The Godfather: Part III (1990)

Leuk om lezen dat ik niet alleen ben die er zo naar kijkt. Ik gaf:

3,5* aan deel 1

3,0* aan deel 2

4,0* aan deel 3 (Coda)

In het laatste deel van deze trilogie heeft de familie Corleone zich onder leiding van Michael bijna opgewerkt tot een legitiem bedrijf. Toch gaat het weer mis, en leiden nieuwe conflicten tot verraad en een spiraal van geweld. "Just when I thought I was out, they pull me back in." Als baby speelde Sofia Coppola reeds het nichtje van Michael, maar nu speelt ze z'n volwassen dochter. Ze is een symbool van zuiverheid, van de hoop op genade.

Opvallend is de rol van de Katholieke Kerk. De geestelijken houden zich bezig met wereldlijke zaken. De bank van het Vaticaan lapt nogal wat christelijke principes aan z'n laars. Toch wordt ook een andere kant getoond met kardinaal Lamberto, bij wie Michael Corleone te biecht gaat. De fictieve moord op de paus past in het kader van bepaalde samenzweringstheorieën.

Er zijn weer geheime besprekingen in donkere kamertjes, met de herkenbare cinematografie van Gorden Willis. Via de zoon Anthony wordt Italiaanse operamuziek erbij betrokken. Imposante decors zijn de Sint-Pietersbasiliek in Vaticaanstad en het Teatro Massimo in Palermo. Dit derde deel rondt een familiekroniek van meerdere decennia af.

De zwakste Corleone

The Godfather Part III kent, in tegenstelling tot deel 1 en 2, een meer verdeeld publiek en wordt over het algemeen beschouwd als het minste deel van de trilogie. Hoewel ik dit laatste deel (ik heb de Coda-versie bekeken) ook het minste van de reeks vind, vond ik dit vervolg wel veel gemakkelijker te volgen dan zijn voorganger.

Het tempo leek hoger te liggen en de aanval met de helikopter vond ik zelfs ronduit spectaculair te noemen. Andy Garcia vond ik geweldig als Vincent Mancini. Ook het bekritiseerde acteerwerk van Sofia Coppola viel mij alleszins mee. Heel goed is het allemaal niet, maar ik heb mij geen moment aan haar gestoord.

Waar ik mij wél aan stoorde, waren een aantal ongeloofwaardigheden in het gedrag van Michael. Met name zijn kerkelijke biecht vond ik, ondanks het feit dat hij inmiddels een stuk ouder is, niet helemaal in lijn met het personage zoals we dat uit de eerdere films kennen.

Het meest ergerlijke vond ik echter de finale. Die was voor mijn gevoel erg traag en voorspelbaar. Voor sommige kijkers zal deze misschien wel spannend zijn geweest, maar ik voelde die spanning nauwelijks. Ik vond het slot eerder stroperig en de setting bovendien nogal clichématig overkomen. Persoonlijk had ik veel meer interesse gehad in een scenario waarin Mary en Vincent als een soort Bonnie & Clyde op de vlucht waren geslagen.

Dat Mary uiteindelijk het slachtoffer wordt in plaats van haar vader zag ik niet direct aankomen, maar de momenten daarna vond ik wat zwak uitgewerkt. Ik begrijp dat de Coda-versie een focus legt op de spirituele dood van Michael Corleone, in plaats van de fysieke dood die in de originele versie wel expliciet getoond wordt. Aangezien ik de originele versie niet heb gezien, maar wel benieuwd was naar de verschillen tussen de Coda-versie en het origineel, heb ik online gelezen dat Michaels fysieke dood daarin pas jaren na de dood van zijn dochter volgt. Persoonlijk had ik het dramatischer en krachtiger gevonden als Michael ter plekke was gestorven aan een gebroken hart. Maar goed, dat is waarschijnlijk vooral een kwestie van persoonlijke smaak.

Waar ik bij deel twee de kans op een verhoging zie bij een herziening, acht ik bij deel drie juist een verlaging niet uitgesloten. Dat is jammer, want de eerste helft van deze film vond ik een stuk vermakelijker en gemakkelijker wegkijken dan een groot gedeelte van deel twee.

3,0★

Voor mij is deze de minste

Ik vind Al Pacino ook iets minder.

5* aan deel 1

4.5* aan deel 2

3* aan deel 3