La Rose de Fer (1973)

Een jongeman ontmoet op een huwelijksfeest een mooi meisje en ze besluiten samen een uitstapje te maken. Het jong koppel bezoekt een grote begraafplaats. Wanneer de avond valt vinden ze de uitgang niet meer en deze wordt bovendien afgesloten. Nu moeten ze noodgewongen de nacht doorbrengen op het kerkhof. En zo worden ze door schrik bevangen.

"La Rose de Fer" is een niet-commerciële, psychologische horrorfilm die Jean Rollin deels met eigen centen financierde. Geen vampieren, geen zombies en geen bloot deze keer. Het begint redelijk, maar het script valt gaandeweg toch wel dunnetjes uit. Er zijn enkele sfeerbeelden van het kerkhof die een zekere melancholie uitstralen, maar een klimaat van angst wordt niet geschapen en de vertolkingen zijn nogal stroef. Een matige maar niet-antipathieke productie. (Rollins vorige films zijn slechter.)

De UK Redemption DVD die ik heb valt dan nog tegen omdat hij non-anamorphic is.

Als ik iets positiefs over de film kan zeggen was het wel dat de sfeersetting in orde was. Filmisch was het dan ook nog best te pruimen! Echter de verhaallijn is zo verschrikkelijk dun. Een jong stel bedrijft de liefde in een graftombe, ontdekt vervolgens dat het kerkhof gesloten is en moet noodgedwongen de nacht doorbrengen tussen de grafstenen. Het begint nog hoopvol, maar helaas worden er nergens psychologische angsten opgewekt en algauw wordt het zeer langdradig rondrennen op een nachtelijke kerkhof. Daarnaast vond ik die jongen (Hugues Quester) en het meisje (Françoise Pascal) uitermate irritant. Geen angst, geen horror en maar weinig bloot (dat meestal wel aanwezig is in films van regisseur Jean Rollin) dan blijft er nog maar weinig over om van te genieten. Grappig was nog wel de nagesynchroniseerde geluiden van botten, wanneer ze in een knekelput terechtkomen.

En niemand anders dan Jean Rollin zou een film als dit maken. Ook alleen puur aan te bevelen voor zijn fans. Artistieke horror op een kerkhof. Een jongen en meisje hebben daar hun eerste afspraakje, maar dan blijkt dat ze niet meer van het kerkhof af kunnen.

Die Rollin-films kwamen uit op DVD en kosten over de 40 euro, na een jaar bleek nog niemand ooit in Nederland een Rollin-film te kopen en al spoedig lagen ze voor een habbekrats in de uitverkoopbakken. Wat zijn er geworden van de uitgever van deze DVD's in Nederland?

Ik ben wel een redelijke fan. Niet al zijn films zijn even goed en ze zijn soms ook inwisselbaar. Er zitten echt juweeltjes bij, ook een paar saaie mislukkelingen. Dit is een beetje zijn standaard-modus, er gebeurt niks, er valt verder niet veel aan te snappen, Eros en Thanatos, maar het ziet er allemaal wel geweldig uit.

De afgelopen maand heb ik een aantal Jean Rollin films gekeken (vooral vanwege het meespelen van Brigitte Lahaie) en deze "La Rose de Fer" zal voorlopig mijn laatste zijn, want ik heb het wel even gehad met hem (geef mij maar Joe D'Amato, want zijn films vind ik vermakelijker) en dit was zijn meest achterlijke film die ik tot nu toe heb gezien. Visueel gezien heeft Jean Rollin het meestal wel goed voor elkaar (inclusief het strand in de Franse plaats Dieppe met de houten paaltjes wat regelmatig te zien is in zijn films), maar de verhaallijn is vaak nauwelijks te doorgronden. En zeker bij deze film, waarbij ik de nodige vragen had, zoals wat heeft hij toch eigenlijk bedoeld met deze film? Heb ik de boodschap over het hoofd gezien? Wat had hij willen vertellen?

Wat ik ook irritant vond bij deze film, was dat het geluid niet synchroon liep met het beeld. Het geluid (de ondertiteling liep wel synchroon met het geluid) liep namelijk achter bij de versie welke ik gepindakaasd had. Dus als men ging praten zag je wel hun monden bewegen, maar hoorde je het geluid pas circa vijf seconden later. Hetzelfde geldt natuurlijk voor de geluiden die te horen zijn op het kerkhof.

In dit verhaal ontmoeten een jonge vrouw (Françoise Pascal) en man (Hugues Quester) elkaar op een huwelijksreceptie (waar de man ook nog een gezicht voorleest) en spreken ze buiten wat met elkaar af. Ze ontmoeten elkaar weer op een met mist bedekt treinstation en daar jagen ze elkaar achterna in een speels spelletje verstoppertje, voordat ze uiteindelijk op hun fiets stappen. Al fietsend zien ze de ingang van een kerkhof en besluiten ze naar binnen te gaan voor meer privacy. Eenmaal binnen op het enorme kerkhof gaan ze picknicken en wordt de vrouw wat angstig. De man kalmeert haar en haalt haar over om met hem een graftombe binnen te gaan. De man en de vrouw bedrijven de liefde in de graftombe en een oude vrouw sluit de poorten van het kerkhof.

Wanneer ze eindelijk de graftombe verlaten (de man vergeet dan zijn horloge) is de avond inmiddels gevallen en kunnen ze de weg naar buiten niet vinden. Ze beginnen in paniek te raken, lopen wat rond, rennen soms, ontdekken een gebouw (met binnenin verschillende doodskisten), ruziën met elkaar, bedrijven weer de liefde in een knekelput (dus met doodskoppen en beenderen) waarin de man valt, zoeken een uitgang en maken een vuurtje om aandacht te trekken. Ondertussen wordt de man humeurig en vertoont de vrouw bizar gedrag en persoonlijkheidsveranderingen. Wanneer ze weer aankomen bij de graftombe, gaat de man naar binnen om zijn horloge te halen en sluit de vrouw de man op in de graftombe, die dan stikt.

De vrouw gaat dan dansen op het kerkhof en keert daarna weer terug naar de graftombe waarbij de dag weer aanbreekt. De vrouw opent dan de graftombe en gaat naar binnen en sluit deze daarna weer. Een man opent de poorten van het kerkhof en een oude vrouw, die voor de poorten staat te wachten, loopt naar binnen met twee bossen bloemen (witte en rode) in haar handen. Ze legt één bos bloemen (de witte) op een graf en loopt dan naar de gesloten graftombe en legt daar de rode bloemen op. Ze loopt daarna weg, waarna de film is afgelopen na 80 minuten

Dit is toch gewoon te achterlijk voor woorden en met horror heeft het al helemaal niets te doen. De film staat hier betiteld als een Horror / Fantasy film, maar het had gewoon een Mystery film moeten zijn, want het hele verhaal is gewoon één groot mysterie en dat van de eerste (waarbij je de vrouw op het strand van Dieppe ziet) tot de laatste minuut. Horrorelementen zijn er niet te zien, dus er is geen spanning, je ziet geen bloed, er zijn geen zombies of andere monsters en er zijn ook geen verschijningen zoals geesten. En verder zijn er ook geen schrikmomenten aanwezig en gebeuren er geen onverwachte dingen (hoewel ik de clown wel onverwacht vond ).

Het enige wat je ziet is het sfeervolle kerkhof (met oneindige rijen grafstenen, crypten, kruisen en cherubijn beelden) in de buurt van de Franse stad Amiens en een paar dubieuze bezoekers, te weten een vreemde man die naar hun kijkt (wat opzicht ook wel begrijpelijk is, omdat ze namelijk een graftombe hebben geopend) en een clown, die ook niet direct tot de verbeelding spreken. Daarvoor zijn de karakters te kort voor in beeld gebracht en kennen ze een te minimale uitwerking. Er gebeurt in de film werkelijk niets en je kijkt alleen naar twee mensen die op een kerkhof rondlopen, rennen, vrijen (grafseks), vechten en schreeuwen tegen elkaar en dat 65 minuten lang.

De film speelt zich dus op de opening (die circa 15 minuten duurt en waarbij je pas na circa 6 minuten stemgeluiden hoort) na volledig af op het kerkhof en daarbij zien we ook een strandfantasie (uiteraard weer bij Dieppe) na circa 64 minuten, waarbij we gedurende drie minuten lang de mooie Françoise Pascal volledig naakt (ze had mooie borsten) op het strand zien. Dat is eigenlijk ook de enige scène in de film waarbij je wat naaktheid ziet van Françoise Pascal, want als ze gaan vrijen (weinig gepassioneerd en ook niet spannend in beeld gebracht) in de graftombe na circa 23 minuten houdt ze kruiselings haar armen voor haar borsten. Bij de vrijscène in de knekelput na circa 48 minuten valt er sowieso geen naaktheid te zien en verder zie alleen af en toe een borst door de gele blouse van Françoise Pascal, omdat daar op een gegeven moment scheuren in komen.

Qua cast zien we in deze film eigenlijk alleen Françoise Pascal en Hugues Quester (met zijn harige rug) als de jonge man en vrouw en alleen van de vrouw kom je op een gegeven moment te weten dat haar naam Karine is. Françoise Pascal vond ik een mooie actrice, die ook een erotische uitstraling heeft. In het begin zien we haar rondlopen in een lange rok (tot op de grond) en rode blouse en daarna (vanaf het treinstation) zien we haar rondlopen in een korte gele / bruine ruitjes rok (tot boven de knie) en een gele blouse. Helaas is ze in deze film nauwelijks naakt te zien, want anders had ik de film waarschijnlijk wat vermakelijker gevonden.

Voorlopig voor mij dus geen Jean Rollin films meer (ik heb nog van hem "Les Paumées du Petit Matin (1981)" op de plank liggen, maar ik denk niet dat ik daarin ga beginnen), want deze "La Rose de Fer" was gewoon te achterlijk voor woorden. Ik zie dat niemand deze film nog 0,5* heeft gegeven en dat wordt nu dus de eerste keer (ook de mooie Françoise Pascal kan dat niet verhinderen).