Takeshis' (2005)

Sublieme film!

Echt geweldig genoten. Opvallend was de geweldige, vaak electronische, soundtrack en de fantastische beelden. De film is érg vreemd en Kitano is super weer erg cool.

Hoogtepunten waren toch wel de tapscénes, de shootout op het strand, de bizarre taxi-rit, het tapdansen op het spoor ga zo door. De film is in principe gewoon een groot hoogtepunt.

Kan niet wachten tot de man weer met wat nieuws komt. Unieke ervaring deze film. Hele dikke 4,5*

Ik hou het maar bij wél leuk. Had de copycat scènes na een tijdje wel gezien. Sommige shots en scènes leken echt wel letterlijk uit het Kitano archief geplukt (herkende vooral shots uit Sonatine, Hana-Bi & A Scene at the Sea).

Wel een leuke film, waarin Kitano aan zijn gehele euvre zowel een ode brengt en tergelijkertijd steekt hij er ook de draak mee. Niet fantastisch, gewoon leuk...

3,5*

Jammer dat het einde van de film veel te wensen overliet. Het begon aardig met het voetballen en het dansje maar toen moest men zonodig een shoot - out houden What `s New?
Ik ergerde mij er niet aan omdat het niet functioneel was, ik houd tenslotte wel van de nodige improvisatie. Het ontsteeg alleen niet het niveau van een 13 in een dozijn shoot - outje . Er werd maar wat over en weer geschoten en er spetterde natuurlijk wat bloed in het rond .

Over de rest van de film ben ik vrij positief gestemd. De verhaallijn van de nederige Kitano is boeiend om te volgen, net zoals het wereldje dat in het begin lekker op de hak wordt genomen. Vele vreemd ogende maar tegelijk herkenbare contexten uit het alledaagse leven komen aan bod, net zoals terugblikken op Getting Any? De scènes zijn vaak erg grappig. Vooral de hele gang rondom de steeds terugkerende audities waren leuk om te volgen. In een deuk gelegen als de bitch in de film voorkwam. Ik vond het doodslaan van die bebloede man echter iets te lang duren en niet grappig.

De contexten uit de film ogen in het begin dus nog herkenbaar maar maken naarmate de film vordert plaats voor steeds meer weirdness. Met als hoogtepunten: de nachtelijke autorit en het hele tapdans - gebeuren. Maar ook de flashbacks die volgden als we de rups uit de bloem zagen kruipen waren geweldig! Lekker creatief. Het shot waarin de auto op de snelweg op klaarlichte dag richting strand crosst en we aan beide kanten de zee zien opdoemen terwijl er steeds verder uitgezoomd wordt, was oogstrelend.

Ik vond het alleen wat jammer dat Kitano in het 1ste uur nauwelijks gebruik maakt van muziek, pas het 2de uur is de film voorzien van fijne muziek. De muziek versterkt de trance waarin je verzeilt raakt, misschien een bewuste keuze om in het 1ste gedeelte vrij rustig van start te gaan? Toch heb ik over het algemeen zeer genoten van deze film, ik had mij er alleen teveel van voorgesteld. 4*

Toen ik Takeshis' voor het eerst zag geloofde ik mijn ogen niet. Deze film is gewoon briljant! Takeshi Kitano heeft een creatieve geest en dit bewijst hij alweer in deze surrealistische biopic. Dromen in dromen, illusies in illusies kenmerken deze rare film. Van begin tot eind krijg je memorabele scènes te zien die in de eerste instantie vreemd lijken. Maar na een tweede kijkbeurt zal je tot de conclusie komen dat deze film ingenieus in elkaar zit.

Takeshis' is geniaal, weird en hilarisch. Kortom, een meesterwerk zoals alleen Kitano dat kan maken. 4.5*

Helaas net voor de prijsdaling aangeschaft, maar naar mijn mening de €20,- wel waard. Ik wist van te voren door de verhalen hier wel zo'n beetje wat ik van de film moest verwachten en was daarom ook niet teleurgesteld. Er zitten veel leuke scenes in de film, helemaal als je het merendeel van Kitano's films gezien hebt. Af en toe de droge humor uit Getting Any en soms weer de harde actiecenes zoals we die kennen uit films als Sonatine en Brother. Het verhaal zelf blijft wat vaag, maar nodigt hierdoor wel uit om de film binnenkort nog eens te kijken. Vier sterren voor nu.

Kitano komt zowaar pretentieus over. Had dit niet verwacht van een Kitano maar deze film voelt te geforceerd en mede daardoor absoluut niet intrigerend. De poging tot surrealisme en absurdisme druipt ervanaf maar nergens heeft mij dit kunnen pakken. Tot de dansscene (de vergelijking is al gemaakt maar zou eigenlijk niet mogen met de silencio scene) hoopte ik nog op een meesterlijke afwikkeling maar wat daarna kwam raakte kant noch wal en kon me op een gegeven moment alleen irriteren. Het eindeloze wapengekletter de laatste pakweg 15 min kon ik op een gegeven moment niet meer aanhoren. Ja als een film je niet grijpt ga je je storen aan dit soort zaken. Kitano goes Lynch? No way!Geweldig regisseur hoor Kitano maar Lynch is een overtreffende trap als we het hebben over dit genre. Kitano rules op het gebied van drama en misdaad en hoeft zich van mij niet meer te wagen aan dit soort surrealisme.

2* helaas.

Ondanks dat ik nog geen eerder (of later) werk van Kitano heb gezien, is deze vreemde film me toch goed bevallen. Wellicht dat het komt omdat hij bij vlagen wat weg heeft van Mullholland Drive, maar vooral ook omdat het een zeer grappige film is.

Takeshis kent een redelijk bizarre verhaalstructuur waar moeilijk een touw aan vast is te knopen, tot de film uiteindelijk eindigt. In grote lijnen kon ik er wel wat van maken. Maar dat het allemaal wat moeilijk te volgen is, maakt verder niet veel uit. De scènes afzonderlijk zijn bijna allemaal zo leuk, grappig of mooi, dat het geheel hiervan een zeer geslaagde film vormt.

Met name de autorit in de veel te volle taxi is hilarisch. Heb een paar minuten dubbel gelegen. Verder vond ik de scene met de rups en het dansen ook een pareltje.

Wat verder de film de moeite waard maakt zijn de rare karikaturen in de film. Bijvoorbeeld de twee dikke vreetzakken (zit een van die gasten in Kong-Fu Hustle?)

Enige minpunt de te lang gerekte shoot-out op het strand. Die werd op het laatst vervelend.

Zeer vermakelijk en grappig! 4*

Eindelijk weer eens een nieuwe Kitano kunnen aanschouwen: Takeshis'. Die toch wel wat anders is dan de andere Kitano's. Wat wel al duidelijk is is dat Kitano het weer voor mekaar heeft een meesterwerk klaar te stomen. Dit keer is het een film in een film. Kitano zelf speelt een dubbelrol van zowel de gewone Beat Takeshi(die btw alleen in het begin en eind even voorkomt) en de hoofdrol: de geblondeerde Kitano. Kitano speelt dan toch wel weer een hele andere personage dan dat we van hem gewent zijn. We zijn natuurlijk gewend dat hij een agresieve gangster speelt maar hierin is ie in het begin wel erg sub-assertief en laat het allemaal maar over zich heen komen en laat maar met zich sollen. Vond het btw ook erg grappig om hem in een klein stukje te zien als clown. en verder vond ik die scenes met die noedelrestaurant ook erg grappig en ook net die twee sumo worstelaars.

Verder ook leuk dat Kitano dan even later van sub-assertief naar agresief veranderd. Dat vrouwtje derbij vond ik ook wel leuk. En dat hij dan iedereen afknalt die hem dwarszat, dus die noedelverkopers en die vent met die meid die hem altijd aan het treiteren was. Ook was die shoot-out op het strand wel mooi gedaan. Die sterrenbeeld-shoot out vond ik btw ook kunst, en dan komt Kitano ook steeds weer dezelfte vijanden tegen en achteraf blijkt de hele film gewoon een film te zijn geweest.

En wat ik trouwens ook echt prachtig vond en dubbel van lag was die taxirit met die twee dikke kerels en die echtpaar. Hahahaha.

Maar zoals gezegt: Opnieuw heeft Takeshi Kitano een pareltje van een film afgeleverd. Dit keer geen standaard gangsterfilm maar gewoon een surrealistische film met alles derop en deraan. Dit is buitengewoon van het begin tot het eind genieten en het blijft gewoon een feit dat Kitano overal een kunstenaar in is.

5,0*

Leuke film. Enige directe Lynch link was voor mij, dat ik de hele tijd dacht de film goed te kunnen volgen tot ik er halverwege achterkwam dat ik de draad volledig kwijt was. Heb genoeg van Kitano gezien om het grote geheel te vatten, maar net te weinig om alles te snappen (denk ik). Getting Any? Hoorde ik al mensen over.

Visueel sterk, grappig en de trucjes werken aardig tot goed. Heb me vermaakt. Vond het wel een beetje op het randje van ‘kijk mij eens zelfbewust zijn’, maar Kitano ging niet over dat randje. Duidelijke 4 sterren film.

Mijn 6e Kitano alweer, en ik heb tot nu toe nog geen slechte film van hem gezien.

Takeshis' is een film waar ik sinds mijn eerste kennismaking met Kitano al benieuwd naar was.Het verhaal sprak mij heel erg aan, en na de recencies wat te hebben gelezen toch maar aangeschaft.Geen moment heb ik daar tijdens het kijken spijt van gehad.Het is best wel een film waar je erg goed moet opletten, want ik moet toegeven dat ik naar het einde toe het spoor af en toe helemaal kwijt was.Erg warrig allemaal, met veel sitaties die door elkaar lopen.Het eerste uur was echt ontzettend sterk.Kitano vertelt het verhaal lekker vlot en brengt alles erg stijlvol in beeld.Dit ook weer gebracht met die typische humor en het nodige geweld.Leuke karakters ook weer en ook goed gespeeld.Kitano doet het dubbel zo goed als zichzelf, en beide karakters zijn leuk en interessant om te volgen.Bizarre situatie's en wat meer ingetogen momenten wisselen elkaar af, om weer met een flinke dosis onverwachte geweldsuitbarstingen te komen.

Helaas wordt het op het einde allemaal iets te veel van het goede en vond ik het steeds minder leuk worden, ik verlangde op een gegeven moment wel naar het einde.Een warrig en mysterieus verhaal oké, maar 20 flashbacks/tijdssprongen binnen 3 minuten vond ik iets te veel van het goede.Maar verder een prima en vermakelijke film.

3.5*

Films waar geen touw aan vast te knopen valt hebben 2 mogelijkheden bij mij:

1) Het is zo warrig dat het heel de film de afgrond mee intrekt en het één compleet gezever wordt.

2) Het geeft enorm veel sfeer van de film en laat je geen moment los.

Takeshis' is een mooi voorbeeld van het 2de. Enkel jammer dat het einde het wat té vaag laat blijven.

Wat ik vooral boeiend vond was de montage. Tussen scènes door worden beelden gemonteerd die je later in een andere context ziet terug komen, mooie uitwerking. Wat ook één van de grootste pluspunten is dat Kitano hier uitstekend de balans van humor weet te vinden. Veel humor van zijn vorige films erin en meestal lekker zwart, iets wat ik bij een Zatoichi.

Moet geen simpele film geweest zijn voor de acteurs maar daar is weinig aan van te zien. Kitano uiteraard voor op in het rijtje. Opnieuw een typische rol voor zijn pokerface.

Vraag me nog af wat Kitano met tapdansen heeft. Ik kon (net zoals in Zatoichi) weinig met die scènes.

3,5*

De minste Takeshi die ik heb gezien. Ik snap weinig van de films en ik stoorde me ook echt aan één actrice hoe die de hele tijd op Takashi zat te lullen, echt irritant. Niet echt een film waar ik vlug naar ga terug kijken.

Leuke film wederom van Kitano, die qua humor soms enigszins doet denken aan Sonatine. Lekker absurd soms weer, lekker hard soms ook en vooral ook weer lekker veel Kitano, aangezien hij maar liefst twee rollen op zich neemt en ze beide prima invult.

Het verhaal is ook behoorlijk vaag. Ik dacht het goed te kunnen volgen allemaal, tot ik na 75 minuten de draad op een gegeven moment wel enigszins kwijt was. Laatste halfuur is dan ook wel wat minder scherp. Neemt niet weg dat het verder best weer genieten geblazen is. Kitano slaagt er wederom in om een sterke sfeer te scheppen en vooral de humor, zoals bijvoorbeeld het stel bij de lift, waardoor Kitano steeds wordt uitgelachen.

Erg vermakelijk wederom al zorgt het laatste half uur er voor dat ik niet voor de derde keer op rij vier sterren aan een Kitano kan uitdelen.

3,5*

Fantastisch!
Al een tijdje geen Kitano meer gezien, deze was de enige resterende in mijn dvd-box die ik nog moest zien, maar ik had een beetje begrepen dat Takeshis' in het verlengde van Getting Any? lag die mij niet geheel bevallen is. Dit is echter totaal andere koek.

De droomscenes uit Kitano's films heb ik altijd erg bijzonder gevonden, heel erg surrealistisch. Neem nu zo'n scene, rek hem uit tot een hele film en je hebt Takeshis'. Een opeenstapeling van maffe scenes met veel droge humor: Dat vrouwtje dat hem overal dwars zit, de taxirit, de norse kok(s), Terajima die steeds maar opduikt om zijn vriendin terug te eisen, het vuurgevecht in de vorm van sterrenbeelden. Geweldig!
Er wordt voortdurend gespeeld met wat nou een droom is en wat niet. Ik moet zeggen, ik was er soms wel een beetje van in de war, zoveel droomlagen er blijken te zijn, maar uiteindelijk is het allemaal goed te volgen. Geen Hisaishi meer, toch erg geslaagde muziek, bijvoorbeeld bij de dansscenes. Bij de meer dromerige scenes inclusief de grote schietscene droeg de muziek erg veel bij aan de surrealistische sfeer.

Kitano heeft me echt verrast, veel beter dan ik had verwacht. Ik heb me ontzettend vermaakt. 4,5*

Begint leuk, wanneer de lookalike de echte Kitano ontmoet.

De lookalike is een grappig mannetje. Hele rare mimiek en manier van lopen. Net als de echte Kitano, maar dan wat extremer.

Jammer dat er niet meer scenes met de twee 'Takeshis' samen in zitten.

Helaas is de film een beetje teveel van hetzelfde.

Steeds een (andere) dominante japanner die een andere bange/kwetsbare japanner uitscheldt.

Het tempo hielp ook niet echt mee. Volgens mij is dit het soort film dat beter loopt bij snelle montage.

Het had van mij ook zeker een half uur korter gemogen. Door de herhaling van zetten was ik helaas op een gegeven moment wel uitgekeken op de film.

Wederom een bijzondere Kitano, ditmaal over een film in een film wat vanzelfsprekend surrealistische toestanden met zich meebrengt en dat is nooit helemaal mijn ding geweest.

Takeshis' begint erg leuk met de succesvolle Beat Takeshi in zijn nieuwe Yakuza-film. Een leuke scene volgt waarin hij zijn look-a-like ontmoet, de geblondeerde Kitano. Wat ik er nu van heb begrepen is dus dat Beat in een nieuwe film de blonde Kitano speelt die fantaseert hoe het is om Beat te zijn? Daarom ben ik nooit zo van de mysteries, ik kijk liever naar een duidelijke verhaallijn. Ik zie Kitano dan ook liever in een harde Yakuza-film spelen.

Neemt niet weg dat veel scenes geslaagd waren. Aangezien Kitano voor surrealisme kiest kun je de film vol onzin en knotsgekke personages stoppen, en dat heeft hij ook gedaan. Dit zorgt voor weirde, maar vaak droogkomisch vermaak. Kitano zet zijn dubbelrol weer prima neer. De film wordt na het middenstuk nog onverwacht zwaar, maar al met al kan Takeshis' in het rijtje van geslaagde Kitano-films.

Kitano op de hallucinante toer.

Absoluut een bijzondere film met een mooi concept. Leuk ook hoe Kitano zichzelf en de films die hij maakt of in speelt parodieert, en soms scenes en locaties of afgeleiden daarvan gebruikt in deze film.

Maar eigenlijk vind ik dat veruit het beste aspect van de film. Er zitten wel wat leuke scenes in, maar ook vaak genoeg is de film bijzonder repititief. Werd zo nu en dan toch wel aardig vermoeiend om weer een shot-out scene te zien, en het had ondanks het concept wel wat coherenter gemogen.

Echt hilarisch wordt het nergens, dat viel me ook wat tegen. Bepaalde scenes zijn wel de moeite waard qua opzet vooral, en dan valt het elke keer tegen dat er telkens niet echt optimaal gebruik gemaakt wordt van de mogelijkheden. De strandscene op het einde bijvoorbeeld.

Een van de mindere Kitano's wat mij betreft, al is het een moedige poging iets bijzonders neer te zetten.

2.5*

Blijft geweldig.

Een film die Kitano definieert. Het verhaal mag dan misschien niet zo coherent zijn, maar ook dat is deel van de man. Zowat alle aspecten van Kitano komen voorbij, van locaties tot personages tot de verschillende vormen van humor waar hij graag mee speelt.

Het is een film waarbij wel vereist is dat je wat van de man kent. Het is een ode aan zichzelf, maar hij zet zichzelf ook even graag te kijken in Takeshis'. Het laatste half uur is vooral geniaal, waarbij zowat elke vorm van verhaal finaal uit de film verdwenen lijkt.

Visueel mooi, knappe soundtrack, geweldig geacteerd en fantastisch opgezet. Ik zie zelf geen andere manier om de persoon Kitano in beeld te brengen dan dit eindresultaat. Moedig en uniek.

4.5* en een uitgebreide review

Takeshis' is echt een hele bijzondere film. Takeshi Kitano neemt zelf een dubbelrol op zich van enerzijds Beat Takeshi, een acterende superster, en anderzijds diens dubbelganger Kitano, een ietwat verlegen kleine winkelier die zonder daar echt in te slagen een carrière als acteur nastreeft. De regisseur zelf die de twee hoofdrollen op zich neemt en de personages ook nog eens naar zichzelf vernoemt. Verwarrend, zegt u? Dan heeft u de film nog niet gezien. De werelden van Beat en Kitano lopen dwars door elkaar heen, en ook de rest van de acteurs nemen dubbelrollen in beide werelden op zich. Het is meteen ook de grote kracht van Takeshi's: dingen uit het ene leven die vaak op een surreële manier terugkomen in de andere, flashbacks, een niet-chronologische vertelwijze. Het klinkt ingewikkeld, maar deze film is allesbehalve een breinkraker omdat de film helemaal niet aanvoelt alsof het zelf een ingewikkeld verhaal verteld dat in mekaar gepuzzeld moet worden. In tegendeel, deze film is een en al fun. Veel leuke grappen en geweldige, absurde scenes maken het allemaal zeer genietbaar, terwijl Kitano toch vooral de draak lijkt te steken met zichzelf.

Na afloop bleef ik met een raar gevoel achter, ik zal waarschijnlijk wat meer Kitano's en een herkijk nodig hebben om alles wat beter te kunnen plaatsen. Maar een ding weet ik wel zeker: deze film was boeiend van begin tot eind. 3.5*

Een film in een film, een film met een dubbelganger en lekker absurde verwarrende scènes waarvan het plezier van afdruipt. Dan met je bij Kitano's Takeshis' zijn. Voor de inhoud hoeft je het niet te doen want het is een potpourri van amusante bij momenten doldwaze scènes. Op de koop toe is ook alles niet even chronologisch. Het lijkt me vooral de idee omdat de inhoud totaal los te laten en je gewoon te laten onderdompelen in de wereld van Kitano.

Ik verwacht wel iets meer inhoud van een film, maar los hiervan is de film gewoon vermakelijk. Het is dan ook typisch een Kitano en hij komt hier dan ook zeer makkelijk mee weg. Het heeft meer weg van een parodie. Niet alles was even geweldig voor mij. Goed voor een keertje, maar een die hard fan zal ik nooit worden.

Visueel af en toe fijn maar de inhoud kon me echt maar nauwelijks boeien. Niet mijn soort film (of humor - ergens leek me dit een komedie) en het acteerwerk smaakte me ook weinig. Zo zat ik vooral anderhalf uur naar mooie plaatjes te kijken maar ik heb me behoorlijk verveeld. De film is wat verwarrend en eigenlijk interesseerde het me al snel niet wat er nu precies speelde. 1,5*.