The Three Burials of Melquiades Estrada (2005)

een man een man, een woord een woord. dus doet Pete Perkins (Tommy Lee Jones) alles wat hij kan om zijn vriend Melquiades Estrada (Julio Cedillo) een fatsoenlijke begrafenis in dienst thuisland Mexico te geven.

een goed verhaal, kortom:

goede film 4*

mooie beelden, goed verhaal

Ik vond hem te traag en de film begint oplaats langdraderig te worden omdat de film way out te lang duurde voor z'n slome film.

Goede film,maar geen hoogstandje, Goed acteerwerk van Jones en Pepper.

3*

Vond dit toch wel een zéér overtuigende film hoor, alles mooi uitgewerkt, vooral de locaties vond ik zeer goed gekozen. Juist wel een hoogstandje zou ik zo zeggen, het roadmovie gedeelte van de film is met de grootste subliemiteit gebracht. 4.0*(-1 voor de helaas compleet overbodige zijverhalen van onder andere 'de matras van het dorp' etc. uitgezonderd de blinde man)

Ondanks de goede acteerprestaties van Tommy Lee Jones en Barry Pepper, had ik, eerlijk gezegd, veel meer van deze film verwacht.

De film is veel te langdradig en had best een half uur korter mogen zijn.

Toch een pluim voor de locaties, die zijn werkelijk mooi.

Maar ik hoop dat Jones voor een volgende regie een beter scenario vind dat meer op z'n lijf is geschreven als hij er ook in wil meedoen.

Ik vond het een zeer tegenvallende film. Pepper speelde inderdaad een goede rol, maar het verhaal kwam maar niet los. Veel te langradig allemaal.

Einwaardering 2 sterrren

Geheel eens met Tarkus. Vooral een mooie en best ook wel onderhoudende film. Beetje traag maar dat past wel in dit genre. 4*

Zeker een leuke en niet onverdienstelijke regie-film van Lee Jones, nadat zijn regiedebuut nogal onopgemerkt voorbij was gegaan. Ach zo gaat dat, toen was hij nog geen Man in 't Zwart geweest

Zeer aangename film van (en met) Tommy Lee Jones. Beetje ver gezocht misschien maar verder weinig op aan te merken, prima film. Acteerwerk zat goed en ook de sfeer wisten me wel bijna 2 uur te boeien. Niet altijd even interessant maar verveling kwam er niet aan te pas.

Krappe 4 *

een behoorlijk hypothetisch verhaal in het jasje van een realistische drama. Best raar. Zitten een paar goede momenten in van Pepper met name.

Het verhaal lijkt weer een beetje zo'n verhaal van "hoe je er ook uit ziet wie je ook bent, ooit heb je elkaar misschien nodig dus wees lief voor elkaar".

ik denk dat de ontknoping van de film (als je daarvan kunt spreken) snel is toegevoegd ofzo omdat er totaal niets van spanning meer in de film zat richting het einde.

Niet onvermakelijk om te zien maar wel een die ik over een paar jaar nauwelijks nog voor de geest kan halen.

Een erg mooie film, die goed de sfeer over wist te zetten. De personages werden stuk voor stuk effectief geïntroduceerd, en het script was zeer sterk. Met name het begin was leuk gedaan, om even te ontdekken wat al gebeurd is en wat er nu gebeurd, maar het liet wel die schietpartij van twee kanten zien, waardoor je voor beiden begrip kreeg. Erg knap.

Daarnaast is de muziek geweldig en de acteurs ook. Die Barry Pepper overtuigde echt helemaal. Een personage dat mij bijblijft is die oude, blinde man, die vertegenwoordigde zo'n beetje hoe het die oude cowboys verging. En de overgang naar TV en radio natuurlijk.

4*

Wat een waanzinnig goede film. Tommy Lee Jones laat zien de potentie van een erg goede regisseur te hebben.

De film heeft alles. Goed, oprecht drama. Een prima verhaal, waar van alles in zit. Avontuur, emotie, spanning etc. Er wordt mooi gespeeld met continuïteit. Veel erg indrukwekkende scènes. Prachtig gefilmd. Schitterende locaties. Barry Pepper en Tommy Lee Jones spelen de beste rollen van hun leven. Veel zijlijntjes en personages die erg mooi en functioneel zijn. Hoogtepunten zijn;

- De blinde man die vraag of ze hem willen vermoorden. - De flashback structuur die laat zien wat er nu echt gebeurd is. - De liefdeloze neukscene tussen Pepper en zijn vriendin. -

Een vermakelijke film met diepgang. Genreoverstijgende klasbakfilm. 4,5 sterren.

Gisteren herzien en ik moet zeggen hij wordt beter en beter.

Arriaga verdient straf voor de eerste veertig minuten van de film. Zijn gespeel met perspectief en chronologie was interessant in Amores Perros, werkte al veel minder goed in 21 Grams en in deze film helpt het zelfs de eerste veertig minuten totaal om zeep. Je zit naar een serie fragmenten te kijken die zoveel beter hadden gewerkt als het gewoon chronologisch in langere takes vertelt was. Inventieve verhaalstructuur? Meer dan een slecht werkend trucje vond ik het niet.

Vanaf de tocht wordt de film (op een flashback na) chronologisch en dan knapt de film duidelijk op. Rustig tempo, tamelijk ingehouden sfeer. Best een aardige rol van Jones, al vond ik Pepper beter. Wat weidse landschappen.

Echt indruk maakte het verder nooit. Ik geloofde, mede door het zwakke begin, de vriendschap tussen Pete en Melquiades niet zo. Vaak een film die meer wil suggereren dan ik uiteindelijk in vond. Maar vervelend was het, na de eerste veertig minuten, verder ook niet meer.

2.5*

Hier kan ik me helemaal in vinden. Arragia wordt als schrijver een beetje gehyped heb ik gemerkt, maar dit trucje past hij in ieder film toe en ook nog vaak onnodig. Alsof hij zelf het idee heeft met iets hips bezig te zijn. Net als bij de films van Innaratu is ook hier de regisseur volgens mij beter dan de scriptschrijver.

De film is dan ook wat meer dan alleen Inventieve verhaalstructuur/ slecht trucje.

In een op de dvd staand interview zei Arriaga dat hij de kijker wilde verwarren om de verwarde toestand van Pete weer te geven nadat zijn vriend is neergeschoten. Niet dat ík dat eruit zou hebben gehaald. Maar ik heb me er ook weer niet gigantisch het hoofd tegen gestoten ofzo...

Inderdaad, maar dan wel met dank aan de regisseur en de acteurs. Niet zozeer aan de verhaalstructuur. Had jij de film denk je niet beter gevopnden als er niet zo met tijd heen en weer gesprongen werd.

Ik ook niet, maar waarom in Godsnaam zou je in een drama als deze de film zo'n ingewikkelde structuur mee willen geven? Oordelend op de andere films die Arriaga schreef krijg ik de indruk dat hij zijn films intelligenter wil laten lijken door naast diepe thema's ook nog eens een afwijkende structuur toe te passen. In Amores Perros werkte het nog, maar Arriaga weet het lang niet altijd goed toe te passen.

In Babel werkte het naar mijn mening érg goed, al werd het daar ook maar minimaal toegepast; je ziet hoe iemand zich voelt (bijv: tot het uiterste gedreven) en hoe hij daarom reageert op een bepaalde situatie (ongeïnteresseerd) en je ziet iemand anders, die niet weet hoe de ander zich voelt maar alleen zijn reactie ziet. Waardoor hij zelf weer op een bepaalde manier reageert op deze reactie (boos) en uiteindelijk iedereen lijdt zonder dat er een echte boosdoener is. De één weet van de ander niet wat er in hem omgaat (miscommunicatie) en krijgt daardoor een vertekend beeld van de ander en neemt misschien een foute beslissing.

Beetje off-topic, maar eigenlijk gebeurt in het begin van Three Burials hetzelfde. Je ziet dat er op iemand geschoten wordt, en hij schiet terug, denkend dat híj beschoten wordt. En je ziet iemand die de vos die zijn schapen wil opeten wil neerschieten en vervolgens zonder pardon zelf wordt omgelegd. Een schuldige? Nee. Een slachtoffer? Allebei.
Dat herinner ik me in ieder geval nog van het begin, en slecht vond ik dat dus niet. Eerder inventief.

Maar waarom dan het hele eerste deel in de puzzelstukkenstructuur? Het bleef niet beperkt tot de schietpartij meerdere keren laten zien. Volgens mij had het veel beter gewerkt als je de verschillende gezichtspunten van de schietpartij in flashback had gezien. En zelfs dan nog: in feite is dat ook het makkelijker maken voor de kijker. Waarom niet een scene waarin je alle gezichtspunten verwerkt? was volgens mij veel steviger aangekomen.

Babel heb ik nog niet gezien. Komt er wel een keer van de komende weken.

Ik denk dat je gelijk hebt. Maar de rest van het begin staat me ook niet meer echt bij, dus ik kan daar moeilijk over oordelen. Ik weet wel nog dat ik het niet slecht vond.

Eigenlijk verwachte ik een soort van standaard wraakverhaaltje. Maar..., ik kreeg in plaats daarvan een hele sterke en slimme film voorgeschoteld die mij heel leuk wist te verassen.

Dat met name in het begin het verhaal niet chronologisch verteld wordt stoorde mij eigenlijk niet zo. Misschien treedt er zo langzaam aan toch enige gewenning op met het kijken naar films die het verhaal verknipt vertellen. Of er een diepere bedoeling achter steekt weet ik niet. Ik vind het hier eigenlijk niet zo nodig, dus dan klinkt dat al meteen zo pretentieus. Wel vond ik het gewoon soms erg grappig; Het ene moment kijk je naar cowboys in de woestijn het moment er op zie je die sheriff sip te zitten kijken met een kussen op z'n slappe willie.

The Three Burials... is verder een film met mooie cinematografie en prachtige landschapsbeelden, een sterk verhaal en personages die boeiend zijn. Dat de karakters cliché zouden zijn vind ik niet kloppen, zou ze eerder omschrijven als typisch. Maar kijk om je heen en je ziet dat de hele wereld bestaat uit "typische" mensen, dus waarom zeuren als ze ook een film bevolken.
Er worden mooie parallellen getrokken tussen de twee werelden gescheiden door de Rio Grande, verschillend maar eigenlijk toch ook weer niet zo anders van elkaar. Het landschap kent sowieso geen kunstmatige grenzen maar ook de sociale structuren blijken bij een wat nader beschouwing best veel met elkaar gemeen te hebben. De armoede uit Mexico die gespiegeld lijkt in de armoede van de kluizenaar en het "white trailer trash". En Mexicaanse of Texaanse cowboys ze houden allebei van muziek, bier, vrouwen en hard werken. Het is ook allemaal zeer kundig in beeld gebracht, mooi uitgekaderde en sfeervolle plaatjes worden op het scherm getoverd.
Maar natuurlijk gaat het echte verhaal over de personages die dit ruige grensgebied bevolken. De focus van de film ligt helemaal niet op de relatie van Pete en Mel maar juist op die van Pete en Mike. Eigenlijk gaat de film over de oudere en sombere Pete die de jonge en ongepassioneerde, ongeïnteresseerde grenswachter Mike een belangrijke levensles geeft. Waarom? Dat blijft een beetje in het midden. Zelf denk ik dat Pete een zwaar verleden heeft gehad, misschien heeft hij ook iemand vermoord of heeft hij gevochten in een oorlog en is daarna behoorlijk verbitterd geraakt. Waar zijn acties tegen Mike misschien eerst door wraak werden ingegeven door de moord op zijn vriend gaat hij gaandeweg iets van zichzelf in Mike herkennen. Pete wil hem denk ik behoeden voor het leven wat hij zelf geleefd heeft en leert hem met deze barre tocht dat leven en geluk geen vrijblijvend iets is. De vreemde reis met het lijk van z'n vriend is ook voor Pete een tocht waarmee hij lijkt te willen afrekenen met de geesten uit zijn verleden. Het gaat over bezinning, boete spijt en zelfopoffering en zo krijgt het rauwe verhaal toch ineens iets heel humaans.
Vind het vooral ook knap dat, ondanks je niet echt veel weet over de achtergronden van de personages ze toch behoorlijk compleet en echt overkomen. Vooral Barry Pepper speelt toch wel erg goed, er zit echt een hele sterke progressie in zijn karakter. In het begin vond ik hem een enorme eikel maar gaandeweg begon ik steeds meer sympathie voor hem te krijgen. Erg knap gedaan.

Ben behoorlijk enthousiast over dit regisseursdebuut van veteraan Tommy Lee Jones en hij krijgt van mij dan ook 4 dik verdiende sterren.

Nee, had me niets uitgemaakt. Ik herinner me zelfs dat ik het een paar keer wel voor aardige momenten vond zorgen (bijv. wat nou de inhoudelijke rol van die grenswachter bleek). Echt belangrijk was het sowieso niet. 'Jullie' moeten het niet meer maken dan dat het was.

Zeer overtuigend drama, wat ik beter kan omschrijven als een moderne western. klasse spel van jones, pepper en cedillo. zij brengen hun rollen overtuigend. mooi inhoudelijk verhaal, en prachtig in beeld gebracht. 4 sterren. trouwens een zeer verdienstelijk regiedebuut van jones.

De film moet het vooral van de sfeer, de prachtige landschappen en de overtuigende Tommy Lee Jones hebben.

Het heen en weer springen in tijd vond ik niet hinderlijk. De aan elkaar geknoopte ploteindjes zijn zo'n beetje het handelsmerk van Guillermo Arriaga. Mij stoort het niet, maar hij mag nu ook wel eens wat anders doen.

De reis naar Mexico duurde me wat te lang. Daarom geen 3,5 maar 3 sterrren.

Geweldig acteerwerk, vooral van Tommy Lee Jones. Overtuigend verhaal, prachtige landschappen, sfeervolle muziek ..

Kan me wel een klein beetje vinden in het kommentaar van starbright boy betreffende de a-chronologische vertelwijze, het had hier mijn inziens weinig nut en ik ivnd het ook een beetje pretentieuze interessantdoenerij. Overigens heb ik me er absoluut niet aan gestoord, maar het viel me wel op.

Al met al 4 *

Sfeer is het belangrijkste in een film.

Ik kan in een kamer vol klootzakken zitten, maar als de sfeer goed is hoor je mij niet klagen.

Dit had een sublieme film kunnen zijn als ze eerst het einde getoond zouden hebben met name het stuk waar pepper om vergiffenis vraagt + het afscheid van Jones .

Jammer dat enkel de eerste 40 min in puzzelstukjes waren, deze film mocht voor mijn part gerust een mix tussen memento en 21 grams geweest zijn...

Maar daarenbuiten was dit een zeer vermakelijke film, ik was zeer overdonderd door de sublieme acteerprestaties

Ik herinner me pepper nog uit verschillende films waar hij meestal een agent speelt die er louter als achtergrondvulling en uit Saving Private Ryan, waar hij de stille sniper speelt, ik had dus zeker niet verwacht dat dergelijke sublimiteit als in Three Burials in zijn mars lag...

Ook de omgevingen en de gastvrijheid van de mensen die ze ontmoeten geeft me een zeer aangenaam gevoel.

Een dikke 3.5 dus