menu

Nuestro Tiempo (2018)

Alternatieve titel: Our Time

mijn stem
3,63 (51)
51 stemmen

Mexico
Drama
173 minuten

geregisseerd door Carlos Reygadas
met Carlos Reygadas, Natalia López en Eleazar Reygadas

Het verhaal speelt zich af in Tlaxcala tegen de achtergrond van ranches en stierengevechten. Het echtpaar Juan en Ester heeft een open relatie. Wanneer Ester verliefd wordt op een andere man heeft Juan het moeilijk om zijn eigen verwachtingen tegemoet te treden. Zowel man als vrouw worstelen met het evenwicht te vinden tussen de oude tradities en het moderne bestaan.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=j8erlfwjrC8

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Verhoeven
4,0
Is de nieuwe Reygadas a-chronologisch? Daar waren de meningen in Venetië nogal over verdeeld.

avatar van kappeuter
kappeuter (crew)
Aangekocht door Contact Film. Releasedatum nog niet bekend.
UPDATE: Vanaf 3 oktober 2019 in de bioscoop

avatar van Basto
5,0
Weergaloos!

Wederom een meesterwerk van Reygados. De Mexicaanse Tarkovski wordt hij wel gemoend. Maar waar die laatste zijn films vult met deprimerend filosofisch pessimisme, zijn de films van Reygades vol leven en liefde, zaken die mij veel meer aanspreken. Zo sprakelt het hier weer vanaf de eerste scene, waarbij de jongentjes de meisjes pesten.

Drie uur lang zien we een huwelijk langzaam op de klippen lopen in tientallen slices of life. Reygados weet met elke scene enorm veel gevoel op te wekken, waardoor je haast gehypnotiseerd aan het scherm (erg fijn in Pathe 5) blijft plakken.

Drie scenes wil ik graag benoemen, omdat ze majestieus waren en van mij nog veel langer hadden mogen duren.

- Het paukenconcert
- De voice over door de wolken boven Mexico stad
- De laatste bullfight die zo’n beetje de hele film sanenvat.

Jammer alleen dat dit nerdens zo goed tot z’n recht komt als in een grote stille zaal. Helaas is die kans binnenkort voor goed vergaan.

5*

avatar van eRCee
2,5
De lange openingsscene van Nuestro tiempo is bijzonder mooi geschoten: je bevindt je middenin een groep spelende kinderen bij een modderige plas, waarbij de camera als het ware een van de actoren is in de spelvreugde. Gedurende de gehele film blijven de buitenscenes indrukwekkend. Weids vooral, zeer dynamisch ook. Misschien wel de beste scene is die van Esther tijdens een regenachtige autorit, terwijl de camera zich over meerdere posities in de auto verplaatst. Ook het door Basto genoemde shot door de wolken boven Mexico stad is heel mooi, maar wordt mijns inziens verpest door de voice-over.

De binnenscenes zijn van een heel ander kaliber. Hier staat de camera vaak stil. De personages staan ook stil: het huwelijksprobleem dat door Reygadas geïntroduceerd wordt blijft maar doormodderen. In plaats van een goed gesprek te voeren beginnen man en vrouw middels voice-overs en brieven met elkaar te praten, waarbij de geschreven tekst soms letterlijk in beeld verschijnt. Als je een serieus drama wilt vertellen dan is dat echt niet de manier. Close-ups waagt Reygadas zich ook niet aan. Dat het deels autobiografisch is wil ik wel geloven; het zou bijvoorbeeld het gebrek aan reflectie of algemene zeggingskracht kunnen verklaren. Nee, de regisseur zit duidelijk nog middenin zijn eigen problemen en propt deze lukraak in een matige vertelvorm.

Daarbij is het natuurlijk ook ongeoorloofd lang allemaal. Maar goed, als alles van het niveau was geweest als bijvoorbeeld de eindscène, dan was dat wel te vergeven geweest. Nu niet. Zo goed kunnen filmen en dan zo'n matig eindproduct afleveren, dat is gewoon zonde.

avatar van eRCee
2,5
Verhoeven schreef:
Is de nieuwe Reygadas a-chronologisch? Daar waren de meningen in Venetië nogal over verdeeld.

Lijkt me niet. De man kan zo slecht vertellen dat het misschien a-chronologisch lijkt.

avatar van Basto
5,0
eRCee schreef:
Ook het door Basto genoemde shot door de wolken boven Mexico stad is heel mooi, maar wordt mijns inziens verpest door de voice-over.


Dat vond ik ook, maar dat komt vooral omdat ik geen spaans versta en dus constant gedwongen werd de ondertitels (in het engels) te lezen. Dat gaat ten koste van het kijken naar het beeld en leidde nu enorm af.

Een pleidooi voor nasynchronisatie.

avatar van tbouwh
4,5
Artikel: Onze Tijd: masterclass Carlos Reygadas op IFFR (klik)

Is dit nog niet aangekocht in NL?

Edit: Contact Film
"Vanaf 3 januari 2036 is NUESTRO TIEMPO te zien in de filmtheaters."

Ik zet hem alvast in mijn agenda

avatar van kappeuter
kappeuter (crew)
Ik Doe Moeilijk schreef:
Is dit nog niet aangekocht in NL?

Edit: Contact Film
"Vanaf 3 januari 2036 is NUESTRO TIEMPO te zien in de filmtheaters."

Ik zet hem alvast in mijn agenda

Het valt alsnog mee
Vanaf 3 oktober in de bioscoop.


avatar van tbouwh
4,5
Ga deze - al is het alleen al voor de openingssequentie - op een zo groot mogelijk scherm zien als 'ie op m'n verjaardag uitkomt.

tbouwh schreef:
Ga deze - al is het alleen al voor de openingssequentie - op een zo groot mogelijk scherm zien als 'ie op m'n verjaardag uitkomt.
Ik kan niet wachten (en zet alvast een herinnering in mijn agenda voor de felicitatie ). Ik herinner me nog goed hoe fascinerend het openingsshot van Stellet Licht was op het grote scherm.

avatar van skinny_tie
Achter me zat iemand die 4 minuten voor het einde wegging, en dus ook nog eens een van de mooist geschoten scenes miste.

avatar van tbouwh
4,5
Lijkt me stiervervelend.

avatar van Mads Smikkelsen
3,5
Prachtige film, zeker qua natuurbeelden maar ook qua verhaal

avatar van Drulko Vlaschjan
4,0
Waar veel films van twee uur minstens drie kwartier te lang duren, had ik dat gevoel hier helemaal niet. Ik bedoel, er had best wat uit gekund zonder dat de film daarmee echt geweld was aangedaan, maar ik vond het goed zoals het was.

De beelden waren geweldig, zeker, maar mooier nog vond ik de relatie tussen de drie kernfiguren. Het liet zo goed zien hoe ingewikkeld de liefde kan zijn, hoe moeilijk het is je eigen gevoel te begrijpen, hoe die gevoelens veranderen, hoe je daar grip op probeert te krijgen, een verhaal voor jezelf verzint wat je voortdurend bevraagt en waar je nooit helemaal uitkomt. Dat is, besefte ik ineens, het probleem met veel (romantische) films. Het is vaak zo eenduidig, het is zo duidelijk wie wát wil en waarom. Dat is in het echt nooit zo.

Nu hoeft een film de werkelijkheid niet na te spelen, maar als je het doet, doe het dan goed. Dat is hier gebeurd. De verschillende vertelvormen (conventioneel, maar ook via brieven, appjes en een plotselinge voiceover door een kind) werkten heel goed naast elkaar.

Meer heb ik er niet over te zeggen.

1,5
De film doet me wat denken aan Roma (2018) - MovieMeter.nl want beide films zijn Mexicaans, we volgen opnieuw een familie en ook deze is ontieglijk saai omdat er niets interessants gebeurt. In dit geval gaat het over een koppel (met kinderen) dat een stierenfokkerij runt maar anders dan je van dergelijke cowboys zou verwachten blijkt het stel tot de progressieve en ‘intellectuele’ jetset te behoren waarin hij een dichter is, zij naar concerten van klassieke muziek gaat, hun vrienden drugs gebruiken en ze een open relatie hebben. Het plot van de film is dat hij het toch wel moeilijk heeft met het feit dat z’n vrouw anderen neukt, met name als hij vermoedt dat ze verliefd op een andere minnaar is. De stieren op de ranch brengen metaforisch de strijd van de twee mannen om de vrouw des huizes in beeld (maar helaas is de menselijke strijd om deze vrouw een stuk minder woest). Ik heb niets interessants in de film kunnen ontdekken en omdat deze film nóg langer duurt dan Roma scoor ik ‘m nog iets lager (Roma gaf ik twee sterren). Ik ben wel trots op mezelf dat ik deze gruwelijk lange film heb uitgezeten ondanks de intense verveling die ik ervoer.

avatar van Basto
5,0
De filosoof schreef:
De film doet me wat denken aan Roma (2018) - MovieMeter.nl want beide films zijn Mexicaans, we volgen opnieuw een familie en ook deze is ontieglijk saai omdat er niets interessants gebeurt. In dit geval gaat het over een koppel (met kinderen) dat een stierenfokkerij runt maar anders dan je van dergelijke cowboys zou verwachten blijkt het stel tot de progressieve en ‘intellectuele’ jetset te behoren waarin hij een dichter is, zij naar concerten van klassieke muziek gaat, hun vrienden drugs gebruiken en ze een open relatie hebben. Het plot van de film is dat hij het toch wel moeilijk heeft met het feit dat z’n vrouw anderen neukt, met name als hij vermoedt dat ze verliefd op een andere minnaar is. De stieren op de ranch brengen metaforisch de strijd van de twee mannen om de vrouw des huizes in beeld (maar helaas is de menselijke strijd om deze vrouw een stuk minder woest). Ik heb niets interessants in de film kunnen ontdekken en omdat deze film nóg langer duurt dan Roma scoor ik ‘m nog iets lager (Roma gaf ik twee sterren). Ik ben wel trots op mezelf dat ik deze gruwelijk lange film heb uitgezeten ondanks de intense verveling die ik ervoer.


Je hebt het over de inhoud, maar nergens over de schitterende poëtische vorm. Wat vond je van de cinematografie, het geluid en de montage?

Veel meer nog dan Roma is dit een audio visuele tour de force. Of telt voor jou bovenal hetgeen verteld wordt en niet/ veel minder de manier waarop?

4,5
Gruwelijk lang? Hij is nog geen 3 uur! Ik zit er klaar voor, in de zaal met het grootst mogelijke scherm hier

1,5
Basto schreef:


Veel meer nog dan Roma is dit een audio visuele tour de force. Of telt voor jou bovenal hetgeen verteld wordt en niet/ veel minder de manier waarop?


De beelden vond ik niet bijzonder: elke toerist zal vergelijkbare plaatjes schieten. Maar dat kan komen doordat ik vandaag ook Tarkovsky's Zerkalo heb gezien die audiovisueel veel meer indruk maakte...

avatar van Basto
5,0
De filosoof schreef:
(quote)


De beelden vond ik niet bijzonder: elke toerist zal vergelijkbare plaatjes schieten. Maar dat kan komen doordat ik vandaag ook Tarkovsky's Zerkalo heb gezien die audiovisueel veel meer indruk maakte...


Tarkovski is absoluut een inspiratiebron. Met je opmerking over toeristenplaatjes ben ik het volledig oneens (‘beetje’ ongenuanceerd ook).

Zoals ik in mijn eerste post an schreef, bevalt de levenslustigheid van Reygadas me meer dan her n van Tarkovski. Zowel in beeldvoering als in onderwerp. .

avatar van Zeriel
2,5
Prachtige cinematografie maakt nog geen goede film. Sowieso duurt de film belachelijk lang, de mooie beelden zijn niet veel meer dan behang, voor een moeilijk in te voelen verhaaltje met geplanned Overspel.

Het zal wel iets autobiografisch zijn dat Reygadas zichzelf hopeloos heeft gemiscast als uitgebluste man. Ik vond het nogal navelstaarderig allemaal, voelde geen enkele spanning of enige empathie met de hoofdpersonen. Ik Kon me absoluut niet invoelen met wat hen bezielde, en waarom ze zo deden als ze deden. Rare jongens die Mexicanen....

In de wereld van de stieren zullen we dan wel een boodschap moeten zien. De vrouw is een koe, en als mannetje kun je beter om hen vechten, of zoiets. De passiebokaal gaat iig naar de stieren!

Roma (2018) vond ik daarentegen een topfilm!

avatar van The Eye
3,5
Wat een geniale soundtrack met Carpet Crawlers van Genesis en Islands van King Crimson.

avatar van Ferdydurke
4,5
Ook de bewoners van de Olympus - al of niet would be of zelfbenoemd -  is niets menselijks (of dierlijks) vreemd, wisten de oude Grieken al, en voor wie blijkens zijn woorden en daden de mening was toegedaan dat dat niet voor hem gold, werd de term hybris gemunt.

Reygadas had er altijd al een handje van om zijn (hoofd-)personages als onsympathiek neer te zetten (om niet te zeggen: compleet te ontluisteren), en met de rancher-poëet Juan wordt er eentje met een extra persoonlijke dimensie aan dat rijtje toegevoegd.

Een drie uur durende film met Reygadas zelf en zijn gezin in de hoofdrol: hier en daar (nou ja, niet hier) leverde dat hem het verwijt van narcisme op, maar het lijkt mij eerder dat dat 'narcisme' hier juist genadeloos ontmanteld wordt. Een snoeihard afbranden tot de schoenveters, pijnlijk soms om aan te zien. 

Reygadas heeft ook het lef om dit verhaal consequent in een realistische sfeer te vertellen, en zich niet te verbergen achter een mythisch of surrealistisch personage. Het maakt de film er alleen nog maar beter op.

Autobiografisch zal dit niet zijn; een toegespitste uitbeelding van aanwezige neigingen is het wel, vermoed ik. Maar on top of the world willen zijn, een god, niet alleen in het diepst van je gedachten, willen zijn, dat is in 'onze tijd' niet echt een persoonlijke eigenaardigheid van enkelen.

Is dit dan een morele vertelling? Niet 'moralistisch' in ieder geval. Laten we zeggen een rigoureus zelfonderzoek, dat je tegelijkertijd zou kunnen zien als een 'karakterschets' van de mens van onze tijd, te midden van een natuur die als het ware fungeert als een memento, van dat waar kennelijk niemand aan kan ontsnappen. De natuur van de menselijke stiertjes (en koetjes) aan het begin, en van de prachtige, trotse, stomme beesten aan het eind.

Maar goed, dat alles meen ik er dan in te kunnen zien. Wat minder twijfelachtig is, is dat dit werkelijk schitterend gefilmd is; het weidse, desolate landschap in die constant vale kleuren, de lichtval, en een aantal op zichzelf al geweldige scènes, waarvan er enkele hierboven al gememoreerd zijn.

Een grote jongen, die Reygadas.

avatar van Alathir
3,0
Nuestro Tiempo is een film over de liefde maar geen typische romcom natuurlijk. Liefde is één van de meest complexe thema's om te behandelen omdat het voor iedereen anders is en dat maakt deze film ook zo moeilijk te bevatten.

In Nuestro Tiempo zien we de regisseur zelf de hoofdrol spelen met zijn vrouw. Dat maakt het wel tamelijk persoonlijk, ook al kruipen ze in de huid van filmische personages, ze zullen hun eigen ervaringen zeker gebruikt hebben. De personages zijn niet bepaald gewoon in hun gedrag. Daarom komen ze inderdaad wat onsympathiek over. Dat bevordert de inleving hoe dan ook helemaal niet verder.

Een plotgedreven film is dit niet echt. Eerder gevoelscinema vol met poëtische bewoordingen en stilistische shots. Knap hoe er camera's gemonteerd worden op de meest onmogelijke plekken. Enkele scènes zijn zeer zeker de moeite (zeker het concert) waard en de film heeft een bepaalde sfeer. De film is moeilijk te bevatten en als je je er echt in wilt verdiepen dan is dit een film die absoluut de moeite waard is. Dit is mijn eerste film van Reygadas en ergens ben ik wel onder de indruk. Hij is geen gewone filmmaker en dat siert hem. Deze film was nogal ongrijpbaar, zelfs na drie uur kan ik me amper een goed idee vormen met wat hij met Nuestro Tiempo juist wil duidelijk maken.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:59 uur

geplaatst: vandaag om 19:59 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.