Tulip Fever (2017)

Soapopera die zich afspeelt tijdens de Tulpengekte in het Amsterdam van 17e eeuw, de eerste 'bubble' die uiteindelijk leidde tot een genadeloze financiële crash. Het vormt de achtergrond voor een plot waar liefhebbers van ATWT, GTST of TB&TB hun hand niet voor omdraaien. Alicia Vikander is het weesmeisje Sophia die door de welgestelde, maar kinderloze Cornelis Sandvoort [Christoph Waltz] wordt 'gekocht': Sophia's toekomst is veilig, als ze Cornelis een kind schenkt. Sophia raakt echter in de ban van Jan van Loos [Dane DeHaan], die in opdracht van Cornelis een familieportret schildert, maar ondertussen ook een gepassioneerde affaire heeft met diens vrouw! Dienstmeisje Maria [Holliday Grainger] vrijt ondertussen in het geheim met visverkoper Willem [Jack O'Donnell]. De rest raadt zich raden...

Zoals het een soap-opera betaamt is het verhaal tamelijk dwaas en zit het vol met toevalligheden, bizarre wendingen en een opeenstapeling van tragische gebeurtenissen. Cornelis is de allergrootste pechvogel en Christoph Waltz is de enige van hoofdrolspelers die de film werkelijk leven weet in te blazen in een zeer uitgebalanceerde vertolking. Zach Galfianakis en Judy Dench zijn prima in hun bijrollen, maar Tom Hollander steelt de film als de zeer twijfelachtige Dokter Sorgh en lijkt de enige te zijn die zich beseft dat 'Tulip Fever' meer farce is dan melodrama.

De Gouden Eeuw was haar hoogtepunt zo ongeveer gepasseerd toen een ongekende rage de Republiek aandeed. Tussen 1634 en 1637 was het gewest Holland in de ban van de tulp. Inflatie en speculatie gingen hand in hand, de meest absurde geldbedragen werden neergelegd voor bollen die het daglicht nog nooit zagen. Wie echter denkt dat Tulip Fever volledig over deze historische hype gaat, komt bedrogen uit.

Volledige recensie

Tulip fever

Goed een film over NL Amsterdam periode 16 eeuw, ongeveer net na het de hoogtepunt van de gouden eeuw en ons landje is beroemd om zijn tulpen. En hoe krom het is niet gefilmd in NL, niet gesproken of gespeelde door NL acteurs. Maar als je daar voorbij kijkt het ziet er heel mooi uit, sets, kostuums, sfeer, en fraaie schilderachtige taferelen binnenhuis zelden buiten. En uitstekende acteurs waarvan sommige wat te weinig tijd krijgen.

Je ziet het ook wel terug in de romantiek dat niet levendig wil worden en naakt komt enigszins los naarmate de film vordert, maar daarvoor is NL dus geschikter om zoiets te doen.

Nee het blijft hangen bij zwanger worden en geheimelijk gedoe, al zit er enige lach in.

Verder veel rumor over de tulp maar echt veel duidelijkheid komt er niet naar voren, en het voelt klein aan vanwege de dezelfde straat die je ziet en nogal choatisch is.

Terwijl de creatieve sector verder wordt uitgehold en bureaucraten bakkeleien over koopkracht wordt een van onze nationale thema's nota bene onder onze neuzen weggekaapt. Alsof Belgen een film over de Franse revolutie maken omdat Frankrijk het niet doet. Tulip Fever is een knap geschoten, uitzonderlijk fris gesneden (tot aan het einde toe wars van sentiment) en uiterst sfeervol (art direction om je vingers bij af te likken) liefdesdrama met een stukje vaderlandsche geschiedenis als achtergrond. De karakters betreffen allemaal gewone mensen en het verhaal zit vol wendingen zodat je je niet hoeft te vervelen. Kun je zeggen dat het niet in ons land geschoten is en dat er geen woord Nederlands gesproken wordt maar Nederland bezit de industrie niet eens om zo'n film te produceren. Laten ze het dan in godsnaam maar in het buitenland doen. Misschien dat ze ook eens een prent over het huidige Nederlandse cultuurlandschap kunnen maken met als titel: 'De houten eeuw'.

Redelijke film over een vrouw die verliefd wordt op de schilder die een portret schildert van haar en haar man. Het plot zelf is wel onderhoudend, maar de achtergrond waarbij deze film zich afspeelt is een stuk boeiender (een stukje Nederlandse geschiedenis over de eerste economische zeepbel, de tulpenmanie). Qua toon soms wat onevenwichtig en alhoewel de cast uit aardig wat bekende namen bestaat, weet niemand echt indruk te maken. Een kleine 3.0 sterren.

“I've come to paint a portrait.”

Vakkundig gemaakte film over de tulpenmanie in Nederland in de 17de eeuw. De cinematografie, de production design, de muziek etc. Alles is van de hoogste kwaliteit. Helaas geldt dat niet voor het script en het acteerwerk, wat vaak toch de twee belangrijkste pijlers onder een succesvolle film zijn.

Er is gekozen voor een romantisch drama wat niet zou misstaan op RTL 4, en al ontelbare keren eerder is gedaan. Problematischer is dat er geen chemie is tussen de castleden, met alleen O’Connell en Grainger als uitzondering (jammer genoeg weggestopt in een subplot). Maar Waltz acteert altijd hetzelfde en zelfs Vikander vond ik wat vlak en ongeïnspireerd acteren. DeHaan is helemaal matig op dreef. Van de buitenkant ziet Tulip Fever er schitterend uit, maar als je net iets verder kijkt is het vooral een lege huls.

Ik vond hem bovengemiddeld. Het bezwaar wat ik hier lees dat dit echt studiowerk zou zijn heb ik niet, ik waande mezelf bijna twee uur een visser uit de 17de eeuw. Geen film voor mensen die op zoek zijn naar actie, spanning en sensatie maar Tulip Fever geeft een heel aardig tijdsbeeld, speelt zich af in onze voortuin en lardeert een en ander met passende humor. Ook het verhaal is goed te doen, maar had wel best wat venijniger gekund, dat happy end voor iedereen komt nogal geforceerd over. Veel internationale sterren in een verder typisch Nederlands verhaal, en ze maken allen een gemotiveerde indruk. Vooral Waltz heeft weer enorm veel charisma: speelt eigenlijk altijd hetzelfde type rol op dezelfde manier, maar doet dat elke keer toch weer goed. Redelijk vermaak.

Jezus, wat slecht!

Ik verwachtte een beetje een film als Girl with a Pearl Earring, waar weliswaar Engels gesproken wordt, maar waar de sfeer erg in de buurt komt van wat ik me van Nederland in de Gouden Eeuw voorstel. In ieder geval verwachtte ik fraaie beelden van Amsterdam als decor.

En dan blijkt de film niet alleen in het Engels te zijn, maar ook in Engeland opgenomen te zijn. Oef, wat een tegenvaller! Als Amsterdam te duur is om te filmen, kies dan voor Leiden of Delft ofzo. Nu ziet het er geen moment Hollands uit. Maar goed, historisch klopt er sowieso weinig van. Ook bestonden er geen kloosters niet meer in het Holland ten tijde van de tulpenmanie, terwijl het katholicisme in deze film juist de dominante stroming lijkt te zijn.

Kortom, de geschiedenis wordt niet echt serieus genomen en dient meer als een kapstok voor het verhaal. Dat hoeft helemaal niet erg te zijn, ik kan een hoop onzin tolereren als het maar ten goede komt van de kijkervaring, maar hier kom ik er helaas niet los van, ondanks dat de beelden er an sich ook nog wel verzorgd uitzien.

Als de focus van de film vooral bij het verhaal ligt helpt het niet echt als het plot behoorlijk debiel is met persoonsverwisselingen en drama en wat allemaal niet. Sommige zaken zie je al mijlenver aankomen, maar sommige elementen zijn best wel bizar en verwacht je inderdaad eerder in een soap, zoals hierboven al is opgemerkt. Het kijkt ook allemaal niet prettig weg, meerdere keren even de film stopgezet uit verveling. De 0,5* is dan ook onvermijdelijk.

Hoewel het verhaal zich in Nederland afspeelt, en wel in Amsterdam in 1634, is dit toch een volledig in Engeland gedraaide Drama / Romantiek film en speelt er ook geen Nederlander in mee.

In het Amsterdam van de 17e eeuw zijn tulpen meer waard dan goud. Het oogverblindende weesmeisje Sophia (Alicia Vikander) is vanuit het klooster waar zij opgroeide uitgehuwelijkt aan de koning van de peperkorrels, te weten Cornelis Sandvoort (Christoph Waltz). Wanneer de jonge, talentvolle schilder Jan van Loos (Dane DeHaan) de opdracht krijgt een portret van het echtpaar te schilderen, worden hij en Sophia op slag verliefd. Gedreven door passie, verzinnen de twee een list om samen een toekomst te kunnen opbouwen.

Opzicht vond ik dit wel een vermakelijk kostuumdrama, waarbij het draait om misverstanden, bedrog en toch zeker ook om chantage. Met prachtige composities, decors, kostuums en licht wordt er een mooi eerbetoon gebracht aan de Hollandse meesters. Wel is het zo dat het verhaal overladen is met krasse wendingen en ronduit zotte personages heeft en met name Zach Galifianakis in de rol van dronkaard Gerrit.

Zach Galifianakis is eigenlijk alleen geschikt voor Komedie films, dus wat hij in deze film te zoeken had, is me een raadsel. Hij zorgt met zijn idiote rol wel voor wat humor en hetzelfde geldt voor Tom Hollander in de rol van de perverse Dokter Sorgh, die een paar keren met platte hand in het gezicht werd geslagen door Sophia, als hij haar ongewenst aanraakte. Opzicht was het ook wel grappig dat Christoph Waltz zijn penis steeds "soldaatje" noemde.

Van de cast deed de mooie hoofdrolspeelster Alicia Vikander het best verdienstelijk en dat ze ook nog eens geregeld bloot te bewonderen was, was natuurlijk mooi meegenomen. Ook de leuke Holliday Grainger in de rol van huishoudster Maria van Sophia en Cornelis Sandvoort, deed het best verdienstelijk. Verder was het natuurlijk leuk dat Christoph Waltz en Judi Dench (als zuster Abbess) erin meespeelde.

Al met al vond ik dit nog best een vermakelijke Drama / Romantiek film om naar te kijken en deze film is nu te zien op de televisiezender "Film1"

Een goede drama/historie/romantiek film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Alicia Vikander spelen goed...

Mooi opname en mooi kostuum...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek met

Dolby Digital...

Prima camerabeweging...

In 2004 stonden ze al op het punt dit historisch drama te maken, maar om financiële redenen hebben ze het tien jaar uitgesteld. Helaas had ik geen moment het gevoel dat ik me in de zeventiende eeuw of in Nederland bevond. Het is de hele tijd donker, ook overdag. Misschien wilden ze kunstmatige belichting mijden? Storend is de behangpapiermuziek van Danny Elfman, die totaal niet past bij de periode. Wel mooi zijn de kostuums, vooral dat blauwe kleed van Alicia Vikander.

Nog afgezien van historische onjuistheden een slordig gemaakte film over de vergaande consequenties van een buitenechtelijke relatie ten tijde van de Tulpenmanie (1634-1637). De twee parallel lopende verhaallijnen hebben amper iets met elkaar te maken en ook de settings en het acteerwerk laten nogal wat te wensen over. Net als anderen voor mij verwachtte ik zoiets als Girl with a Pearl Earring (2003), maar daar blijft deze film kwalitatief mijlenver van verwijderd, ondanks de sterrencast. Helaas.

Deze op goed geluk ook eens geprobeerd en vond het eigenlijk niet mis. Toch wel een interessant verhaal en ook qua cast zat het ook wel snor.

Visueel was het ook een aantrekkelijke film.

Toch de moeite om eens gezien te hebben.

Tulpenmanie.

Maar eigenlijk niet echt. Dit is gewoon een romantisch kostuumdrama. De setting heeft z'n nut, maar speelt eigenlijk nooit een hoofdrol. Het hele tulpengebeuren geeft de hoofdpersonages hoogstens wat bezigheid, maar het verhaal kan makkelijk herschreven worden binnen een andere setting.

Het gaat toch vooral over Vikander's liefdesperikelen en de problemen die daaruit volgen. Een wat mak gebeuren dat nooit echt spannend weet te worden, maar ook als drama nooit echt weet te boeien. Daarvoor is het misschien allemaal net wat te luchtig, met een hoog aantal personages die voor comic relief moeten zorgen. Dat blijkt als je zelfs Galifianakis in je film kan steken.

Het begin en einde laat een wat mooier drama verhopen, met een beweeglijke en aftastende camera, maar de rest van de film is gewoon erg braaf en klassiek geschoten. Het oogt wel netjes, maar weinig spannend of uitdagend. En zo is het een matig tussendoortje, een film die niet echt weet te overtuigen en wegdeemsters in een hoop soortgelijke films.

2.5*

Matige film. Dit is dan wel geen Nederlandse productie, maar een film over de Nederlanden werd toch al beter in beeld gebracht in bijvoorbeeld Michiel de Ruyter (Film, 2015) of in Girl with a Pearl Earring (Film, 2003).

De tulpenmanie mag dan wel even aan bod komen, de aandacht gaat dan toch eerder naar de liefdesaffaires. Wel wat de nadruk hoe belangrijk en welk aanzien het creëert om erfgenamen te hebben, het liefst een zoon natuurlijk. Lukt het niet, is het zelfs een geldige reden om het huwelijk te ontbinden. Geen man die eraan denkt dat de onvruchtbaarheid ook wel eens aan de man kon liggen.

Vervolgens slechts een matige interesse bij mij ondanks de sterrencast met onder meer Judi Dench. Had er toch meer van verwacht.

Christoph Waltz is een wat erg opvallende acteur - en dat is niet beslist een compliment of een goede eigenschap, maar eerder het gevaar dat hij door zijn aanwezigheid een film zover naar zich toetrekt dat het een negatieve lading krijgt. Zoals hier. En erger, Tom Hollander is ook zo’n acteur al is het misschien in iets mindere mate. Niettemin, in dit geval irriteert ook zijn aanwezigheid behoorlijk.

In contrast daarmee bijvoorbeeld Judi Dench, die in elke denkbare film kan rondlopen zonder onnodig de aandacht op te eisen. Toch een essentiele eigenschap voor een goede acteur, en Waltz en Hollander missen die kennelijk volledig. Terwijl, je verwacht het niet, zelfs een Cara Delevigne haar bijrolletje spelen kan zonder dat ze dat tot een reclamespot voor zichzelf maakt - wie haar herkend had mag het zeggen.

De film stelt verder narratief behoorlijk teleur met een gemakzuchtig romantisch plotje dat hoegenaamd niets met de titel van doen heeft. Jammer, misschien was daar iets interessanters over te vertellen geweest. De overdreven kostuums doen ook wat onwerkelijk aan, de zelfportretten van Rembrandt bijvoorbeeld doen toch geloven dat mensen er op hun doordeweeks een stuk gewoner bijliepen.

De vormgeving van Tulip Fever is uitzonderlijk geslaagd, want het oude Hollandse sfeertje wordt goed naar voren gebracht. Treffende locatiekeuzes met geloofwaardige details (ondanks dat Engeland werd gebruikt als Amsterdam) zorgen ervoor dat de sfeerzetting goed overkomt. Het acteerwerk is daarnaast netjes, maar weinig castleden slagen erin hun rollen te voorzien van kleur. Daar is vooral het scenario voor aan te kijken, dat veel personages voorziet van een nogal oubollige invulling en te complexe dialogen. De inhoud is daarnaast niet al te boeiend, met een gebrek aan sensatie en rechtvaardiging om dit verhaal naar het grote doek te brengen. De ontluikende romantiek tussen Alicia Vikander en Dane DeHaan rekt het verhaal vooral nodeloos uit, terwijl het juist een centraal element vormt om het verhaal te kunnen vertellen. Het maakt van deze film een opgave om uit te zitten en naar het einde toe zal je mogelijk serieus moeite moeten doen om hier iets uit te onthouden.