Takeshis' (2005)

Ik kan het wel begrijpen. Lynch is toch één van de weinige bekende westerse regisseurs die zich ook niet laat afschrikken om zo te spelen met logica.

Het heeft toch ook wel een beetje wat Mulholland dr. achtigs?

Rond de herfst komt de artificial eye dvd van deze film uit.

(bron; gevraagd in mail)

Geen bioscooprelease dan?

Geen idee. Denk het haast niet.

De distributierechten zijn aangekocht door A-Film, dus waarschijnlijk wel.

yup, las het ook. Op zich goed nieuws.

Zeker goed nieuws.

dat maakt mij al vrolijk

Kreeg ik vandaag in de mail :

Tsukamoto deed het, Sogo Ishii deed het, Katsuhito Ishii deed het, Miike is het volop aan het doen. Kitano doet het voor de tweede keer. Dansscenes zijn hip in Japan

Dit was zo'n film waarvan je weet dat hij goed gaat zijn op basis van alle negatieve kritieken. Huisje, tuintje, boompje, verhaaltjeskritiek waarvan je zo aanvoelt dat ze beter Donnie Darko nog een keertje herkeken hadden.

Takeshis is groots. Vooral ook qua opzet. Kitano brengt zichzelf in filmvorm. Al z'n clichés worden gehuldigd en tegelijkertijd op de korrel genomen. De film wordt hoe langer hoe schizofrener, enig logisch gevolg wordt steeds moeilijker te vinden. En da's wanneer de film overschakelt van "erg leuke film" naar "klein meesterwerk". Het moment waarop Kitano niet gewoon een zelfportret maakt, maar dat doet tenmidde een spiegelparadijs.

Geweldige rol van Terajima (met als hoogtepunt het stukje waar hij op z'n plaats gezet wordt in de kleedkamer). Ook de rest doet het geweldig, met als hoogtepunt die bitch (die in Hana-bi nog z'n vrouw speelde). Nog nooit zo'n irritant mens gezien in een film. Verder een hoop leuke gags (die neger met die lamp is hilarisch - al kan ik hem totaal niet plaatsen) en een hoop flauwe. Maar ook dat past gewoon binnen de film (Getting Any?).

Opvallend ook de muziek. Kitano gaf al eerder aan dat Hisaishi te duur werd (grapje of niet) maar ook zonder hem zorgt Kitano voor prachtige muziek bij z'n films. Erg modern (hoewel je dat een beetje zag aankomen met Zatoichi) maar uiterst effectief. Niet toevallig luidt die dansscene (vooral die deed me aan Lynch denken - Club Silencio) een geweldige climax in. Alles wat daarna komt, tot en met de scene op het strand is meesterlijk. Vooral die strandscene is één van de mooiste en indrukwekkendste die Kitano al geschoten heeft.

Prachtige muziek, ijzersterke rollen, uniek concept. En wat mij betreft slaagt Kitano op alle fronten. Niet de meest coherente film, maar wie dat verwacht van een film met, door (en voor ?) Kitano die heeft 10 jaar niet zitten opletten. Héél klein dipje in het midden vond ik (die scene waar die bitch twee pakjes kauwgom koopt duurde bijv iets te lang), maar verder helemaal niks op aan te merken. Deze film is Kitano. 4.5*

Edit: wel met Reinbo eens dat je om optimaal te kunnen genieten het oeuvre van Kitano best goed kan kennen, alsook de mythe rond de man.

Dansscenes zijn toch zo oud als de film? Lijkt me erg lastig om een verband te leggen bij zo'n algemeen gegeven. Dat is ongeveer net zo nietszeggend als vijf regisseurs noemen die een zoenscene in hun film opnemen.

Op zich mist die uitspraak wel wat nuance inderdaad, maar ik ga er soms iets te makkelijk vanuit dat mensen bekend zijn met bepaalde films .

Het gaat hier vooral over dansscenes die totaal out of the blue komen. Vaak erg gestileerd, erg uitgebreid en niet zozeer betrekking hebbend op het verhaal. Geen Thurman en Travolta die even een paar pasjes zetten.

In Vital zit een uiterst gestileerde (en machtig geëdite) stranddansscene. Zonder verdere relevantie. Sogo Ishii vertelt een verhaal van een accidentele moord terwijl personages gestileerde dansjes uitvoeren en zingen. In de trailer van Miike's nieuwe film zie je ook weer zo'n vreemde gestileerde dans (zonder decor zelfs, als ik me niet vergis). En in Zatoichi begint de hele cast op het einde te tapdansen (in een samuraifilm dus).

Opvallend is het zeker.

Ok, dat verandert de zaak. Klinkt wel goed.

Godard deed volgens mij ook veel met niet-direct relevante dansscenes. Probeer Vivre sa Vie eens.

Dansscene's in Pulp Fiction, Monday, Bande a Part... krek eender! Allemaal gestileerd en zonder functie.

Tja, ga ze misschien eerst eens kijken. Bij Pulp Fiction is het gewoon een dansje. Bij Monday kantje boordje. Komen ook helemaal niet out of the blue. Toch heel wat anders dan Miike, Ishii en Tsukamoto doen.

Oneens. Ook een gestileerd dansje, ook met sfeer, ook out of the blue. Net als in Pulp Fiction. Ik zie geen verschil.

Deze film van Kitano komt natuurlijk nog aan de beurt.

In beide scenes (Pulp Fiction/Monday) zitten de personages in gelegenheden waar gedanst wordt. Dan is het ook niet onlogisch dat ze dansen.

De Tsukamoto scene speelt zich af op een strand (meisje danst alleen), die van Ishii in een steegje snachts (kan het niet uitleggen zonder spoiler, maar in die situatie dans je meestal niet), die van Miike in de gevangenis, die van Kitano ook op een strand. Daarbij ook geen dansjes die normale mensen plegen. Maar zoals gezegd, kijk de films, zie je het verschil meteen.

Behalve dat we dansgod Travolta voor het eerst in bijna 20 jaar weer eens de dansvloer zagen betreden, ditmaal als vetzak, soepel en vol zelfspot. Blijkbaar mis je enig historisch besef, dat je dat als gewoon dansje af doet...

Een gewoon dansje dus . Je kan nog zoveel rekken en trekken aan mijn beweringen, veel meer dan wat dwarsliggerij stelt het jammer genoeg niet voor.

Gewoon dansje voor hen zonder histrorisch perspectief. Jammer voor je als de in-joke aan je voorbij gaat.

Binnen de context van de discussie totaal, maar dan ook totaal irrelevant. Al stond Travolta er in een supermanpakje met z'n gezicht fuccia geverfd, dan nog was het een normaal dansje. Maar woorden uit hun context rukken is al lang geen kunst meer, zoals wel meer blijkt hier.

Ik haakte niet in op de context, was wat later begonnen met lezen......

Niet onlogisch (achteraf gezien dan), maar wel even onvoorspelbaar als spontaan. Simpelweg omdat zo'n dansscene niets van doen heeft met het narratief.

En na het zien van Takeshis' snap ik nog steeds niets van deze uitspraak en verwijs ik naar mijn bericht hierboven: het zijn allebei gestileerde out-of-the blue dansscene's. Die in Takeshis' is mooi, maar persoonlijk vind ik de dansscene in Pulp Fiction mooier en sfeervoller.
Wat betreft het eerste uur van Takeshis' heb ik gemengde gevoelens; leuke, originele ideeen enerzijds, irritante gebeurtenissen en personages anderzijds. Visueel vind ik het eerste uur ook verre van indrukwekkend, maar vooral inhoudelijk is het van een grote leegte. Soms lijkt Kitano absurd te doen om maar absurd te doen. De vele knipoogjes naar Kitano's oeuvre zijn dan wel weer leuk. De film barst eigenlijk pas echt (audiovisueel) los wanneer de tapdansscene zijn intrede doet. Vanaf dat moment heb ik ademloos zitten kijken:de dansscene, het vuurgevecht bij nacht, het balballet op het strand, de final shoot-out... allemaal even prachtig! En daarom kom ik dan uiteindelijk toch op een heel behoorlijke score uit (3,5*), ook al kan ik de critici die Takeshis' als leeg of pretentieus bestempelen enigszins begrijpen. Toch een pak minder dan Kitano's Dolls, Zatoichi, Kikujiro, Hana-Bi of Sonatine.

Net zoals Kitano stoer staat te wezen om maar stoer staan te wezen. En met geweren schiet om maar wat met geweren te schieten. Lijkt wel of je een heel stuk van de Kitano puzzel negeert. Eerste uur is ook allesbehalve inhoudelijk leeg.

Als die van Pulp Fiction nu midden op straat tijdens een conversatie had plaatsgevonden, had ik je gelijk gegeven ja. Je moet het eerste deel van de scene al stevig liggen slapen om bij Pulp Fiction over "out of the blue" te spreken. Als je het verschil niet ziet, is het meer een kwestie van niet willen zien vind ik.

Pretentieus is deze film in elk geval. Gelukkig geeft de film Kitano gelijk.

Het gaat mij erom dat absurditeit niet immer gelijk staat aan een goede film. Ik vind Kitano als yakuza cool omdat ie dan ook daadwerkelijk cool is. Als Kitano op de absurde toer is in Takeshis' dan vervalt ie enkel in een aaneenschakeling van onlogische gebeurtenissen, niet in absurditeit als een ervaring, een beleving, een gevoel (en bepaalde films van bijv. een Lynch kunnen dat absurde wel overbrengen). Kitano's absurditeit is een lege absurditeit, absurditeit op papier, vertaald naar beeld, maar zonder emotionele uitwerking op mij. Cinematisch slecht dus, wat mij betreft.

Pfff. Misschien ken ik Kitano nog wel beter dan jij. Ben net zo goed een liefhebber van zijn films hoor. Of ben jij de enige die de man begrijpt?

Wat een onzin weer. Die tapdansers hadden we in het begin van de film al waargenomen. Dus die scene daarna kwam ook niet totaal out-of-the-blue, vooral met Zatoichi in ons achterhoofd. Bovendien wijst niets erop in PF dat Thurman en Travolta in die tent aan het dansen gaan slaan. Je ziet geen dansvloer, je ziet geen dansers, dus je bewering slaat totaal nergens op. Er komt een aankondiging van een twist-contest, die nemen ze patsboem aan en er wordt gedanst. Ik zie geen verschil.

En ik vind dat jij een ongelooflijke drammer bent. Kun je nou nooit gewoon discussieren? Het ligt altijd aan een ander volgens jou. Zielig en makkelijk discussieren noem ik dat. De dansscene's zijn precies hetzelfde. Punt uit. Discussie over.

Over-pretentieus is misschien beter en helaas kan Kitano niet alle pretenties waarmaken. Jammer.

Ik ga niet wedijveren wie Kitano het beste kent, maar het gemis van jouw stem bij Getting Any? is een redelijk grote aanwijzing dat je effectief een stuk van de puzzel mist (beter woord dan negeert). Kan je ook aanraden eens wat televisieoptredens van de man te zien.

Als je wat gevolgd had, had je vast en zeker gelezen dat het mij om de dansscene op het strand gaat.

Ja, ik ben een ongelofelijke drammer en ik discussieer niet normaal. Prachtig stukje tekst dit

Ik heb anders nog nooit een biopic gezien die ook maar in de buurt komt van wat Kitano hier aflevert. De film is Kitano, en in dat opzicht komt Kitano al z'n pretenties na.

My bad, maar dat doet niks af aan het feit dat het hier ook, net zoals in Pulp Fiction, gaat om een dansscene die buiten het narratief valt en de film verrijkt met sfeer.

En dan? Dan wordt deze film beter? Wat denk je nou?

Leuke smiley ook en je herhaalt me alleen. Je bent een drammer ja. Altijd een discussie willen winnen door maar aan te halen dat het aan een defect van de andere partij ligt. Kunnen ze jou op MM niet een apart hoekje geven waar je met jezelf kunt discussieren (of ergens buiten MM)? Dan win je iig altijd.

Otto e Mezzo

Doei!

Ik zeg ook niet dat hij dan beter wordt, maar het verklaart wel het nut van de zaken waar jij kritiek op uit. Kitano doet helemaal niet absurd om absurd te doen. Die stukken zijn net zozeer een deel van de puzzel die Kitano vormt, maar als je hem niet kent uit de rol van Getting Any ? (en ik haal die film aan, omdat dat de enkel film is uit z'n filmoeuvre waar je Kitano zo kan gadeslaan) dan mis je dat gewoon.

Waarom denk je eigenlijk dat Kitano zo'n grote ster is in Japan, maar bijna niemand daar z'n film goed vindt ?

Laat ik mezelf nog maar eens herhalen dan. Ik heb nog nooit een biopic gezien die ook maar in de buurt komt van wat Kitano hier aflevert. Maar ik kijk al uit naar m'n volgende Fellini hoor