Ai Qing Wan Sui (1994)

Elke regisseur die weleens een homoseksueel karakter in zijn film stopt wordt geassocieerd met Gay cinema. Dat zegt niks. Het gaat me om hoofdthema's en bijzaken.

Hmmm, misschien heb je gelijk. Maar ik weet zeker dat het hoofdpersonage onder het bed in Aiqing Wansui van grote waarde is en dat zijn homoseksualiteit daarbij belangrijke functie vervult. Hij is homoseksueel (in deze film) met een reden en niet dat hij hier “toevallig” homoseksueel is.

Zijn homoseksualiteit heeft een functie en zonder homoseksuele ingrediënten, zou deze film andere betekenis hebben, met misschien een andere wending!

Dat zie ik toch echt anders. De film maakt geen statements over homoseksualiteit, het personage wordt niet door homoseksualiteit an sich gedreven, maar door ontdekking van zijn seksuele identiteit en verlangens. Dat hij homoseksueel is, is daar een onderdeel van, meer niet.

Tsja, het is maar een Top 10. Ik kan er slechts 10 films instoppen. Ik bewonder wel zo veel grote regisseurs dat een keuze maken erg lastig is. Ik vind Nicholas Ray ook een speciale regisseur, evenals Samuel Fuller, maar bij het opstellen van een Top 10 kom ik toch uit op die films van die regisseurs die me het meest raken. Toevallig zijn dat dan films van erkende grootmeesters. Maar ik vind ze verre van veilig, makkelijk, ongevarieerd en conservatief. Dat dat door jouw automatisch aan ‘erkende’ grootmeesters wordt verbonden zal mij natuurlijk worst wezen.

Tsai is een cineast die zich bezig houdt met het medium ‘film’ vind ik. Niet zozeer op technisch niveau maar eerder op een esthetisch niveau. Voor mij minstens even belangrijk. In principe is elke regisseur die nadenkt over het medium film al een theoreticus. Daar behoren ook cineasten bij die niet in jouw opsomming van regisseurs staan. Een Peckinpah vind ik niet echt vernieuwend. Bovendien raakt zijn cinema me emotioneel niet. Dovzhenko vind ik beter dan Eisenstein, Bergman, Paradjanov en Tarkovsky beter dan Kieslowski etc. En dat zijn ook allemaal ‘theoretici’.

En mijn gevoel zegt van wel. Maar dan zijn we er in ieder geval uit.

Verder sluit ik me mij starbrightboy aan wat betreft homoseksualiteit in het werk van Tsai: dat vormt slechts een klein onderdeel van zijn cinema en het kleine beetje homoseksualiteit dat ik bespeurde vind ik verre van kaikaturaal.

Precies! Maar goed daarover is al genoeg gediscussieerd.

Dit is de film die ik eigenlijk altijd noem als mensen mij vragen naar mijn favoriete film aller tijden. Ook al staat hij dan niet op 1 in mijn Top 10 op MM, maar dat komt omdat ik Tsai's laatste film een tikkie vond tegenvallen en alle lyrische meesterwerken van Denis opnieuw zag.

Voor mij heeft deze film alles wat film zo mooi maakt: gebruik maken van alle elementen die film biedt: beeld, verhaal, acteurs, geluid, muziek en ritme etc etc en dat alles perfect minimalistisch. Niks teveel, niks uitleggerig en optimaal een beroep doen op je gevoel. Open your heart.

Ik heb de film al zovaak gezien dat het me al niet eens meer opvalt dat er geen muziek is, maar tien zinnen tekst (en geen dialoog). Alles gaat met het ritme, zodat ik m'n hoofd muziek, dialoog en alles erbij heb. Een heerlijke film, waarbij het helpt dat het over jongeren in een stad gaat (spreekt me meestal aan). Het formalisme van Tsai is in deze film geen doel op zich. Dat vind ik de laatste tijd een beetje het probleem bij zijn films.

De eindscene is fenomenaal. Waarbij de absolute stilte behalve het klikken van de hakken het haast ondraaglijk maakt en het huilen door merg en been gaat.

En over de Antonioni discussie: als er al dingen te vergelijken zijn is het moeilijk om mensen uit verschillende culturen en vooral verschillende tijden te vergelijken. Qua formalistische benadering wel, dan is L'Eclisse voor mij wel Antonioni's meest op Tsai gelijkende film. Maar Antonioni heeft ook veel stijlen gebruikt. In het begin nog echt neorealisme en later experimenterend met als dieptepunt (hoogtepunt?) Il Mistero di Oberwald.

O ja, wat een verschrikkelijke poster trouwens bij dze film op MM. Al was de poster die destijds bij de distributie is gebruikt in Nederland ook niet geweldig.

Op basis van deze uitspraken kan ik je van harte Tokyo.Sora aanraden, al denk ik wel dat onze invulling van criteria net iets anders is.

Ik zie die film bij veel mensen, waaronder bij jou, op lijstjes staan dus ben sindsdien op zoek naar die film, is er een DVD van? Op basis van de beschrijving lijkt het me top. Downloaden is voor mij geen optie.

Hier de dvd plus bespreking. Mooie transfer! Te bestellen bij Yesasia oa maar wel redelijk prijzig. Wel ontieglijk de moeite waard.

k Had m inderdaad op Yesasia gezien en vind het voor iets waar ik tot MovieMeter nog niet van gehoord had een beetje prijzig, maar wie weet gaat het er nog van komen. Bedankt

Ming liang Tsai is denk ik niet mijn regisseur, na WTIIT? en deze te hebben gezien ben ik slechts teleurgesteld en weinig positief.

Deze film kon mij weinig boeien en het middenstuk was veel te langdradig en raakte mij geenzins op enkele details na. Hier wil ik dan ook niet te veel woorden aan vuil maken.

Het begin en einde daarentegen waren briljant! Weinig woorden (geen in de eerste 23) en meegezogen in prachtige beelden, gehypnotiseerd.

De eindscene is meesterlijk en een van de mooiste ooit. Het kille geklik van de hakken, lopend door een 'lelijk' park en de huilscene erna; prachtig. Mijn interpretatie van deze scene: de huilbui was een reactie het uitzichtloze van haar bestaan, waar moest het heen? En deze huilscene gebeurt terwijl ze op een soort van tribune zat! (uitizicht op...) Het park, achterstallig onderhouden en oerlelijk, als metafoor voor haar leven. Het kon allemaal zo mooi zijn, mits... De wandeling via dit park als levensloop en uitkomend op die tribune.

Ruime 3,5 sterren, een tegenvaller.

Was me er niet van bewust dat Tsai zo'n grote naam is in het cultcircuit en hij voor Wayward Cloud (die ik eerder zag) al zo'n staat van diens had opgebouwt, zijn werk intrigeert me in ieder geval enorm maar is toch wel iets te afstandelijk om me er volledig in mee te laten gaan. Ik moet zijn meesterwerk nog tegen komen zeg maar.

De vergelijking met Tokyo.Sora is niet heel ver weg, waar die film me echter tot op het bot wist te raken deed dit me toch iets minder, toch vreem gezienh allebei hetzelfde tempo en een soortgelijek sfeer hebben. Heb dan toch weer het idee dat ik iets mis, vooral als ik al die positieve verhalen hier lees. Het eerste half uur is opzich niet echt bijzonder maar de stijl die gehanteerd wordt valt wel direct op. De camera observeert de drie personages in hun doen en laten zonder veel weg te geven en de shots van oa lege huiskamers zijn voortreffelijk, vooral de standpunten vallen op. Dit zag ik eerder ook al in WC en een tal van andere films maar deze was schijnbaar toch eerder. Het ergerpunt was voor mij het middenstuk waar werkelijk niets lijkt te gebeuren, je verwacht dat het na het eerste stuk wat wendingen neemt en interessanter wordt maar dat was niet het geval. Afin gezien het hier over leegte en eenzaamheid gaat is dat ook wel logisch. Op dat gebied werken dit soort films voor mij, en ik denk lang niet voor mij alleen, altijd wel therapeutisch. We zijn immers allemaal alleen, wat voor een deprimerende gedachte dat ook mogen zijn. Dat bowlen met die meloen of het aantrekken van vrouwen kleding door een van de hoofdrolspelers bijvoorbeeld, ik heb het persoonlijk nooit gedaan (*gniffel*) maar vond het absoluut niet raar om te zien. Gewoon typische voorbeelden van wat mensen voor gekke dingen doen als ze alleen en verveeld zijn inderdaad, opzich wel mooi om te observeren. Ook het feit dat er de gehele speelduur geen muziek en bijna geen dialogen zijn maakt dit alleen maar pijnlijker. Pas in de laatst twintig minuten begon het mij eigenlijk echt te ontroeren. Die scene waarin die man en vrouw op het bed bezig zijn en de derde man eronder verstopt zit, die overloopt naar het volgende shot waar de vrouw vertrekt, de jongen onder het bed vandaan komt en naast zijn slapende vriend gaat liggen, de afstand die er in die scene zit is zo pijnlijk dat je gewoon naar adem snakt. Ook het feit dat het zo abrupt werd afgekapt maakte het alleen maar tragischer. Maar daarmee is het hoogtepunt nog niet geweest. Ik Had al eerder onbewust al een stukje van het laatste kwartier meegekregen tijdens een iffr preview over de nieuwe Tsai ''Visage'' maar wist toen niet dat het om deze film ging. De lange onafgebroken wandeling (levensloop) en de climax (huilbui) die volgde, geweldig! Dat snikken gaat echt door merg en been! Durf ik wel te beschouwen als een van de mooiste finales.

Toch was ik na afloop, net als mijn voorganger, licht teleurgesteld, Wayward Cloud was dan toch ietsjes vermakelijker door al de absurditeiten en droge humor tussendoor, dit is puur en ongepolijst minimalisme en dat ligt me in dit geval iets minder. Och misschien was ik gewoon niet in de juiste bui, zou heel goed kunnen aangezien ik hem ging kijken na bijna een maand lang alleen maar makkelijke werkjes te hebben bekeken, al weer bijna twee weekjes terug. Binnenkort zijn andere bejubbelde werkjes waaronder ''What Time is it There'' ook even gaan zien, nou maar hopen dat die me wel volledig weet te boeien en ik eens hoger kan gaan zitten dan die eeuwige,

3,5 sterren

Thema en stijl van deze film spraken me erg aan, maar toch wist deze rolprent me nagenoeg niet te raken..

Misschien heb ik gewoon te veel van dit soort op mijn bord gehad?

Nu ik er zo over nadenk vind ik deze film toch wel uniek in de getoonde leegheid in al haar facetten, halfje erbij!

Vooral in de 'urnen nissen showroom' (?) bekroop me de eenzaamheid en leegte me toch wel, sterk weergegeven met het verkoopspraatje van de uitbater aldaar erbij.

Een wat suggestieve film waarin mensen gelijktijdig in een appartement bivakkeren zonder dat ze tegenover elkaar komen te staan, in de trend van 'ik besta niet', waarbij mensen niet zijn wat ze lijken. Voor mij te vaag, te smachtend, te lusteloos en te weinig dialoog. (Wanneer ik de recensies doorlees ben ik wel tegendraads. Sorry).

Uiteindelijk toch wel een film die een degelijke dvd release verdient in Europa (Evenals andere onterecht genegeerde werken als 'Kamen' van Sokurov, 'KAFKA' van Soderbergh, 'Love streams' van Cassavetes, 'Drowning by numbers' van Greenaway,'The reflecting skin' van Ridley, 'The Pawnbroker' van Lumet, 'Permanent vacation' van Jarmusch, 'Living with an idiot' van Rogozhkin, 'Laws of gravity' van Gomez en 'De smaak van water' van Seunke...)

The list goes on and on, helaas...

Aangenaam verrast!

Ik wist het al : Film >> Genres en landen >> Taiwanese cinema

Aah mooi! Kunnen we dan ook mogelijke Europese releases gaan verwachten?

Ja, bovenstaande vraag ook namens mij...

De kans zal er niet kleiner op worden maar vooralsnog heb ik nog niks gehoord. Ik ga in elk geval een keertje mijn matige Amerikaanse DVD (al lang out of print bovendien) vervangen, misschien als ik een keer een Blu Ray-speler koop.

In films worden de gewone, dagelijkse bezigheden meestal niet getoond. Neem nou James Bond, we zien hem eigenlijk nooit lang op de wc zitten of in bad liggen, of een hinderlijke mug achtervolgen, of een jurk aantrekken en uit pure verveling maar wat gymnastiek doen. De reden is waarschijnlijk dat dit type gebeurtenissen nogal saai is.

Nu kan het best zo zijn dat juist deze zaken functioneel zijn in de film Vive l'amour, maar ik had graag een andere wijze gezien om de gevoelens van eenzaamheid en isolatie uit te drukken.

Zeker, maar in mijn ogen is het mislukt. Het langzame tempo waarin het alledaagse leven getoond wordt maakt de film saai. Ambiguiteit heeft zijn grenzen. Een film kan multi-intepretabel zijn, maar wordt nietszeggend als dat te ver wordt doorgevoerd.

Hoe moet het dan wel? Daar is geen recept voor. (Overigens is het een misverstand dat degene die kritiek levert alternatieven moet bieden.)

Vrijwel alles wat hier gezegd wordt is subjectief.

De film begint met een intrigerende situatie maar het is teleurstellend als de ontwikkelingen in een film nergens naar toe leiden. Er is een gebrek aan ontwikkeling, we kijken naar alledaagse situaties die elkaar opvolgen in de tijd maar niet tot enige conclusie leiden. Bij sommige scenes moet je maar raden wat er aan de hand is (bijv. de huilscene, n.b. de eindscene). Dat hoeft geen probleem te zijn, maar er zijn te weinig aanknopingspunten om de vragen die de film oproept op te lossen. Uitnodigen tot nadenken is uitstekend, maar is vaagheid of incoherentie het beste middel daartoe?

Ooit nog gezien in het filmtheater. Wil hem graag terugzien - dit vergeten juweeltje. Werd veel in gezwegen, meen ik, maar op een niet gedwongen manier. Au naturel dus...

@ yesplease & Ik Doe Moeilijk (& eigenlijk iedereen):

Ik zou zeggen: eindelijk eens een film die niet aan je geijkte verwachtingspatronen voldoet. Als je hiervoor openstaat, onderga je vanzelf de sensatie die je wellicht ook kreeg toen je Stranger than paradise voor het eerst zag. Of Chungking Express - ik zeg maar wat...