Ai Qing Wan Sui (1994)

Omdat het al weer een tijdje geleden is dat ik hem voor het laatst zeg, heb ik deze film nog maar even gehuurd. Heeft meteen mijn 4,5*-oordeel opgekrikt naar 5 sterren. Wat een bloedstollend mooie film is dit toch. Tsai heeft echt een geniaal oog voor detail, maar wordt op geen enkel moment neuzelig, overberedeneerd of te overdreven artsy.

Als je deze film kijkt zal je ook opvallen dat de nadruk niet ligt op de dialogen (het eerste echte gesprek hoor je pas na 20 minuten, en dat is nota bene over de telefoon waarbij je maar één persoon aan het gesprek hoort deelnemen), maar op geluiden. Dat maakt de film bijzonder hypnotiserend.

Naja, ik kan nog wel uren doorgaan. Voorwaar: een meesterwerk.

Hmm lijkt mij ook wel een mooie film. Zit te twijfelen of deze ooit eens op TV geweest is. Ik heb weleens een Taiwanese film gezien.

Zit hier toevallig een ietwat gore slachting v/e kip ofzo in, in de keuken?

Nee hoor, dit is alleen maar mooi, Mooi, mooi en nog eens m o o i. Mét de langste huilscène uit de filmgeschiedenis, als ik de cover mag geloven.

is dat die huilscene op het eind?

precies! heb je 'm ook gezien?

ja, op het IFFR.

geen oordeel verder? voor mij was het een 5*-film, ik vond hem echt prachtig.

Oke, ik heb em gezien! Het is al gezegd, maar de eerste 15/20 minuten wordt er geen woord gesproken. Dat gebeurd pas bij het telefoongesprek van haar. De huilscene op het einde is erg lang, maar waarom huilt ze eigenlijk? Daar kwam ik niet echt achter?
Is het omdat zij erachter kwam dat de twee mannelijke hoofdpersonen iets met elkaar hebben?

Leuke scene's, zoals wanneer de vrouw met de ene man ligt te krikken, en dat de andere jongen onder het bed ligt.
Verder erg veel 'gespreksloze' stukken, maar wel mooi. Het is niet saai zoals iemand op de IMDB zei; "If you enjoy watching paint dry, this is the film for you"...

Maar ik hou het voorlopig op 'slechts' vier sterren.

Hmm misschien heb je gelijk. Ik wil echter altijd een reden weten waarom mensen iets doen in de film. Ik bedoel, je huilt niet voor niets...

Ha ha, in dat geval heb je aan 'Aiqing wansui' een slechte!

Waarom eet Hsiao-Kang de meloen bijvoorbeeld niet gewoon op, maar snijdt hij er eerst drie gaten in om hem vervolgens met een bowlingworp tegen de muur te gooien?

Tja, dat is meer een spelletje denk ik; een huilbui is geen spelletje...

Maar deze film zit vol met scenes die niet direct te herleiden zijn naar 'oorzaak-gevolg'. Hetzelfde geldt voor het einde. Als je het karakter van Lin in de loop van de film volgt, dan huil je uiteindelijk toch een beetje met haar mee in de laatste scène.

Hmm ja dit is idd een film denk ik waarbij je extra op de details moet letten en waarbij je extra goed moet opletten.

Moet em nog maar eens kijken (zal wel moeten trouwens, anders is mijn aankoop niet rendabel )

Nee hoor. Je moet je laten meevoeren. Dan vallen alle details vanzelf op hun plaats.

Een af en toe grappig en bijzonder filmpje, maar dan ook echt niet meer dan dat. Door het bijna totale gebrek aan dialoog beleefde ik de film heel afstandelijk, het verhaal is echt maar heel minimaal en de meeste gebeurtenissen vond ik nergens ècht ontroerend of indrukwekkend. Ook het complete gebrek aan muziek werkte nou niet bepaald goed in deze film. Muziek had in deze film juist vele (onnodige) stiltes op kunnen vangen (zoals tijdens die wandeling aan het eind bijvoorbeeld) en had het geheel een stuk dragelijker kunnen maken.

Er zaten best wel wat mooie scènes in, maar blijkbaar is dit niet echt mijn kopje thee. Krap 3*

Hoe zeer we dit keer niet op één lijn zitten blijkt hier wel het beste uit, Goodfella!

Ik vond dat hypnotiserende getik van de hakschoenen, met alleen hier en daar wat omgevingsgeluiden, echt onbeschrijflijk mooi. Muziek zou het alleen maar verpest hebben, naar mijn bescheiden mening.

Ik vond de film ook een klein beetje afstandelijk, maar dat komt denk ik omdat het een Aziatische film is (voor mij speelt dat mee, denk ik).

Ondanks dat vond ik het toch een goed filmpje, maar niet zo goed als Yak hem vindt (hij heeft hem natuurlijk ook wel erg zitten ophemelen...

Beetje een tegenvallende film. Verhaal is leuk, maar er was naar mijn mening te weinig mee gedaan. Veel te langdradige scene's zonder dat er ook maar iets gezegd of gedaan werd. 2,5*

Werkelijk ongelofelijk mooie, originele, gevoelige en gedurfde film.
Drie mensen, te gevoelig voor de harde maatschappij (waarin ze alledrie mensen dingen moeten aansmeren) krijgen met elkaar te maken. De man en de vrouw grijpen wanhopig naar de liefde als uitvlucht. De andere jongen leert zichzelf kennen. Het wemelt van de prachtige scenes. De verleiding in het begin, May die het steeds benauwder krijgt in haar appartement, de man die zich wanhopig een houding probeert aan te meten. De stiekeme kus scene is zo ongelofelijk aangrijpend. In het licht van zijn zelfmoordpoging aan het begin durft de jongen eindelijk een heel klein beetje toe te geven aan zijn diepste emotie. May huilt op het einde omdat haar auto stuk is. Tenminste dat is de aanleiding. In werkelijkheid is dat de druppel in een emmer die gedurende de film steeds voller werd. Haar eenzaamheid, de leegte van haar bestaan, alles komt samen in de huilbui. De hele film is met heel veel oog voor detail gemaakt en zelfs met wrange humor. Glimlachen om grimmige situaties. Bepaald geen optimstisch (al is er wel hoop!) verhaal, maar een heel erg bijzondere film.

4.5*

Herzien. En ik vind het nog steeds onwaarschijnlijk mooi.

Alleen al de spanning die er in de film komt door juist het ontbreken van muziek. De details, hoe zowat elke scene heel erg raak is en op zijn plaats staat.

Ik ga naar 5.0* en dit mag mijn top 10 in.

Woohoo! Nummer twee die deze film in zijn top-10 heeft!

Moeilijke film, niet omdat alles zo lang duurt, maar omdat ik soms het gevoel had dat de mooiheid van dit alles niet echt naar voren kwam. De film kabbelt aan het begin rustig voort. De emoties worden niet getoond, het is voor de kijker eigenlijk een soort zoektocht naar emotie in de hoofdpersonages.

SB had het over een gewaagde film, dat deel ik niet met hem. Misschien gewaagd in de samenleving van Taiwan, maar bij mij kwam vooral de rust naar boven. Maar dit was denk ik voor SB ook veeeel belangrijker Dus, daarover genoeg..

De mooiheid in de film zit hem vooral in het ontbreken van muziek en emoties. Een keer gewoon het pure leven laten zien aan de kijkers. Geen opsmuk of pracht en praal, geen snelle montage, geen overweldigende muziek. Gewoon 3 mensen die zich maar niet op hun plek kunnen voelen, al kwam dit voor mij niet altijd even goed naar boven. Voor mij zat het toch voor in de rust, niet in het verdriet of de maatschappelijke kwestie.

Prachtige scènes waren vooral de dingen als Kang die met een meloen speelt, typisch iets wat mensen doen als ze niet bekeken worden. Niet dat ik dit precies zou doen, maar je doet toch vreemdere dingen dan onder toezicht van mensen. .

Wat op de achterkant van de VHS stond “Magistrale film die nu al klassiek is dankzij de langste huil scène in de filmgeschiedenis” . Dit las ik pas achteraf, maar doet voor mij aan de film af. De huil scène is niet het belangrijke in de film, het is de toedracht. De scène is de druppel (zoals SB al zei ). Ik vind het raar om daarmee te pronken, maar ja, dat is persoonlijk

Het einde van de film is verschrikkelijk goed , de huil scène waarna de film abrupt stopt. Dit deed me echt naar de aftiteling staren. Prachtig, ik hou wel van dit soort eindes, onbeantwoord, leeg, verdrietig, euforisch (?) .

Een echt erg mooie film, gevoelloos, maar daardoor erg gevoelig. Ik moet hem nog even laten zakken voordat ik een definitief oordeel kan vellen, maar in ieder geval een bijzondere ervaring

En nog even over de reden van de huil scene , is het feit van de eenzaamheid die de film uitstraalt niet genoeg om droevig van te worden. Misschien wil de vrouw eigenlijk liever een heel ander leven leiden. Wil ze liefde, aanhankelijk zijn met iemand. Geen leegte in haar leven. Ik zie reden genoeg. Alleen al het thuiskomen in lege appartementen, temidden in een grote stad waar het leven voorbijraast. Iedereen is druk met zijn/haar eigen leven, en staan nooit stil bij wat ieder ander doet.

Het fijne bij dit soort films is dat het de kijker vrij laat voor eigen interpretatie.
Ik denk dan ook echt niet dat ze huilt omdat ze weet dat die andere kerel met die man kust. Zou erg plat en niet mooi zijn. Ik zie het liever als een soort geheel gevoel van het missen van liefde en leven in het leven. Moet nog wel even kwijt dat ik het verschrikkelijk irritant vond hoe ze huilde. Tranen alleen had ik mooier gevonden, dan die hardop huil.. Het wekte bij mij irritatie op. Maar dat terzijde

Maar dit is mijn interpretatie.

Werkelijk een briljante film. Extreem rustgevend en ontzettend ontspannend om te zien. Overvol met geweldige shots. Voor de rest eigenlijk niks aan starbrightboy toe te voegen en de rest van de users met hun positieve reacties over deze film.

Ik heb gewoon erg kunnen genieten van deze film en het krijgt van mij 4,5* (bij herziening 5*? We shall see)

Ja eens, wat een ongewoon heftige film, die zo enorm niks vertelt en uitlegt. Een film die je gewoon zelf laat nadenken.

En wat een diepte erachter. Ik was onmiddelijk getroffen door die fantastische beginscene. De ene sleutel die daar hangt. En het gevolg wat daar vanuit voorkomt.

De eindscene met die tikjes van haar, in dat isolate aangeklede park, en dat nare "openluchttheater".

Prachtig. Cinema op zijn hoogtepunt. Moest ook ineens enorm aan Xich Lo denken.

4.5* staan, en verhoging is niet ondenkbaar.

Begrijp bovenstaande reacties niet helemaal.

De mensen die ik normaal vertrouw komen met de juiste reacties, maar deze film deed mij zo ontzettend weinig. Misschien is het geen faire vergelijking, maar ik zie erg veel overeenkomsten met Tokyo.Sora, die ik die middag herzien heb, en deze film verbleekt echt op alle punten.

Mooi is het niet. Erg lelijke kleuren, matige kadrering en shots. Het tempo is uitstekend, maar als je weinig te tonen hebt gaat dat ook tegenwerken. Waar het grootste probleem zit denk ik, is dat ik niet geloof in het leven van deze mensen. Het leegheid van hun bestaan, de alledaagse dingen ? Neen. Te geënsceneerd vrees ik.

En zo rest er nog maar weinig. Het idee om alleen maar omgevingsgeluiden te gebruiken ... is aardig, maar ook dat is te slecht uitgewerkt (ivm). En zo blijft er enkel een wat stijlloze en lege film achter.

Met A Wayward Cloud heeft Tsai genoeg krediet opgebouwd om de rest van z'n oeuvre af te lopen, maar mij lijkt het dat vooral z'n nieuwere films zijn die mij zullen aanspreken. Aan de liefhebbers van deze film, die .Sora nog niet gezien hebben ... jullie missen wat .

2*

Dan laat ik deze maar liggen