The Secret Life of Words (2005)

Ik kan me heel goed voorstellen dat deze film door velen goed gewaardeerd wordt. Heeft alle ingredienten van goed drama.

Toch wist het me niet te pakken.

Ik ergerde me aan Sarah Polleys geslotenheid en afstandelijkheid. Daardoor kon ik niet goed wennen aan het trage verteltempo.

Ook heb ik liever een echte Oost-Europese actrice voor die rol, hoewel ze het prima deed.

Op het einde wordt duidelijk waar de geslotenheid vandaan komt. Maar dat kwam te laat voor mij.

Aantal ontroerende scènes. Tim Robbins de ruwe bolster die ontdooit bij deze mysterieuze vrouw. De overige bootgasten waren mij beetje te arthouse 'raar'.

2 sterren

Is het de liefde die gruwel en leed van de oorlog op de achtergrond kan duwen ?

Wel aangrijpende film naar het einde toe, maar naar mijn gevoelen is het gegeven toch iets te eenvoudig voorgesteld om echt te imponeren.

Derde film die ik van Anne Coixet zag. In alle drie zijn noodlot en droefheid de dominerende rode draad. Alle drie ("Elegy", "My Life without me" zijn de andere twee) zijn evenwel van zeer behoorlijke kwalitiet.

Prachtige film, waarvan het plot op pakkende wijze in een passend tempo heel, heel langzaam ontvouwd wordt.
Er zijn volgens mij niet zo veel acteurs of actrices, die zonder een woord te zeggen zoveel emotie en expressie mee kunnen geven aan een scène als Sarah Polley.

Toen Hanna vertelde over haar oorlogservaringen en vervolgens haar littekens liet voelen, liepen de rillingen over mijn rug.
Ook Tim Robbins is goed bezig, maar het is toch echt de film van Polley. In deze film een actrice van de buitencategorie, mede omdat regisseur Coixet haar daar de ruimte voor geeft.

Een niet te missen juweeltje.

Geniaal.

Mooi in de diepe innerlijke schoonheid van twee beschadigde mensen die elkaar ontmoeten, en langzaam een soort contact opbouwen. In de absurde omgeving van een verlaten boorplatform, dat door een door schijnbaar toeval ontstaan samengeraapt zooitje buitenbeentjes bevolkt en kleurgegeven wordt. Precies passend gefilmd, mooie beelden van de absurde omgeving afgewisseld met dicht op de huid uit de hand geschoten beelden. Waarin door het geheel een perfecte basis wordt gelegd voor een emotioneel verhaal met een dringende boodschap, een eerbetoon aan iemand die dat zeker verdient.

Sarah Polley speelt dat echt onovertroffen goed - het is meer een kwestie van zijn dan spelen. Heel knap, geen speld tussen te krijgen. En ook Tim Robbins, hij heeft een veel passievere rol in het verhaal, maar dat neemt niet weg dat hij die heel goed neerzet, met z'n mimiek zonder te zien. Toch is het - mijn voorganger zegt het ook al - de film van Polley, het is haar verhaal dat de toon zet, indruk maakt en in de herinnering zal blijven.

Waar ik me op zich wel iets in vinden kan is dat een open einde misschien mooier was geweest, beter en realistischer in het verhaal had gepast. Maar ook wellicht wat te zwaar om te verteren.

Wat een schitterende film.

Een intiem portret van een aantal zielen op een bijna verlaten booreiland met de focus op Hanna en haar patiënt. In eerste instantie had ik bij de ontboezeming van Hanna zoiets van dit heeft de film niet eens nodig. Maar dat zag ik verkeerd.

Het acteerwerk is van de bovenste plank en de locatie van een boorplatform is sterk.

Absolute aanrader.

Zuster en patiënt op een bijna verlaten booreiland....en dan ligt het Libelle-gevaar op de loer, maar gelukkig weet de film dit te vermijden.

Mooie personages, een sfeer in mineur, de geweldige locatie en uiteindelijk een ferme stomp in de maag, die bovendien weer eens even een flinke eye-opener is.

Goeie film over een enigszins eigenzinnige vrouw die als verpleegster gaat werken op een booreiland. Een trage film die ook nogal traag op gang komt waarin er langzaam een band wordt ontstaat tussen de twee hoofdpersonages die beiden een geheim met zich meedragen. Twee mooie rollen van Sarah Polley en Tim Robbins en het zijn dan ook hun momenten samen die het beste gedeelte van de film vormen. Een kleine 3.5 sterren.

Een erg mooie, unieke en sfeervolle film. Triest en intens. Het heeft mij geraakt. Vooral het aangrijpende verhaal van Hanna (Sarah Polley). Erg goed gespeeld. 4,5*