Festen (1998)

@kuk Heb ik ook al verteld maar het was niet zo bedoeld, onnodig om nogmaals te reageren.

Wat heb ik genoten van deze film zeg! Allereerst vond ik het verhaal echt geweldig. Ik had het plot nog nooit gelezen en dat bleek achteraf erg fijn te zijn geweest. Ik was echt aangenaam verrast door het verhaal en de film heeft me dan ook vanaf de eerste minuut helemaal meegesleurd.

Grootste pluspunt vond ik de afwisseling van drama en humor. Ik heb gelachen, ik ben geschrokken en ik heb met een brok in mijn keel zitten kijken. Geweldig! Verder was er variatie genoeg aan personages, die erg goed neergezet werden door de acteurs. Vooral de man die Christian speelde vond ik erg goed.

Verder vond ik ook het camerawerk erg fijn. Het leek alsof je 'erbij' was en daardoor werd ik alleen maar meer meegesleurd in het meeslepende verhaal. Ik ben er nog steeds een beetje stil van.

4,5*

Precies, het is volgens bepaalde regels gedaan, een bewuste keuze dus. Om het dan af te schilderen als slecht, vind ik nergens op slaan.

Je kan het ondanks de regels toch alsnog slecht vinden? Niet dat ik dat vond, maar het kan wel.

na de eerste speech zou je denken, afblazen, maar goed, misschien was de tijd rijp om kleur te bekennen.Vind de film in zn algemeen niet heel bijzonder. De emoties komen niet realistisch over moet ik zeggen.

Goede film.

Vind de stijl die Dogme 95 uitstraalt erg fijn om naar te kijken. Vanuit de losse pols filmen lekker dicht op het huid vanuit verschillende hoeken. Ik vind het het realistisch uitzien en op deze manier een stuk intenser dan dat ze deze film op normale wijze zouden maken.

De rest van de film is ook van bovengemiddeld niveau. Het acteerwerk is erg sterk van alle personages. Het zou net een echte familie kunnen zijn. Het verhaal is behoorlijk goed al moet ik zeggen dat het einde een beetje tegenviel. Kortom een aanrader!

4

Ik was al depressief

Wat een komisch moment is die zin, in een verder inktzwarte film.

Heb 'm vandaag voor de tweede keer gekeken, en ik vond 'm misschien nog wel beter dan de eerste keer. Het eerste en laatste kwartier is minder, maar alles daar tussenin barst van de spanning en van de sfeer.

omdat je nergens anders goed voor was wat een schrijnende zin. Een schrijnende, maar echt goede film.

4,5

Erg fijne Dogme film die wat moeite heeft om los te komen in het gigantische landhuis, maar wanneer eenmaal de onthullende speech voor de tweede keer wordt gehouden barst het festijn los. Erg grappig en soms ook lekker confronterend. Wat vooral leuk is aan Festen is het feit dat de mensen zo puur overkomen, nergens had ik eigenlijk het idee naar een film te kijken en dat lijkt me ook de bedoeling van dit concept?

Ook knap dat er ondanks het minimalistische gebruik in de film toch een aantal mooie visuele trucjes uitgevoerd worden met de camera.

4*

Puur inderdaad. ,,Mijn uiteindelijke doel is om de waarheid uit mijn karakters en omstandigheden te verdrijven.'' Dit is een deel van de eed die de leden van Dogma95 moesten uitspreken, lijkt me op de puurheid slaan waar jij het over had.

Een geweldige film. Een ernstig thema op een doordringende en soms ook humoristische wijze in beeld gebracht, met een magistraal einde.

Normaal ben ik geen fan van de cameravoering van Dogma, omdat het zogenaamde 'natuurlijke' effect juist gekunsteld aandoet: een camera geeft nu eenmaal niet hetzelfde effect als het menselijk oog. Ons brein corrigeert het bewegen van hetgeen ons oog ziet, waardoor de traditionele wijze van filmen juist veel dichter de natuurlijke manier van kijken benadert dan de Dogma manier van filmen. Maar in deze film is het wiebelige beeld tamelijk functioneel omdat het lijkt alsof een familielid het geheel op film heeft vastgelegd met een handcameraatje.

Uitstekende film waarbij een familiefeest flink uit de hand loopt als er een pijnlijke onthulling wordt gedaan. De stijl van de film draagt absoluut bij aan de kracht. Het camerawerk is zeer inventief en met weinig middelen ziet de film er toch spectaculair uit. Goed geschreven en ook mooi om te zien hoe het feest min of meer gewoon doorgaat alsof er niets aan de hand is.

OK, de film ziet er levensechter uit; Je zit als ware echt in de feestzaal, rond de personages. Dat is dan ook de enige positieve verdienste van het Dogme-concept.
Ik snap ook niet wat men wil bereiken met de manier van filmen? Waarom expres schuin en onduidelijk filmen? (sommige beelden zijn echt wel onscherp!). Het is verschrikkelijk irritant. Naar verloop van tijd gaat het wel wat wennen, maar in het begin is het echt een grote afknapper.

Daarnaast vind ik de geluidskwaliteit maar heel pover.


Wat de film veel kon verbeteren is het verhaal…. Maar helaas!
Het zit niet goed in mekaar, en sommige dingen lijken ook totaal geen ‘sense’ te maken. Onsamenhangend is de juiste benaming.
Hetgeen het al zou moeten voorstellen is ook weinig interessant. Een zoon die zijn vader beschuldigd van incest. Meer gebeurt er eigenlijk niet in de hele film.

Misschien is het daarom dat de film verschrikkelijk saai zijn? Ik heb films van 3a4u gezien die sneller voorbij gaan dan deze brok. Het middenstuk is haast onmogelijk om door te komen.


Voor de rest kan ik ook niet veel punten geven. De acteerprestaties zijn niet speciaal, en ook die dialogen zijn slecht gewoon ‘ok’. Veel extra heeft deze film ook niet te bieden.


Al bij al moet ik zeggen dat het Dogme-concept teleurstellend, zoniet overbodig en saai is. Ik laat het aan me voorbij gaan.
2,0*

Wat had er dan nog meer moeten gebeuren?

De scène waar je op doelt is een uppercut van jewelste. Een rauwe film die koud op de lever terecht komt en die je misselijk maakt.

Vanaf dit ene moment heb ik met open mond en groeiende verbazing naar deze film zitten kijken.

Oké, dogma was een experiment dat geen uitbreiding hoeft, maar het heeft hier wel een film opgeleverd waar alles op het verhaal en het acteren gefocust is en blijft. En het werd ook, ondanks de anti-cinema bijna, toch door verwonderlijk veel mensen geappreciëerd. En heus niet alleen door arthouselovers.

Denk dat ze gewoon wat nieuws wilde ontwikkelen, met betrekking tot 10 afspraken en een eed. Gezien de afspraken, te vergelijken met de Franse filmstijl Nouvelle Vague. Film zo puur mogelijk houden.

Tja, toch weer oerdegelijke Deense kwaliteit! Knappe casting! Heb geboeid zitten kijken.

Best slim dat een duf familiefeestje de setting vormt voor komisch-genante voorvallen aan de ene kant en bloedserieusheid aan de andere kant. Dat komt dan als een donderslag bij heldere hemel aan, ik kan me zo snel geen film herinneren die de gevolgen van incest zo origineel weet te brengen, en dat zonder tranentrekkerij of flashbacks naar droevige kinderjaren.

De verschillende gezinsrelaties worden leuk en vrij subtiel uiteengezet zoals de conservatieve moeder die niets moet hebben van de keuzes van Helene, wat duidelijk wordt uit slechts een korte speech. Oke de familie is vrij maf, maar daar barst het van en iedereen was al vroeg aangeschoten, en al helemaal na de speeches waarna niemand wist hoe zich te moeten gedragen.

Alleen van het hele dogme 95 gebeuren moet ik weinig hebben, komt krampachtig over "kijk ons eens in dienst van het verhaal filmen als iemand die erbij loopt". Een gevolg van de wiebelende camera is dat ik die camera te bewust ervaar en dat het de aandacht van de inhoud juist wat afleidt. Hier vond ik het eerste halfuur ook storend, maar pluspunten zijn dat er geen bijgevoegde muziek is en dat het chronologisch verteld is, dus nou ja, toch nog een hoeraatje voor dogma.

Alsof er altijd veel moet gebeuren in films, het is juist de kracht om van zo weinig mogelijk een interessante film te maken. Dat is pure film.

Juist, en ach 'zo weinig mogelijk' .. noem het niets en plein public opbiechten dat je vader zoiets heeft gedaan. Dat maakt voor sommigen zeker alleen nog indruk als het snel en dik wordt aangezet en dan vlug weer overgaan tot nieuwe zijplotjes i.p.v. deze oprechtere aanpak

Mooie tamelijk rauwe, zwarte film. Keek lekker weg, ook vanwege de acteerprestaties en de maffe wendingen. Het taaltje is ook vrij maf maar stoort niet echt. Vond het wel een film om maar 1 keer te bekijken. Het vrouwelijk schoon was ook ruim vertegenwoordigd. 4 sterren.

Wat ik wel geniaal vond dat ik achteraf las dat er geen muziek in deze film zat. Is mij tijdens het kijken niet eens opgevallen!

ik vond deze film een tegenvaller. niet dat ik meer had verwacht, want het script was toch zeker wel crazy. Misschien was het wel juist over de top, dat ik de film daardoor vond tegenvallen.

in elk geval heb ik niets aan te merken op de acteerprestaties die geleverd zijn en ook niet op de camerabeelden. hoewel de camerastandpunten soms iets gemaakt overkomen, storen ze mij niet.

het einde vond ik niet super, maar pastte wel goed bij de rest van de film.

Voor mij geen aanrader.

Wat een dramaaatisch grappige film! (Letterlijk). Ronduit geniaal!

Ondanks dat deze film al 13 jaar oud is, blijft de impact hetzelfde. Best indrukwekkend dus. Ook het acteerwerk is fantastisch van o.a. Thomsen en Steen. Alleen het groezelig aandoende camerwerk zat soms tegen, maar niet genoeg om de film te benadelen.

Ein-de-lijk bekeken.
Ondanks dat het af en toe ogenstrelende beelden oplevert is de onrustige dogma-stijl, die toch pretendeert de waarachtigheid te benaderen, zo dominant aanwezig dat je de tijd niet krijgt om je echt met een karakter te identificeren.

Ook het verhaal is op een aantal punten niet realistisch. Zo reageert de familie erg stoicijns op de herhaalde beschuldigingen en als het hek eenmaal van de dam is dan is de enige die verhaal lijkt te willen halen de vader, die even daarvoor nog durfde te beweren dat zijn zoon alleen goed was om verkracht te worden.

Al met al is het dus de stijl die het verhaal in de weg zit terwijl deze juist aan het verhaal ondergeschikt zou moeten zijn. Dogma is in deze dus niet alleen 'een nieuw dogma' maar dwingender en verhaal-onvriendelijker dan het dogma waartegen het zich beweert af te zetten.

Na 13 jaar deze film weer eens herzien. Een uitstekend verhaal, hetzij allemaal misschien wel iets te ver gezocht, uitstekend acteerwerk van de hele cast, maar een camerawerk om van te huilen. Ik werd er gewoon tureluurs van. Heel jammer want zonder dat vreselijke camerawerk had Festen van mij een 4,5* gehad. Nu trek ik daar een volle 1,0* van af.

Gelukkig heeft die zogenaamde "Dogma" stijl waar dat camerawerk o.a. voor staat het niet lang volgehouden. Een van de oprichters daarvan Lars von Trier week er in zijn laatste films Antichrist en Melancholia zelfs radicaal van af. Wat de beweegreden is geweest van dat hele Dogma gebeuren weet ik eigenlijk niet, waarschijnlijk gewoon een experiment. Voor mij wel een mislukt experiment.

3,5* na herziening

Ik heb zelf nog niet heel veel ervaring met de hele Dogma stijl, maar als het allen als deze is.. Heb me een beetje in de principes verdiept, en dat spreekt me ook zeer aan. Moet maar achter meer films aan gaan!

Festen is een krankzinnige film. Bizar en heftig verhaal, maar man wat gaaf in beeld gebracht. Werd 105 minuten lang meegesleurd in het drama van de familie Klingenfeldt. Het camerawerk volgens de principes van Dogma is zeker van toegevoegde waarde. En het spel van iedereen is fantastisch. Echt onwijs gaaf. Festen is een van die weinige films waar je dagen later nog steeds aan terug denkt, het krijgt van mij dan ook de volle bak.

5*

"BOEM!" Dat is het gevoel dat ik tijdens Christian's speech voelde en er zouden nog heel wat bommetjes volgen. Eén groot bombardement tot alles met de grond gelijk is gemaakt - althans dat is wat ik verwacht had, maar het is niet hetgeen ik gezien heb. Iedereen spreekt vol lof over die grote "bom" (en terecht), maar dat einde hoeft niet onder te doen. In die laatste minuten openbaart zich als bij wonder toch nog een prachtige straal in de duisternis. Dat zo'n gitzwarte film (met heel wat schwung en humor) toch durft te eindigen met een zo positieve morele overwinning, dat vind ik gedurfd. Vele regisseurs zouden all the way zijn gegaan (Michael zijn vader laten dood schoppen bv?), maar net het feit dat er nog hoop en vriendschap, ja zelfs liefde, is op het einde maakt het voor mij helemaal "af".

Dit is een geniaal staaltje moderne Griekse tragiek. De kracht van deze film lijkt mij weinig tot niet onder te doen voor Oedipus-verhalen. Ik blijf er bij: dit is een BOM

Pfff, wat een slappe hap... De film komt enorm traag op gang, met een inleiding die op geen enkel moment boeiend is. Het wordt eigenlijk pas interessant vanaf de eerste speech van Christian, althans dat was mijn eerste gedacht: want uiteindelijk bleef het gewoon enorm saai. Er werd gewoon veel te weinig gedaan met het nochtans leuke uitgangspunt. Ik stoorde mij vooral aan het feit dat de ganse familie zo laks reageerde op de onthullingen die Christian deed. Zeker toen de bevestiging van de verkrachtingen kwam, met dank aan de brief van de zus die zelfmoord had gepleegd, leek het wel alsof de familieleden er toch niet al té zwaar aan tilden. Verder vond ik de meeste personages verschrikelijk irritant, al lag dat wel niet aan de acteurs en actrices die hun werk wel goed deden.

Deze eindelijk eens bekeken en het was een bijzondere film. Eerst en vooral is de film een Dogma 95 film, dus dit wil zeggen dat er o.a. geen muziek in de film mag voorkomen en de camera in de hand dient te worden gehouden. Echt storen deed dit niet en nieuw is dit nu ook niet meer.
Van het verhaal had 'k wel wat meer verwacht, het was nogal mager. 'k vond het raar dat de zoon zo lang heeft gewacht om het misbruik aan te kaarten en dat hij dan nog zo'n bekentenis doet terwijl iedereen er bij is. Daarom vond 'k de film ongeloofwaardig, zeker als de rest van de familie dan gewoon verder feest , de film leek me bijna eerder een zwarte komedie dan drama. Voor de rest speelde de cast wel overtuigend.
Tja, 'k had wel wat meer van de film verwacht (zeker omdat hij in de top 100 staat van IMDB ). Een kijkbeurt vind 'k meer dan voldoende.