Deliria (1987)

Erg mooie slasher die, zoals zoveel goeie '70's-'80's horrorfilms, onterecht in de vergetelheid is geraakt.

Visueel en audititief (met goblineske synthesizer-deuntjes) doet Deliria aan de vroegere giallo denken, maar qua inhoud is dit een onvervalste slasherfilm. De setting is prachtig, de moorden erg creatief en de killer ijskoud en angstaanjagend. Enig minpuntje is dat de film traag op gang komt en dat spanning soms ver te zoeken is. Maar eens de hel losbreekt is het werkelijk om duimen en vingers af te likken.

Doet qua opzet een beetje denken aan Intruder, met eveneens een hoge bodycount in een mum van tijd, wat spijtig genoeg een gebrek aan spanning met zich meebrengt.

Matte optie deed het op mijn SHARP DVD-speler niet maar op mijn Pioneer wel. Op de eerste wilde het beeld soms ook nog wat schokkerig zijn, Pioneer speelde het schijfje geheel probleemloos af.

Over de film; vrij slap scenario maar spannend en fantastisch gedraaid door Soavi. Bijzonder mooi gestileerde beelden en een prima score. 3,75*

Erg stijlvolle horrorfilm in de stijl van Argento. Paar mooie shots, kills en een memorabele killer waardoor de film sowieso bovengemiddeld scoort. Helaas gaat Deliria net 5 min te lang door waardoor er een twist kwam waar ik niet echt op zat te wachten. Typisch een voorbeeld van een half puntje meer of minder vanwege het einde op de eindscore. Normaal had dit 4 gescoord maar nu dus 3,5*.

Heb beter gezien van Soavi. Film weet niet te overtuigen en echt tactvol spanning opbouwen zit er duidelijk niet bij. Moet bekennen dat de door uil geregisseerde scene op het podium effectief macaber is maar verder is hier toch echt sprake van een in eerste instantie leuk concept wat zodra het interessant wordt al vrijwel direct uit de hand loopt. Deliria is een weinig tactvol verteld verhaal en helaas een mindere giallo.

Dertien-in-een-dozijn tien-kleine-negertjes-film, waarbij de moorden helaas niet echt mooi verdeeld zijn over de speelduur. Van hogere school acteerwerk of logica moet deze film het niet hebben. De sfeer, spaarzame grappen en de bloederige moorden maken het toch nog een redelijke film. De gevarieerde soundtrack (van gothic tot en met platte jaren '80-synthesizers) was ook prettig. Dat Italiaanse horror-genre smaakt desalniettemin naar meer! Toch maar eens meer werken checken .

Erg fijne slasher. Het simpele verhaal wordt ondersteund met een erg goede soundtrack die dan weer rustig is en dan weer lekker hard en opzwepend. De moorden zijn lekker bruut en er worden meerdere wapens gebruikt , dus ook divers. De killer zelf ziet er fantastisch uit met zijn uilenmasker en is ook echt goed gek. Dat valt helemaal op tegen het eind met die prachtscene op het podium. Het is dat het begin van de film wat minder is, te traag en saai, anders had ik hem misschien nog wel hoger beoordeelt.

Beetje een lange zit. Komt vooral omdat de film traag op gang komt en het qua cast niks bijzonders is. Beetje saaie conversaties en onderlinge ruzietjes.

Gelukkig is de killer lekker gestoord met een briljant uilenmasker. De moorden zijn ook beter dan ik van tevoren had verwacht. Afgehakte ledematen en lekker bloederig. Ook genoeg diversiteit in de wapens. Visueel is het ook wel te genieten, maar de soundtrack vind ik vaak wat te bombastisch.

Het einde op het podium is lekker geschift en erg tof. Helaas zitten er teveel saaie stukken in om de hele film geboeid te blijven kijken.

Saaie Italo.

Nogal spanningsloze film. Veel gekeuvel, weinig boeiends. Zo'n film waarbij je soms vergeet waarnaar je aan het kijken bent.

De killer is wel tof en een enkele scene is de moeite waard, voor de rest is dit er eentje om snel weer te vergeten. 4/10*

Leuke tweede kennismaking met Soavi.

Doet zo nu en dan wat terugdenken aan Argento, al is het visueel - hoewel aardig - nog wel ver verwijderd van dat finesse. Qua soundtrack slaat de film de plank soms nogal mis; op het ene moment wat té pompeus, op het ander wat té veel op de achtergrond tredend. Met een paar uitzonderingen weliswaar.

Maar verder erg vermakelijk. Was eigenlijk in de veronderstelling dat dit een giallo zou zijn, maar eigenlijk is het, welbeschouwd, veeleer een slasher met sporadisch wat overeenstemmende giallo elementen, voornamelijk op stilistisch vlak. De kwintessens van de meeste slashers zit hem toch wel in de gore/kills; daar zit het in Deliria ook wel snor mee. Lekkere, redelijk stijlvolle moordpartijtjes, die in best grote getale komen uiteindelijk. Ben er hoe dan ook wel content mee, want de cast was vanouds irritant.

Op naar La Setta, waar ik eigenlijk meer van verwacht dan ik van deze deed. 3,0* voor dit werkje.

Holy F*ck! Wat een heerlijke lugubere slasher van Michele Soavi zeg. Ook pas mijn eerste van de man. Daar moeten snel meer gaan volgen.

Het is wel te zien dat Soavi geen doorsnee Italiaans exploitation regisseurtje is hoor. Daar is deze film véél te sterk voor. Desondanks heeft Deliria wel van die typische slordigheidjes die je vaker zag in Italiaanse horror uit de 80's. Slechte dubbing, matig acteerwerk (op Giovanni Lombardo Radice en die regisseur na), zelfs tamelijke grove fouten zoals een acteur die tijdens die podiumscene doodleuk zit te knipperen terwijl hij dood hoort te zijn, of een stuntman die overduidelijk aan veiligheidskabels hangt. Maar dan hebben we het qua minpunten ook wel gehad.

Het concept is simpel, maar oh zo geniaal uitgevoerd. Dat uilenmasker van de killer is werkelijk waar briljant. Zelden zo'n geweldige killer gezien. De setting is uitstekend: een theater vol gangetjes, keldertjes, zoldertjes, decors en creepy props. Heerlijk, en tot het maximale benut door Soavi. De soundtrack van Simon Boswell is weer uitstekend. Nog sterker zijn echter de scenes zonder muziek. Jumpscare momenten zonder ondersteuning van bombastische muziek om je te laten schrikken, maar gortdroog en juist daarom zo creepy. Één van de sterkste scenes uit de film is die scene waar dat meisje wakker wordt nadat ze even bewusteloos is geweest. De studio is plotseling ijzig stil en er is geen ziel meer te bekennen. Een briljant, en rustig, opgebouwde scene wat de spanning zo gigantisch ten goede komt.

Sowieso zit het qua opbouw van bepaalde scenes wel goed. De kills zijn heerlijk. Niet zozeer door de gore, al is die in prima dosis aanwezig, maar juist opnieuw door die uitstekende opbouw telkens (en het feit dat de killer met veel verschillende moord tools te werk gaat). Nog zo'n prachtscene is dat moment waar de killer de lijken tentoon stelt op het podium en, terwijl de muziek speelt en de veren rond vliegen door de windblazers, er rustig bij gaat zitten. Scenes waar zo heerlijk de tijd wordt genomen zie je tegenwoordig niet meer.

Deliria komt absoluut terecht in mijn top 3 van slashers. De spanning wordt telkens heerlijk opgebouwd, de muziek is tof, het gebrek aan muziek in sommige scenes zelfs toffer, de design van de killer is briljant, het camerawerk is effectief. Werkelijk waar zitten genieten van deze brute, maar prachtige, moordpartij.

Edit: Zie ook nog dat dit het speelfilm debuut is van Soavi. Wat een waanzinnig begin van een carrière is deze film dan zeg.

"Don't just stand there, KILL HER!"

Naar Deliria was ik al een tijdje erg nieuwsgierig. Nu ik hem heb gezien was de film toch anders als ik had verwacht. Ik verwachte een soort moderne versie van The Phantom of the Opera en het is toch een beetje een Halloween-kloon geworden.

De debuut-film van Michele Soavi, net als Lamberto Bava de 'leerling' van Dario Argento en Mario Bava. Soavi speelde eerder in A Blade in the Dark en was assistent regisseur van Tenebre.

Het plot is zeker niet Deliria's sterkste punt. De setting van een theater waar voor een musical wordt gerepeteerd lag mij persoonlijk niet zo, maar het was wel origineel. Ondanks dat de film in amerika is uitgebracht onder de titel Stage Fright heeft de film helemaal niets te maken met Stage Fright (1950) van Alfred Hitchcock.

Het acteerwerk en de Engelse dub waren voor een dergelijke film eigenlijk helemaal niet slecht. Ik vond de film ook heel Amerikaans overkomen eigenlijk. Het was duidelijk te zien dat Soavi de internationale markt voor ogen had.

Ik vond de film moeilijk opgang komen, maar toen de moorden eenmaal begonnen werd de film toch erg vermakelijk. De moordenaar met het uilenmasker en wapens variërend van bijlen en boren tot kettingzagen, was erg gaaf. De film heeft een aantal zeer goede kills en ook zitten er een aantal erg mooi geschoten scènes in. Soavi maakte zelfs een knipoog naar Tenebre met een shot waar iemand bukt en de moordenaar achter hem staat. Voornamelijk naar het einde toe zaten een aantal gave scènes.

Simon Boswell maakte een deel van de soundtrack van Phenomena en Dèmoni 2, fenomenale tracks. Ook hier zorgt hij voor een fijn 80s sfeertje, al valt de muziek wel een beetje uit toon af en toe.

Al met al is Deliria geen meesterwerk maar wel een erg vermakelijke Italiaanse Slasher/Giallo.

Redelijk vermakelijke slasher.

Het gaat hier om moord en doodslag. Uiteraard is het verhaaltje dan eenvoudig. Het verhaaltje is de omlijsting van de moordende pracht. De kills krijgen veel aandacht en vallen op door hun vindingrijk. De verfilming ervan is visueel kleurrijk. Mooi wel. Toch leveren ze geen trillende spanning op. Ze zien er gewoon goed verzorgd uit. Het gaat er nogal gemoedelijk aan toe eigenlijk. Van veel opgewekte opgewondenheid bij het toekijken is amper sprake. 't Is meer genieten van de schoonheid ervan.

De setting is een theatertje. Kostumering, decors, kleur en smakeloze pretenties spelen in deze film een grote rol. In deze namaakwereld draagt de killer heel toepasselijk een grote uilenkop. De uil was in de klassieke oudheid al een symbool van wijsheid en scherpzinnigheid. Een echte nachtvliegende alweter. De killer gedraagt zich aldus, doodt 's nachts en maakt een einde aan het egoïstische gedrag en aanmatigende geleuter van de toneelspelende personages.

Het theater is een prachtige setting. Er zijn scènes backstage en uiteraard op het toneel. De mogelijkheden die de setting biedt, worden goed benut. Decors, gordijnen, kleedkamers, spiegels etc. Alles wordt gebruikt. De mooiste scène speelt zich op het toneel af en centreert zich rondom een tableau vivant. Heel theatraal vormgegeven maar tegelijkertijd ook heel spannend. Eén van de weinige bloedstollende scènes in de film.

Want, ondanks de grote hoeveelheid kills en de spannende setting ontbreekt de spanning in de film. Komt deels door de voorspelbaarheid van de moorden, deels door het niet overtuigende acteerwerk en deels door afleidende scènes die de vaart uit de film halen. Veel van die scènes voegen niets wezenlijks toe aan het plot en zien er bovendien nogal klungelig uit. Men neme in deze context als voorbeeld twee quasi grappig keuvelende politieagenten die de film op irritante wijze onderbreken. Het zijn spanningbrekers bij uitstek.

Nee, dan dat tableau vivant. Dat was allesbehalve klungelig. Spanning op hoog niveau. De film miste meer van dergelijke bloedstollende scènes.

Begin is even doorbijten, met musicalnummers, backstage achterklap en die vreselijke regisseur, maar zodra ons toneelgezelschap vergezeld gaat worden door de ontsnapte psychopaat krijgen we toch nog een mooie 80's slasher voor de kiezen.

Aardige slasher. Helaas was het geluid van mijn dvd (NL versie) megashitty dus dat deed afbreuk aan de kijkervaring. Het acteerwerk was ook om te janken. Vaak worden films hier nog wel grappig van, maar hier was het gewoon irritant. Toch wel coole killer, en een paar rake scenes dus het vermaakte me wel. 1 ster volgens mijn vriendin, die het totaal spanningsloos en saai vond.

Regisseur Michele Soavi ken ik onlangs nog van de bizarre horrorfilm Dellamorte Dellamore (1994) die ik ondanks rare scènes en bizar verloop toch wel leuk vond. Bij deze weet de regisseur ook de kijker weer zijn aandacht te pakken. Het is een eenvoudige slasher, maar de setting hier geeft de film heel wat pluspunten.

Het toneelgezelschap krijgt te maken met een psychopaat die met een uilenmasker toffe kills uitvoert. De spelers zijn opgesloten in het theater en kunnen niet vluchten. Het theater vormt een uitstekende locatie waar de psychopaat zijn kills kan uitvoeren : het podium, de kleedkamers, de douches, de coulissen, ... Op een bepaald moment toont de killer zijn trofeeën op het podium als een soort tableau vivant. Een sterke scène ! Maar er zitten nog heel wat toffe scènes in de film zoals de vele stille momenten in de film, de scène met de sleutel waar de protagonist onder het podium zit, de scène in de douche en natuurlijk de kills. 7/10

Mwa.

Altijd leuk als je de 100ste stem mag uitbrengen, maar wel met een cijfer die het gemiddelde doet verlagen. Stage Fright vond ik nergens boven de gemiddelde slashers uitsteken. Wel speelt het zich af in een redelijk unieke setting om het op z'n minst een bijzonder laagje te geven.

Veel goeds heb ik echter niet te zeggen over deze slasher. Net als bij een hoop andere slashers is het acteerwerk en het schrijfwerk erg ondermaats. Hier lijken nog wat munten voor te zijn opgespaard dus hier is het dan extra hinderlijk, maar ook de wendingen en andere elementen in het verhaal zijn zelfs voor die tijd niet meer origineel te noemen.

Dat maskertje wat de moordenaar draagt heeft wel een bepaalde uitstraling, maar na een tijdje vond ik het toch wat klunzig allemaal. Hoe verder de film vordert, hoe meer het masker begint aan te voelen als een random voorwerp dat diegene op z'n hoofd heeft gezet in plaats van een oprecht enge verschijning.

Moorden zijn bloederiger in vergelijking met andere slashers, maar uiteindelijk qua effecten redelijk doorzichtig. Het volgt de bekende formule waarbij een voorwerp off-screen in iemand zijn lichaamsdeel wordt gestoken en vervolgens spat er een grote klomp bloed op de muur. Daarna valt er dan een neparm of nepbeen op de grond. Iets te simpel en bekend.

Verder wat bijzondere shots en mooi in elkaar gestoken scenes, maar geen spanning en weinig charme. Qua look wel net iets beter dan andere oude slashers, maar erg speciaal vond ik het eigenlijk niet. Vast een hele charmante slasher voor zijn tijd, maar voor mij niet veel meer dan een iets explicietere 80s slasher.

Heerlijk overdadige slasher. Theatraal in elk opzicht. Het is een fijn gegeven dat er gespeeld wordt met de realiteit on & off stage. De productie on stage ziet er lekker goedkoop uit. Die saxofoon spelende Marilyn Monroe lookalike: hilarisch. Hier en daar moeten de gebeurtenissen met een korrel zout genomen worden, maar het blijft altijd spannend. Een tikje humor is nooit ver weg, en dat gaat gelukkig niet ten nadele van de spanning. Die 2 flikken voor de deur die een beetje peppi en coci uithangen: geweldig. Ook kon ik wel wat impliciete en expliciete gay subtexten detecteren. Visueel is deze slasher een genot om naar te kijken met geslaagde pov’s, close-ups, strakke montage. Ondersteund door een excellente soundtrack on & off stage en een topsetting. De acteurs gaan op in wat ze moeten doen.

Nog even aan de griezel op Zaterdagavond met deze Deliria die ik aanschafte in de veronderstelling dat dit een Dario Argento betrof. Desondanks ingestart in de hoop op iets leuks maar in beide gevallen kwam ik dus bedrogen uit, namelijk geen Argento en eigenlijk vond ik dit niet zo heel best allemaal.

Hoewel het begin best even raar is als toneelstuk verraadt het camerawerk en de soundtrack toch een bepaalde klasse en kwaliteit die ook herkenbaar zijn voor de Argento films. Dit in combinatie met de sfeer, het weer en de locatie geeft de burger moed en heb ik zoiets van laat die moordenaar maar komen. Maar het enige dat er in Deliria komt, na die beginfase, is toch vooral de klad. Want wat een stel vervelende karakters, een moordenaar die zich vooral niet laat zien en een middenfase met een dwaas van een regisseur waarin eigenlijk weinig tot niets gebeurt. Wel potverdikke, is dit het dan...?

Gelukkig komt de film enigszins op gang richting het einde met een slasher die er op los gaat, is de eerste moord 'on stage' best wel raar, zitten er aardige momenten van opbouw in zoals de draaiende deurknop en zitten er een paar interessante kills tussen zoals de boormachine en de kettingzaag. Maar buiten dat kenmerkt Deliria zich toch vooral als matig geheel met een stel hopeloze karakters die een beetje sneu om de politie gaan roepen en zich ontzettend gemakkelijk af laten slachten en iedere klassieke fout maken die er maar te maken valt. Ze laten het allemaal maar gebeuren om het zomaar te zeggen. Bijzonder is het niet en spannend eigenlijk ook geen moment.

En zo valt deze Deliria best wel tegen die gemiddeld niet een heel hoog cijfer heeft maar toch meer verwachtingen los maakt dan invult. Geef mij dan toch maar een Argento, maar goed daar zal iemand anders weer het zijne van vinden.

Een erg leuke slasher met een inventieve killer. Dit had niet half zo goed geweest zonder de leuke setting en de fantastische score. De kills zijn uitdagend en bloederig en de spanning zit er redelijk goed in. Jammer dat het allemaal wat te oppervlakkig blijft om echt een homerun te halen want ik had meer verwacht op vlak van personages. Misschien had ik eerder een Giallo-film pur sang verwacht maar dat is deze film niet. Een kwestie van verkeerde verwachtingen?

3,5*