Ai Qing Wan Sui (1994)

Omdat het al weer een tijdje geleden is dat ik hem voor het laatst zeg, heb ik deze film nog maar even gehuurd. Heeft meteen mijn 4,5*-oordeel opgekrikt naar 5 sterren. Wat een bloedstollend mooie film is dit toch. Tsai heeft echt een geniaal oog voor detail, maar wordt op geen enkel moment neuzelig, overberedeneerd of te overdreven artsy.

Als je deze film kijkt zal je ook opvallen dat de nadruk niet ligt op de dialogen (het eerste echte gesprek hoor je pas na 20 minuten, en dat is nota bene over de telefoon waarbij je maar één persoon aan het gesprek hoort deelnemen), maar op geluiden. Dat maakt de film bijzonder hypnotiserend.

Naja, ik kan nog wel uren doorgaan. Voorwaar: een meesterwerk.

Werkelijk ongelofelijk mooie, originele, gevoelige en gedurfde film.
Drie mensen, te gevoelig voor de harde maatschappij (waarin ze alledrie mensen dingen moeten aansmeren) krijgen met elkaar te maken. De man en de vrouw grijpen wanhopig naar de liefde als uitvlucht. De andere jongen leert zichzelf kennen. Het wemelt van de prachtige scenes. De verleiding in het begin, May die het steeds benauwder krijgt in haar appartement, de man die zich wanhopig een houding probeert aan te meten. De stiekeme kus scene is zo ongelofelijk aangrijpend. In het licht van zijn zelfmoordpoging aan het begin durft de jongen eindelijk een heel klein beetje toe te geven aan zijn diepste emotie. May huilt op het einde omdat haar auto stuk is. Tenminste dat is de aanleiding. In werkelijkheid is dat de druppel in een emmer die gedurende de film steeds voller werd. Haar eenzaamheid, de leegte van haar bestaan, alles komt samen in de huilbui. De hele film is met heel veel oog voor detail gemaakt en zelfs met wrange humor. Glimlachen om grimmige situaties. Bepaald geen optimstisch (al is er wel hoop!) verhaal, maar een heel erg bijzondere film.

4.5*

Begrijp bovenstaande reacties niet helemaal.

De mensen die ik normaal vertrouw komen met de juiste reacties, maar deze film deed mij zo ontzettend weinig. Misschien is het geen faire vergelijking, maar ik zie erg veel overeenkomsten met Tokyo.Sora, die ik die middag herzien heb, en deze film verbleekt echt op alle punten.

Mooi is het niet. Erg lelijke kleuren, matige kadrering en shots. Het tempo is uitstekend, maar als je weinig te tonen hebt gaat dat ook tegenwerken. Waar het grootste probleem zit denk ik, is dat ik niet geloof in het leven van deze mensen. Het leegheid van hun bestaan, de alledaagse dingen ? Neen. Te geënsceneerd vrees ik.

En zo rest er nog maar weinig. Het idee om alleen maar omgevingsgeluiden te gebruiken ... is aardig, maar ook dat is te slecht uitgewerkt (ivm). En zo blijft er enkel een wat stijlloze en lege film achter.

Met A Wayward Cloud heeft Tsai genoeg krediet opgebouwd om de rest van z'n oeuvre af te lopen, maar mij lijkt het dat vooral z'n nieuwere films zijn die mij zullen aanspreken. Aan de liefhebbers van deze film, die .Sora nog niet gezien hebben ... jullie missen wat .

2*

Was me er niet van bewust dat Tsai zo'n grote naam is in het cultcircuit en hij voor Wayward Cloud (die ik eerder zag) al zo'n staat van diens had opgebouwt, zijn werk intrigeert me in ieder geval enorm maar is toch wel iets te afstandelijk om me er volledig in mee te laten gaan. Ik moet zijn meesterwerk nog tegen komen zeg maar.

De vergelijking met Tokyo.Sora is niet heel ver weg, waar die film me echter tot op het bot wist te raken deed dit me toch iets minder, toch vreem gezienh allebei hetzelfde tempo en een soortgelijek sfeer hebben. Heb dan toch weer het idee dat ik iets mis, vooral als ik al die positieve verhalen hier lees. Het eerste half uur is opzich niet echt bijzonder maar de stijl die gehanteerd wordt valt wel direct op. De camera observeert de drie personages in hun doen en laten zonder veel weg te geven en de shots van oa lege huiskamers zijn voortreffelijk, vooral de standpunten vallen op. Dit zag ik eerder ook al in WC en een tal van andere films maar deze was schijnbaar toch eerder. Het ergerpunt was voor mij het middenstuk waar werkelijk niets lijkt te gebeuren, je verwacht dat het na het eerste stuk wat wendingen neemt en interessanter wordt maar dat was niet het geval. Afin gezien het hier over leegte en eenzaamheid gaat is dat ook wel logisch. Op dat gebied werken dit soort films voor mij, en ik denk lang niet voor mij alleen, altijd wel therapeutisch. We zijn immers allemaal alleen, wat voor een deprimerende gedachte dat ook mogen zijn. Dat bowlen met die meloen of het aantrekken van vrouwen kleding door een van de hoofdrolspelers bijvoorbeeld, ik heb het persoonlijk nooit gedaan (*gniffel*) maar vond het absoluut niet raar om te zien. Gewoon typische voorbeelden van wat mensen voor gekke dingen doen als ze alleen en verveeld zijn inderdaad, opzich wel mooi om te observeren. Ook het feit dat er de gehele speelduur geen muziek en bijna geen dialogen zijn maakt dit alleen maar pijnlijker. Pas in de laatst twintig minuten begon het mij eigenlijk echt te ontroeren. Die scene waarin die man en vrouw op het bed bezig zijn en de derde man eronder verstopt zit, die overloopt naar het volgende shot waar de vrouw vertrekt, de jongen onder het bed vandaan komt en naast zijn slapende vriend gaat liggen, de afstand die er in die scene zit is zo pijnlijk dat je gewoon naar adem snakt. Ook het feit dat het zo abrupt werd afgekapt maakte het alleen maar tragischer. Maar daarmee is het hoogtepunt nog niet geweest. Ik Had al eerder onbewust al een stukje van het laatste kwartier meegekregen tijdens een iffr preview over de nieuwe Tsai ''Visage'' maar wist toen niet dat het om deze film ging. De lange onafgebroken wandeling (levensloop) en de climax (huilbui) die volgde, geweldig! Dat snikken gaat echt door merg en been! Durf ik wel te beschouwen als een van de mooiste finales.

Toch was ik na afloop, net als mijn voorganger, licht teleurgesteld, Wayward Cloud was dan toch ietsjes vermakelijker door al de absurditeiten en droge humor tussendoor, dit is puur en ongepolijst minimalisme en dat ligt me in dit geval iets minder. Och misschien was ik gewoon niet in de juiste bui, zou heel goed kunnen aangezien ik hem ging kijken na bijna een maand lang alleen maar makkelijke werkjes te hebben bekeken, al weer bijna twee weekjes terug. Binnenkort zijn andere bejubbelde werkjes waaronder ''What Time is it There'' ook even gaan zien, nou maar hopen dat die me wel volledig weet te boeien en ik eens hoger kan gaan zitten dan die eeuwige,

3,5 sterren

In showrooms zie je vaak boekenkasten gevuld met dummy’s. Ze zien eruit als een boek, maar dat geldt alleen voor de buitenkant. Ik zou dit willen duiden als een filmdummy. Het is een verzameling beelden zonder verhaal, zonder karakterontwikkeling, zonder diepgang. Kortom een “lege” film. Ik heb twee keer moeten aanleggen om de film helemaal te zien. De eerste keer ben ik ongeveer halverwege in slaap gesukkeld. De tweede keer heb ik met opzet ’s middags gekeken, zodat ik in ieder geval fris was. Helaas heb ik moeten constateren dat ik de eerste keer niets gemist had.

Ik lees in een van commentaren hierboven dat ik een plotgericht denkkader moet laten varen. Ik kijk wel uit. Ik ben al zo’n jaar of zestig een groot liefhebber van films (en boeken). In de loop van de jaren heb ik voor mezelf een aantal randvoorwaarden ontwikkeld. Een paar uitzonderingen daargelaten hebben de films, die ik graag zie, een begin, een eind (open is prima) en daartussenin een of meerdere verhaallijnen; geen horror en geen overmatig bloederig geweld.

Van dit laatste is in deze film geen sprake, maar het is daarentegen slaapverwekkende (mijn eerste kijkbeurt!), onbegrijpelijke, kunstzinnig bedoelde onzin met als hoogtepunt drie personen die op hetzelfde moment in dezelfde kamer seks bedrijven. Een heteropaar buiten beeld op bed, een handwerkende homo in beeld onder hetzelfde bed. En niet te vergeten, de meloen uit Tsai’s latere The Wayward Cloud is hier al prominent aanwezig.

Kunst of kitsch? Velen zullen het kunst noemen. Prima. Een kwestie van smaak en perceptie. Ik noem het veeleer kitscherig elitairisme. Niettemin wil ik dit commentaar best positief afsluiten. Als je het niet erg vindt om minutenlang te kijken naar een vrouw, die doelloos door een park loopt en vervolgens in een minuten durende, slecht geacteerde huilbui uitbarst, dan mag je deze film absoluut niet missen. Alle anderen kunnen er volgens mij maar beter niet aan beginnen, want het schouwspel is even boeiend als het kijken naar het groeien van gras...

Na Bu San, is dit de tweede film van Ming-liang Tsai, die ik zie. Waar die eerste me prima beviel, was dit helaas toch wel een heel stuk minder.

Net als Bu San hoef je ook hier niet veel dialoog te verwachten, iets wat ik ook al wel verwacht had. Ook een soundtrack is niet aanwezig. Waar het Tsai de vorige keer wel lukte om het geheel er om heen boeiend te maken, lukt hem dat hier slechts spaarzaam. Het begin is alleraardigst, maar daarna werd het toch wel minder. Het leven van de drie personen is niet al te boeiend. Tsai slaagt er echter maar bij vlagen in, om die verveling boeiend in beeld te brengen. De scene met de meloen was mooi, maar verder zaten er niet echt hoogtepunten in.

De laatste tien minuten waren dan weer wel vrij goed, maar het lange huilen van de vrouw, deed me dan weer totaal niets. Jammer, ik had stiekem gehoopt dat dit me beter zou bevallen. Dit was het niet voor me, maar ik ga in de toekomst zeker nog wel wat anders van Tsai zien.

2,0*

Film die ik graag beter had gevonden, want dat heeft die wel in zich. Elke vorm van plot is weggehaald en dat vind ik soms heerlijk (in deze film dus), het tempo is zaligmakend rustgevend (ik heb me geen seconde verveeld) en aan het eind nog zo'n geweldig shot van het meisje dat maar blijft lopen met die klikkende hakken. Op dat punt werkt de film gewoon uitstekend als kijkvoer en als registratie van de levens van enkelen

Maar de personages zijn me soms iets te apatisch en daarmee niet heel interessant, zeker die twee jongens die niet zozeer een slachtoffer van de maatschappij zijn maar eerder zelf kiezen voor en sociaal isolement - helemaal begrijpen deed ik ze niet. Het meisje is nog het meest boeiende personage maar zij krijgt de minste speeltijd van de drie. Daarmee is dit inhoudelijk best een lege film waar er juist heel veel gezegd had kunnen worden, dan doen films van een Hou of Antonioni, waar deze film me vaag aan deed denken, dat toch beter. Verder op dat enkele shot hierboven genoemd na vind ik de film visueel wat pover. Tsai's vorige film had nog enorm veel zeggingskracht en veel sfeer in de shots, dat heeft deze Vive l'Amour veel minder. 3,5*.