Batalla en el Cielo (2005)

Vreselijk pretentieus en oersaai drama dat me alleen maar kon boeien omdat ik benieuwd was hoe lang regisseur Reygadas zijn publiek nog durfde te vervelen met zijn nietszeggende verhaaltje en doorzichtige symboliek.

De plotelementen die hierboven beschreven staan, hebben met de film maar weinig te maken en het verhaaltje wordt na de interessante aanzet op geen enkel moment verder uitgediept. Sterker nog, alle belangrijke plotwendingen zijn al achter de rug voordat de film is begonnen. De rest van de speelduur wordt dan maar gevuld met lange autotochten door Mexico City, eindeloze shots van tankstations, schilderijen van paardjes, troosteloze stadsgezichten en duffe militaire parades. En onder het mom van 'het is kunst dus het mag' worden er ook nog een paar platte, smakeloze en vrij expliciete seksscènes in de mix gegooid. The Brown Bunny is er niks tegen.

Ook de personages zijn onuitgewerkte, onsympatieke pannekoeken die niets anders doen dan apatisch in de camera kijken en lusteloos de meest idiote dialogen uitbraken. Enige logica in hun gedrag hoef je al helemaal niet te zoeken. En als regisseur Reygadas even niet meer weet hoe het verder moet, wordt de troef 'magisch realisme' bovengehaald en duwt hij het hele trieste zootje weer een andere nutteloze kant uit. Door middel van (alweer) een vergezochte seksscène of een moment van onverwachts bruut geweld, bijvoorbeeld.

Dit is echt zo'n film waarbij je naderhand nauwelijks kunt navertellen wat je hebt gezien. Het is allemaal zo stuurloos en lang uitgesponnen, zo zielloos en oninteressant, dat je als kijker allang hebt afgehaakt voordat de (verlossende) eingeneriek begint. Pompeuze nonsens, verpakt als 'high art', als ik het zo mag uitdrukken.

1 ster.

Dit vond ik de meest waanzinnige en opwindende film die ik dit iffr zag. En de enige die ik liefst direct opnieuw wil zien. Want of ik het een goede film vind, weet ik nog niet goed, maar bijzonder is-ie zeker.

Inderdaad een schaamteloos ambitieuze film, die weliswaar een verhaaltje vertelt, maar vooral, gaandeweg, emoties oproept en grote thema's aansnijdt, zonder pasklare betekenis. Daar wil ik nog eens over nadenken.

En qua vorm is het waanzinnig. Het was de eerste keer dat ik iets van Reygadas zag, maar ik ben onder de indruk van zijn ambities en van zijn vloeiende en prachtige stijl. Voor mij de enige echt grote ontdekking dit festival. Ik wist dat ik ooit Japon nog eens moest kijken; dat gaat er nu zeker binnenkort van komen.

Ik zal vast nog wel eens iets over deze film intypen en zeker een keertje stemmen, maar ik wil de film eerst laten bezinken.

Moviemeter als "tipsite voor goeie films" heeft het soms nogal moeilijk, zeker als kleine pareltjes als deze nog geen 3* halen

Ach ja, der gebeurt niet veel hé. Toch is het tempo van de film perfect. De totaal onderkoelde Marcos is een personage om U tegen te zeggen. Geweldige vent, machtige uitdrukkingen en bijna ongrijpbaar. Z'n vrouw moet ook niet onderdoen voor hem. Eén van de meest geweldige filmkoppels die ik al op het scherm gezien heb. Lange, aparte shots, leuk gefilmde sexscenes en fraaie muziek.

Jammer dat de aanloop naar het einde net iets minder boeiend was. Zag er ook allemaal iets minder mooi uit. Klein foutje, dat de film net een half sterretje kost. Toch kan ik hier nog makkelijk 4* aan kwijt. Film met ballen, een eigen identiteit en een hoop boeiende ideeën.

Meteen ook mijn eerste Mexicaanse film

Helaas weet Reygadas niet continue te boeien, maar als dit dan wel gebeurd, is het gelijk erg sterk. Enkele prachtige scènes (vooral tussen Marcos & zijn vrouw en Marcos & Ana) worden afgewisseld tussen nietszeggende, onboeiende dingen. Ben wel benieuwd geworden naar Japon. Binnenkort maar eens de dvd uit de kast halen. Nu nog even deze film laten bezinken. Reygadas laat nl. wel nogal veel open in deze film (geen kritiek overigens)...

3,5*

Toch 4 sterren waard, ipv 3,5 sterren die ik gaf 'direct' na de film. (bijna) Alle scenes vallen nu meer op hun plaats.

Het plot is enigszins geniaal te noemen, maar ook de sfeer die voornamelijk opgewekt wordt door een rustig ronddraaiende registrerende camera en natuurlijk de geluidseffecten en de prachtige muziek maken van deze film een 'mooie' kijkervaring.

Een meesterwerk is het niet. Met name de hoofdpersoon komt vaak over als een pannenkoek (om even de woorden te stelen van bioscoopzaal) waar ik me zo nu en dan aan stoorde. Ook bevatte de films een aantal scenes die ronduit vervelend waren (zoals het strijken van de Mexicaanse vlag). Maar de grootste ergernis was toch wel het moment wanneer Marcos Ana neersteekt. Niet met een schaats [zoals het script eigenlijk zou moeten gaan?], maar met een keukenmes. Iedereen was in shock in de zaal door deze 'plotselinge' gebeurtenis. Terwijl ik me doodergerde aan het feit dat er opeens een mes vandaan werd getoverd, ipv de voor de hand liggende schaatsen (waar voordat hij de eerste keer weggaat nog netjes de camera werd ingezoomd op die voorwerpen). Misschien moest dat een van de verrassingen zijn van de filmmaker?
Wat ik me ook afvraag is het gebruik van 'porno'. Was het nodig om zowel in de begin- als eindscene Marcos gepijpt zien te worden door Ana? Als het niet zo expliciet in beeld was gebracht, had het volgens mij hetzelfde effect gehad (voor mij dan) qua verhaalstructuur. Het was niet nodig, maar blijkbaar wel voor 'de naamsbekendheid' van de film...

Wederom een merkwaardige en bizarre film van Reygadas.

Wat ik goed vind aan deze film is het fragmentarische, ongrijpbare plot. In sommige films is dat een groot nadeel, maar hier niet vind ik. In zo'n film over vervreemding en geleidelijke escalatie werkt het alleen maar goed.

De regisseur jaagt hier bewust weer een deel van de kijkers weg. Zijn stijl moet je ook liggen. Zijn experimenten zijn niet altijd even geslaagd, maar op z'n minst interessant. Ik vind zowel Japón als Batalla en el Cielo goede films.

Batalla en el Cielo krijgt net als Japón 3,5 sterren van mij.

Ondanks het lage gemiddelde gewoon een goede film.

Met name de cameravoering in deze film was apart te noemen. Maar dan op een verfrissende, goede manier uitgevoerd. Veel scènes van mensen die praten, niet vol in beeld voor de camera. Want die heeft het te druk om de omgeving te verkennen. Geen egostrelerij in deze film van acteurs en actrices die de camera non stop op zich gericht willen hebben als zij converseren.

Doordat de camera wat speels is en telkens wegloopt van de context die zich qua woorden wel degelijk afspeelt, is het vaak gissen naar de plaats waar de hoofdpersonen zich bevinden. Ik werd in het begin al op het verkeerde been gezet. Ik dacht dat Marcos en zijn vrouw in de wachtkamer bij de dokter zaten, toen een voorbijganger plots vroeg naar een klok dacht weer wat anders, bleek het uiteindelijk de ondergrondse te zijn .

Sommige sexscènes worden wel wat onsmakelijk in beeld gebracht. Maar, ja. Ik heb dan ook nog nooit een sexscène tussen 2 zwaarlijvige mensen smakelijk in beeld gebracht zien worden. Met name de vrouw van Marcos vond ik geweldig. Wat een uitstraling zeg, ze hoefde eigenlijk niets te zeggen want aan haar mimiek zag je al wat ze bedoelde en wat ze voelde.

De film is soms ook geweldig droogkomisch. Met name toen een auto zomaar over een boompje reed, terwijl er geen aanleiding voor was. Verder muzikaal aardig en cinematografisch bijzonder. Veel lange scènes, die vaak prachtig wit ogen en dan weer lekker vaag. De beklimming van de berg en de scène waarin Marcos door wolken omhuld werd waren mooi.

Naarmate het einde werd de film oninteressanter. Het ging allemaal wat te lang door. 10 minuten naar een kruipende man kijken was mij iets teveel van het goede. Het voegde ook niets toe. Het schockerende, onverwachte voorval even daarvoor was genoeg geweest. Kleine 4*

Prachtige vrouw ook op het affiche. Sfeervolle scène toen zij op bed lag en de camera o.a. haar voeten waarnam.

Dit is na "Stellet Licht" de tweede film die ik van Carlos Reygadas gezien heb en weer laat hij mij met een vraag achter. Wat wil hij ons nu met deze film vertellen? Was het bij "Stellet Licht" dat een dode weer levend werd, hier is het dat Carlos de dochter van de generaal doodsteekt en dan hierna op de knieën meegaat in een processie om boete te doen. En op het eind van de film komen Carlos en Ana elkaar zeker weer tegen in de hemel om opnieuw de "liefde" te bedrijven?. Wat moet ik toch met deze onzin?
En het acteerwerk vond ik in deze film ook niks. Te amateuristisch. Het leek wel of die vrouw van Carlos uit een animatiefilm kwam. Wat een portret zeg. Alleen Ana krijgt van mij een dikke voldoende. Haar verschijning was voor mij echt een verademing..
En wat zijn de films van deze regisseur toch traag. Ik dacht dat die Mexicanen zo'n temperamentvol volkje waren. Nu, dat is aan deze regisseur niet te merken.
Het zal iedereen duidelijk zijn dat deze film mij toch echt niet kon bekoren. Films van Reygades kan ik in het vervolg denk ik toch maar beter overslaan.

2,0*

Bevat hier en daar sterk camerawerk, maar verder voelt dit vooral als erg leeg aan. Is in geen enkel opzicht zo magisch als Stellet Licht en met name de muziek werkt op de zenuwen.

Stem 1750.

Hmm.

Bij vlagen geniaal (vooral de camera in de meer expliciete scenes) die maar weer eens verraden dat Reygadas'films op dat gebied echt nauwelijks overtroffen worden. Echt bloedmooi. Mooie casting ook, op uitstraling, op hoofden. Daar hou ik van.

Maar dan de invulling van al dat moois, het plot. Dat pakte me niet. Een hoop schuld en boetedoening in katholieke zin. Verfrisssend wel om sommige dingen gewoon te laten zijn , de reden van de kidnap doet er bijvoorbeeld voor de film eigenlijk niet toe en zit er dan ook niet in, maar als geheel zat het naratief, hoe minimalistisch ook me in de weg. En daardoor is de film tegen het einde ook duidelijk minder dan in het eerste dikke uur.

Blijven staan: sfeer, personages, camera en muziek. Allemaal mooi en dat doet de balans positief uitslaan.

3.5*, net als Japon, maar pas bij Stellet Licht vallen voor mij alle Reygadas-ingredienten echt op hun plek.

Rare jongens die Mexicanen...... Niet de eerste Mexicaanse film waarbij ik dat denk, als er weer eens iemand terloops vermoord wordt, en er ontvoeringen plaatsvinden. . Misschien moet je Mexicaan zijn om het te begrijpen

Intrigerende film, vooral door het sterke camerawerk die je meevoert.

De protagonist doolde als een geest rond door de film, klaarblijkelijk door de shock van het kidnappen van een baby. De vrouw van Carlos leek ook wel uit een parallel universum te komen

Geen goede drama film...

Een saaie verhaal en langdradige...

Dit verhaal speelt ook seks/naakt scene's....

Slechte acteerwerk...

Redelijk HD kwaliteit (soms veel geruis)...

Redelijk achtergrond muziek/geluid (Dolby Digital)...

Geen aanrader...

Het is toch weer een tijdje geleden dat ik zo’n waardeloze film heb gezien. Ik deel over het algemeen de stelling dat over smaak niet te twisten valt, maar misbaksels als deze brengen dat toch enigszins aan het wankelen. De film bevat een aantal scènes, die ik in ieder geval als onsmakelijk ervaren heb. En wat de functie van de close-ups van de geslachtsorganen in het geheel vormt, heb ik niet kunnen doorgronden. Net zo min als het plot trouwens, dat naar mijn mening goeddeels ontbreekt. Rommelig, smakeloos, pretentieus prutswerk.

Merkwaardig filmpje, vond hem wel aardig. In ieder geval lang niet zo slecht als sommige hier doen geloven. Bepaalde cijfers lijken dan ook vooral het gevolg te zijn van de verontwaardiging van menigeen, zodra er een penis of een vagina ten tonele verschijnt. Jakkie toch!

Anyway, een film over een nogal apatische loser die in een beslommering zit over van alles en nog wat. Hoewel zijn personage niet verkeerd vertolkt werd door Hernández, kon hij mijn interesse niet helemaal vasthouden. Zijn vrouw, die dikke pad, kwam me overigens aanvankelijk al de keel uit. Maar goed, ik denk dat de onsympathieke personages in zekere zin juist wel passen bij de film.

Verder is het voornamelijk de opvallende cameravoering die in het oog springt, tevens staat de goeie, maar helaas ietwat weinig gebruikte soundtrack me nog bij. De shots zelf zagen er vaak wat te kaal uit, met uitzondering van een paar fragmenten. Jammer ook dat de film af en toe (zeker tegen het einde aan) nogal in de slop raakt, want er zitten zeker scenes in de film die het helemaal waarmaken.

In ieder geval een aparte film, dat kun je Reygadas moeilijk ontzeggen. Had hier en daar een stuk beter afgewerkt kunnen zijn, maar niettemin wel een film met cojones. En da's al best wat. 3,0* dan maar.

Aparte film (hoewel?), die vooral wat zwak eindigt. Het eerste deel is nog een vrij normale film, met mooie lange shots en een fijne sfeerschets van een Mexicaanse stad (met nadruk op het onbepaalde 'een', welke doet er inderdaad even niet toe). Alleen al dat gedoe bij dat benzinestation waar niets gebeurt maar waar heel veel sfeer vanuit gaat. Heerlijk. Dan zit er heel veel expliciete en verstopte symboliek en motieven in, maar doordat de film zelf vrij normaal blijft is dat prima. Leuk voor later, niet hinderlijk tijdens het kijken. Maar tegen het einde gaat het wel wat lang duren en wordt het allemaal wat absurder, en daar kan ik niet in meegaan. Dan komt de symboliek voorop te staan en wordt de realiteit los gelaten. Verder wel prima acteerwerk, vooral van de vrouw van Marcos die met een enkele blik al heel veel zegt. Wel zijn die onsmakelijke dikkerds naakt niet echt fijn kijkvoer. 3,0*.

Virtuoos, hoe Reygadas hier het evenwicht bewaart tussen hemel en aarde. Het alledaagse, soms zeer opmerkelijke en nietsontziende realisme wordt slechts aangezet met bescheiden, haast nergens geforceerd overkomende middelen als wat langer als ‘normaal’ aangehouden shots, een langzaam ronddraaiende camera, en soms wat afwijkende perspectieven. Het inzoomen op het schilderij van de dode Christus in de armen van een engel, en Marcos dwalend in de mist, zijn zo’n beetje de enige echt ‘theatrale’ kunstgrepen.

Natuurlijk, de uiteindelijke ‘bedevaart’ van Marcos zou je bij uitstek ‘theatraal’ kunnen noemen, maar dat past naar mijn gevoel naadloos in de culturele setting. Bovendien blijft de sfeer – tot aan de allerlaatste scène dan – hier consequent realistisch, de blik van buitenaf, documentair zelfs.

En naar de ‘verlossing’ kun je wel verlangen, maar niet dwingen; ondanks vereende krachten slaagt men er niet in de kerkklok te laten luiden. Terwijl doorheen de film het onverbiddelijk doortikken van de tijd wél goed hoorbaar is.

Maar wat dit werk pas echt een ereplaats in de filmhemel bezorgt, zijn de personages. De engelachtige lellebel Ana natuurlijk, glorified door Marcos’ blik, en die van de camera; maar met name Marcos en Berta.

Reygadas slaagt erin om deze figuren niet te misbruiken als een soort kermisattractie, maar ze neer te zetten als liefdevolle partners in crime, levensecht, ontroerend en soms droogkomisch in hun schijnbare indolentie en gelatenheid, zonder het realisme uit het oog te verliezen.

Het brandpunt van de film is natuurlijk Marcos, met het perspectief beurtelings van buiten (de onbeduidende ‘hond’ van Ana, de zwetende ‘dikzak’) en van binnen (de opgeslotenheid in zijn wanhoop en verlangen).

Alles bij elkaar maakt dit Batalla en el Cielo een wonder der natuurlijkheid. Voor mij toch wel verrassend, want ik zag eerder Stellet Licht en Post Tenebras Lux, en in die films (die ik overigens ook zeer de moeite vind) permitteert Reygadas zich nogal wat mooifilmerij en een pietsie geforceerd, bizar surrealisme.

Dan moet ik toch concluderen dat mijn voorkeur uitgaat naar deze.

Een wat eigenzinnige ruwe maar ook lelijke en saaie film. Aparte figuren die liefhebbers van deze film wel interessant zullen vinden, maar zelf heb ik er niet echt iets mee. Een film met te weinig emotie die niet voor mij is weggelegd.

Met Post Tenebras Lux in mijn top 10 en Nuestro Tiempo als kanshebber voor de beste film van dit jaar, deze maar eens in de herziening gegooid.

Zag m ooit op het IFFR en was toen behoorlijk onder de indruk. Miste voor mijn gevoel nog wel een lange take door de straten van Mexico City, maar dat kan ook aan mijn geheugen liggen.

Het was in ieder geval weer een intrigerende en ongrijpbare kijkervaring. Niet altijd even mooi, maar het werkte wel hypnotiserend en de intermenselijke relaties blijven bijzonder bij Reygadas.

4* blijven staan. Het zal zeker niet ieders smaak zijn, maar ben je in een contemplative bui, dan zou ik deze zeker eens de kans geven.

Batalla en el Cielo

Vreemde, dromerige en expliciete film. De regie van Reygadas is erg sterk, met veel lange shots en fantastisch camerawerk. Het acteerwerk is ook goed, en de wat dromerige sfeer kan ik wel waarderen. Jammer genoeg zitten er ook nog wat onsmakelijke seksscènes in en duurt het wel erg lang voordat de film een beetje op gang komt. Om daarna met een belachelijk einde ook nog zijn eigen glazen in te gooien.

Inderdaad een vreemde eigenaardige film met een plotverloop dat niet altijd duidelijk te plaatsen is. Marcos is nu niet meteen moeders mooiste en hij is bijna even vaak naakt te zien als met zijn kleren aan. En zijn vrouw is al niet veel beter. Een aantal close-ups zijn zelfs moeilijk functioneel te noemen.

Vond de film in het tweede deel interessanter waarbij verlossing en boetedoening centraal komen te staan. Prima beelden wel in het algemeen en de dikke vrouw van Marcos was fascinerend, om schrik van te krijgen als ze boos wordt.