The Hunger (1983)

Life can be short, even for a vampire

The Hunger is een bescheiden meesterwerkje geworden en dat had ik nooit verwacht van een man als Tony Scott. Ridley's kleine broertje is een bekwaam regisseur, maar stijgt volgens mij zelden boven het gemiddelde niveau uit. Zijn eerste film is echter een schot in de roos en verdient voorlopig een plaats op het hoogste 'schavotje' (Domino nog niet gezien, maar enkele uiterst positieve reacties beloven alleszins veel goeds).

In The Hunger speelt Tony Scott in op onze angsten om te sterven (in mijn geval dan toch). Hij laat daarbij zin 'drukke' filmstijl grotendeels achterwege en opteert eerder voor een mysterieuze theatrale stijl (stijl deed me vaak terugdenken aan de Italiaanse horror). Daarnaast wordt de film naar analogie met de periode ondergedoopt in alles wat jaren '80 is, wat de film en personages nog excentrieker maakt. Resultaat: licht erotische horror en verrassend sexy Susan Sarandon.

Probeer toch ook even op de details te letten. Het meisje is een schoolvoorbeeld van onschuldigheid, maar de drang van John om te overleven wordt zo groot, dat ook zij eraan moet geloven ('dood om jonge leeftijd!').
In het geval van Miriam is de vraag of ze de wil nog heeft om haar eeuwige leven voort te zetten. Tenslotte is de keuze niet aan haar om te beslissen over leven en dood. Ze zit vast aan dit leven, getuige haar schreeuw, die klinkt als een 'eeuwige' echo.

David Bowie krijgt niet meteen de kans om te laten zien wat hij al dan niet in zijn mars heeft, maar zijn transformatie is misschien wel het meest indrukwekkende aan deze film.

4.5*

Vermakelijke donkere film met een aardig spelende David Bowie.

Ik had niet veel verwachtingen in deze film. Tony Scott staat niet echt bepaald bekend vanwege de inhoud, meer met blockbusters als Enemy of the state en Man on fire, waarmee het beste dan ook gezegd is. Zeer knap regiedebuut in een film die meer weg heeft van David Lynch light. Een vampierenfilm die echt doelt op de honger en de achterliggende passie. Bowie brengt het er niet slecht van af, maar vooral Deneuve en Sarandon acteren met veel overtuiging. En de sfeerzetting is ook wel meeslepend. Misschien geen echte topper, maar wel van genoten, en zeer verrassend filmpje van Tony Scott. Knap!

Nothing human loves forever

Ik had eigenlijk geen idee meer waarom ik The Hunger had opgenomen buiten dat het met Catherine Deneuve was, wat op zich al een reden genoeg is. Vaag meende ik me te herinneren dat er vampiers aan te pas komen maar ik begon dus bijna blanco aan de film.

Misschien had het niet zo slecht geweest als ik wat meer achtergrondinformatie had opgezocht want na de eerste minuten bleek al dat dit niet echt mijn soort films is. De openingsscène is tenenkrommend slecht en wordt ondersteund door al even slechte muziek. The Hunger deed me dan ook te hard denken aan de Argento films en voor mij is dat geen compliment. Toen ik op de openingscredits de naam van Tony Scott zag passeren kon ik me moeilijk voorstellen dat dit van dezelfde regisseur kon zijn als van het geweldige Man on Fire en True Romance, het is dan ook overbodig om te zeggen dat het goed is dat Scott nadien naar films met redelijk weinig inhoud is overgeschakeld (Domino, Deja Vu, ...) want met dit absurde vampierenverhaal kan niemand iets. De film hangt aaneen van de 'erotische' lesbische liefdesscènes en de effecten zijn vaak te slecht voor woorden. Het enige wat echt goed uit de verf komt is de langzame veroudering van John. Eigenlijk behoort het gedeelte betreffende John nog tot het interessantste deel van de film want eens die dood is zakt de film dieper en dieper weg in zijn eigen nonsens om uiteindelijk aan een climax te komen die dramatisch hoort te zijn maar waar ik me steendood bij verveelde.

Ik zei het daarjuist al, Catherine Deneuve was de enige reden om de film te zien en het breekt dan ook mijn hart haar hierin te zien. Ze ziet er weer even mooi uit als altijd maar ze kan de film simpelweg niet redden, hoewel ze wel haar best doet. Iemand die nog zijn best doet is Bowie. Van zijn muziek ken ik niet al te veel maar als acteur kan ik hem best wel appreciëren. Hier behoort hij met Deneuve tot het beste wat de film heeft te bieden. Dan de grootste ergernis aan de film, Susan Sarandon. Geen idee wat iedereen aan haar vindt maar ik vind het zo'n irritant mens. Als ik haar in een film zie weet ze die elke keer wel serieus te verkloten en zelfs hier slaagt ze daar wonderwel in. Als Scott nu eender welke andere actrice had gecast voor haar rol en zodoende iemand anders in de lesbische scènes met Deneuve had gehad dan had de film volgens mij zijn erotiek gehalte toch gehaald. Nu kreeg ik bij wijlen spontane braakneigingen... Iets waarvoor de film nog wel de moeite is, buiten dat het het regiedebuut van Scott is en de rollen van Deneuve en Bowie, is het piepkleine rolletje van een zeer jonge Willem Dafoe. Hij is te zien als één van de twee gasten die beginnen te zagen wanneer Sarandon aan het einde van de film aan het bellen is in een telefooncel.

Zonde maar dan echt zonde dat Catherine Deneuve hier haar goede naam mee te grabbel gooit. Het debuut van Scott heeft eens meer inhoud dan zijn latere films maar daar stopt het dan ook. Misschien leuk voor de fans van Bowie maar dat ben ik ook al niet dus schiet er niet veel interessants over. Tenzij je natuurlijk graag een naakte Susan Sarandon wilt zien maar daar pas ik voor.

1.5*

Eén van de meest kunstzinnige vampierenfilms die ik gezien heb, met Tony Scott die soms videoclip-technieken gebruikt en vooral veel wapperende gordijnen en sluiers waar hij doorheen kijkt. De stijl is donker, gevuld met veel schaduwen, bijna film noir. The Hunger raakt meer de onderliggende thema's van de vampierenfilm zoals onsterfelijkheid en de seksuele potentie van de vampier, en zondigt zich niet teveel aan clichés.

Voor Miriam is haar honger die naar bloed en naar gezelschap in haar eenzame bestaan. Voor haar slachtoffers is het een honger naar onsterfelijkheid. Bowie belichaamde goed de angst die hij beleefde toen hij na 200 jaar plots geconfronteerd werd met zijn lichamelijk verval. De erotiek komt er in de vorm van een lesbische aantrekkingskracht tussen Sarandon en Deneuve. Hoewel deze film een buitenbeentje is in Scotts filmografie, heeft hij net een beetje teveel overdreven met dat kunstzinnige waardoor de film erg ijzig en afstandelijk is. 3*

De tweede film van regisseur Tony Scott de man die we vooral kennen van vakkundige maar pretentieloze actie/thriller films. Echter deze film valt een beetje buiten de boot. Het is namelijk een interpretatie op het aloude vampieren thema. Zeker niet slecht gedaan! De actrices Catherine Deneuve en Susan Sarandon zien we in een paar licht erotische scenes. En David Bowie heeft een fenomenale rol. Direct aan het begin horen we Bauhaus met Bela Lugosi`s is dead en hiermee is gelijk de trend gezet voor het New Wave stijltje. Visueel zijn er een paar prachtige en heerlijke shots. Toch houd de film niet de gehele tijd zijn kwaliteit en spanning vast, echter is het wel leuk om deze film te zien.

"You said forever. Never ending. Do you remember?"

The Hunger had ik al langere tijd liggen om te bekijken. Het is een van de eerste films van Tony Scott en meteen is het een erg aparte film, zeker in vergelijking met de actiefilms die Scott later zou maken (al waren Man on Fire en Top Gun ook erg goed geschoten). In tegenstelling tot wat je zou verwachten is The Hunger alles behalve een standaard vampierenfilm.

John is al 500 jaar de partner van Miriam, een duizend jaar oude vampier. Samen betrekken ze een appartement in New York en doden zo nu en dan iemand om te overleven. Na eeuwen jong te zijn geweest begin John echter snel te verouderen en zoekt hij hulp bij een vrouwelijke onderzoeker die onderzoek doet naar het tegengaan van verandering. Maar dan krijgt Miriam een oogje op haar...

David Bowie heeft geen heel grote rol, maar speelde die wel erg goed. De verouderings effecten waren toendertijd al erg sterk en zelfs onder die dikke laag make-up weet Bowie nog emotie over te brengen. Verder waren Catherine Deneuve en Susan Sarandon ook sterk in hun rol.

De film geeft een erg frisse kijk op het vampierenthema, met dan vooral aandacht voor onsterfelijkheid en eeuwige jeugd. Indat opzicht deed de film me een beetje aan Highlander denken, al had die film veel meer flashbacks naar vergane tijde.

De cinematografie van de film is verzorgt door Stephen Goldblatt (Outland, Young Sherlock Holmes) en was naar mijn mening ijzersterk. Het kleurgebruik met grotendeels (volgensmij zelf volledig) natuurlijke lichtbronnen gaf de film een heerlijke sfeer die heel goed bij het karakter van de film past. De vele close-ups en experimentele editing maken de film ook bijzonder. Het kleurgebruik deed me bij vlagen denken aan Blade Runner van grote broer Ridley.

De film begint met een gast-optreden van de band Bauhaus maar heeft daarna eigenlijk grotendeels klassieke muziek als soundtrack. De muziek help de dramatische toon enorm en past uitstekend bij de beelden.

Alles bij elkaar vond ik The Hunger een erg bijzondere film. De tweede helft had weliswaar iets beter uitgewerkt gekund, maar ik vond het alles behalve tegenvallen. Een erg ondergewaardeerde film in Tony Scott's repertoire. Dat heeft er denk ik mee te maken dat mensen een vermakelijke standaard low-budget vampierenfilm verwachten met Bowie die een grotere rol heeft. Aanrader voor liefhebbers van de gebroeders Scott en mensen die een frisse vampierenfilm willen zien.

Een vampierfilm die voorbij gaat aan de klassieke kenmerken van een vampier zoals je die in film over vampiers zou verwachten. Geen scherpe hoektanden, zonneallergie en crucifixen. Wel de onverzadigbare honger naar bloed, het eeuwige leven en daaraan gerelateerd de angst voor lichamelijk verval en de angst voor eenzaamheid.

Geen film die focust op fysieke horror. Meer op sfeer en psychologische horror. De vampier en zijn gemoedstoestand worden door regisseur Tony Scott heel kunstzinnig gevangen. Ieder shot is een klein kunstwerkje dat met gebruikmaking van elementen als licht en donker, schaduw, kleur, fladderende witte duiven en wapperende gordijnen een mysterieuze, duistere en koele glans legt over de film.

Style over substance. De film praat voormamelijk in beelden. De kunstzinnige beelden gaan ten koste van de inkleuring van de personages. Veel achtergrond en diepte bezitten ze niet. Het draait om de beelden. Die vertellen het verhaal. Dat hoeven de personages middels het spuien van tekst of het verrichten van handelingen amper nog te doen. Prima hoor. Hun koude en bloedeloze aanwezigheid temidden van de aandachttrekkende beelden ziet er fraai uit en functioneert.

De film bestaat uit sfeervol gestileer. In dat kader is bijvoorbeeld het onophoudelijke gerook van sigaretten goed verklaarbaar. In bijna elke scène valt wel een stemmige nevelige rookpluim te ontwaren, die door het beeld sluiert. Koel, erotisch, somber, duister. Dat is tevens de sfeer die de film ademt. En, om helemaal geen twijfel te laten bestaan over de droefgeestige inborst van de film, is er nog de plechtige muziek van Delibes, Allegri, Schubert en Ravel om de emotionele lading van een scène te benadrukken.

Deneuve, Bowie en Sarandon zijn prima acteurs maar stellen zich hier in dienst van de stilering. Van hun acteertalent krijg je weinig te zien. Dat aanhoudende en vertragende gestileer is trouwens af en toe even doorbijten, maar zodra Deneuve in dit decor met teksten als „We're damned to Iive forever...with no reIease, no end“ op de proppen komt, krijgen de beelden opeens weer betekenis en is de ris aan stroperig langskomende kunstzinnigheid buitengewoon goed te consumeren.

Hmmm... apart. Toen ik de film zo'n twintig jaar geleden voor het eerst zag vond ik hem (volgens mijn toen geschreven filmkaartje) "bizar, niet erg goed", en ik kan hem nog steeds niet echt goed vinden, maar hij is ook niet zo slecht als hij volgens de commentaartrack van Tony Scott indertijd werd ontvangen, en onder die gedateerde beelden vol hoge broeken, opgeföhnde haren en broeierige rook zit best een interessant verhaal. En dan heb je nog drie zéér boeiende acteurs... Misschien is de film in de herinnering wel beter dan op het moment zelf, ik vind hem ook na twee keer in drie dagen kijken moeilijk te beoordelen en te waarderen. Nou vooruit, een minpuntje is dat ik na verloop van tijd wel een beetje genoeg krijg van al dat atonale gefiedel en die unheimische geluidjes op de geluidsband, en een heel duidelijk en zwaarwegend pluspunt is dat het verouderingsproces er behoorlijk goed uitziet, in tegenstelling tot de meeste andere voorbeelden daarvan, hoewel Blaylock op het einde feitelijk niet meer herkenbaar als Bowie is. Zijn aftakeling en zijn emotionele reactie daarop (en dan dus vooral zijn lichaamstaal) vormen voor mij het meest effectieve deel van de film.

Goeie film waarin de geliefde van een oude vampier niet meer lang te leven heeft. Niet direct goed, maar vooral mooi en bijzonder sfeervol (de hele aankleding, camerawerk, belichting, muziek en montage). Inhoudelijk stelt het dan ook niet al te veel voor en het is zeker geen standaard vampierenfilm. Goeie make-up bij David Bowie.

Uitzonderlijk.

Het gebeurt niet vaak dat ik een 80s film 4* geef (zeg maar bijna nooit), had hier dan ook zeer weinig van verwacht. Maar Scott kan best leuke films maken en ik zou graag z'n oeuvre ooit volledig willen wegstrepen, dus af en toe kijk ik een filmpje van hem. Nogal wat mensen kunnen daar niet echt bij, maar dit soort ontdekkingen geven ze ongelijk.

Vooral de editing (zowel visueel als de klankband) zorgen ervoor dat deze film nog steeds best fris en uniek aanvoelt. De intro geeft meteen weg wat je hiervan mag verwachten: een film die draait om de stilering, niet zozeer om het plot. Hoewel de herwerking van het klassieke vampieren gebeuren ook best wat heeft.

De oppoetsbeurt die deze film gekregen heeft helpt ongetwijfeld mee, maar verder ook gewoon een erg kundige film van Scott. Laat ook zien waar z'n mid 00s films vandaan komen, jammer dat hij daartussen zoveel magere commerciële werkjes gemaakt heeft.

4.0* en een uitgebreide review

Boeiende Scott.

Apart Hollywood debuut van een regisseur die hierna veel in de commerciële Hollywood hoek heeft rond gelopen.

Ik voelde best veel verwantschap met Blade Runner qua vibe en ook wel redelijk thematisch. Denk dat het Vampieren thema mij net want minder aanspreekt. Neemt niet weg dat de film anno 2020 toch prima overkomt qua sfeer. Enige wat de jaren 80tig echt verraad is het kapsel van Susan Sarandon en zijn die schokkerige slowmo's. Rest is erg mooi vormgegeven en het sfeertje blijft vooral standhouden. Nergens verzand de film in een andere toon of voert het plot de boventoon. Dat is fijn want het zou de sfeer weinig goed doen als de helft van de film over doktoren in een lab zouden gaan. Sarandon haar onderzoek dient vooral als een kapstok naar Deneuve en Bowie en geven nog een paar gave aap shots bij.

Jammer dat Scott niet nog een paar soortgelijke films heeft gemaakt hierna. Hoewel ik ook zijn Denzel periode best ok vond als je het over actieregisseurs hebt. Toch een puur op sfeer gemaakte horror film in de 00s had ik ook nog wel eens van hem willen zien...helaas.

3.5 sterren.

Het hele vampierthema is niet per se mijn ding, maar stilistisch is dit absoluut interessant. Knappe combinatie van een klassieke stijl afgewisseld met wat licht-experimentele toetsen. Beginscene is wel meteen het beste, lekker ontregelende geluidsband en montage. Film had van mij nog best wat vaker in die versnelling mogen gaan, soms dreigde het meer klassieke vampiergedoe net iets teveel de overhand te nemen. Maar verder een bijzonder sfeervol werkje dat zijn tijd echt zeer goed doorstaan heeft. 3,5*

Vroege Scott.

Ik zie hem toch liever actiefilms maken, al klonk een horrorfilm gemaakt door een van de betere regisseurs van tevoren als muziek in mijn oren. Helaas is dit een kunstzinnige horrorfilm geworden zonder een echte lijn. Vaak is dit geen probleem, maar in dit geval is het dat helaas wel.

Sowieso vind ik het een vervelende zet om Bowie zo prominent mogelijk in de marketing te zetten terwijl zijn rol eigenlijk voor een groot deel van de film niet te zien is. Van hem zelf krijg je bijna niets te zien, enkel zijn gezicht onder een bons make-up. De personages die wel in beeld komen zijn alles behalve interessant. Deneuve doet het slecht en Sarandon wil gewoon niet intrigerend worden.

De stijl is uiteraard interessant en er wordt veel aandacht in het visuele gedeelte gestopt. Helaas laat Scott alles op een zo traag mogelijke manier voorbijschieten. Elk shot moet zo lang mogelijk doorgaan waardoor het tempo er volledig uitschiet. Het wordt op deze manier ook snel taai, waardoor ik niet geniet van de beelden maar in plaats daarvan hoop dat ze gewoon overgaan.

Verder is het acteerwerk niets om over naar huis te schrijven, buiten de beperkte screentime van Bowie. Het verhaal klinkt pretentieus, maar buiten een aantal visueel aantrekkelijke beelden heeft het niet al te veel om te prijzen. Veel diepere betekenissen die me uiteraard zijn ontglipt, maar dit soort films hoeven ook niet al te complex van mij te zijn.

Ik had er van tevoren zin in, het resultaat zelf stelt me teleur. The Hunger zit niet zonder zijn mooie plaatjes, en Bowie. Die twee factoren zijn echter de enige factoren die me positief hebben verrast. Verder vond ik het een nogal taaie zit waar ik moeizaam doorheen kwam. Ik was dan ook erg blij dat deze film niet te lang heeft geduurd qua speelduur.

Heel lang geleden gezien en toen was ik te jong en het was ook te laat op de avond om m op de juiste waarde te schatten. Zo’n dikke 30 jaar later kwam het eindelijk tot herziening.

Wat een fantastische film is dit! Vanaf de eerste sequence met Bauhaus tot de laatste wapperende vitrages in blauw tegenlicht, is het een grote visuele tour de force. Tony Scott zou later furore maken met zijn hyper visuele reality, maar waar hij in het vervolg zijn talent inzette voor high concept entertainment, gaat hij hier nog volledig op de artistieke tour. Hij geeft ons een sfeervolle melancholische en sexy kijk op het leven van de vampier. Een unieke film met een sterrencast, fantastische effecten van Dick Smith en uiteindelijk een van de stijlvolste films van de jaren 80.

Ijzersterk 4,5

Niet mijn ding.

En dat ligt er niet aan dat ik een ‘echte’ vampierenfilm verwacht had, maar meer aan dat het gewoon eigenlijk best een saaie film is. De acteurs waarvan ik gehoopt had mooie acteerprestaties te zien hebben zo ongeveer niks te doen dan een beetje broeierig voor zich uit kijken, de kleuren zijn overwegend blauw alsof het een blauw-wit film is, en het verhaal trekt op niets. Het enige dat nog een beetje werkt is de soundtrack - maar er wordt teveel doorheen gepraat om alleen daarvoor de film aan te zetten.

Gelukkig heeft Scott snel opgepakt dat het anders moest, want zijn latere films bevallen me allemaal een stuk beter.

Hoe kunnen mensen nu zo verdikke sexy zijn?

Ik ga het nooit snappen.

Catherine Deneuve, David Bowie en Susan Sarandon zijn op hun meest hitsige dat ze ooit geweest zijn. Letterlijk: het sex appeal spat van het scherm. Ik ben nog nooit zo seksueel verward geweest als bij deze film. Gelukkig is er een mooi, romantisch verhaal aanwezig dat ook de moeite waard is. Een tragisch liefdesverhaal met vampieren klinkt nogal seuterig maar door de New Wave-achtige stijl komt het onwijs cool over. Ik weet zeker dat moest ik in die tijd geleefd hebben, ik een echte obsessie zou hebben over deze film.

De allerlaatste scène zou naar verluidt achteraf zijn toegevoegd omdat de studio een open einde wil. Zo konden ze gemakkelijker een vervolg creëren indien dit een succes werd. Sarandon zei ook ergens dat ze dit een erg jammere keuze vond en ik sluit me er grotendeels bij aan. Het doet geen afbreuk aan het einde maar of het nodig was weet ik niet.

Een aangename, sexy verrassing. Is dit niet jouw ding, dan raad ik je toch aan dit te kijken. Zelfs al is het om te weten te komen wat er gebeurd is met Janet uit Rocky Horror nadat ze ontsnapte van de seksueel overtuigende Frank-N-Furter. Serieus, dit kan een emo-sequel zijn op TRHPS.

4*