V for Vendetta (2005)

People should not be afraid of their governments. Governments should be afraid of their people.

V for Vendetta zag ik voor het eerst als een 12-jarige knul op een avond laat op Veronica. Het enige wat me er nog van bijstond toen, was dat ik 'V' een erg interessant personage vond. Daarna ben ik de film, waarschijnlijk omdat ik toen de helft niet kon volgen, eigenlijk verder vergeten. Maar nadat ik zeer enthousiast reageerde op films van The Wachowski's waaronder The Matrix en Cloud Atlas, kreeg ik opnieuw interesse in deze film. Tot mijn verbazing vond ik dit een zeer indrukwekkende film.

De film geeft een zeer interessante, maar wel angstaanjagende toekomstvisie weer. John Hurt speelt een wrede alleenheerser, die bij vlagen doet denken aan Hitler. Een sterke prestatie van Hurt wil ik het zeker noemen, maar de twee personages die het meest opvielen waren natuurlijk die van Natalie Portman en Hugo Weaving. Portman doet het prima als het sympathieke meisje Evey, die later in de film uitgroeit tot een sterke vrouw met een duidelijke mening. Weaving zet V neer als een gave vrijheidsstrijder en een die tevens zorgt voor een aantal zeer interessante uitspraken, die je vrijwel allemaal wel wilt onthouden. Een goed voorbeeld hiervan is natuurlijk zijn eerste ontmoeting met Evey en de daaropvolgende speech die hij geeft aan het volk van London, waarmee hij het volk haar mening min of meer teruggeeft. De andere acteurs waaronder Stephen Rea, Stephen Fry en Tim Pigott-Smith doen het ook naar behoren.

De uitwerking van het vrij schockkende verhaal is ook zeer goed gedaan. Het feit dat de overheid bepaalde burgers oppakte op grond van hun geaardheid, als proefkonijnen gebruikte en hun dood op hun geweten heeft komt vrij hard aan aan. Wat dat betreft toont de film redelijk wat lef. Dit wordt nog eens benadrukt als V, Evey op eenzelfde wijze behandeld. De link die vervolgens wordt gelegd tussen V en Evey op het dak (waar Evey haar handen strekt en voelt dat ze niet meer bang is) stond ook mooi symbool voor de personages en hun doel. Zo zitten er meerdere goede scenes in de film. Bijv. de scene met Gordon's televisieshow. Sommigen zullen dit ongepast vinden gezien het verder een serieuze film is, maar ik vond dit een pluspunt omdat hier de spot wordt gedreven met Adam Sutler. Ik vind dat zoiets zeker mag worden getoond in een film waar de politieke factor zo hoog ligt. Verder is de montage flitsend, en in combinatie met de muziek van Dario Marianelli is het een indrukwekkend en uniek schouwspel.

Verder wil ik het ook nog even over het laatste gedeelte van de film (5 november) hebben. Wat mij betreft is het een zeer waardige afsluiting. De actiescene in de tunnel is lekker overdreven, maar ziet er wel erg gaaf uit. Dit opgevolgd door het moment waarop V zijn doel bereikt: het parlement wordt opgeblazen en het volk is vrij. Leuk moment dan ook wanneer de militairen weten dat ze niets kunnen doen doordat ze geen orders meer krijgen en het volk gewoon dwars door hen heen loopt.

De film zakt wat mij betreft nergens in. Het is van begin tot eind een genot. De uitwerking van de personages is prima gedaan, het acteerwerk is goed en ook aan het uiterlijk van de film (decors en special effects) is voldoende aandacht besteed, resulterend in een zeer mooie film. Ik zie dit ook niet, zoals sommigen wel doen geloof ik, als een superheldenfilm. Het verhaal mag dan misschien afkomstig zijn van een 'graphic novel' en V doet bij vlagen door zijn optreden wellicht aan als een superheld, het zijn toch vooral de thema's als onderdrukking en de vrijheid van de mens die ik zo indrukwekkend vind aan V for Vendetta. Dit is een een film om vaker te bekijken, en eentje die ik nooit meer zal vergeten. Een meesterwerk!

5*

Een briljante en originele film!

Het begint heerlijk, met een fantastische dialoog en een sublieme entree van het personage V. De sfeer en toon worden meteen perfect neergezet. Een perfect begin.

De film houdt het niveau goed vast, de sfeer gedurende de hele film is mede door de aankleding uniek en erg fijn. Er zitten briljante dialogen in en het verhaal wordt op een boeiende manier verteld en ontvouwt zich mysterieus. Het plot is dan ook zeer sterk in mijn ogen, echt een goed en spannend verhaal binnen een goede setting die zich goed ontwikkelt en ontvouwt, met enkele flashbacks en plottwists.

Ook het acteerwerk kon mij zeker bekoren, ookal ben ik niet zo'n fan van Natalie Portman, hier speelde ze zeer goed. De echte held met een briljante stem is uiteraard de charismatische en briljant neergezette V. Ook zitten er enkele leuke verwijzingen naar andere films in.

De climax en het gehele einde zijn filmisch, maar briljant! De bombastische muziek en het vuurwerk zorgen voor een bevredigend en knallend einde.

Het enige wat je op de film zou kunnen aanmerken is de cliché matige en verplichte romance, maar deze film kan ik dat vergeven. Ik vind het wel begrijpelijk en niet zo storend. Het komt dan ook maar luttele seconden in beeld en aan bod.

De sfeer is uniek en perfect, het verhaal boeiend en ijzersterk, de dialogen briljant en het acteerwerk ook zeker goed. Ik heb helemaal niks op dit meesterwerk aan te merken!

Mijn stem zou een 4,75 zijn. Ik vind het echt heel lastig, maar gezien de films die ik met 5 sterren heb beoordeeld moet ik deze toch naar beneden afronden gezien de vergelijking met die films. een 4,5 dus toch.

Lichte tegenvaller.

"V for Vendetta" is geen slechte film. Integendeel, maar gezien de Top 250 positie had ik op iets meer gehoopt dan wat ik kreeg.

Jammer is ook dat er niet alles uit het concept gehaald is wat er uit te halen viel. Het plot werd onnodig ingewikkeld gebracht zo nu en dan en dit deed afbraak aan de sfeer van de film. Een extra actie-scene had ik ook zeker gewaardeerd.

Ondanks dat het eerste uur een aantal sterke scene's bevat vond ik het maar moeilijk om echt in de film te komen. Ik vond dat de film zich iets te veel in zijn enthousiasme liet meeslepen. Scene's volgden elkaar in razendsnel tempo op en ik had toch liever een wat rustigere opbouw gehad om daarna te knallen. Nu gebeurd het eigenlijk een beetje andersom en dat bereikt niet het gewenste effect. Ook vind ik dat er meer met de setting gedaan had kunnen worden.

Gelukkig is het 2e uur, als je er eenmaal inzit, veel lekkerder om doorheen te komen. Scene's zijn wat langer uitgespannen en de film weet er hier en daar aardig wat spanning in te brengen zoals bijv. bij de "domino-scene" wat ik een hele sterke scene vond.

De twee hoofdrollen vertolkt door Natalie Portman en Hugo Weaving vond ik ook erg sterk vertolkt. Met name Weaving weet zonder zich te laten zien indruk te maken. Het afscheid tussen de twee komt binnen en dit heeft de film goed weten uit te werken. De bijrollen vond ik alleen niet veel soeps. De rol van Stephen Fry was verwaarloosbaar en die detective vond ik maar een vervelende drol.

Ik klink over het algemeen vrij negatief maar als de film uitblinkt doet het het dan ook echt. De actie-scenes zagen er ook prima en verzorgd uit en het einde was ook vrij goed te noemen. De visual effects zagen er ook verassend sterk uit.

Lichte tegenvaller maar nog steeds een prima film.

3,5*

Twee jaar geleden zag ik V For Vendetta voor het eerst en wist toen al dat ik nog een tweede keer wilde kijken. Dat is er nu van gekomen, en ik ben er nog evenzeer van onder de indruk als eerst. De dystopie is fantastisch uitgewerkt en geeft de hele film een duister, grimmig sfeertje mee dat ik erg kan waarderen. De film speelt zich weliswaar af in de toekomst, maar we worden niet afgeleid door allerhande futuristische speeltjes, ook wel eens fijn.

De samenleving in V for Vendetta lijkt aanvankelijk best op die van ons, de mensen lijken op het eerste gezicht niet erg onderdrukt te worden (of dat in ieder geval niet zo te ervaren) en er is geen sprake van grootschalig verzet. Als Evey wordt gered door V ziet ze hem eerst aan voor een krankzinnige en zijn beweegredenen begrijpt ze niet. Met Evey en Finch krijgen ook wij als kijkers steeds meer het inzicht dat de regering fout zit. Zo wordt er al vroeg gesproken over St. Mary's maar komen we er pas achter wat daar is gebeurd als Finch erachter komt. Sowieso weten we nooit meer veel meer dan Evey of Finch. Ik weet nog dat toen ik de eerste keer keek, ik stomverbaasd was dat Eveys gevangenschap volledig in scène was gezet door V, en hoewel ik het wel had onthouden was ik de tweede keer nauwelijks minder verbaasd.

Evey en Finch ontwikkelen zich beide in het verhaal. Evey sluit aanvankelijk bewust haar ogen voor het onrecht om haar heen en wordt beheerst door angst, maar V leert haar om haar angst te overwinnen en zich in te zetten voor het groter goed. Finch krijgen we aanvankelijk te zien als schurk (hij zit in ieder geval tussen de schurken), maar hij kijkt te ongelukkig en vertwijfeld om een hekel aan hem te kunnen hebben, en ondanks zijn positie opent ook hij zijn ogen als het verhaal zich ontwikkelt. V blijft echter een beetje een mysterie. Af en toe krijgen we een hint over wie hij was, maar hij houdt zijn masker op en het mysterie blijft grotendeels intact. De aard van zijn relatie met Evey blijft ook voor het grootste deel schimmig (en had van mij ook wel helemaal zo mogen blijven, trouwens). Waar Natalie Portman en Stephen Rea beiden netjes werk leveren, ben ik het meest onder de indruk van Hugo Weaving. Verbazingwekkend hoeveel hij weet uit te drukken zonder dat we ook maar zijn gezicht te zien krijgen! Overigens vind ik dat de bijrollen (onder andere Stephen Fry en Sinéad Cusack) ook meer dan goed zijn gespeeld.

Verder ziet V for Vendetta er ook gewoon mooi uit. De actiescènes zijn mooi en de climax fantastisch, met het opblazen van het parlement als één van de mooiste ontploffingen ooit, begeleid door bombastische muziek. Ook de scène met de dominostenen was mooi (hoewel ik me onwillekeurig afvroeg of een revolutionair als V niet iets beters te doen heeft dan al die steentjes klaarzetten, maar het ziet er mooi uit) en heel goed gemixt met het 'visioen' van Finch. Ik zag overigens pas nadat ik die scène meerdere keren had bekeken dat we Evey in betere tijden met een grote bos rozen zien lopen in een kamer waar je Finch in de spiegel ziet. Leuk gevonden.

Weinig te klagen dus, over V for Vendetta, behalve dat de zogenaamd religieuze regering (Strength Through Unity, Unity Through Faith) wel erg grofgebekt is. De door de regering gepredikte religie is natuurlijk zo verziekt als wat (de scène met de bisschop...) maar met wat beschaafder taalgebruik had ik dat ook wel begrepen. Verder vind ik in het begin soms het tempo wat te hoog of het script te verwarrend, waar je het maar aan wijten wil. Het einde maakt veel goed, hoewel ik het toch een beetje jammer vind dat V voor zijn dood verklaart verliefd te zijn op Evey. Dat doet toch een beetje afbraak aan zijn mythische status en voelt plichtmatig aan. Tegenover deze minpunten staat gelukkig een heleboel goeds ter compensatie. Vier welverdiende sterren.

Ik heb de strip nog niet gelezen (wat ik zéker nog wel ga doen), waardoor ik niet kan zeggen of V for Vendetta er een geslaagde verfilming van is. Wat ik wel kan zeggen, is dat hij als film op enkele gebieden zwaar tekort schiet.
Zo dacht ik op voorhand dat V geen woord zou zeggen, dat hij een volledig geruisloze rebel zou zijn. Nee dus: we zien dan wel nergens zijn ware gezicht, dat compenseert hij rijkelijk door heel de tijd te zitten lallen. Dat doet wat afbreuk aan de waas van mysterie die rond zijn persoon hangt.
Ook het scenario rammelt hier en daar: zo stelt de inspecteur, gespeeld in weekend-krimi-modus door Stephen Rea, wel erg snel vragen bij het systeem waar hij nochtans deel van uitmaakt. De bevolking van de fascistische dictatuur Engeland draait eveneens met de wind: eerst zijn zij makke lammetjes van de high chancellor, dan plotsklaps boem paukeslag devote volgelingen van V.
De opzet van de film is ook iets wat me stoort. Het toekomstbeeld wordt wel zeer goed neergezet, met echo's van Thatcher en Bush, maar is in hetzelfde bedje ziek als Brazil: weeral eens een overheid die het leven van zijn onderdanen volledig controleert, zonder dat daarbij verder politieke vragen beantwoord worden. Dan hadden de makers van deze film beter 1984 nog eens gelezen, want wat willen ze eigenlijk bereiken hiermee? Dat iedereen opeens anarchist wordt? Of dat de revolutie opnieuw omarmd wordt? Hierdoor is het einde bijzonder naïef: mooi vormgegeven, maar wat daarna? Om George Bernard Shaw te citeren: Revolutions have never lightened the burden of tyranny, they have only shifted it to another shoulder.
V for Vendetta is een niet onaardige film (de leidmotieven en symbolen zijn zeer goed uitgewerkt), maar valt tussen wal en schip: het is een spannende en actievolle thriller met een politieke rand, maar dat politieke is veel te zwak uitgewerkt om je echt aan het denken te zetten.

Interessante basis met het totalitaire Groot-Brittannië en haar blaffende dictator. De film heeft ook enkele scherpe punten in huis, maar om zoiets te laten prikken of te laten bloeien, moet je het wel laten ademen. Daar blijkt een, of in ieder geval deze blockbuster minder geschikt voor. Te vaak een te hoge versnelling. Als je niet suf geplot wordt, dan word je wel suf geluld.

Met name de wijsheden van V komen al snel de keel uit. Dat maskertje helpt ook niet echt en dat is al met al problematisch voor de spil van de film. Portman weet in eerste instantie ook niet veel indruk te maken met haar naïviteit en Engelse accentje. Als de film dan eens de tijd neemt, doet het dat steeds rondom deze twee. Met de water en vuur-scènes als dieptepunt.

Eerste keer dat ik me enigszins vermaakt heb, moet zo rond de bisschop zijn, al is dat wel een van de vele voorbeelden waarin de zaken wel erg gemakkelijk worden uitvergroot en voorgesteld. Uiteindelijk blijkt het fundament niet veel meer te zijn dan een speelveld voor zomaar weer een superheldenfilmpje. Het kusje voelt belangrijker dan al het andere. Kraak noch smaak.

Zeer goede distopie, die veel gelijkenissen vertoonde met andere films/verhalen, maar desondanks toch ook uniek weet te zijn. V deed me denken aan the Phantom, uit the Phantom of the Opera, en aan Zorro, terwijl het verhaal weer richting 1984 ging.

Een verhaal dat ontzettend boeit: door virusaanvallen en mislukte mensexperimenten is Engeland in chaos vervallen, en wordt het land geregeerd door een dictator, wiens methodes erg Stasi-achtig overkomen.

Alhoewel het beklemmende dat een distopie als 1984 kenmerkte wegblijft, is er wel degelijk sprake van een toekomstbeeld dat aan het nadenken zet.

Het zijn echter toch vooral de actie en de spanning die in deze film de kroon spannen.

Portman is bij vlagen niet geschikt, maar acteert wel weer bovengemiddeld goed, en in deze film is dat op de sleutelmomenten van groot belang.

Alhoewel we nooit zien dat V Weaving is, zet deze met zijn stem, idealen en daden een intrigerende rol neer.

De speelduur van de film vliegt voorbij, en de spanning is constant aanwezig.

Veel sterke stukken ( oa in de martelkamers, en de aparte doch boeiende openingsscene ) en dialogen. Het in slowmotion rondvliegende bloed was mij iets te veel 300 ( had realistischer gekunt ), maar in het algemeen heb ik mij geen moment echt hieraan gestoord.

Dit was 2 uur lang genieten, een vermakelijke, goede film die het herzien waard is.

4,5*

Opnieuw bekeken, maar toch iets minder onder de indruk dan de eerste maal.

Het verhaal blijft goed, maar toch hier en daar wat te langdradig.

Ook herzien, en daarna nog eens en nog eens. Cinematografisch steekt V for Vendetta totaal niet boven het maaiveld uit, en met de aanpassingen die her en der zijn doorgevoerd t.o.v. de comic is het verhaal een beetje te zwart-wit geworden met een over-the-top stereotype fascistische staat vs alles wat leuk, goed en democratie is.

Maar Hugo Weaving... Ongekend hoe hij met enkel z'n stem als gereedschap de film weet te dragen, en meer nog: weet te inspireren. Merkwaardig hoe een Hollywood-productie je soms meer de waarde van een seculiere, liberale democratie kan doen inzien dan kranten/tijdschriften/boeken. Want ongeacht hoe hyperbool 't in V for Vendetta gepresenteerd wordt, de boodschap komt over. En de boodschapper, Hugo Weaving, is daarin key.

4*

Ik had bij deze film veel problemen met de hoofdpersoon, de man die bekend staat als 'V'. Zijn enige uitdrukking was vocaal en dat was nu juist hetgeen wat erg stoorde. Visueel had het zeker sterkte momenten en alles is zeker stijlvol. Verder vond ik het een onhandig script en een onzinnig plot. Soms is er wat charme en humor maar over het algemeen is het zeer saai. Vooral het tempo van de film leek me chaotisch en ongecontroleerd.

Nu al een heel goede film, maar ik vind dat ik 'm vaker moet zien om 'm echt helemaal 100% te kunnen snappen. Er zitten zoveel interessante elementen in, die ook nu (of misschien wel altijd) actueel zijn, en alles is zo rijk en creatief geschoten dat het zowel visueel als verhaaltechnisch een genot is en ik het graag nog eens bekijk. Neem alleen al dat verhaal van Valerie tussendoor (in een prachtige andere tint geschoten), en alle andere zijstapjes die wat meer achtergrond geven over wat er gebeurd is. Maakt het allemaal erg interessant en rijk, en eigenlijk wordt het naarmate de film vordert op alle vlakken steeds beter (waar ik normaal nog weleens de aandacht wil verliezen).

De actie (in het alleerste begin vond ik de gevechten van V bijna wat knullig en slapsticky aandoen, maar die laatste scene in de tunnel is toch wel heel erg goed), het thema (kan er niks aan doen maar ben een sucker voor films waarin propaganda en enge leiders via de tv te zien zijn, zoals bijvoorbeeld ook in the Hunger Games), het mysterie, met telkens weer een milde plotwending, en de cinematografie en de epicness van het geheel, zoals die laatste scene met alle gemaskerde mensen die rchting Parliament lopen.

Ik hoopte al dat het iets zou worden zoals Children of Men, die vond ik ook al zo geweldig om grotendeels dezelfde redenen. Qua thema heeft het niet per se heel veel overeenkomsten, maar het is wel hetzelfde soort gevoel dat ik erbij krijg.

Ook al had ik geen moment de behoefte om het gezicht achter het masker te zien, had ik wel graag wat meer achtergrond van V willen zien, want ik heb ergens het idee dat we nog niet genoeg van hem weten. Het gedeelte, 'V - his rise to power' miste ik een beetje in het geheel, net als eigenlijk wie hij nou precies was voor hij in Larkhill terecht kwam. Ik vind dat zelf niet afdoen aan het mysterie, maar juist meer betekenis en achtergrond geven aan het geheel.

Maar goed, ik kijk hem dus graag nog eens, maar weet al wel dat ik nu al 4,5* geef.

“Beneath this mask there is more than flesh. Beneath this mask there is an idea, Mr. Creedy, and ideas are bulletproof.”

Wat blijft dit toch een weergaloze film. V for Vendetta geeft een intrigerend toekomstbeeld over een dictatoriaal Londen waar 1984 van George Orwell in de praktijk is gebracht. De film ziet er schitterend uit en naast de donkere wereld van Londen worden er ook uitstapjes gemaakt naar het verleden en deze scènes hebben een lichtere kleur, wat een mooi contrast geeft.

De film heeft een ijzingwekkende en wat benauwde sfeer wat goed aansluit bij een Londen die zucht onder het dictatoriaal regime van chancellor Adam Sutler. Eén man met een masker op komt in verzet en wil samen met de schuchtere Evey de bevolking hun vrijheid teruggeven. Waar deze V vandaan komt en wat zijn beweegreden zijn wordt naarmate de film vordert steeds duidelijker en loopt eigenlijk parallel met de transformatie van Evey van een schuchtere jonge vrouw naar een verzetsheldin. Erg knap gedaan door regisseur James McTeigue en het komt allemaal erg geloofwaardig over. Portman verdient ook alle credits want haar hele mimiek en stemgeluid verandert naarmate de film vordert en na de "gijzeling" zie je de vlam in haar pas echt ontbranden. Ook Weaving is fantastisch en moet een personage die de gehele film een masker op heeft toch menselijk maken. Door zijn stemgeluid en lichaamsbewegingen slaagt hij hier geweldig in. Ook John Hurt is goed als Sutler en Stephen Rea heeft een hele fijn rol als politiechef Finch. De actiescènes, de cinematografie, de acteurs, de sfeer, het intrigerende verhaal… Ja, V for Vendetta is wel één van mijn favoriete films en blijft een genot om naar te kijken.

Ik heb het lastig gevonden iets van deze film te vinden, vooral omdat ik de film an sich prima vind maar ik één aspect niet heb kunnen uitstaan: de rol die de regering speelt. Je kiest er als filmmaker voor om een verhaal te vertellen over onderdrukking en burgerlijke ongehoorzaamheid die uiteindelijk leidt tot een opstand c.q revolutie. Dan heb je met V een mooie personage te pakken die de kant van de burger vertolkt, hetzij op een wat ongeloofwaardige moralistische manier.

Maar dan de regering aan de andere kant.. een ratjetoe aan mensen die vanuit het donker de meest duistere plannen beramen. Hoe duivels! Een regering die het doen laten voortbestaan van het politiek systeem als doel op zich beschouwen, daarvoor een epidemie laten uitbreken. En was dat maar alles! Ze pakken homo's en lesbiennes op, verbieden de islam. Maar wat? Waarom? Omdat ze gemeen zijn. Ik vind niet dat je van de kijker mag verwachten dit verhaal serieus te nemen wanneer je met zulk soort stripboek concepten komt aanzetten.

Maar zoals gezegd vind ik de film op de keper beschouwt prima, dat wil zeggen dat ik heb genoten van (de stem van) Hugo Weaving en dat de donkere sfeer goed overkwam bij mij. Natalie Portman was irritant maar niet irritant genoeg om de film een onvoldoende te geven.

Remember remember, the fifth of november

Natalie Portman is sowieso een verschijning die ik erg graag voorbij zie komen. Na het zien van Black Swan, besloot ik om ook V for Vendetta eens te bekijken, ook met Natalie Portman. Zij vertolkt de rol van de jonge Evey, die op een avond wordt gered van een zeker lijkende verkrachting door de mysterieuze V. Zoals haar landgenoten buigt ook zij onder de tirannie van de totalitaire staat die Groot-Brittannië is geworden. Althans, nog wel.

V is geweldig. Waar ken ik die stem van? Dat vroeg ik mij telkens af. Hugo Weaving ken ik bijna alleen van zijn rol in de Lord of The Rings trilogie. Van tevoren had ik nooit kunnen raden dat hij de persoon achter het masker was. Met zijn ver gevorderde vocabulary en zeer professionele zwaardkunst, weet hij je als kijker direct te boeien. Voor het eerst een terrorist die we wel kunnen waarderen.

V for Vendetta is vooral een boeiende film. De mooie actie scènes, de mysterieuze V en de mooie Natalie Portman (zelfs zonder haar is ze schitterend) maken dit tot een van de beste actiefilms die ik recent heb bekeken. *4,5

Deze vroeger al eens gezien, maar omdat het vandaag de 5e november is, was het het uitgelezen moment om deze nog eens te bekijken.

Een boeiend verhaal en wat een cast ook. De film zag er ook prima uit met enkele toffe scènes.

Verder boeide de film ook van begin tot einde.

Een aanrader.

Laat het ons een erg actuele film noemen, dat lijkt me zeker met de recente aanslagen in Manchester en London. De parlementsverkiezingen gisteren in Londen doen het plaatje helemaal kloppen. Gelukkig zal het niet zo'n vaart lopen dat een democratisch land uit panische angst zich omschoolt tot een fascistische politiestaat. Toch? Wel een interessant gegeven natuurlijk: we leven in een tijd waar angst meer en meer onder het vel van de mensen kruipt. Hoe lang nog eer de kaarsjes en de knuffeltjes niet meer volstaan om de emoties te kanaliseren?

In dit opzicht een schitterend concept van de film waarbij een fascistische politiestaat de bevolking en de media in zijn macht heeft, censuur hoogtij viert, vrije meningsuiting beknot is en alles was immoreel is (homo's bvb) geband wordt. Dit wordt fijntjes weergegeven via de kelder van Deitrich. Het volk had nood aan een sterke hand om orde te scheppen in de chaos en men was bereid vrijheid en privacy op te geven tot op het punt dat ze niet meer terugkunnen. V geeft het volk een nieuw bewustzijn en nieuw geloof in eigen kunnen. Power to the people! Dit bewustzijn wordt op een harde manier ook weerspiegeld aan Evey door haar gevangenschap. Hier gaat de film voor mij een beetje de mist in. Ik vond deze wake-up call iets te snel/simpel/makkelijk.

Ook de duivelse regering was een tikkeltje over the top. Het scheelt niet veel of je hebt met die Sutler en Creey een tweede Hitler en Himmler gecreëerd (of misschien waren ze dat al). Ook het grote Larkhill-complot is in ditzelfde bedje ziek.

Interessant om op te merken is wel dat V for Vendetta de film ruim overstijgt en mensen inspireert. Niet inhoudelijk, maar het Guy Fawkesmasker vandaag de dag symbool staat voor allerlei protesten en georganiseerde protestgroepen als de Occupybeweging of de hackers van Anonymous. Een film die dit kan (herlanceren), verdient een degelijke quotatie! Zeker ook omdat Portman het goed deed en de stem van Hugo Weaving uitstekend gecast werd.

Zeer matige actiefilm waarin met name "V" een enorm storende factor is.

Zoals hier al vaker aangegeven is hij niet stoer, niet charismatisch en zijn stem leidt enorm af. Hiermee wordt de kijker al ruw uit de film getrokken. Zet daar een overdreven Portman tegenover en het feestje is compleet. De dialogen zijn totaal oninteressant en visueel wordt er maar bar weinig geëxperimenteerd. Enkel de scène in slowmotion was aardig gedaan. Dit is dan ook het enige wat mij van deze film zal bijblijven.

Snap weer eens totaal niets van de hoge score..

2*

Rampzalig qua plotgaten. Alles wordt zo simplistisch voorgesteld.
V die Portman redt van 3 Fingermen. Het volk dat vrijwillig allemaal zijn masker opzet en dit terwijl V het parlement gaat opblazen... Portman die verliefd wordt op V.

Poëtisch gewauwel in de beginscènes met een overvloed aan alliteraties. Snap echt niet dat dit zo hoog krijgt. Zo cool is V helemaal niet, ok Weaving heeft een geweldig stemgeluid maar daar blijft het wel bij. Portman is ook erg matig, maar ik denk dat de grootste schuldige het script zelf is. Al die zijplotjes die eigenlijk afleiden van waar het echt om draait.

De actiescène op het einde vond ik vrij goed en het masker is leuk maar daar is ook alles mee gezegd.

Best sterk.

Maar niet helemaal, want wat de film vooral overeind houdt zijn de beangstigende vooroordelen naar o.a. lesbiennes, homo's en moslims. Dat was allemaal soms pijnlijk realistisch, al zal je dat niet gelijk verwachtten na het zien van de film.

Altijd leuk om Weaving te zien, al herkennen we hem niet echt hier. Het blijft wel een heerlijke stem, en V is een boeiend personage om tegenaan te kijken. Hij draagt de film eigenlijk wel een beetje. Portman was ongeschikt om zo'n rol als dit te dragen, maar doet voldoende haar best.

Soms niet altijd even boeiend en vrij lang, maar toch ook vrij krachtig in de meeste minuten. Enkele sfeervolle scenes met mooie belichting en ook lekkere actie. Het verhaal is ook best goed en origineel op veel momenten, wat ik wel kon waarderen.

Soms misschien iets te zoet en onrealistisch, het zijn toch wel enkele beangstigende stukken die soms voorbij komen hier, alleen neem je het niet altijd even serieus. Sommige scenes zijn ijzersterk, terwijl andere wat te overdreven zijn.

Uiteindelijk is het een prima film geworden, bovengemiddeld wat mij betreft.

In de herziening, wat me meteen opvalt is de muggenzifterij in de recensies boven me.

Plotgaten? Ik heb ze niet ontdekt. Oké, V blijft misschien een beetje makkelijk op de been tegenover de agenten die hem doorzeven met kogels. Ook is het apart dat Rookwood laat pas wordt erkend als dode man..

Dat terzijde. Qua verhaal dat zijn tijd ver vooruit is, muziek, actiescenes en een zeer toffe V. Zomaar een paar elementen die deze film het extra’tje geven ten opzichte van een doorsnee actiefilm.

Om op de muggenzifterij terug te komen, ja ieder zn mening. Maar je kunt ook zout op slakken leggen. Opvallend hoeveel recentere recensies dit doen bij deze V for Vendetta.

Knap staaltje retoriek.

De spraakkunst van V (maar in feite ook van chancellor Hurt) is er eentje waar ik toch wel ontzag voor koester. Heerlijke cadans in oneindige monologen die uiteraard veel minder om het lijf hebben dan hun uiterlijk doet vermoeden, maar nog altijd wel heel (rede)kunstig in elkaar geschreven zijn. En met een verfijnd gevoel voor timing door Weaving gebracht. Maar waar de term retoriek gaandeweg van synoniem voor welbespraaktheid is aangevuld met de negatieve connotatie van 'holle frasen' en mooipraterij, valt voor veel van V for Vendetta eigenlijk hetzelfde te zeggen.

De Britse totalitaire staat vormt niet heel veel meer dan een prototype, dat niet echt tot leven komt door gebrek aan ideologie. Een vrij inwisselbaar raamwerk van de gemiddelde dictatoriale modus operandi (onderdrukking van het volk, beheersing van media, angst als voedingsbodem, vogelvrij verklaren van verzet) voelt eigenlijk de hele tijd als een symbool, een veralgemenisering. Het knipt en plakt uit een scala van dystopieën en geschiedenislessen, maar doet weinig moeite om er een eigen inhoud aan te geven.

Ook de vormgeving van het verzet zet bepaald geen nieuwe stappen, verschaft weinig inzichten en legt hoogstens enkele paralellen met huidige tijden en maatschappijen bloot, al kun je daar tegenwoordig toch ook niet meer echt van op kijken.

Voor een (extreem hoog gewaardeerde) actiefilm, is de actie schaars of best wel lelijk in beeld gebracht, met als dieptepunt toch wel de Zatoichi-bloedfonteinen en rondzoevende dolken. Waarschijnlijk moest het een suggestie van onnavolgbare snelheid geven, het eindresultaat ziet er erg knullig uit.

Zou de uiteindelijke tekst van Weaving later ingesproken zijn? Lijkt me sterk dat hij deze dictie kan handhaven terwijl hij in de film vecht en draait en beweegt. Het is om logische redenen moeilijk om zijn prestatie exact te duiden en wat mij betreft is zijn beweeglijkheid (of die van zijn hoofd) iets teveel van het goede, zijn delivery is echter smetteloos. Portman komt geen seconde uit de verf als personage en is niet meer dan een marionet van het plot, het belachelijke, romantische lijntje incluis.

Zeker in de laatste 20 minuten gaat de film dan nog eens flink uit de bocht, met de flauwe verbeelding van de opstand en kitscherigheid in effecten en teneur. Wat blijft er dan over? Een blauwprint die je - inderdaad - op veel echte misstanden in de wereld kunt projecteren en die de algemene mechaniek van zowel volksbeheersing als revolutie stap voor stap in beeld weet te brengen, maar die eigenlijk verzuimt een eigen verhaal te vertellen. Maar dan wel met heel veel mooie woorden. 2,5*

V for vendetta speelt zich af in 2020 dus ik ben maar een jaartje te laat om hem eindelijk te kijken. Niet alleen zijn we intussen 2020 een jaartje gepasseerd maar de thematiek van de film is behoorlijk actueel. Sinds het corona-tijdperk in februari vorig jaar uitbrak, krijgen we dagelijks wereldwijd te maken met een tirannieke overheid, vrijheidsbeperkende lockdowns, het monddood maken van andersdenkenden, een gemilitariseerde politiemacht die demonstranten het recht op demonstreren weerhoudt, en de klopjacht op de ongevaccineerden.

Ik had veel positief over deze film gelezen, dus eigenlijk kon het alleen maar tegenvallen en dat deed hij ook wel een beetje. Bij het horen van de naam van de Wachowski's denk je toch al snel aan de flitsende en actievolle The Matrix-films, maar daar kan deze VfV niet aan voldoen. Het beetje actie dat in deze film zit is wel cool en heeft zelfs dezelfde slowmotion scenes met rimpeleffect, maar de film draait voornamelijk om de politieke boodschap: het in opstand komen van het volk tegen een onderdrukkende en corrupte overheid. Het probleem is dat de achtergrond niet meteen duidelijk wordt gemaakt en dat de kijker, tenminste bij de eerste kijkbeurt, een beetje onvoorbereid in het verhaal wordt gegooid. Ook komt de opstand vanwege het volk wel erg plotseling tot stand, de hele film door zie je de bevolking enkel als slachtoffers en apatische mensen die voor de beeldbuis hangen om de overheidspropaganda gewillig te slikken.

Iemand vergelijkt hier V met de jaren '50 tv-held Zorro, en daar doet hij me inderdaad ook wel aan denken. Een soort antiheld die opkomt voor de rechten van het volk, gekleed in een zwarte cape, hoed en een masker. Fijn dat de identiteit van V nergens wordt onthuld en er dus geen verrassende onthulling, of in dit geval ontmaskering, plaatsvindt. Wel komt het personage nogal geforceerd over met zijn stripboek gehalte en misplaatste poezie voordrachten. Later vernam ik dat deze film dan ook op een heus stripverhaal is gebaseerd en toen ik de letters DC aan het begin van de film zag, had ik ook al het ergste kunnen vermoeden. Bij de originele Matrix film krijg je ook een beetje dat comicbook gevoel, maar daar wordt het verhaal voor mij toch beter verteld en ondanks de superkrachten van de protagonisten krijg je wat minder het gevoel dat je naar een superhelden film zit te kijken.

Hugo Weaving zet een sterke hoofdrol neer, daarbij bijna uitsluitend gebruik makend van zijn stem. Natalie Portman komt nogal imatuur over, maar in sommige scenes doet ze het wel goed, zoals het moment waarop ze wordt getraind/gefolterd door V en het daarop volgende moment waarin ze haar angst overwint. De liefdesrelatie tussen haar en V kom dan weer geforceerd over. De rol van de dictator, gespeeld door John Hurt, is nogal over de top. Het lijkt eerder op een cartooneske villain dan een realistische dictator. En de detective die op het laatst tot bekering komt en zich achter het volk gaat scharen, is nogal een zoutzak met heel weinig uitstraling of charisma.

Kortom het gegeven van deze film is wel interessant en zelfs relevant in deze tijden. Maar de uitvoering had beter kunnen zijn. Misschien dat hij beter scoort bij een latere herziening (5 november 2022?), maar voorlopig vind ik dit geen meesterwerkje. Het is wel leuk dat het masker van V ook nu nog gedragen wordt door computerhackers en demonstranten, als teken van protest en om zich te vereenzelvigen met het volk. Ze hebben geen gezicht omdat zij in het gezicht van eenieder in het volk herkenbaar zijn. Dat is overigens ook te zien aan het einde van de film, als niet V maar de demonstranten hun masker afnemen. V staat dus vooral voor het Volk!

En weer struikel ik over die lastige poëtische volzinnen van V. Niet alleen is er erg veel opsmuk qua woorden tevens wordt er tijdens de eerste confrontatie met de Fingermen ook nog rustig door gemonteerd met shots en gebeurtenissen, en het is gewoon teveel. Waar moet je eerst naar kijken? De tweede keer dat hij op de tekst is weer dat gevoel van bla bla bla, wat zegt die gast nu allemaal? Het zal bij het personage horen, ondanks zijn acties moet hij kennelijk doorgaan voor een geletterd, geleerd en tevens romanticus. Toch blijft V voor mij een lastig personage die mij niet echt wil boeien.

De film blijft, zoals ik de vorige keer ook al concludeerde, van een bepaalde kwaliteit. Het personage Evie is interessant, Portman altijd leuk naar te kijken, het verhaal en de opstand heeft interessante elementen en het aparte tijdsbeeld of misschien beter gezegd styling is ook fraai. Jammer genoeg was ik gisteravond helemaal op mijn scherpst aangezien ik een paar keer bijna in slaap viel. Daarom weer niet de indruk die ik wel hoopte te krijgen met deze herziening desondanks wel een half punt erbij en misschien met de tijd nog eens voor de derde keer proberen.

Indertijd was dit best een verfrissend en leuk idee. Fijn ongegeneerd afzetten tegen de gevestigde orde, en die zetten we dan meteen even neer als een fout-fascistische bende. Maar een kleine twintig jaar later zijn de parallellen met door social media of IT-getruc gemanipuleerde verkiezingen te pijnlijk, en roept zich de vraag op of de revolutionaire V wel recht heeft op onze sympathie. Tenslotte, in de oude woorden van Theun de Vries, de vrijheid gaat in het rood gekleed. Te makkelijk allemaal, de gekleurde propaganda-oorlog, en te makkelijk om altijd maar de revolutie te kiezen. Was dat niet een voorrecht voor links, en moest rechts zich niet getrouw aan het gezag conformeren? die oude traditie zou een heleboel problemen van de laatste twintig jaar voorkomen hebben.

In politiek opzicht scoort de film absoluut niet bij mij, zoveel wil ik maar duidelijk maken. Gedoe met eigenrichting, volksgerechten en tribunalen, daar hebben we al teveel woorden aan verspild de afgelopen paar jaar, en de optelsom is duidelijk - het leidt tot niets dan ellende, zelfs als je het er alleen maar over hebt zonder echt plan om er ooit iets van waar te maken. Niet voor niets is nog steeds een van de grootste schandalen uit de vaderlandse geschiedenis de moord op de broeders De Witt. Moet dat zich dan ook weer gaan herhalen?

Dus, nee. Narratief vind ik de film buiten dat motief al niet zo sterk - er hangt wel heel erg veel aan het Guy Fawkes motief, maar ook daar zonder dat de werkelijkheid daaromtrent ook maar ergens in de verte geraakt wordt. Goedkoop winstbejag, zouden we dat in een andere context noemen. Net als het gebruik van het masker - Anonymous was daar eerder mee, en bepaald niet in lijn met de filosofie die er in deze film aan verbonden wordt, als ik het vanuit mijn begrip uitleg.

Dan even de acteurs. Portman komt er deels mee weg, al is de transitie van mooi meisje naar geharde revolutionair niet heel erg geloofwaardig in haar spel - als je even door de kaalgeschoren kop heen kijkt, zeg maar. Weaving komt er deels wel mee weg, al is dat wellicht vooral door het masker - maar de teksten die hij uit te slaan krijgt zijn karikaturaal over the top, en dat maakt zijn optreden farcikaal. In de bijrollen wel een paar leuke - Ben Miles bijvoorbeeld. Maar ook veel meh, ik zie toch veel acteurs die beter kunnen, en ik zie er ook veel die hadden moeten bedanken voor de rol die ze krijgen.

Qua soundtrack ongeinspireerd en gemakzuchtig. En eigenlijk is de hele film dat wel - makkelijk scoren op de onvrede van de samenleving, maar zoals dat populisten betaamt, geen enkele aanzet tot een oplossing. Jaah, laten we het parlement opblazen. Goed plan hoor, bedenk er nog maar een.

De plotontwikkelingen kloppen het in wezen simpele verhaaltje of idee van de film op: totalitaire regimes en andere tirannen komen aan de macht door middel van angst voor existentiële dreigingen (een virus, een oorlog) en keren zich tegen het vreemde (homo’s, migranten) maar zetten ook een kettingreactie van geweld in werking (toeval bestaat niet) waarmee ze hun eigen ondergang bewerkstelligen. De film kleedt dit in met allerlei verwijzingen naar de geschiedenis en het heden – van The Gunpowder Plot uit 1605 (met Guy Fawkes die de explosieven plaatste) en Hitler tot moslimterrorisme en Abu Graib en zelfs een vooruitziende blik met de vogelgriep, een bestorming van het Amerikaanse parlement en complottheorieën (de dodelijkste terreurdaden werden in werkelijkheid gepleegd door de machthebbers zelf). De film is opvallend sympathiek jegens het terrorisme: de man met het Guy Fawkes-masker die de symbolen van de macht opblaast en een persoonlijke vedetta met de machthebbers uitvecht staat uitdrukkelijk voor een ideaal, een idee (van vrijheid) dat universeel is en dat blijft leven als de man van vlees en bloed sterft, al beleeft die laatste nog wel een romance met de schone dame die de hoofdpersoon van de film is waardoor hij ook tot inkeer komt en de film toch ook anti-terroristisch is (door middel van de liefde neemt hij afstand van de haat die het ideaal geeft). De terrorist die de macht uitdaagt c.q. de held die voor rechtvaardigheid strijdt staat zo voor iedereen van ons en in literair opzicht voor de typische byronic hero (de eenzame, gekwelde held met eem geheim die wraak neemt) die in dit geval is gemodelleerd naar Edmond Dantès uit Dumas’ The Count of Monte Cristo (en naar The Phantom of the Opera van Leroux) dat zo een lekker postmodern hybride anachronistische stijl oplevert (en fictie is belangrijk voor de realistische boodschap want kunst “vertelt de waarheid door middel van ee leugen”).

De film is van dezelfde makers als die van The Matrix-trilogie en dat is te merken: het heeft dezelfde combinatie van science fiction met kung fu-gevechten en een politieke boodschap (van bevrijding) met een filosofisch sausje (zoals dat toeval niet bestaat en dat je pas echt vrij bent als je niet meer bang voor de dood bent). En een hoop gevatte, wat paradoxale uitspraken die de actiefilm ook prikkelend maken voor het intellect. Al met al is het een vermakelijke en bijna briljante film.

Krachtige film m.b.t. angst gekoppeld aan 1 persoon en een heel volk, dat door een stapsgewijs opgebouwde totalitaire staat, met een autocraat in een leidende rol, die uiteindelijk de val bekrachtigd door zijn eigen angst, in een onderdrukking leeft die als normaal wordt ervaren door hersenspoeling via o.a. media. De doorbreker van dit alles bespeelt de psyche van zijn directe opponenten en de vrouw die hij beschermd. De verwevenheid van de verschillende thema's in een samenleving is knap gefilmd met goede acteerprestaties van de 'leading actors' Deze film is terug te voeren op momenten doorheen de geschiedenis van de mensheid, die helaas tot op de dag van vandaag nog voortduren. Het nummer van Tschaikovsky '1812' Tsaar Alexander verslaat Napoleon is perfect in de finale.

V : Remember remember the fifth of November

Opnieuw gezien op de 4k uitgave in geweldige kwaliteit.

Deze film laat zien, hoe een waanzinnige de macht grijpt, en de mensheid in een dystopie onderworpen wordt.

Maar dan komt de mysterieuze werker V om wraak te nemen.

En het met zijn bijzondere skills op te nemen, tegen het kwaadaardige regime.

Om de bevolking te redden en ook zijn wraak te nemen.

Een film met een fantastisch verhaal, en sublieme aktie, en spectaculair, spannend en met een uitmuntende cast.

V de gemaskerde werker gespeeld door Hugo Weaving is werkelijk uitmuntend gespeeld.

Ook Natalie Portman speelt ijzersterk.

En met een verder fantastisch spelende cast.

Een sfeervolle film met grandioos camera werk.

En schitterende film muziek, en prachtige special effecten.

Blijft een meesterwerk deze film.

Herzien na vele jaren en de score een halfje verlaagd. Misschien ook wel omdat de film niet meer zo fris en origineel overkomt als toen en ook wat verbleekt dan bij films die het beter doen. Of dat nu om het visuele gaat of het inhoudelijke. Maar vooral de rol van Portman viel me negatief op, echt geloofwaardig vond ik die niet richting het einde.

Dat neemt niet weg dat de film nog steeds gewoon prima is. Goed gemaakt met een behoorlijk tempo (130 minuten zijn er best veel maar die voel je niet), V zelf kent de uitstekende stem van Weaving en los van Portman worden er sowieso door de acteurs sterke personages neergezet die met weinig screen time toch een indruk achterlaten. En er zitten enkele hele toffe momenten in, vooral aan het einde met de 1812 Overture die schitterend wordt gebruikt. 3,5*.