La Roue (1923)

Voor een film met deze speelduur moet je altijd even goed gaan zitten. Ik kijk ze graag in een stuk, al zit dat hier qua speelduur wel op het randje, want vierenhalf uur is op zich best lang. Als de film goed is hoeft dat echter geen probleem te zijn en gelukkig is dat hier het geval.

Van Gance zag ik al eens Napoléon, die zelfs een nog langere speelduur heeft, maar die ik niet zo goed vind als La Roue. Ik zat vrij snel in de film. De eerste tien minuten zijn een waar spektakelstuk met voor die tijd sensationele actie, dat uitmondt in een groot treinongeluk.

Het melodramatische verhaal kent een goede opbouw en kent een paar leuke cameratrucjes, degelijk acteerwerk. Het grootste pluspunt is echter, dat Gance het continu boeiend weet te houden en er geen vals sentiment inzit, ondanks dat de dramatiek meer dan genoeg aanwezig is.

Voor de liefhebbers van stomme films een must see en eigenlijk geldt dit wel voor iedereen die in het medium film geïnteresseerd is. Een prima film, die erg vooruitstrevend was voor zijn tijd en na ruim 90 jaar nog altijd een zeer hoge kijkwaarde heeft.

4,0*

Ben iets minder enthousiast, maar ik had ook al wat moeite met J'Accuse van Gance. Het is alweer een hele tijd terug dat ik Napoleon gezien heb maar aangezien ik die destijds met 4 sterren heb bedeeld beviel die kennelijk beter. Het verhaal van La Roue is vrij eenvoudig en rechtvaardigt de lange speelduur niet. Als ik dan lees dat de originele film 7,5 uur zou duren vraag ik me af wat Gance wel niet bedacht had om dit melodrama tot zulke epische proporties te rekken. De oerversie is overigens vorig jaar vertoond en zou nog worden uitgebracht als deze bron klopt.

Ik ben vooralsnog niet ongelukkig de "korte" versie te hebben gezien. Er zijn maar 4 a 5 acteurs die een rol van betekenis hebben, en dan moet je wel mee kunnen gaan in hun tragiek. Dat lukte me maar half, mede omdat ik niet zo kapot was van Ivy Close in de rol van Norma. Séverin-Mars doet een Woody Allentje door verliefd te worden op zijn geadopteerde dochter en ook de broer heeft sterke gevoelens, en sociale isolatie is hun enige uitweg deze schande het hoofd te bieden. Die verandering van scenery deed La Roue wel goed, want ik raakte wel een beetje uitgekeken op de setting van het huis aan het spoor, de soms spectaculaire treinbeelden ten spijt.

Deel 2 begint veelbelovend, het eerste half uur van deel 2 vond ik het beste van de film met een spannende sequentie in de bergen. Daarna volgt feitelijk een epiloog van een dik uur, waarin vader en pleegdochter weer nader tot elkaar komen. Mooie shots, zeker van de dansende kring in de bergen, maar ik hou persoonlijk toch van iets minder lyrische cinema. Van Gance's drie grote films zijn minste naar mijn mening, toch zal ik het misschien niet kunnen laten de lange versie nog eens te bekijken mocht die kans zich voordoen. Wie weet zie ik dan wel het meesterwerk zoals La Roue toch vrij algemeen wordt beschouwd.