The Breakfast Club (1985)

Ach, hoe oud zou ik zijn geweest? 12? 11? Ik weet het niet meer.

Smoesjes, kon je beter zeggen dat je 'm slecht vond als je zo weinig herinnert

Maar dan lieg ik.

Interessante en vooral een leuke film.

The Breakfast Club ontspringt van een inspiratievol concept, maar kan zijn potentieel niet waarmaken door de hopeloos simplistische uitwerking.

De film handelt over 5 totaal verschillende jongere die tijdens het nablijven ontdekken dat de vooroordelen die ze tegen elkaar koesteren, onterecht zijn. De transformatie die ze tijdens de film doormaken komt erg doeltreffend over, maar enkel en alleen omdat de personages in het begin gewoon karikaturaal worden voorgesteld: de nerd, de jock, de rebel, de weirdo en de snob. Hughes probeert vervolgens de verschillende facetten van hun persoonlijkheid te doorgronden, maar komt alleen met nog meer clichés voor de dag: de rebel heeft het moeilijk thuis, de jock heeft een prestatiegerichte pa en de weirdo blijkt het gelukkigst van iedereen te zijn. Dit wordt gebracht met enkele boeiende dialogen, maar ook met heel wat geforceerde 'laten we eens leuk doen' momenten: een totaal ongeloofwaardige voorstelling van druggebruik (de stonede nerd bloeit natuurlijk helemaal open) en een onbegrijpelijk misplaatst dans-intermezzo.

Naar het einde toe worden er natuurlijk nog twee (onovertuigende) romances bijgesleurd en Hughes probeert op een nogal ontoepasselijke manier gevoelens als nostalgie en samenhorigheid op te roepen. Erg raar allemaal, is er nu echt zo een sterke band ontstaan tussen de jongeren door die paar uurtjes? De laatste shot blijkt van een overduidelijke drang om van deze film een soort iconische 'instant classic' te maken met Bender als cultpersonage. John Hughes lijkt helaas volgens velen in zijn opzet geslaagd te zijn.

Deze film voldoet aan alle ingredienten waarom ik over het algemeen niet graag kijk naar 'typisch Amerikaanse' series en films: het is allemaal zo steriel, voorspelbaar, 'over the top' sentimenteel en dramatisch en er is een diepgang van een schoteltje water. En toch heb ik The Breakfast Club uitgekeken en moet ik eerlijk toegeven dat na een wat traag begin langzaam in deze film werd getrokken omdat het gegeven gewoon interessant is: allemaal verschillende types met hun vooroordelen en maniertjes die vanwege de situatie geleidelijk meer empathie en begrip gaan vormen voor de ander, dit alles gelardeerd met lekker uitvergrote puberale emoties. Amerikaanser kan bijna niet maar toch .. 3,5 ster voor deze onderhoudende film.

In mijn tienerjaren heb ik deze film zoooooooooo vaak gezien en als er toen al Moviemeter was had ik hem zeker met stip op 1 gezet in mijn top 10. Ik kon zo meeleven met alle tieneronderwerpen die de revue passeren in deze film. Misschien werd alles wel erg sentimenteel neergezet maar als tiener beleef je vaak bepaalde dingen dramatischer dan dat je dat doet als je volwassener bent. Tenminste, bij mij was dat zeker zo.

Nu ik wat ouder ben, zie ik wel dat het acteerwerk niet altijd even best was. Zelfs Emilio Estevez komt, als atleet die teveel op de huid word gezeten door zijn vader, niet overtuigend over Alleen Ally Sheedy vond ik wel sterk.

Maar toch kan ik me nog wel inleven in het verhaal en komt het gevoel van vroeger als ik naar deze film kijk terug.

Het is opvallend, maar ondanks dat-ie al wat verouderd is, lijkt The Breakfast Club voor mij erg actueel. Misschien omdat ik zelf een tiener ben. En waarschijnlijk vind ik het daarom ook zo'n geweldige film. Mijn leven is niet zo dramatisch als sommige van de jongeren die in deze film meespelen, maar de film heeft mij zeker gepakt.

Af en toe is de film misschien een tikje voorspelbaar, maar dat doet niets af aan de fenomenale acteerprestaties. En eigen is het ook maar een simpele film: hij speelt zich in zijn geheel af op één locatie, maar misschien is dat ook wel één van de sterkste punten van de film. Hoe dan ook, het is geweldig om te zien hoe de jongeren naarmate de film vordert steeds meer naar elkaar toe groeien. Vooral de verandering van de losbandige knul is wonderbaarlijk, maar tegelijkertijd prachtig. Daarnaast is 'Don't You (Forget About Me)' van de Simple Minds één van mijn favoriete songs aller tijden.

Het zat er natuurlijk héél dik in dat er uiteindelijk romances zouden ontstaan tussen de diverse mensen die in deze film rondlopen. Ik vind het echter wel een licht verrassing wie uiteindelijk met wie gaat. Eén van de leukste fragmenten uit de film vind ik wanneer ze met een paar man wiet gaan roken in de aula, het meest ontroerend vind ik wanneer ze met z'n vijven op de grond zitten en bespreken waarom ze er nu eigenlijk zitten.

Enorme zaadfilm!

Je let teveel op de details. Het is het totaalwerk waarop je moet letten, nl de gedachtegang van jongeren rond onze leeftijd, en een plaats zoeken in de maatschappij, die voor hen "wereldvreemd" lijkt. Dit terwijl elk van hen ( en ook van ons) een minder kantje heeft als het op persoonlijkheid of een karaktertrek aankomt.

Dat is de sterkte van de film, niet de betekenisloze commentaren van jou hierboven (niet persoonlijk op jou bedoeld, maar inhoudelijk).

Het thema op zich is tijdloos.

PS: Ik raad voor liefhebbers van deze film Entre les Murs aan. Het gaat over een leeftijdscategorie lager, en de leerkracht die met deze jongeren omgaat. (H)eerlijke cinema.

Mwa... een groepje scholieren die maar wat aankachelen. Hadden ze veel leuker kunnen uitwerken, dit is echt saai en slap. Ook best cliché trouwens dat groepje. Je had een stoere, een 'mysterieuze', een populaire, een nerd en een normale ofzo... irritant is dat.

Lees onderstaande recensie ook hier MET afbeeldingen

Wat gebeurt er als je een hele ochtend 5 studenten die elkaar totaal niet kennen in een ruimte zonder controle laat zitten? Wel, ik zag het u zeggen. Eén: er wordt de hele ochtend niets gezegd en er is totaal geen communicatie. Twee: er zit een lolbroek bij die er voor zorgt dat iedereen loskomt waarop men continu zit te lullen en er vele grappen worden gemaakt. Desnoods worden er tijdschriften naar elkaars hoofd gesmeten voor de lol, als er maar iets onzinnigs te beleven valt.

Maar dan zonder elkaar echt te leren kennen! Het bestaat nog nooit dat vijf leerlingen die elkaar totaal niet kennen na een paar uurtjes in een kringetje gaan zitten om hun hart te luchten en te discussiëren over elkaars privé-problemen. En het is al zeker onmogelijk dat wanneer er vijf leerlingen een paar uur op school zijn, er maar liefst 2 romances ontstaan. Dat er na een paar uur zo'n sterke band kan ontstaan... Gezever!

Maar daar gaat de film natuurlijk wel over hé. Elkaar goed leren kennen en elkaar leren waarderen voor wie ze echt zijn, hoe verschillend dan ook. Een luisterend oor zijn en begrip hebben voor elkanders problemen. De film valt dan ook te omschrijven als idealistische feel-good.

Pluspunten zijn dan weer het leuke '80s sfeertje en het goede acteerwerk. Een minpunt is dan weer dat dit zowel op verhaaltechnisch als op visueel vlak gewoon een super simplistisch filmpje is. Maar onthoud vooral dat de onvoldoende er is door de hele ongeloofwaardigheid die de film de das omdoet...

2,0*/5,0*

Lang getwijfeld, maar uiteindelijk geef ik deze toch een 3.5*. Ok, het verhaal is misschien een beetje overdreven, maar dat neemt niet weg dat deze toch lekker wegkijkt, ondanks de misschien trage opbouw en niet altijd heel hoogstaande humor. Maar naarmate de film vordert leert men de personages beter kennen, waarom ze daar zitten; wat hun achtergrond is; en dat weekt soms gevoelens los. Bovendien mogen het zelfs stereotiepe karakters zijn, maar ze spelen het goed uit. De 2 romances op het einde hadden niet echt gemoeten

Drogreden...

Pak een aantal tienerstereotiepen, mijdt elke vorm van subtiliteit, mix het met een zooi clichés, voeg een flinke scheut gapende dramatiek toe en je hebt zo ongeveer The Breakfast Club. Een moraalles die al start met de inleidende voice-over en via een lach en een traan op een mierzoet einde afstevent. Erg uitdagend voor de kijker is het ook al niet.

Hughes laat geen spaan heel van iets als interpretatie. Wat er zoal aan de hand is, laat hij simpelweg opdreunen (toegegeven, soms vrij scherp) door zijn personages. Om het niet al te zwaar te maken, wordt het afgewisseld met komische scènes, die naarmate de film vordert, steeds geforceerder aanvoelen. Net als het weinig verrassende persoonlijke leed dat achter de tieners schuil blijkt te gaan. Om ook de oudere generatie erin te betrekken, is er zelfs nog een tête-à-tête tussen de leraar en een wijze conciërge..

Het is soms bijna beschamend hoe oppervlakkig Hughes met zijn materie omspringt. Met eigenlijk als enige illusie dat het interessant is vanwege z'n vele herkenbare factoren en thema's. En verdomd, tussen de keren dat Don´t You van de Simple Minds voorbijkomt, werkt het ook nog. So it's sorta social, demented and sad, but social. Right? Zoiets, ja. Een guilty pleasure.

Matige tienerfilm die vooral probeert te scoren met eerlijke dialogen en natuurgetrouwe personages. Helaas valt die eerlijkheid knap tegen en is het doorgaans ofwel een irritant schouwspel, ofwel allesbehalve boeiend. Dit kon wellicht beter gediend hebben als toneelstuk, daar de omgeving beperkt is tot de bibliotheek. Niet dat je vanuit een toneelzaal de tranen per se beter kan zien rollen, maar de magere gesprekken en het theatrale gewoel zouden misschien een kleine toegevoegde waarde krijgen. Verder ligt de strijd tussen stereotypen er vaak te dik opgesmeerd en gedragen de ijverige studenten zich nogal geforceerd, naargelang de 'groep' waartoe ze behoren. Enige voorspelbaarheid ging eveneens niet onopgemerkt voorbij, een paar vreemde, doch onbenullige wendingen niet inbegrepen. Bizar bijvoorbeeld, hoe Brian na zijn monoloog niet meer wordt geconfronteerd met zijn suïcidale neigingen. Enfin, niets dan details.

2,50

Dave, ik vind je stem nog vrij hoog als ik je recensie zo lees...

Inderdaad, normaal zou ik (2,25) hebben geschreven na mijn cijfer, omdat er kans is op verlaging. Dat ben ik hier vergeten. Ik zie hier overigens geen flop in hoor.

Dit is typisch een jaren 80 film die je het best zult waarderen als ke zelf ook in die tijd bent opgegroeid, of de film nu stereotiep of cliché is of niet. Men maakte toen geen schokkende films of films die pretendeerden groter of beter te zijn dan anderen. Dat is typisch iets van de laatste 10-15 jaar (zie ook de popmuziek van nu: attitude is belangrijker dan inhoud of kwaliteit).

Zoals zoveel films uit (mid) jaren 80, straalt het een bepaalde sfeer uit. Een positieve en lieve sfeer. En na al die jaren staat deze film nog als een huis. Het acteerwerk is net als de meeste films lekker licht en luchtig. Niks geen overgedramatiseerde en zwaar overgeacteerde diepzinnigheid en intellect. Gewoon plain en simple. Zo waren de jaren 80 ook als je daarin opgegroeid bent en dat liet John Hughes ook zien in zijn films.

Een leuke en een tegelijk ook interessante film, hoewel ik het jammer vind dat 'de studenten' niet iets dieper zijn gegaan op sommige onderwerpen
zoals door wie Brian gedwongen wordt goed te scoren, waarom Andrew geen eigen mening heeft...
Het beste acteerwerk komt zonder twijfel van Ally Sheedy, die met heel weinig tekst en al even min acteerwerk toch bijdraagt aan de uitkomst van de film.

prachtig filmpje uit de jaren 80

Vroeger al keer op keer gezien en nog steeds vind ik hem super.

Vooral de rebelerende rol van Jud Nelson vind ik top.

Maar ook de anderen spelen goed tot behoren hier.

Geweldige film waarin vijf scholieren een zaterdag na moeten blijven. En deze vijf personages zijn aan het begin allemaal een stereotype, maar dit wordt naar mate de film vordert zeker doorbroken. En dat is uiteindelijk ook het punt van de film.

Goed geschreven dialogen, en ook de jonge acteurs zijn onvergeetbaar in hun rollen. Grappig en ontroerend en bovendien zeer onderhoudend. Ondanks dat dit een typische jaren '80 film is, is de aankleding en vooral ook het onderwerp tijdloos.

Vond dit maar een belegen en melig filmpje. Acteerwerk kwam bij momenten erg onnatuurlijk en geforceerd over (die huilbuien ), om nog maar te zwijgen van het voortdurend afwisselen tussen (voornamelijk compleet ongrappige) kolder en onmogelijk sentimentele monologen...

Ik las in een recensie dat The Breakfast Club de sfeer van zo'n 'regenachtige zaterdagochtend' wel heel goed weet te vangen en daar ben ik het mee eens. Het gevoel van zo'n grijze zaterdag op school te moeten doorbrengen, het kwam perfect binnen.

Verder duurt dit eightiesvehikel gelukkig niet te lang en ik kan er dan ook nog net 2 sterretjes aan kwijt.

Aaah, nostalgie ten top. Gezien in mijn tienerjaren, meerdere keren. Gisteren terug gezien en nog steeds in één ruk uitgekeken, zonder de aandacht te verliezen. Moeilijk om commentaar op te geven, ik denk dat ik dit uit jeudsentiment gewoon een topper blijf vinden.

Vooral Hall en Sheedy vond/vind ik in deze film top.

Mijn tweede Hughes is redelijk goed bevallen. Het verhaal sprak me sowieso erg aan en het leek me een prima uitgangspunt voor een leuke tragikomedie. De eerste helft van de film vond ik erg vermakelijk. Er worden paar stereotypen tieners op een zaterdag in een straflokaal bij elkaar gezet en de film wordt volgestopt met clichés. Het was erg vermakelijk om naar te kijken.

Het jaren 80 sfeertje was weer aanwezig op de highschool en ook de muziek was lekker opzwepend. Ik werd er helemaal vrolijk van. De humor was luchtig en ik heb verschillende keren erg moeten lachen om de rebelse jongen en de leraar. Naarmate de film vordert komt ook het drama-aspect om de hoek kijken. Dit gedeelte was ietsje minder. Ik had het vele malen leuker gevonden als de film zich wat minder had gefocust op het drama-aspect en zich wat meer op de humor gericht had.

Het sentimentele gedoe was af en toe iets te overdreven en het was een beetje te langdradig. Gelukkig werd het na een tijdje allemaal weer wat luchtiger. De film keek wel erg lekker weg en was over het algemeen erg vermakelijk. Het acteerwerk was prima. Vooral Molly Ringwald, die me eerder opgevallen was in Sixteen Candles, vond ik erg leuk. Van haar ga ik zeker meer zien!

Prima filmpje.

3*

They only met once, but it changed their lives forever.

Ik had absoluut geen hoge verwachtingen bij deze film, want films die zich afspelen in en rond een highschool zijn meestal floppers. Komt daar nog eens bij dat het plot me eerlijk gezegd weinig aansprak, maar door de behoorlijke score hier op Moviemeter heb ik hem toch maar opgenomen en vandaag gezien.

Van die keuze heb ik toch wel een beetje spijt, want de film vertelt alles behalve een boeiend verhaal. Het begin vond ik dan nog het sterkst met de introductie van de 5 leerlingen die moeten blijven nazitten, en vervolgens hun eerste kennismaking met elkaar. Er waren best nog wat grappige momenten, maar na verloop van tijd boeide het me eerlijk gezegd nog maar weinig. Een ontsnappingspoging hier, een blowpartijtje daar om de tijd wat op te vullen. Jammer genoeg begon de film dan ook nog eens de sentimentele toer op te gaan, met de gesprekken tussen de studenten over hun gebreken en hun thuissituaties. Het einde is al helemaal een ramp met de 2 relaties die ontstaan. Vrij raar vond ik, want Claire en de stoere jongen John Bender hadden alles behalve een sterke band met elkaar. Laat staan die sportjongen met het emo meisje, die hadden zelfs nog geen woord met elkaar gewisseld (of ja die 2 zinnen in de gang). Bovendien lijkt het me zo al erg moeilijk dat er een sterke band kan ontstaan op die paar uurtjes.

Waar de film natuurlijk rond draait zijn de 5 studenten met hun uiteenlopende karakters. Judd Nelson is een leuke meerwaarde voor de film. Hij mag dan wel dat stoere, rebelse clichépersonage spelen, toch weet hij zijn rol op een erg leuke en geanimeerde manier neer te zetten. Gelukkig had Hughes beslist om Nelson deze rol te geven en niet aan John Cusack, want hij is echt in zijn sas in deze rol en niemand had het beter kunnen doen. In het begin dacht ik dat het een one-man-show ging worden van de rebelse John Bender, maar gelukkig komen de 4 andere personages nadien wel meer aan bod, want anderhalf uur hetzelfde zou toch een beetje van het goede teveel worden. De andere personages zijn ook ongelooflijk stereotype gevallen, maar het verschil met de andere acteurs is dat zij een pak minder konden overtuigden. Het emo meisje was bij vlagen nog te doen, maar de nerd en de sportjongen acteerden vrij matig. Het ander meisje zat daar zo’n beetje tussen, nergens echt slecht maar ook niet hoogstaand.

Om kort samen te vatten. De film begon vrij aardig met wat leuke momenten, maar naargelang de film vordert wordt het een pak minder boeiend en begin je te hopen dat hun straftijd snel gedaan is. Wat meteen opvalt, zijn de enorm stereotype personages, waar alleen Judd Nelson een goede indruk achterliet.

2*