The Fundamentals of Caring (2016)

mmmm...24 juni op Netflix! Ben erg benieuwd!

Bijna een topfilm, want ik heb met volle aandacht 90 minuten ongemerkt voorbij zien gaan en heb genoten! Dus ook goeie films bij Netflix... Geen niemendalletje maar gewoon genieten van minuut tot minuut, had me niet ingelezen, ik was alleen maar ingezogen door de beide mannelijke hoofdrolspelers, Craig Roberts en Paul Rudd. En dan met name om eens te kijken tot wie de eerstgenoemde is uitgegroeid. Het is uiteraard niet niks om een spierziekte te hebben (Trevor), en dan op een dag door een man in scheiding (Ben) en nog vol van het verlies van zijn zoon thuis verpleegd te worden. En in het kader van omscholing - Ben was schrijver tot zijn zoon stierf - heeft Ben ook nog pas zijn in slechts 6 weken tijd behaalde zorgdiploma op zak en zo is Trevor zijn eerste patient... Gelukkig zit er veel humor in deze film, vaak cynisch maar dat mag ook wel, en Ben wordt door de jongen behoorlijk op de proef gesteld. Pas na goed een half uur lijkt de eerste echte paniekaanval van Ben er aan te komen, net aan het begin van hun roadtrip, na een stop waar Ben zowaar een korte maar spraakmakende ontmoeting heeft met liftende Dot, een ruim opgemaakte miss Gomez... Gelukkig leidde ze mij niet al teveel af want mijn aandacht richtte zich vooral op de interactie tussen Ben en Trevor, die er van droomt om door Katie Perry verwend te worden - en dan is 'n rokende Selena Gomez natuurlijk 'n afknapper. Ga lekker onderuit en kijk onbevangen en stoor je niet aan het slechte acteren van Selena. En laat je ook verrassen na 49 minuten door het gepaste stemgeluid van Leonard Cohen met I'm Your Man...en het daarna meenemen van een zwangere vrouw met autopech, Trevor's 1e date en nog veel meer (zelfs French toast).. En laat je vooral verrassen door het uitkomen van een grote wens van Trevor Conklin plus bonus: het met z'n eigen ogen aanschouwen van Amerika's grootste koe (opgezet) en van 's werelds diepste groeve en daar zelfs staande vanaf immense hoogte in te kunnen piesen...

Prachtige film waarin een man zijn diploma haalt als zorgverlener en gaat werken voor een jongen met een spierziekte. Een heerlijke feelgood- roadmovie met de juiste balans tussen drama en comedy. De relatie tussen de twee hoofdpersonages is goed uitgewerkt en de algehele casting is uitstekend. De geloofwaardigheid komt op sommige momenten wel wat in gedrang, maar ondanks dit kleine smetje toch nog 4.0 sterren.

Van tevoren weinig over gehoord, maar ben een liefhebber van Rudd en Roberts. Maar echt weggeblazen door de film. Hoewel het in geen zins echt vernieuwend is. We hebben dit soort films wel vaker gezien, maar hij weet voor mij persoonlijk bijna alle noten gewoon raak te slaan.Het verhaal, de karakters en de humor zijn top. Craig Roberts is echt een mega talent wat mij betreft. De dynamiek tussen hem en Rudd (blijft een ondergewaardeerd acteur) is echt heerlijk. Fijn dat Netflix dit soort films maakt, maar had hem ook wel graag in de bioscoop gezien. Overigens ook heel complimenten voor Selena Gomez. Speelde een hele sterke rol, goed gecast.

4.5*

Heerlijke film met een uitstekende combinatie van komedie en drama. Het is niet een film die iets nieuws doet. Deze film maakt gebruik van een vrij bekende formule en werkt dit vervolgens erg goed uit.

Heerlijke chemie ook tussen Rudd en Roberts. Dit zorgde voor veel leuke momenten. Een aantal keer hard kunnen lachen en zat bijna constant met een glimlach op mijn gezicht.

Zeker een aanrader voor de Netflix gebruikers.

Prima road movie met een lach en een traan.

Veel lyrische verhalen hier, waar ik tot op zekere hoogte wel in kan komen. De chemie tussen de hoofdrolspelers is zeer duidelijk aanwezig en dat maakt deze film zeer fijn om naar te kijken. De meeste grappen vond ik ook wel geslaagd, heb een aantal keer hardop moeten lachen.

Toch bekroop me telkens het gevoel dat ik naar een mindre versie van Intouchables aan het kijken was. Daar waar die film me echt af en toe kon ontroeren, bleef dat bij deze film helaas uit. Het verloop was voorspelbaar en er waren wat mij betreft te weinig ontroerende momenten.

En wat ik ook nog even kwijt wil. Selena Gomez toont echt potentie als actrice, zeer goede rol van haar. Wat ik dan weer niet snap is dat iedereen haar zo lekker vindt, met haar bolle hamstertoet...Maar goed ieder zijn ding he

Intouchables, dat was ook het eerste dat bij mij opkwam, en deze film doet daar wat mij betreft niet voor onder. Ik vond deze film eigenlijk leukere humor bevatten dan z'n Franse broer. Een luchtig verhaal met heel wat grappige momenten waar ik wel om heb gelachen. De sfeer is goed en er wordt leuk gespeeld. Origineel is het dan weer niet, maar best leuk eens gezien te hebben.

Inderdaad, een soort Amerikaanse remake van intouchables. Laat zich goed aanzien, eens in de zoveel jaar is het best de moeite waard om zo'n soort film te zien. De Franse film is m.i. hoger te waarderen, omdat ie nou eenmaal wat orgineler was. Deze Fundamentals is eigenlijk het betere jatwerk. Niettemin, één van de betere Netflix producties die ik heb gezien, neigt naar echte kwaliteit. Er is nog hoop.

Het leek op het een intouchables met een lookalike van een jonge Meryl Streep en Mark Rutte.

Gelukkig verliep het verhaal toch anders en werd het een mooie road movie met daarin uiteindelijk een bont gezelschap.

Wel irriteerde mij in de eerste 20 minuten een aantal montagefouten.
Als het tragedie van ben bekend word en hij boos de kamer van Trevor binnenloopt staat hij bij de deurpost naast een lamp, vervolgens is de lamp weg, dan staat de lamp er weer, dan niet, en ineens staat er een andere lamp en is de lamp weer verdwenen.
Allemaal opletten rond de 20 minuten

Verder weet Ben ineens de naam van de liftster haar vader terwijl hij daarvoor veels te ver weg stond, en ook de bevalling van het andere meisje met al die mensen er omheen en niemand wat deed was wel erg opvallend.Ook hoe de baby er ineens uitkwam trouwens.

Al dan niet wel spannende scenes waar je op het verkeerde been werd gezet, en tja, verder erg amerikaans, maar alles keek lekker weg

Aardig maar makkelijk uitgewerkte film.

De twee hoofdpersonages zijn goed gekozen. Allebei sympathiek gasten die de rol met verve spelen. Voor iemand die nog nooit een film gezien heeft wellicht nog een verrassend verhaal maar voor de rest van de wereld niet. Alsof Intouchables het eerste was die een dergelijk verhaal verteld, ha!

Gelukkig kiest de film voor de road movie structuur. Werkt altijd wel aardig. De chemie tussen Ben & Trevor is fijn. Het bijna stikken was meesterlijk getimed. Selena Gomez is wel een serieuze miscast. Kan echt helemaal niet acteren. Wellicht als edel figurant nog te doen, maar als love interest zoals hier niet te harden. Ga maar zingen ofzo. Dit is echt je vakgebied niet. Gelukkig is zij ook grotendeels behang. Maar met haar ingedeukte barbie hoofd is het zelfs op dat gebiedt weinig. Gelukkig redden de heren de film verder genoeg voor een voldoende.

Kijk uit voor de vrij hoog aantal sterren hier. Dit soort films hebben een beetje het omgekeerde effect wat horror films vaak hebben.

3 kleine sterren. Prima film voor op Netflix.

"I won't let anything happen to your son."

Hier had ik meer van verwacht.

Blijkbaar is deze film gebaseerd op een boek, al doet de opzet mij in eerste instantie denken aan een Intouchables (2011) en zo zullen er vast nog andere titels zijn. Het clichématige komt - vanzelfsprekend - al gauw om de hoek kijken, hoewel er een paar interessante dingen tussen zitten.

Qua narratief lijkt het alsof men er te veel dingen in wil verwerken; de verscheidene subplotjes leiden veelal af. Met name het achtergrondverhaal van Ben komt enigszins geforceerd over, vooral vanwege de flashbacks die te pas en onpas in beeld komen. Het drama aspect komt voor mij dan ook nooit echt uit de verf.

'The Fundamentals of Caring' moet het meer hebben van het road trip avontuur. Hierin wordt de relatie tussen Ben en Trevor goed weergeven. Dit is grotendeels te danken aan Paul Rudd die het geheel naar een hoger plan tilt. Het resulteert zich in scherpe dialogen en fijne humor. Overigens snap ik niet wat Selena Gomez hierin doet, wat een miscast.

Al met al een aardige feel-good film, maar hier had meer uitgehaald kunnen worden.

Kleine 3,0 sterren.

Automatisch wordt al snel de vergelijking getrokken met het franse "The Intouchables". Dit unieke niveau haalt deze "the Fundamentals of Caring" niet.

Ondanks de afschuwelijke ziekte heeft men er voor gekozen de film luchtig te houden en dat levert een plezierige roadmovie op. De lach is ruim aanwezig. De traan blijft op de achtergrond.

3.5*

Aardig.

Rudd en Roberts zijn sterk maar krijgen daar ook voldoende mogelijkheid toe, het is vooral Gomez die de show steelt. Net als in Rudderless weet ze vooral als serene oase te functioneren. Haar rol lijkt nietszeggend maar is dat zeker niet. Aangezien Roberts en Rudd vooral op een luchtige manier omgaan toont zij de ernst op een hele luchtige wijze. Road trip structuur maakt het ook allemaal fijner. Film had veel meer kunnen wezen maar is toch wel een zeer vermakelijk tussendoortje.

Oef wat een plank-mislaande draak van een film dit. De misplaatste "groffe" grappen, de personages die heel erg oppervlakkig blijven, het hele misselijkmakende Amerikaanse "care-giving-sausje", het irritante gehandicapte mannetje (die sympathie zou moeten opwekken door zijn lompheid?) en het grootste (letterlijke) dieptepunt: een bevalling in een diepe Quarry waarbij de hoofdpersoon als held fungeert... Zucht, really? De film jat van iedereen (Little Miss Sunshine, Intouchables etc. etc.) en herhaalt wat al eerder heel vaak veel beter is gedaan. Nee, dit had echt niet gehoeven.

Ik was positief verrast. Het is totaal mijn genre niet, maar met name de wisselwerking tussen de karakters gespeeld door Rudd en Roberts, en Gomez en virtually everyone, maakten het voor mij de moeite waard. Het is een formulefilm die qua verhaal redelijk te voorspellen is, en inderdaad nogal eens in cliché's vervalt, maar hij heeft wat. En dat is met name aan de acteurs en dialogen te danken, denk ik. Niet memorabel en er valt genoeg op aan te merken in een analyse. But we don't have to do that.

Naar boven afgerond 3,5.

“I told you I only date assholes.”

Mooie film. Netflix heeft met The Fundamentals of Caring een klein en integer pareltje geproduceerd met een bekend onderwerp dat toch fris aanvoelt. Een jongen die lijdt aan een spierziekte en gebonden is aan een rolstoel en zijn depressieve verzorger die samen avonturen beleven, soms is er niet veel meer nodig voor een goede film.

Trevor leert te genieten van de kleine dingen in zijn leven en Ben weet zijn depressiviteit achter zich te laten. Roberts en Rudd spelen hun rollen goed en Selena Gomez is ook sterk. Leuke rol van haar als weglopende puber die van haar hart geen moordkuil maakt. De film kabbelt soms iets veel voort en het einde mist de emotionele impact die een film als Intouchables wel had. Maar dit soort films liggen mij wel en ik ben benieuwd waar Netflix nog meer mee komt in de toekomst.

Dit lijkt haast wel een parodie op een bepaald soort indiefilm met dat plot en die poster en titel van de film. En met Rudd en Gomez in de cast loop ik ook nog niet direct warm. Maar goed, dit blijkt nog best een aardige film te zijn, ook al komen de personages niet zo echt over in deze film, iets wat eigenlijk toch wel cruciaal is ook. Trevor is zo'n soort personage dat we onderhand wel kennen, zijn moeder is een wat vlakke en ongeïnspireerde rol en Rudd vond ik alleen tegen het einde wel redelijk. Maar dan verschijnt Selena Gomez ten tonele en wordt de film op een of andere manier een stuk aangenamer. Vond haar rol ook nog wel het leukst eigenlijk. Misschien is het dat ze nogal overkomt als een personage dat, bewust of onbewust, hard haar best doet stoer en volwassen over te komen maar daar totaal niet in slaagt. Dat maakt een stuk echter personage dan welke andere ook in de film.

Wel opmerkelijk hoe snel vriendschappen worden opgebouwd of ruzies worden bijgelegd. Haastig schrijfwerk. De hele opbouw van de film had ook amper meer standaard kunnen zijn. En die scènes op het einde met de voorspelbare bevalling (wat voor mirakel verrichtte Ben hier dat alleen hij kon verrichten? Zelfs een probleem als een onverwachte bevalling wordt zeer snel en soepel opgelost) en het veel te uitbundig gebrachte"staand plassen" zijn wel echt een beetje fout. De lompe grappen over de aandoening van Trevor vond ik dan wel weer best aardig. Snapte overigens niet wat er mis was met de vader van Trevor. Hij sprak heel apart, maar er wordt geen verklaring gegeven. Uiteindelijk geen goede film, maar wel een best leuke. Vooruit, 3.0*.

Film zoals er wel meer zijn. Hoewel het niet de hele film opgaat, is het eigenlijk een roadmovie. Gelukkig zijn er genoeg bijfiguren in de film om het verhaal boeiend te houden. Acteerwerk is om sommige momenten erg goed. Ik heb me wel gestoord aan één fout die continue gemaakt wordt: in de zijspiegel is de achtervolgende auto te zien, maar als je door het achterraam kijkt, is de auto verdwenen.

Onderhoudende maar nogal voorspelbaar en oppervlakkig uitgewerkte komedie annex roadmovie, gemaakt voor en door Netflix. Hoofdrolspelers Paul Rudd (die dit soort rollen inmiddels is zijn slaap kan doen) en Craig Roberts geven het geheel enige meerwaarde, maar de toevoeging van enkele niet ter zaken doende personages (zoals die van de nogal irritante Selena Gomez) en plotlijntjes doen de film bepaald geen goed. Een paar sterke grappen en leuke momenten houden de boel nog net op de rails, maar het is kantjeboord.

Zeker niet de meest originele film, maar ik heb toch geboeid gekeken gedurende de hele film met af een toe een lach erbij.

Ideale film om een rustige avond voor Netflix te hangen. Iets waar de film ook voor gemaakt is, denk ik.

Deze film deed vooral denken aan een zwakker broertje van The Intouchables. Het verhaal bleef wel boeien, maar wist nooit te ontroeren. Trevor werd af en toe als zielig neergezet, maar kon bij mij op weinig medelijden rekenen. Daarvoor is de film veel te luchtig, met hier en daar wat humor. Al is het nooit schaterlachen geblazen.

De chemie tussen Rudd en Roberts is verder behoorlijk goed gedaan. Wat ik wel echt een afknapper vind is Selena Gomez. Ik heb de film gezien op mijn nieuwe 55 inch, maar die dikke kop paste er nog niet op. Daar is ook niks moois meer aan. Maar ook het chagrijnige smoelwerk en berg trashtalk deden me denken aan de irritantste rollen van Michelle Rodriquez die het bloed onder mijn nagels vandaan kan halen.

The Fundamentals of Caring wil wel eens de sentimentele kant op gaan, maar slaat de plank mis. Ben's verleden is bijvoorbeeld totaal niet interessant en helaas komen er ook weer wat clichés om de hoek kijken waarbij Trevor het uiteindelijk toch voor elkaar krijgt om staand te plassen, in de diepste put van de wereld. Leuk voor een keertje, maar niet echt een aanrader.

Deze prent gaat ten onder in een wanhopige poging cool te zijn. Alles aan deze film ademt pretentie, alhoewel, het acteerspel van Rudd krijgt wellicht ternauwernood het voordeel van de twijfel. Het deel dat het allemaal luchtig behoort te zijn, met de quasi-geslaagde synergie tussen een cynische puber en een veertiger in een midlife, is al moeilijk te verteren. Wanneer er tegen het einde melodramatische conclusies over het leven worden getrokken, wordt het wel erg pijnlijk. Niet in de laatste plaats omdat de snoet van Selena Gomez zich hier niet bepaald voor laat lenen. Dat de regisseur een beroep doet op het prachtige I'm your man van Leonard Cohen geeft wel aan dat hij zijn plaats niet weet. Een clichekanon met bij-lange-na-niet personages.

A bite of the james?

Never change a winning concept lijkt de regisseur hier gedacht te hebben. Zo ligt bij iedereen The Intouchables nog vers in het geheugen en is ongeveer gelijktijdig Me before you uitgekomen. Al deze films hanteren hetzelfde uitgangspunt: namelijk de uitdieping van de relatie tussen een verzorger en de (jonge)man die vanwege een ongeluk of ziekte in een rolstoel terecht is gekomen. Nu heb ik Me before you nog niet gezien, maar The Fundamentals of Caring heeft net zoals Intouchables een vrolijke en luchtige benadering om het onderwerp niet te zwaar te maken. Het verschil met Intouchables is dat The Fundamentals of Caring eigenlijk de gehele speelduur luchtig blijft waarbij er bij Intouchables toch wat meer diepgang en complexiteit bij de personages kwam kijken. Sure, Trevor en Ben hebben hier uiteraard ook het nodige op hun bordje gekregen, maar bij the Intouchables ging het allemaal toch net nog wat dieper en wist het daardoor de kijker ook wat meer te ontroeren.

Wat er uiteindelijk voor zorgt dat The Fundamentals of Caring, naast een gebrek aan diepgang, een mindere film is dan the Intouchables zijn een paar storende cliche's zoals het staand plassen en de bevalling aan het einde die weer eens veel te geforceerd op zijn Amerikaans aanvoelen. Verder was voor de diepgang wat meer achtergrondverhaal over de vader-zoon relatie van Trevor, het verlies van het zoontje van Ben, en de relatie die Dot met haar vader heeft welkom geweest.

3,0*

Luchtige toon rond een lichamelijk gehandicapte in een film die vriendschap, behulpzaamheid, verstandhouding en toenadering vooropstelt.

Grappig in de vaak harde bewoordingen, dialogen en veinzerijen en een Craig Roberts die overtuigt.

Puike soundtrack.

Beetje matige film. Zeker uitkijkbaar maar meer ook niet. Sentiment ligt er veel te dik op.

Een feelgood movie die je een goed gevoel geeft, dan heb je als filmmaker je doel bereikt. Ondanks dat het sentiment er te dik op ligt...

Meh.

Ben normaal wel weg van Rudd, maar onder de saaie regie van Burnett is hij een redelijk nietszeggende gast. Eigenlijk vond ik de hele film niet veel verder komen dan een saaie roadmovie vol obligate muziek en een hoop cliche's rondom vader- en kindschap. Verbaas me dan ook best over de hoge cijfers.

Weer zo'n film uit de Amerikaanse feelgood-fabriek. Die fabriek waar films van de band rollen die een standaard riedel volgen. Van die films die niet verrassen en die meestal teren op kunstmatig opgewekte momenten van diepe ontroering. Van die films met een rits aan zielige of ingrijpende situaties die opgesmukt met vioolmuziek een emotionele truuk met je geest proberen uit te halen.

En het vreemde is dan dat het nog werkt ook. De onderdompeling gaat vaak gemakkelijk. Het verstand wordt heel geniepig uitgeschakeld. Het vermogen om rationeel te kunnen beredeneren werkt niet meer. Alle bezwaren van verstandelijke aard worden bijna onmerkbaar overboord gezet.

Herkenbaarheid werkt. Verhaal en personages zijn niet vernieuwend. De emotionele ingrediënten die er als altijd kundig in verwerkt worden zijn voorspelbaar en in hun hoeveelheid onmogelijk en niet realistisch. En toch werkt het. Toch raak je gehypnotiseerd bij het kijken naar een film waarvan grotendeels al vaststaat hoe de loop der dingen zal zijn.

Knap hoe filmmakers met steeds dezelfde middelen het kritische verstand van de kijker kunnen uitschakelen om vervolgens het domme gevoel die plek te laten innemen. Bewondering is mijn deel.

De personages in 'The Fundamentals of Caring' zijn prettig. Misschien wat moeilijk en terughoudend in den beginne (zoals het hoort), maar naar gelang de speelduur worden ze steeds sympathieker. Ze voeren leuke dialogen. Lekker bijtend en grof. Echt heel humorvol. Echt heel grappig.

Dat geslaagde humorvolle aspect onderscheidt de film trouwens wel van de meeste andere producten uit de fabriek. Maar verder blijft het allemaal vertrouwd en herkenbaar en wijkt het niet af van de standaard.

Goed dan. Genoeg nu. Ik ben er weer ingetrapt. Ik geef het toe. Ik ben ondergedompeld geweest en heb me goed vermaakt. Ik heb gewoon een leuke film gezien.

Ik houd wel zo'n beetje van de manier waarop de humor hier verpakt wordt.
Redelijk droog. De film houdt de hele tijd dat redelijk droge sfeertje vast, en dat is wel lekker om in mee te kunnen gaan.
Selena is over de linie genomen wel weer het toppunt van schattig, wat ze ook doet, zegt en laat zien. Paul Rudd overtuigt dan toch het minst in een serieuze film. (want ja, ook al is de film qua humor heel droog, het is desondanks wel net íets te serieus van opzet).
Dus nee, het is niet zo goed als een Intouchables en of Me Before You. Daarvoor mist er toch iets. Iets met karakter uitwerking en goede persoons verdieping, dat is een beetje het euvel waar dit allemaal aan schort. Halverwege wordt er nog even een vierde personage in gegooid, wat eigenlijk wel zonde is. Het was mooier geweest als dat hele zwangerschapsgedoe terzijde geplaatst zou zijn. Dat Ben uit zichzelf de scheidingspapieren had getekend, inplaats van de handeling te laten plaatsvinden door de geboorte van baby Elton te zien. Hij is wat mij betreft niet overmatig egoïstisch, dus dat gedeelte had van mij wel anders gemogen.

Een andere insteek was iets mooier geweest, dus. Maar het loopt lekker. Al is het wel duidelijk dat dit allemaal meelift op bepaalde ideetjes, en die bepaalde ideetjes zijn beter..