altijd wel verhelderend, en doen me soms op een andere manier kijken naar bepaalde zaken.

Een van de mindere films van Ken Loach. Sociale drama's (Ae Fond Kiss, Sweet Sixteen, It's A Free World...) liggen deze regisseur duidelijk beter. Dat is vooral te zien in de gevechtsscenes, die enigszins onnatuurlijk en houterig gebracht worden. Niettemin nogal altijd de moeite van het bekijken waard.

Een oorlog waar ik weinig achtergrondkennis van heb en een politieke mening waar ik me niet echt in kan voelen. Als een blanco blad ben ik dus aan deze film begonnen, omdat het genre me wel aansprak en de meningen vrij positief waren. Je moet de film een kans geven om te kunnen oordelen, denk ik maar.

De film begint meteen aan de bron van de strijd tussen Ierland en Brittanië. Al mis ik wel de motivatie. Niet dat het helemaal vreemd is natuurlijk, voor dergelijke vetes kan ik evengoed in het eigen België kijken waar dan weer voor surrealistische acties wordt gekozen in plaats van de wapens op te nemen. Gelukkig maar! Wel duidelijk is natuurlijk het verzet van de burgers die Ierland willen afscheuren. Een beetje rondkijken en zoekend met omstuimige ideeën zonder een rechtlijnige groepering. Stilaan komt er wel meer structuur in.

De film zit wat met het zelfde en moet ook even zoeken om op gang te raken. Het interessantste stuk is het keerpunt in de film als het verzet overgaat in politiek en dat eigenlijk het verzet voor een deel verdeeld. Nu worden er lijnen getrokken en ligt er een nieuwe vraag op tafel: tot hoever gaan we en waar nemen we als IRA tevredenheid mee.

Daarna gaat het terug een beetje spoorloos helaas met een vrij houterig en ongeloofwaardig einde. Het is een logisch eind dat dit genre automatisch krijgt, maar dat is meteen ook de zwakte van het geheel. Geen verrassing, beetje emotieloos zelfs.

Het geheel is wel aangenaam om te zien, omdat het toch een beeld geeft van het IRA en de bijhorende burgeroorlog. Anderzijds ontbreekt het wel aan sterke karakters en zijn er teveel houterige personages aanwezig om de boel vlot te houden. Ik wil niet meteen de vinger wijzen naar Loach, maar films met minder personages (ik denk aan Ae fond kiss) gaan hem toch beter af.

Weer een knappe film van Ken Loach, over de Brits-Ierse oorlog, waarbij je al kan zien dat het al behoorlijk lang aan de gang is en toen en nu allemaal maar ellende heeft aangericht. Je kan het ook makkelijk vergelijken met de apartheid in Zuid Afrika. Of het nou een burgeroorlog is tussen 2 bevolkingen of rassen, ook al is de oorlog voorbij of het land bevrijd. De oorlog onder de mensen gaat nog steeds door.

En zo ook hier. Ieren die in hun eigen land onder druk leven omdat de Engelsen het willen overnemen. De Engelse Sqauds zijn op rooftocht, behandelen de Ierse vrouwen, mannen en kinderen als beesten en uiteindelijk gaan ze tot het uiterste. Sommige Ierse familie's hebben er genoeg van en slaan keihard terug, waaronder dus die familie waar het in deze film over gaat. Maar alsof dat zo makkelijk gaat? Ook al ben je familie of medeburger, als je je klep niet houd, om wat voor druk of reden dan ook, werd je door je eigen familie vermoord. Dus het was lang niet alleen de oorlog tegen de Britten. Ook het vertrouwen van de Ierse groepen ondermekaar was erg belangrijk.

Veder zijn de settings ook erg indrukwekkend. Erg grauw, kil, met andere woorden, het typische sfeer voor dit soort situaties. Ken Loach heeft er weer iets bijzonders van gemaakt. Het einde was niet om vrolijk van te worden overgens,

4,0*

Een goede drama/oorlog film...

Prima verhaal...

Tjonge wat een drama, vermoorden...

Prima acteerwerk...

Acteur Cillian Murphy speelt zeer goed...

Mooi omgeving, landschap...

Prima achtergrond geluid (Dolby Digital)...

Het is wel moeite waard...

'k Vond het geen misse film, al is dit eerder eentje om zo een keer te bekijken. Het onderwerp is redelijk boeiend, omdat 'k er eigenlijk niks over wist. De film mocht misschien wel iets korter. De acteerprestaties zijn ook goed.

Ondanks dat het onderwerp interessant is, vond ik de film zelf heel langdradig. Men had wat meer inhoud aan het verhaal kunnen geven en het wat sterker over laten komen. Bijvoorbeeld de gevechtsscenes duurden veel te lang, hadden geen meerwaarde en waren totaal niet spannend. Alleen de momenten hoe de Engelse soldaten de Ieren behandelden grepen me enigzins aan. Verder was het interessant om te zien hoe het leven in Ierland was rond 1920. Voor de rest was de film niet echt boeiend en eerder slaapverwekkend.

Deze film welke bij mij irritatie op. Meteen al in het begin, door het overdreven en nutteloze geweld van de Britten. Je moet kennelijk meteen een enorme hekel aan de Britten krijgen. Ook ziet de militaire actie er erg amateuristisch uit. Maar misschien is dat typisch voor die tijd. Gelukkig is de rest wel goed geacteerd en is het interessant om eens te zien hoe IRA ontstaan is. Dus toch nog 2.5 sterren

Vrij stevig verhaal, op het gebied van wat oorlog met mensen doet, met een redelijk hoog realiteitsgehalte voor wat betreft de verhouding begin vorig eeuw tussen (Noord) Ieren en Engelsen.

De door de film geregistreerde armoede in Ierland en de gefilmde Ierse natuur (inclusief mistpartijen), versterken de kracht van deze film.

Dat is zeker niet het geval. Gelet op de historische oorlogssituatie, kan dergelijk geweld worden verwacht. Wie verder kennis neemt van de Engelse geschiedenis, schrikt van de wijze waarop ze in het verleden alleen al op hun eigen eilanden met Ieren, Schotten of the Welsh zijn omgegaan.

De hele korte verwijzing in de film naar "the Boers" uit de boerenoorlogen geeft ook te denken (een opmerking van een Ierse acteur in deze film dat ze de zelfde behandeling kunnen verwachten). Het is niet omdat de Engelsen onze geallieerden waren in de tweede wereldoorlog, dat ze daardoor in eerdere situaties schone handen hadden. De film roept bij mij geen hekel aan Engelsen op, het gaat tenslotte om een weergave van een historische situatie.

Overigens heeft zelfs Nederland geen volledig schone handen in de Ierse kwestie.

Poeh! Wederom een onderbelicht stuk geschiedenis gezien, wat akelig recent en dichtbij is. In Ierland woedt een strijd om onafhankelijk te raken van de Britten. Ze worden in deze film als een stel sadistische nazi's afgeschilderd. Misschien lichtelijk over the top met die griezelige marteling in die gevangenis, aan de andere kant gebeuren dit soort praktijken nog steeds (Guantanomo Bay bijvoorbeeld). Oorlog doet nou eenmaal rare dingen met mensen/groepen.

Twee broers strdijen eerst tezamen tegen de Britten met heldhaftige acties, maar nadat een verdrag is getekend waarbij de Ieren het meer voor het zeggen hebben, gaat dat voor Cillian Murphy niet ver genoeg en ontstaat er tweespalt tussen hen. De motivering van beiden vond ik niet heel helder, interessant is wel hoe beide partijen tegenover elkaar staan en er een nieuw conflict ontstaat.

The wind that shakes the barley vertelt het verhaal over de Ierse onafhankelijkheidsstrijd in de jaren 20. De film doet me in dat opzicht denken aan Jimmy’s hall dat pas enkele jaren geleden verscheen. Ietwat verrassend bekroond met de Gouden Palm in Cannes vóór Almodovars Volver en Babel van Inarritu. Jammer dat ik de film (lees: de gebeurtenissen/ het verhaal) naar mijn aanvoelen te weinig naar waarde kan schatten omdat ik de politieke geschiedenis van Ierland en bij uitbreiding Noord-Ierland onvoldoende ken.

Desalniettemin levert Loach een mooi ingrijpend portret van de ongelijke strijd tussen de Zuidelijke boeren en de Britse overheersers. De Britse macht excellereert in het begin van de film wanneer een jonge Ier wordt doodgeslagen na een uit de hand gelopen gemeen. Later wordt het nog gortiger bij de folterscène waarbij mijn vingers begonnen te jeuken uit ongemak.

Loach schetst een beeld zoals je dat mag verwachten van een harde bittere burgeroorlog. Ruw en negatief, haast niets ontziend, ieder overuigd van zijn eigen gelijk. Loach lijkt de kant te kiezen van de Ieren en de Britten worden eendimensionaal als slecht uitgebeeld. Maar hij laat wel niet na om de harde strijd vanuit Ierse zijde te belichten. Het is niet zómaar “de goeden tegen de slechten”. Een mooie rol overigens van Cillian Murphy die mooi gestalte geeft aan de idealist Damien.

The wind that shakes the barley schets het begin van Engels Ierse onafhankelijksoorlog en laat er geen gras over groeien. Vrij snel wordt de toon gezet qua haat, verachting en geweld richting elkaar. De film begint in die zin sfeervol en al snel struikel je van het ene geweldincident in de andere, een koers die op een gegeven moment te lang gehanteerd wordt zonder de diepte in te gaan met de karakters.

De film verzand daarna te veel in karakters die niet uitgediept worden en niet heel erg boeien, en de ene actie na de andere met een hoop hysterisch geschreeuw. Iets dat in de beginfase nog goed doet maar op een gegeven moment tegen staat. De omslag naar een meer politieke inslag en de problematiek rond de eigen mensen die meer controle uitoefen en zich niet anders gedragen dan de Engelsen, komen te laat om de film nog boeiend te maken en iets extra's te geven. Al met al niet boeiend genoeg op de lange termijn en niet wat ik er van gehoopt had.

Prima film ging ervandoor met de Gouden Palm wat destijds toch wel een verrassing mocht heten. The Wind That Shakes the Barley heeft naast een mooie titel ook een aansprekend verhaal: de onderdrukten die in opstand komen tegen de onderdrukker is iets van alle tijden. Het is dan ook niet moeilijk sympathie te voelen voor de Ierse opstandelingen, zeker omdat hun Britse vijanden worden geportretteerd als bloeddorstig en wreed. Murphy speelt de held tegen wil en dank en dat doet hij wel aardig, al zal ik wel nooit een fan worden. Loach laat zijn acteurs graag hun gang gaan: als ze even niet uit hun woorden komen draait hij gewoon door- de een zal het amateuristisch noemen, de ander authentiek, ik vond het hier in elk geval geloofwaardig, met name als er politiek wordt besproken. De gevechtsscenes vond ik ook niet slecht gedaan.

Waar ik een beetje moeite mee had was Paddy's ommezwaai- al wordt het wel uitgelegd, het ging me na de opbouw iets te snel, zeker dat hij uiteindelijk zelf zijn broer laat executeren. Dat laatste ging er ook iets te ver over voor mij, het had niet de impact die gezocht werd. Maar dat heeft misschien ook te maken met mijn gebrekkige kennis over de Ierse Burgeroorlog.

Zowel qua thema als stijl trouwens erg lijkend op Land and Freedom, mijn favoriete Loach-film.

Een van de maar twee Gouden Palmwinnaars uit deze eeuw die ik niet had gezien. Een film over de Ierse onafhankelijkheidsstrijd n daarmee ook de diepste wortels van de IRA als een socialistische bevrijdingsbeweging waarvoor socialisme en bevrijding in die tijd zo onlosmakelijk met elkaar verbonden waren.

De eerste helft is goed, zij het wel wat oppervlakkig. We zien vooral boosmakende onderdrukking van de Britten en het is niet gek dat daar een reactie op komt, maar de film graaft niet echt veel dieper dan dat. De tweede helft is boeiender met de scheuring tussen de Ieren die het compromis wel accepteeerden en degene die dat niet deden en laat misschien wel een bijna onontkoombaar lot van dat soort bevrijdingsbewegingen zien. Is het accepteren van een compromis verraad aan de zaak of beter dan niks. Het is zeer duidelijk waar de sympathie van Loach (en die van mij, ook al voor deze film) ligt.

Al met al denk ik dat dit een compromissenwinnaar was. Hoewel ik niet eens zoveel Loach heb gezien is dit niet meteen het beste dat ik van hem ken. Geen meesterlijke film, wel gewoon goed.

De opkomst van het Ierse Republikeinse leger toen het In de jaren 1919 tot 1921 vocht in de Ierse Onafhankelijkheidsoorlog tegen de onderdrukkende Britse Black and Tans. Echter wordt het op zo verschrikkelijk droge manier en met een langzaam tempo, gebracht dat het moeilijk is om er twee uur naar te kijken. Het leek wel een semi-fictieve docudrama die er uit ziet als een aflevering van Downton Abbey. Het acteer- en regiewerk was niet noodzakelijk slecht, maar het voelde zo pijnlijk middelmatig aan dat geen enkele uitvoering er echt uitsprong. Ondanks dat erin de cast veel bekende gezichten waren te zien. De uitbeelding van de Britten...oef...die was erg en karikaturaal Waarom gedroegen de Engelsen zich alsof ze niets anders konden dan hersenloos schreeuwen. Om zo sympathie op probeerde te bouwen leek de film behoorlijk eenzijdig te maken. Er zijn een paar vuurwapengevechten maar die zijn zonder enige opwinding . Aan het einde van de film voelde ik me verveeld en teleurgesteld door het gebrek aan kracht in deze film. Sorry , maar ik vond deze film helemaal niet leuk.