Brokeback Mountain (2005)

Ik geil helemaal niet op die 2. Had eerder nog niet zoveel liefde geproeft tussen twee homo's. (heb eerder misschien de verkeerde films gekeken dan )

Precies, en zo zou iedereen erover moeten denken. Ik wil niet overkomen als een of andere hippie die vind dat alles geweldig is en iedereen maar vrij moet zijn in zijn doen en laten maar we leven nu verdomme in het jaar 2008 en dat er nu nog steeds zo'n big deal wordt gemaakt over een scene waar twee mannen seks hebben in een tentje vind ik persoonlijk echt belachelijk. Ik kan er in komen dat sommige hetero's er moeite mee hebben er naar te kijken maar om dan te zeggen dat hij of zij er misselijk van wordt of meerdere malen heeft zitten zappen (nee) we zien in de films toch ook expliciete- verkrachtingscenes, gruwelijke moorden ed en daar kijken we me zijn allen toch ook gewoon naar alsof het niets is, is wat mij betreft toch nog een stuk erger. Dit soort discussies zouden er niet eens moeten zijn, het zou gewoon een normaal iets moeten zijn en naar mijn mening niet eens het label homoseksualiteit mogen dragen, iedereen is gelijk en iedereen is zoals hij/zij is, tenminste zo denk ik erover.

Juist, met de uitspraak op zich is er natuurlijk niets mis. Maar het moet inderdaad van 2 kanten komen.

Wat een discussie en een verwarring is hier ontstaan. Eigenlijk wel jammer dat we zover van de film zijn afgeweken. Maarja, dat we elkaar uiteindelijk begrijpen is het belangrijkst.

Ik heb mijn reactie op jouw bericht ook weggehaald.

Nou ja daar ben ik het weer niet helemaal mee eens. Volgens Van Dale is liefde:

1 warme genegenheid:

2 oprechte en warme belangstelling; het prijs stellen op:

Staat nergens iets over twee kanten.

De hele film door proefde ik de liefde..Het zit hem toch ook niet in die (paar) sex scenes? En vond jij dat zelfmedelijden?

Ik heb in elk geval niet liggen zappen omdat er iets was dat me shockeerde of omdat ik iets niet wou zien.

Ik was gewoon aan het zappen en af en toe bleef ik eens stilstaan bij deze film.

Over deze hele discussie heb ik in ieder geval weer bevestigd gekregen dat ik homo's met hoenders kan vergelijken en pedo's met knuppels.

Gooi die twee in ieder geval nooit bij elkaar.

Volgens mij is mijn uitlichting van "liefde is liefde" uit de post van Rose volledig uit haar verband gerukt. Best wel lachwekkend waar het ineens heen ging. Enige wat ik zo mooi aan de uitspraak zelf vind, en dan moet je het binnen zijn context zien en geen irrelevante zaken erbij halen, is dat het simpel weergeeft hoe bekrompen er af en toe wordt gedacht. Alsof de liefde tussen twee mannen minder waard is dan de liefde tussen een man en vrouw. Volstrekte onzin natuurlijk, in mijn perceptie doelde Rose oorspronkelijk op dit subtiele stukje wat betreft de liefde.

En wat Brokeback Mountain hiermee te maken heeft? De film geeft weer hoe het is om een onmogelijke liefdesaffaire te hebben, het verliefd worden op iemand van je eigen geslacht en óók nog eens getrouwd zijn. Dat sommige users de film niet willen zien puur vanwege de homoseksuele scènes doet af aan het feit dat liefde altijd liefde is. Aan dat kortzichtige gedrag stoor ik me.

Heb daar vaker last van...

De knuppel in het hoenderhok gooien? Leuk gevonden, Stephan!

Het lijkt mij dat eerder door enkele schrijvers de woorden liefde (= houden van, zoals in het Grieks agápe of agápedis voor de meer ontbaatzuchtige liefde, en philía in zaken zoals broederliefde) en lust (= begeerte, in het Grieks eroos, waarvan het Nederlandse woord erotiek afkomstig is) met elkaar werden verward waardoor er bijna met grof geschut werd geschoten.

Juist ja! En daar gaat deze film eigenlijk over dat mensen niet mogen zijn wie ze zijn onder druk van een verstikkende kleinburgerlijkheid die helaas weer steeds meer opgang doet en gehoor vindt. Ik ben het helemaal met je eens!

Nee ik had het niet over de sexscenes, ik vind hun relatie niet echt liefdevol het is vooral een relatie waarin 2 mensen elkaar steeds opnieuw pijn doen. En ja, ik noem het zelfmedelijden... Enis had ook kunnen besluiten om met zijn "lover" ergens anders een nieuw leven te beginnen, om te kiezen voor hun geluk. In plaats daarvan blijft hij 20 jaar lang zitten kniezen in een of ander achterlijk boerengat en maakt hij het leven van de mensen die van hem houden zuur.

Nu heb ik begrepen van iemand die het boek heeft gelezen dat Enis zelf homofoob zou zijn maar dat weet ik niet uit de film te halen.

Liefde en pijn kunnen ook dichtbij elkaar liggen. Zo makkelijk is het niet om dan maar een nieuw leven te beginnen. Hij heeft een gezin en houdt ook van haar. Plus hij schaamde zich voor zijn liefde voor hem. Heel dubbel allemaal.

Okay, maar als je daarna gaat scheiden en je gaat dan weer je nieuwe vriendin, die veel om je geeft, besodemieteren dan ben je imo echt wel verkeerd bezig. Natuurlijk, niet alles gaat in het leven van een leien dakje maar op een gegeven moment moet je wel een keuze maken. Of kies voor je gezin of ga met die gast ergens opnieuw beginnen. Nu leidt het allemaal nergens toe alleen een hoop pijn en ellende. Ik snap dat het in werkelijkheid ook gebeurt maar begrijpen doe ik het nooit zo...

Hij houdt teveel rekening met wat andere mensen wel niet over hem zouden denken als hij er openlijk voor uit zou komen dat hij homo is. Dat is bij hem de drempel. Voor hem is het een liefde die niet zo mag zijn.

Ik vind het egoïstisch en druipen van het zelfmedelijden... Maak een beslissing en ga verder met je leven en blijf geen 20 jaar zitten mokken daar is het leven veel te kostbaar voor. Sorry, snap echt niets van dat soort mensen.

Hoezo zelfmedelijden? Hij kaart zijn problemen bij niemand anders aan en "vraagt" zodoende niemand om toch vooral medelijden met hem te hebben. Hij kropt het allemaal op en blijft de hele film een gesloten persoon. Egoïsme heeft er ook bar weinig mee te maken, hij wordt er zelf absoluut niet beter van om halve relaties aan te knopen (bovendien stapte dat meisje zelf op hem af) die van te voren al gedoemd zijn om te mislukken. Hij zorgt er in principe alleen voor dat hij nog meer gaat twijfelen en eigenlijk steeds verder psychisch afglijdt.

We mogen, volgens mij, niet uit het oog verliezen dat het verhaal begint in 1963. "Uit de kast komen" was toen zeker niet "de normaalste zaak van de wereld", zelfs niet in Nederland, waar artikel 248bis van het Wetboek van Strafrecht pas in 1971 werd afgeschaft (het artikel waarin seks met een persoon van hetzelfde geslacht onder de 21 jaar strafbaar werd gesteld, terwijl de leeftijdsgrens voor "heteroseksuelen" bij 18 jaar lag). Het is Jack die tegenover zijn ouders zijn droom van samenleven met Ennis vertelt, maar ook Jack trouwt uiteindelijk (uit arrenmoede?) en sticht een gezin.

Ennis is vanaf het begin een binnenvetter, dat blijkt o.a. uit wat Jack bij het kampvuur zegt: Dit is meer dan je in de afgelopen twee weken hebt gezegd. Hij kan zijn gevoelens niet onder woorden brengen, maar gaat wel gretig in op wat Jack doet (zoals de stevige zoenpartij wanneer zij elkaar na enkele jaren weer ontmoeten).

Zo blijven we een beetje in hetzelfde cirkeltje rondhangen...
Natuurlijk kan iemand "fouten" maken omdat het meer sociaal geaccepteerd is of omdat de economische omstandigheden hem/haar daar toe dwingen, heb ik best empathie voor hoor. Heb zoiets zelf ook van dichtbij meegemaakt.
Maar.. Als vrouw en kinderen onder de pannen zijn en je blijft dan nog steeds zwelgen in je eigen problemen en het pijn doen van je omgeving dan noem ik dat gewoon egoïstisch ja. Alsof, de hele wereld draait om de frustraties van Enis, kom op... Ook in de jaren '70 waren er in de VS plaatsen die een liberaal klimaat hadden.
En dat het meisje zelf op hem af stapt is natuurlijk een flutexcuus. Een relatie wordt aangeknoopt door beidde partijen en als er een kerel bij mij avances maakt wimpel ik hem ook maar vriendelijk af...

Aan de ene kant begrijp ik dat zo'n tragisch figuur natuurlijk interessant is filmisch gezien maar aan de andere kant vind ik het jammer dat de held wel altijd de heldin krijgt maar de held nooit de held

Als je eens een echt goede film wil zien die gaat over een relatie tussen mannen die verder gaat dan de normale vriendschap raad ik Midnight Cowboy aan, die film (alhoewel minder expliciet) deed me veel meer dan deze.

Naar mijn mening een goed verhaal, maar het werd soms wat langdradig. Dit werd wel allemaal goed gemaakt door de fantastische acteurs die erin meespelen.

Ik vind het persoonlijker interessanter om films te zien met mensen wiens keuzes ik vermoedelijk nooit zou kunnen of willen maken. Dat jij het anders aanpakt, kan moeilijk een criterium zijn om de film op af te serveren. De schoonheid van de film zit er juist in dat hun relatie zo ontzettend menselijk is in hoe de liefde nooit tot een wasdom komt. De grootste barriere in het geluk zijn ze zelf, en niet de omgeving ( zoals in de meeste liefdesverhalen het geval is ).

Ik zou je van harte en met alle warmte de serie Six Feet Under willen aanraden!

Geweldige outcry niethie!

Je blijft volharden in Enis hè?

Bedankt.

Ik dacht voordat de ik de film zag niet dat ik me echt zou kunnen inleven (vrouw en hetero) in de personages maar niets was minder waar.

Tijdens het kijken van de film heb ik geglimlacht, gehuild, mijn vuisten gebald, een knoop in mijn maag gehad en ja, zelfs de sexscenes hadden wel wat.

Een film voor homo's en hetero's, mannen en vrouwen, mensen uit alle lagen van de bevolking want het thema is universeel: liefde.

Voordat ik verder afzak in een cumbaja my lord kampvuursfeertje: in mijn ervaring is de ergste homofoob vaak zelf..........dus........Ik weet niet wie onderstaande discussie begonnen is (geen zin om burgerlijk/kortzichtig gezwam te lezen) maar misschien is het tijd voor zelfreflectie, psychotherapie of iets dergelijks??

Kijk diaan, dat zijn nou nog eens reacties (lachen, huilen, vuisten ballen, maagknopen)!

Hulde

geweldige film:D

heb hem net gekeke en dacht eerst dat worde 2 lange uren maar dat viel mee.

en bij dat einde heb ik wel ff een traantje gelate:P

al met al een geweldige film

subliem !!!!

Niet echt, geef mij maar Wayne,..John Wayne.