Ai Qing Wan Sui (1994)

Wat een tegenvaller. Saai en intellectueel leeg. Aiqing Wansui is niet slecht, maar absoluut zwakker dan de zwakste/slechtste Antonioni! Door dit soort filmpjes realiseer ik me steeds meer hoe sterk cinema van Antonioni is! 2.5 sterren voor (soms) kleurrijke fotografie.

**0,65* / *****

Ooit z'n kortfilm voor Eros gezien ?

Ben absoluut geen fan van deze film, maar ik kijk liever deze twee keer achter elkaar dan die Antonioni short voor de helft.

Laatste meesterwerk van Antonioni is Professione: Reporter. Daarna is het bergafwaarts gegaan met hem. Maar dat kun je hem niet echt verwijten, hij is inmiddels 95 jaar! Vergeleken met Antonioni is Tsai een amateur.

Zit wat in. Kijk maar eens wat van Antonioni's werk voor je die belachelijke denigrerende smileys plaatst. Ben het overigens niet eens met xgogax bij deze briljante film, dat moge duidelijk zijn.

Ik vind het vooral een onzinnige vergelijking. Met Antonioni heeft Tsai voor mijn gevoel nauwelijks iets te maken (of mijn beeld moet radicaal veranderen na het zien van meer van zijn films). Dan zie ik Antonioni veel sterker terug in bijvoorbeeld deze recente Aziatische film.

Ik heb Michelangelo Antonioni pas herontdekt in het briljante Proffessione:Reporter. Ik snapte die film vroeger niet.

Ik heb nog een fikse discussie gehad met de verkoper van de zaak omdat de film ineens The Passenger heet. Waanzin ten top natuurlijk.

Maar nu wel, en dan zie ik wel raakvlakken, vooral met Aiqing Wansui, die ik ook fantastisch vind. Antonioni is wat rommeliger. Wellicht.

Dat wordt mijn volgende Antonioni dan.

The most evident influence in Tsai's work is Michelangelo Antonioni, with whom Tsai shares a preoccupation with the theme of loneliness and isolation brought on by urbanization and the technological onslaught.

http://www.epinions.com/content_188125712004

Numerous contemporary filmmakers, such as Wim Wenders, Hou Hsiao-hsien, Tsai Ming-liang and Wong Kar-wai, cite him (Antonioni) as a major influence.

http://www.wsws.org/articles/2004/nov2004/mic1-n10.shtml

The Taiwanese Antonioni: Tsai Ming-liang's

Displacement of Love in an Urban Environment

When I asked Tsai if the master of oblique displacement of emotion and narrative, Michelangelo Antonioni, was his greatest influence, he could only acknowledge with a few terse words, like the sparse dialogues in Rebels and Vive l'amour.

http://www.kinema.uwaterloo.ca/toh971.htm

http://www.brightlightsfilm.com/54/tsai.htm

etc...

Dan is mijn beeld van Antonioni verre van volledig, iets wat ik op voorhand niet uitsloot.

Welke film van Antonioni sluit qua stijl (dus niet zozeer qua thematiek) het meeste aan op deze?

Eenzaamheid, vervreemding spelen bij Antonioni een belangrijke rol. De Antonioni’s personages begrijpen zichzelf niet en worden ook door anderen in de omgeving niet begrepen. De personages uit Vive l'Amour hadden zomaar uit Antonio’s werk kunnen komen.

Vooral Antonioni’s cinema met Monica Vitti in de hoofdrol; La Notte, L’Eclisse en Il Deserto Rosso, is van grote invloed geweest op de postmoderne cinema van Tsai.

En in mindere mate Blowup en Professione: Reporter. Blowup heeft vooral Westerse cineasten als Lynch beïnvloed.

Dat zijn meer de thema's. Hoe zit het met de stijl (vrijwel geen dialoog, lange vaak statische shots, focus op details ipv grote lijnen)? Of is het puur een invloed qua thematiek?

En zijn L'Eclisse en La Notte minder formeel (dat is het beste woord wat ik kan verzinnen, ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel) dan L'Avventura?

Bijvoorbeeld de eindscène in Aiqing Wansui lijkt verdacht veel op de eindscène in L’Eclisse. Wat je zegt: die scène bestaat ook een en al uit lange vaak statische shots en is ook helemaal dialoogloos, MINUTEN lang!

legendarische eindscène van L'Eclisse is op YouTube te zien: YouTube - Antonioni-Prokofiev

L’Eclisse, La Notte en L’Avventura vormen als het ware een officieuze trilogie. Echter L’Eclisse, La Notte en Il Deserto Rosso zijn veel kleinschaliger van opzet en veel “persoonlijker” dan L’Avventura. Meer dialoogloze scènes, vaker statische shots, vage soundtrack op de actergond…

Kijk, daar heb ik wat aan. Ik had al zo'n vermoeden dat La Notte en L'Eclisse wellicht meer voor mij waren dan L'Avventura (al moet ik ook die film vaker zien).

Dat Antonioni en Tsai qua inhoud en stijl overeenkomsten tonen is haast niet te ontkennen, maar dat Tsai vergeleken met Antonioni een amateur zou zijn vind ik je reinste onzin.

Tsja.... maar ik kan 't toch absoluut geen kopie noemen. Beide scenes zijn bijzonder sterk.

’t is net geen artistiek plagiaat, omdat die verwarde Taiwanese vrouw aan het einde in tranen uitbarst. Het concept is helemaal hetzelfde, enkel beetje anders uitgevoerd.

Voor mij is Antonioni de allergrootste en in Tsai ben ik een beetje teleurgesteld. Het is daarom niet zo verwonderlijk dat ik Antonioni oneindig veel beter vind dan Tsai. En waarom dat de ‘reinste onzin’ zou zijn, ontgaat me helemaal. Ik geef gewoon mijn mening en heb daar een reden voor.

Antonioni is van hetzelfde kaliber als Resnais, Ophuls, Eisenstein, Renoir, Vertov en Ford. Net als andere grootmeesters is hij naast de cineast ook een theoreticus. Antonioni heeft met zijn specifieke visie nieuwe generatie getalenteerde filmmakers zwaar beïnvloed.

Zelfs Chinese collega’s van Tsai: Zhuangzhuang Tian, Edward Yang en Zhang Ke Jia vind ik beter. En dat zegt hopelijk genoeg! Vergeleken met Antonioni stelt Tsai met zijn (homoseksuele) personages helemaal niks voor.

Totaal anders uitgevoerd! Ten eerste bestaat de scene uit Aiqing Wansui uit 1 enkele take (als ik mij dat goed voor de geest haal) en de scene uit L'Eclisse NIET. Verder toont de scene uit Aiqing Watsui de leegte van het bestaan een eenzaamheid door een directe emotie (een mens dat in huilen uitbarst, een climax van de leegte die we tot dan toe gevoeld hebben)
Antonioni toont ons daarentegen een indirecte emotie door ons lege straten te tonen, plekken waar de zogenaamde 'lovers' hun vermeende liefde hadden Antonioni drukt de leegte van het bestaan op een totaal andere manier uit. Totaal verschillende scenes.



Simpelweg omdat ik het niet met je eens ben. Antonioni en Tsai doen het voor mij beiden goed. Ik bespeur geen plagiaat enkel een gezonde inspiratie.



Helaas heb jij niet de waarheid in pacht. Ik (en vele anderen) zouden op een heel ander rijtje regisseurs komen. Regisseurs als Tsai en Hou bevestigen voor mij dat de grootmeesters, de auteurs nog lang niet uitgestorven zijn. Tsai een amateur noemen vind ik dan ook veel te overdreven, zeker wanneer je zegt dat 'je een beetje teleurgesteld in Tsai bent'.



En de 'jonge' Tsai zal op zijn beurt weer latere filmmakers inspireren. Wie zal het zeggen?



Dat zegt helemaal niets, aangezien 't hier enkel om jouw mening gaat. Yi Yi staat trouwens nog op mijn programma.



En ik vind van wel, homoseksueel (waarom zeg je dat nu?) of niet!

Met Ramon eens dat Tsai niks meer of minder zou zijn dan Antonioni. Je bent daar toch een beetje streng in, goga, net zoals je Identificatione di una Donna echt onrecht aandoet met zo'n lage 4

Zeer lelijke, en vooral, niet passende poster bij deze film.

Directe of indirecte, anders gezegd: zichtbare en/of onzichtbare emotie is en blijft een teken van menselijke kwetsbaarheid (zwakte). En daar gaan toch L’Eclisse en Aiqing Wansui over. Uitwerking mag dan een beetje anders zijn, de strekking is identiek aan elkaar.


Laat me raden (gezien je top10): Dreyer, Fellini, Tarkovsky, Bresson, Bergman, Ozu etc. Zeg eens eerlijk, denk je echt dat dat de “waarheid” is?


Hij mag dan wel auteursregisseur zijn, maar hij is beslist geen THEORETICUS. Michale Mann, Abbas Kiarostami, David Lynch, Lars von Trier etc. zijn ook auteurcineasten, het groot verschil is dat hun cinema OOK baanbrekend is!


Tsai is geen amateur. Integendeel, hij is nog altijd beter dan de gemiddelde regisseur in Hollywood, absoluut! Ik trek enkel de vergelijking tussen Antonioni en Tsai. Vergeleken met Antonioni is Tsai een amateur, ja. Beetje overdreven doen, daar houd ik van.


Dat denk ik dus niet. Er staan al 7 films achter zijn naam (5 gezien) en hij is inmiddels 15!!! jaar actief als filmmaker. Tot nu toe heb ik niks vernieuwends en/of overtuigends gezien. Als hij echt een van de allergrootste is, dan verwacht ik toch op zijn minst 1 absoluut groot meesterwerk dat hetzelfde niveau bereikt als bijv. The Godftaher, Potemkin of Citizen Kane.


Tsai wordt dikwijls geassocieerd met gay cinema. Ik heb 5 films van deze filmmaker gezien, waarvan 3 over homo-erotische gevoelens gaan. Tian Bian Yi Duo Yun vind ik smakeloos en eigenlijk ook een beetje “gay”. Dus dat zijn er al 4. Zijn laatste film, Hei Yan Quan, heb ik nog niet gezien en die schijnt ook over homoseksuelen te gaan. Dat zijn er al 5. Ik erger me daaraan. Waarom zoveel films over homoseksualiteit? Waarschijnlijk het publiek te provoceren of zoiets. Slaat gewoon nergens op.


Het boeit me voor geen meter wat (Franse) critici beweren. Tsai is saai (zowel inhoudelijk als visueel)!

Dat vind ik echt veel te kort door de bocht. Hoeveel grote films van hoeveel grote regisseurs gaan er wel niet over de menselijke kwetsbaarheid?? Tsai geeft er zijn geheel eigen draai aan. Overeenkomsten zijn er zeker, Tsai was een liefhebber van Antonioni, maar plagiaat is hier geheel onterecht. Misplaatst. Omdat jij toevallig niet zoveel met Tsai kan, en met homoseksualiteit ook niet blijkt wel…. Daar koop ik niets voor.

Misschien…

Ik denk echt dat dat groten zijn ja, maar juist jij laat in die regisseursopsommingen vaak merken dat er wat dat betreft ook een ‘waarheid’ is. Ik ga niet mee in jouw waarheid. Het spijt me zeer.

Waarom in hemelsnaam zouden dat geen theoretici zijn en wat doet het er uberhaupt toe? Wat een onzin. En dan kom jij met een rijtje waarin Von Trier (oa geinspireerd door Dreyer!) en Michael Mann staan. Teleurstellende cineasten wat mij betreft. Heb er weinig mee. Kiarostami, daar zag ik tot nu toe twee (goede) films van maar zijn stijl vindt zijn oorsprong duidelijk in het neo-realisme en de cinema van Satyajit Ray. Lynch is erg goed, maar ik zie niet in waar ie meer een theoreticus zou zijn als een Hou, een Tsai, een Ozu of een De Sica. Wat wil je nu eigenlijk zeggen?

OK! Zei ik toch?

Dat is toch zo subjectief xgogax. Jij hebt toch niet de waarheid in pacht over wat nu meesterwerken zijn en wat niet? Je hebt enkel je eigen mening. En ik beoordeel uiteindelijk cinema op gevoel, niet op technische vooruitgang (en zelfs over die vooruitgang en wie daar nu precies voor verantwoordelijk waren kun je discussieren). Ik vind Bu San en What Time Is It There? juist zeer vooruitstrevend qua sfeer en qua emotionele diepgang. Bovendien heeft Tsai daarin mooie dingen te zeggen over tijd, leven, de universele waarde en blijvendheid van cinema. Een Hou adapteert de universele thema’s van Ozu weer met een andere visuele stijl naar een moderne setting etc. Is Becky Sharp (Mamoulian, 1935) een meesterwerk louter en alleen omdat het de eerste film in Technicolor was? Ben het totaal niet eens met je filmlogica.

Ik vind het echt nergens op slaan dat je je daar aan irriteert. Bovendien heb ik nog geen enkele film van Tsai gezien die over homoseksualiteit gaat. Kan er weinig mee.

In dit geval omdat de beste man zelf homoseksueel is en zijn persoonlijke gevoelens naar voren komen in de films die hij maakt. Bovendien speelt het in niet een van zijn films een hoofdrol als thema. Wat er nog provocerend aan zou zijn ontgaat me al helemaal, zeker bij het Westerse publiek dat naar zijn films kijkt. Vreemde irritatie.

Ik heb het hier alleen over de slotscène.


Bull, waar staat dat ik niet zoveel met homoseksualiteit kan? Ik erger me aan de homoseksuele personages in zijn films. Hoe hij ze neerzet. In Aiqing Wansui wordt homopersonage bijna karikaturaal afgebeeld. Of is het gebruikelijk dat een homoseksueel onder het bed masturbeert, terwijl ander personage seks heeft met een verwarde vrouw


ALS dat het geval is, DENK ik dat jij op safe speelt en VIND ik dat jij een beperkte visie hebt op cinema. Lijstjes met enkel erkende meesters als Dreyer, Fellini, Tarkovsky, Bresson, Bergman, Ozu etc. vind ik saai, ongevarieerd, conservatief, makkelijk, en lekker veilig.

Ik heb volstrekt andere kijk op wereldcinema dan jij.


Absoluut geen onzin! Sterker nog, wat jij zegt vind ik onzin.
Theoretici zijn niet alleen maar cineasten die een verhaal willen vertellen, zij houden zich vooral bezig met het medium film. Eigenlijk zijn ze de uitvinders/pioniers van bepaalde filmtechnieken en staan ze bekend als experimentele cineasten.
Kieslowski, Ozu, Peckinpah, Eisenstein, Godard, Griffith, Vertov etc. zijn de theoretici. Tsai hoort NIET!!! in dat rijtje thuis!


Zij hebben totaal een eigen filmstijl en eigen visie op cinema.
Von Trier is geen Dreyer en Kiarostami is geen Ray. Zo filmt Kiarostami (met een reden) graag mensen in hun auto’s.


Jij toch ook? Ik beoordeel cinema ook op gevoel. Ik houd van films van Nicholas Ray en Sergei Parajanov. Niet omdat hun films vernieuwend (technische hoogstandjes) zijn of zoiets, maar omdat hun cinema me raakt. Cinema van Tsai raakt me totaal niet. En mijn gevoel zegt dat Tsai helemaal niet vernieuwend is. Alles wat Tsai doet, heeft Antonioni eerder en beter gedaan. Mijn gevoel zegt dit: Tsai = saai!


Je moet volgende keer beter opletten!

Mijn hemel wat een rare kijk is dit toch weer zeg. Suggereert de film ergens dat hij daar ligt omdat hij homo is? Zou de film ook hetero's raar uitbeelden als daar een hetero zou liggen? En wat is daar in godsnaam karikaturaal aan?



Hij heeft gewoon gelijk hoor. Geen van zijn films gaat over homoseksualiteit. Er zijn er een paar waarin homoseksualiteit een rol speelt. Dat is heel wat anders.

So what? Sergei Parajanov en Rainer Werner Fassbinder waren ook homoseksuelen. Homoseksuelen in films van Fassbinder zijn menselijk en niet zo karikaturaal/vreemd als in deze film.

Ik vind alleen personages vervelend + homoseksualiteit is wel degelijk een van de hoofdthema’s in Aiqing Wansui. Maar misschien heb ik het mis!

Dit ging over de reden dat homoseksualiteit überhaupt in veel van zijn films voorkwam, net als bij Fassbinder bijvoorbeeld. Ik vind niet een van de homoseksuele karakters van Tsai ook maar in de buurt komen van karikaturaal trouwens. Sterker nog: Ik vind het zelfs verbazingwekkend dat iemand dat kan vinden. Over Fassbinder heb ik nog geen oordeel, want daar heb ik nauwelijks nog iets van gezien (en al helemaal geen van zijn films met homoseksuele karakters).

Dat kan, ik niet.

Dat heb je toch echt mis. Eenzaamheid, communicatie, seksuele identiteit. Dat zijn hoofdthema's. Dat het bij een van de drie om homoseksualiteit gaat is bijzaak.

Als je naar IMDB.com gaat en bij Genre op more klikt, dan zie je daar staan: “Homosexual” + “Gay Interest”!

Als die man onder het bed geen homo is, dan weet ik het niet meer...

Ga even googlen en dan kom je vanzelf tegen dat cinema van Tsai dikwijls wordt geassocieerd met “GAY cinema”


Ga even googlen en dan kom je vanzelf tegen dat cinema van Tsai dikwijls wordt geassocieerd met “GAY cinema”