Kyuketsuki Gokemidoro (1968)

Stijlvolle Japanse horror over onbekend gevaar en paranoïa.

Blijkbaar zo stijlvol om gebruikt te worden door filmgeek Tarantino in zijn vliegtuigsegmentje in Kill Bill: Vliegtuig en een vuurrood achtergrond met als uiteindelijke betstemming: Okinawa.

De moordenaar komt zo uit een Mario Bava-film gestapt, inclusief muzikale begeleiding. Zo zie je ze niet meer tegenwoordig, killers met flair en dramatic sense.

Wat deze film anders maakt dan de gros Invasion of... films, is de zelfreflectie. Onverwerkte oorlogtrauma's bij de een tot herinvoering van de recht der sterksten. Zelfs in uitzichtloze situaties heerst de paranoïa voor de ander, iets waar het buitenaards gevaar gretig gebruik van maakt.

En dat allemaal in mooi Technicolor palet.

Al te veel diepgang hoef je niet te verwachten, maar dit is absoluut wel een geweldige SF/Horror. Qua decors moest ik wat denken aan Star Trek (de originele TV-serie) en Damnation Alley.

De mens laat zich hier van zijn mooiste kant zien, als dat laagje beschaving wegvalt dan.... en ja er wordt ook nog verwezen naar Vietnam en de atoombom en dat is ook gewoon menselijke beschaving.

Ruimteschip en alien doen een serieuze poging voor de hoofdprijs qua design en de effecten zijn uitermate doeltreffend (en soms wat doorzichtig, maar dat heeft ook z'n charme). Tempo zit er goed in, wat mij betreft: stevige aanrader!

Prima horror/science-fiction voor zijn tijd. Een geïsoleerde kleine groep mensen wordt bedreigd door een extern gevaar en dat is natuurlijk recept voor heel wat spanningen. De psychologie in de onderlinge relaties speelt dan ook een grote rol. Anderzijds is er een maatschappijkritische laag aanwezig. De link met de tijd van toen is heel duidelijk. Het begint al met de intro rond de moord op de Britse ambassadeur. Dit was ook de tijd van de moorden op de Kennedy’s. En dan zijn er de talrijke verwijzingen naar de Vietnamoorlog, tot en met de aanwezigheid van een getraumatiseerde weduwe van een Amerikaanse GI. In de montage van bepaalde beelden komt ook het Japans oorlogstrauma van de atoombommen bovendrijven. De boodschap wordt naar het einde toe heel expliciet gemaakt. Het is dus een film die werkt op 2 niveau’s en dat kan ik zeker smaken. De fx mogen er verder wel zijn, is zo een beetje het niveau van Star Trek van toen.