Paper Moon (1973)

De film werd in 1974 verdergezet als tv-reeks met één van de grootste talenten in de vrouwelijke filmgeschiedenis: de toen 11-jarige Jodie Foster als Addie Pray. Volgens mij was La Foster in de serie veel beter dan de zeker niet slechte Tatum O'Neal die er een Oscar mee won. Aanrader...

Moze: I ain't about to leave some poor child stranded. I got scruples, too. You know what that is, scruples?

Addie: No. But if you've got them, it's a sure bet they belong to somebody else.

Misschien niet de beste, maar vast en zeker de leukste road movie.

En dat is vooral de verdienste van de piepjonge Tatum O'Neal, die werkelijk de sterren van de hemel speelt en terecht een Oscar in wacht sleepte.

Film geeft op de achtergrond bovendien een realistisch beeld van het troosteloze Midden-Westen van Amerika tijdens de Depressiejaren.

Naar mijn mening met voorsprong de leukste film van Peter Bogdanovich.

Had van Bogdanovich eerder The Last Picture Show gezien en vond toen de vervallen sfeer van Texas erg pakkend. In Paper Moon is dat niet anders: Paper Moon speelt zich af tijdens de depressie van de jaren '30 en toont het mdiden van Amerika lekker mistroostig. Het had wat road-trips-achtig en vond het daarbij een opvallend vlot en geestige film. Vader en dochter O'Neal spelen uitstekend hun rollen als beroepszwendelaar en jong meisje wiens ouders onlangs zijn overleden. Al gauw ontpopt zij ook als doorgewinterde oplichtster die met gevatte acties en opmerkingen alles na haar hand weet te zetten. Prima vermaak hoor !

Erg charmante komedie, met een vleugje misdaad - maar genoeg van een vleugje voor een crime-label op IMDb. Moze is een zwendelaar die overleeft in het Amerika van de jaren '30 door verse weduwen op te lichten, en zo in de marge z'n bestaan bij elkaar te sprokkelen. Tot hij op de begrafenis van een ex-vriendin/vrouw van lichte zeden komt, om haar de laatste eer te bewijzen. En daar wordt hij opgezadeld met haar negenjarige dochtertje Addie, die echter net zo hebzuchtig en misschien nog wel manipulatiever blijkt dan Moze. De film gaat voornamelijk over de gezamenlijke zwendelpraktijken van dit vreemde duo, op een road trip door Kansas en Missouri. Tatum O'Neal doet het erg leuk als Addie, al is die Oscar misschien een beetje teveel van het goede - en een bijrol was het ook zeker niet. Leuke dynamiek ook met haar vader Ryan O'Neal, die Moze prima neerzet als rommelaar in de marge. Je kan het een stuk slechter treffen dan Paper Moon: 4.0*.

Fijne lieve film, naast drama en komedie is dit ook een combinatie tussen misdaad en een road movie. Op basis van de plotomschrijving dacht ik dat dit een soort van Matchstick Men (2003) zou worden, deze steekt echter wel wat anders in elkaar maar is zeker niet minder leuk. Het bijdehand meisje (gespeeld door Tatum O'Neil) kwam soms wel veel te volwassen over voor haar leeftijd. Haar rol leverde haar wel een Oscar en een Golden Globe op. Een heel vermakelijk tussendoortje die uitstekend wegkijkt. Een ruime 3,5*.

Schitterende komedie met uiterst grappige scènes (de "gepersonailseerde" bijbelverkoop, de aftroggelarij in de winkel, de chantage...) en knap samenspel van de O'Neals.
Het wit-zwart verhoogt het sociaal aspect diat toch ook in de film huist (het troosteloze van de regio, het florerend illegaal "zaken doen", het meisje dat geen cent heeft om naar haar familie terug te keren, al wacht haar daar ook weinig geluk, is een zwartje...).
Te apprecieren is zeker ook de muzikale begeleiding, recht uit de dertiger jaren gegrepen. Erg passend bij het schalkse en soms trieste van het gebeuren.

Uitstekende film over een man en een kind die onderweg zoveel mogelijk mensen oplichten. Deze charmante roadmovie speelt zich af tijdens de grote depressie. Meer dan genoeg vermakelijke scenes waarbij de jonge Tatum O'Neal de show steelt. De interactie tussen haar en Ryan O'Neal (haar vader in het echt) komt ook goed uit de verf.

Deze film had ik tot nu toe altijd gemist. Peter Bogdanovich had al eerder het prachtige The Last Picture Show gemaakt, één van mijn all time faves. Deze is wat lichter qua toon. Een soort van licht komische roadmovie met ook hier prachtig camerawerk. Ryan O'Neal en de 9-jarige Tatum O'Neal als een soort alternatieve Bonnie en Clyde in de Amerikaanse crisisjaren. Zonder geweren, maar met colportage en wisseltrucs.

Een ander vroeg succes van Bogdanovich en tot zijn dood een van zijn bekendste films gebleven. Ik zag de film als een soort eerbetoon aan Ryan O'Neall van wie ik twee films keek, Dit was de beste. Al is de film wat mij betreft niet zo goed als Targets of The Last Picture Show.

De film is stilistisch een ode aan de helden van Bogdanovich. Mensen als Orson Welles en Howard Hawks.Veel deep focus beelden dus. Verder in zwartwit wat hier wel past maar minder toegevoegde waarde heeft dan in The Last Picture Show. De dialogen zijn snappy als in een oude studiofilm, al kon er in 1973 natuurlijk net wat meer. In die zin een aardige botsing tussen klassiek en new Hollywood.

Deze dagen bevestigden voor mij ook dat O'Neal geen groot acteur was. Hij had een goede regisseur nodig om er genoeg van te maken. Hier lukt dat vrij aardig. Het samenspel met zijn dochter is innemend en bevat veel mooie momenten.

Met The Last Picture Show was mijn interesse een beetje gewekt om het oeuvre van Peter Bogdanovich verder te ontdekken. Deze Paper Moon is een stuk luchtiger, ondanks het toch wel sombere beeld van de depressie op de achtergrond.

De roadtrip is best wel onderhoudend met een aantal leuke fragmenten waarbij Moses en Addie mensen oplichten bij hun bijbelverkoop, maar ook nog andere trucjes uithalen. Er is zeker wel een goede chemie aanwezig tussen die 2 en het is leuk om te zien dat Addie na verloop van tijd de bovenhand begint te nemen en sluwer wordt dan Moses.

Echter verliest de film een stuk van het tempo wanneer ze Trixie Delight mee op roadtrip nemen. Echt veel toegevoegde waarde heeft dit zijplot niet en haalt het tempo in de film toch serieus onderuit. Het einde is best voorspelbaar met Addie die niet bij haar tante wilt blijven, maar beslist om terug te keren naar Moses.

3*

Leuk portret van twee tot elkaar veroordeelde zwendelaars (vader en dochter O'Neal) in het door depressie geraakte amerika van 1936. Tatum (hier slechts 10 jaar oud) is verbijsterend goed in haar filmdebuut en Ryan geeft prima tegengas. Niet alle plotelementen zijn even boeiend en hier en daar is de boel wellicht iets aan de flauwe kant, maar overwegend is de film zeer onderhoudend. Het prachtige zwartwit-camerawerk draagt ook flink bij aan de geweldige sfeertekening.