The Fundamentals of Caring (2016)

Prachtige film waarin een man zijn diploma haalt als zorgverlener en gaat werken voor een jongen met een spierziekte. Een heerlijke feelgood- roadmovie met de juiste balans tussen drama en comedy. De relatie tussen de twee hoofdpersonages is goed uitgewerkt en de algehele casting is uitstekend. De geloofwaardigheid komt op sommige momenten wel wat in gedrang, maar ondanks dit kleine smetje toch nog 4.0 sterren.

Van tevoren weinig over gehoord, maar ben een liefhebber van Rudd en Roberts. Maar echt weggeblazen door de film. Hoewel het in geen zins echt vernieuwend is. We hebben dit soort films wel vaker gezien, maar hij weet voor mij persoonlijk bijna alle noten gewoon raak te slaan.Het verhaal, de karakters en de humor zijn top. Craig Roberts is echt een mega talent wat mij betreft. De dynamiek tussen hem en Rudd (blijft een ondergewaardeerd acteur) is echt heerlijk. Fijn dat Netflix dit soort films maakt, maar had hem ook wel graag in de bioscoop gezien. Overigens ook heel complimenten voor Selena Gomez. Speelde een hele sterke rol, goed gecast.

4.5*

Inderdaad, een soort Amerikaanse remake van intouchables. Laat zich goed aanzien, eens in de zoveel jaar is het best de moeite waard om zo'n soort film te zien. De Franse film is m.i. hoger te waarderen, omdat ie nou eenmaal wat orgineler was. Deze Fundamentals is eigenlijk het betere jatwerk. Niettemin, één van de betere Netflix producties die ik heb gezien, neigt naar echte kwaliteit. Er is nog hoop.

Aardig maar makkelijk uitgewerkte film.

De twee hoofdpersonages zijn goed gekozen. Allebei sympathiek gasten die de rol met verve spelen. Voor iemand die nog nooit een film gezien heeft wellicht nog een verrassend verhaal maar voor de rest van de wereld niet. Alsof Intouchables het eerste was die een dergelijk verhaal verteld, ha!

Gelukkig kiest de film voor de road movie structuur. Werkt altijd wel aardig. De chemie tussen Ben & Trevor is fijn. Het bijna stikken was meesterlijk getimed. Selena Gomez is wel een serieuze miscast. Kan echt helemaal niet acteren. Wellicht als edel figurant nog te doen, maar als love interest zoals hier niet te harden. Ga maar zingen ofzo. Dit is echt je vakgebied niet. Gelukkig is zij ook grotendeels behang. Maar met haar ingedeukte barbie hoofd is het zelfs op dat gebiedt weinig. Gelukkig redden de heren de film verder genoeg voor een voldoende.

Kijk uit voor de vrij hoog aantal sterren hier. Dit soort films hebben een beetje het omgekeerde effect wat horror films vaak hebben.

3 kleine sterren. Prima film voor op Netflix.

"I won't let anything happen to your son."

Hier had ik meer van verwacht.

Blijkbaar is deze film gebaseerd op een boek, al doet de opzet mij in eerste instantie denken aan een Intouchables (2011) en zo zullen er vast nog andere titels zijn. Het clichématige komt - vanzelfsprekend - al gauw om de hoek kijken, hoewel er een paar interessante dingen tussen zitten.

Qua narratief lijkt het alsof men er te veel dingen in wil verwerken; de verscheidene subplotjes leiden veelal af. Met name het achtergrondverhaal van Ben komt enigszins geforceerd over, vooral vanwege de flashbacks die te pas en onpas in beeld komen. Het drama aspect komt voor mij dan ook nooit echt uit de verf.

'The Fundamentals of Caring' moet het meer hebben van het road trip avontuur. Hierin wordt de relatie tussen Ben en Trevor goed weergeven. Dit is grotendeels te danken aan Paul Rudd die het geheel naar een hoger plan tilt. Het resulteert zich in scherpe dialogen en fijne humor. Overigens snap ik niet wat Selena Gomez hierin doet, wat een miscast.

Al met al een aardige feel-good film, maar hier had meer uitgehaald kunnen worden.

Kleine 3,0 sterren.

“I told you I only date assholes.”

Mooie film. Netflix heeft met The Fundamentals of Caring een klein en integer pareltje geproduceerd met een bekend onderwerp dat toch fris aanvoelt. Een jongen die lijdt aan een spierziekte en gebonden is aan een rolstoel en zijn depressieve verzorger die samen avonturen beleven, soms is er niet veel meer nodig voor een goede film.

Trevor leert te genieten van de kleine dingen in zijn leven en Ben weet zijn depressiviteit achter zich te laten. Roberts en Rudd spelen hun rollen goed en Selena Gomez is ook sterk. Leuke rol van haar als weglopende puber die van haar hart geen moordkuil maakt. De film kabbelt soms iets veel voort en het einde mist de emotionele impact die een film als Intouchables wel had. Maar dit soort films liggen mij wel en ik ben benieuwd waar Netflix nog meer mee komt in de toekomst.

Film zoals er wel meer zijn. Hoewel het niet de hele film opgaat, is het eigenlijk een roadmovie. Gelukkig zijn er genoeg bijfiguren in de film om het verhaal boeiend te houden. Acteerwerk is om sommige momenten erg goed. Ik heb me wel gestoord aan één fout die continue gemaakt wordt: in de zijspiegel is de achtervolgende auto te zien, maar als je door het achterraam kijkt, is de auto verdwenen.

Onderhoudende maar nogal voorspelbaar en oppervlakkig uitgewerkte komedie annex roadmovie, gemaakt voor en door Netflix. Hoofdrolspelers Paul Rudd (die dit soort rollen inmiddels is zijn slaap kan doen) en Craig Roberts geven het geheel enige meerwaarde, maar de toevoeging van enkele niet ter zaken doende personages (zoals die van de nogal irritante Selena Gomez) en plotlijntjes doen de film bepaald geen goed. Een paar sterke grappen en leuke momenten houden de boel nog net op de rails, maar het is kantjeboord.

Deze film deed vooral denken aan een zwakker broertje van The Intouchables. Het verhaal bleef wel boeien, maar wist nooit te ontroeren. Trevor werd af en toe als zielig neergezet, maar kon bij mij op weinig medelijden rekenen. Daarvoor is de film veel te luchtig, met hier en daar wat humor. Al is het nooit schaterlachen geblazen.

De chemie tussen Rudd en Roberts is verder behoorlijk goed gedaan. Wat ik wel echt een afknapper vind is Selena Gomez. Ik heb de film gezien op mijn nieuwe 55 inch, maar die dikke kop paste er nog niet op. Daar is ook niks moois meer aan. Maar ook het chagrijnige smoelwerk en berg trashtalk deden me denken aan de irritantste rollen van Michelle Rodriquez die het bloed onder mijn nagels vandaan kan halen.

The Fundamentals of Caring wil wel eens de sentimentele kant op gaan, maar slaat de plank mis. Ben's verleden is bijvoorbeeld totaal niet interessant en helaas komen er ook weer wat clichés om de hoek kijken waarbij Trevor het uiteindelijk toch voor elkaar krijgt om staand te plassen, in de diepste put van de wereld. Leuk voor een keertje, maar niet echt een aanrader.

Deze prent gaat ten onder in een wanhopige poging cool te zijn. Alles aan deze film ademt pretentie, alhoewel, het acteerspel van Rudd krijgt wellicht ternauwernood het voordeel van de twijfel. Het deel dat het allemaal luchtig behoort te zijn, met de quasi-geslaagde synergie tussen een cynische puber en een veertiger in een midlife, is al moeilijk te verteren. Wanneer er tegen het einde melodramatische conclusies over het leven worden getrokken, wordt het wel erg pijnlijk. Niet in de laatste plaats omdat de snoet van Selena Gomez zich hier niet bepaald voor laat lenen. Dat de regisseur een beroep doet op het prachtige I'm your man van Leonard Cohen geeft wel aan dat hij zijn plaats niet weet. Een clichekanon met bij-lange-na-niet personages.

A bite of the james?

Never change a winning concept lijkt de regisseur hier gedacht te hebben. Zo ligt bij iedereen The Intouchables nog vers in het geheugen en is ongeveer gelijktijdig Me before you uitgekomen. Al deze films hanteren hetzelfde uitgangspunt: namelijk de uitdieping van de relatie tussen een verzorger en de (jonge)man die vanwege een ongeluk of ziekte in een rolstoel terecht is gekomen. Nu heb ik Me before you nog niet gezien, maar The Fundamentals of Caring heeft net zoals Intouchables een vrolijke en luchtige benadering om het onderwerp niet te zwaar te maken. Het verschil met Intouchables is dat The Fundamentals of Caring eigenlijk de gehele speelduur luchtig blijft waarbij er bij Intouchables toch wat meer diepgang en complexiteit bij de personages kwam kijken. Sure, Trevor en Ben hebben hier uiteraard ook het nodige op hun bordje gekregen, maar bij the Intouchables ging het allemaal toch net nog wat dieper en wist het daardoor de kijker ook wat meer te ontroeren.

Wat er uiteindelijk voor zorgt dat The Fundamentals of Caring, naast een gebrek aan diepgang, een mindere film is dan the Intouchables zijn een paar storende cliche's zoals het staand plassen en de bevalling aan het einde die weer eens veel te geforceerd op zijn Amerikaans aanvoelen. Verder was voor de diepgang wat meer achtergrondverhaal over de vader-zoon relatie van Trevor, het verlies van het zoontje van Ben, en de relatie die Dot met haar vader heeft welkom geweest.

3,0*

Luchtige toon rond een lichamelijk gehandicapte in een film die vriendschap, behulpzaamheid, verstandhouding en toenadering vooropstelt.

Grappig in de vaak harde bewoordingen, dialogen en veinzerijen en een Craig Roberts die overtuigt.

Puike soundtrack.

Weer zo'n film uit de Amerikaanse feelgood-fabriek. Die fabriek waar films van de band rollen die een standaard riedel volgen. Van die films die niet verrassen en die meestal teren op kunstmatig opgewekte momenten van diepe ontroering. Van die films met een rits aan zielige of ingrijpende situaties die opgesmukt met vioolmuziek een emotionele truuk met je geest proberen uit te halen.

En het vreemde is dan dat het nog werkt ook. De onderdompeling gaat vaak gemakkelijk. Het verstand wordt heel geniepig uitgeschakeld. Het vermogen om rationeel te kunnen beredeneren werkt niet meer. Alle bezwaren van verstandelijke aard worden bijna onmerkbaar overboord gezet.

Herkenbaarheid werkt. Verhaal en personages zijn niet vernieuwend. De emotionele ingrediënten die er als altijd kundig in verwerkt worden zijn voorspelbaar en in hun hoeveelheid onmogelijk en niet realistisch. En toch werkt het. Toch raak je gehypnotiseerd bij het kijken naar een film waarvan grotendeels al vaststaat hoe de loop der dingen zal zijn.

Knap hoe filmmakers met steeds dezelfde middelen het kritische verstand van de kijker kunnen uitschakelen om vervolgens het domme gevoel die plek te laten innemen. Bewondering is mijn deel.

De personages in 'The Fundamentals of Caring' zijn prettig. Misschien wat moeilijk en terughoudend in den beginne (zoals het hoort), maar naar gelang de speelduur worden ze steeds sympathieker. Ze voeren leuke dialogen. Lekker bijtend en grof. Echt heel humorvol. Echt heel grappig.

Dat geslaagde humorvolle aspect onderscheidt de film trouwens wel van de meeste andere producten uit de fabriek. Maar verder blijft het allemaal vertrouwd en herkenbaar en wijkt het niet af van de standaard.

Goed dan. Genoeg nu. Ik ben er weer ingetrapt. Ik geef het toe. Ik ben ondergedompeld geweest en heb me goed vermaakt. Ik heb gewoon een leuke film gezien.

Lui geschreven, wat saaie roadmovie. Deed me nog het meest denken aan Intouchables. Wederom groeien een gehandicapte en een niet-gehandicapte naar elkaar toe en blijkt dat ze veel van elkaar kunnen leren. Dat gedoe met de zoon van Rudd vond ik erg voorspelbaar, overbodig en vooral lui uitgevoerd.

Waardeloos.. Echt een Adam Sandler film, maar dan zonder Adam Sandler. Flauwe en voorspelbare humor en een flinterdun verhaal. Dialogen zijn ook erg geforceerd en ongeloofwaardig.

Leuke verrassing! Een film die je een warm gevoel mee geeft, ja het verhaaltje op zich is dan wel voorspelbaar maar de personages zijn stuk voor stuk sterk geschreven.

Paul Rudd & Craig Roberts hebben een mooie chemie met elkaar, soms deed de film mij zelfs lichtelijk denken aan We're the Millers.

Selena Gomez had ik weinig van verwacht maar vult haar rol toch wel erg leuk in, een personage met een grote bek maar met een klein hartje.

Het verhaal kent voor de rest weinig onverwachte dingen, maar toch werd de film voor mij nergens vervelend en was het erg fijn kijkvoer.

Netflix mag meer van dit soort films maken!

3,5*

Deze film op netflix gekeken, zonder te weten wat er komen gaat.

Ten eerste wil ik even voorop stellen dat ik comedy films zelden leuk vind, dus ik hield echt mijn hart vast (mijn vriend, die met me meekeek is daarin nog erger).

Na de eerste vijf minuten zat ik al te huilen van het lachen, dus dat beloofde veel goeds. De acteurs wisten de film goed te dragen. Ik wil graag zeggen 'met name de hoofdpersonen', maar ook de bijrollen waren mooi gevuld.

De film is zeker niet langdradig, niet te druk, niet te sentimenteel, gewoon precies goed voor een goede komedie. Het verhaal is een beetje overdone, niet erg origineel, maar dit stoort niet aan de film.

Selena Gomez heeft mij erg verrast in de film. Nu weet ik vrij weinig van haar, maar ik was een beetje bang dat zij de film softer zou maken met wat romantiek. Dit was gelukkig niet het geval.

Het nadeel van de film zou ik benoemen bij de diepgang bij de karakters. Dat miste ik een beetje. Hun situaties worden kort uitgelegd, maar je krijgt niet echt het gevoel dat je ze leert kennen.

Al met al heb ik gehuild van het lachen en zou ik deze film zo nog een keertje kijken. Dikke 8,5!

In het begin dreigt het wat saai en sloom te worden, maar zodra de road trip op gang komt verdwijnt die dreiging al snel. Ondanks een misschien wat zwaar onderwerp toch een aardige feelgood comedy, al is het comedy onderdeel wel meestal pikzwarte humor. Dat ligt bij mij dan wel goed, dat helpt. Rudd en Roberts zitten goed in hun rol, en Gomez ook - misschien ietwat onterecht om dat verrassend te vinden. Jammer dat het einde wat teveel over de top gaat, zoals mijn voorganger ook al opmerkt - het is gewoon te.

Een meer dan degelijke film over een verlamde (jonge)man die lijdend aan de ziekte van Duchenne hulpverleners en vooral zichzelf dient te aanvaarden. Er zijn wel al meerdere films geweest die dit onderwerp aansnijden, dus origineel is het zeker niet. Het genre kan dan wel verschillen: drama of komisch, maar deze film brengt een luchtige prent waarbij humor en zelfspot niet uit de weg wordt gegaan. Geslaagd is alvast de goede chemie tussen Ben en Trevor. Hun gesprekken zijn steeds boeiend om te volgen en vaak is het onduidelijk hoe de ander zal reageren op één of andere opmerking.

Ook het fenomeen van de roadmovie past mooi in dit plaatje. Fijn om dit te verweven in het verhaal, wensen en leefwereld van Trevor. Beetje vreemd wel dat ze wat mensen onderweg oppikken die wonderbaarlijk het eveneens zien zitten om mee op stap te gaan. Maar Gomez bvb doet het vrij goed, toch wel wat van verrast.

Het einde is was te sentimenteel met een te veel good feel gehalte. Alles komt plotseling samen en Ben is de grote held die voor alles een oplossing blijkt te hebben, zelfs voor zichzelf waardoor hij eindelijk het verleden een plaats kan geven. Voor mij een kleine smet voor een voor de rest prima film waarbij luchtigheid in een zwaar thema voor een mooie balans zorgt.

Het genre film waar ik wel van jou. Is zoals Intouchables. Met een roadmovie als insteek. Geen platte humor maar heel wat zelfrelativering met nodige humor. Film wordt nergens zwaarmoedig maar biedt voldoende emotionele insteek. Toch regelmatig plat gelegen van lachen door de realistische situaties en dialogen waarin men terechtkwam. Topper... 5 * is enkel weggelegd voor films die mij diep raken. 4,5 * is voor films die net niet die perfectie halen maar de top waard zijn. Deze is voor mij 4,5 * waard.

Sinds ‘Little Miss Sunshine’ (waar is de tijd?) is de komische roadmovie een geliefd genre, ook onder debutanten. ‘The Fundamentals of Caring’ mist evenwel het broodnodige sprankeltje anarchie dat dit type films uniek maakt.

Trevor mag dan wel een aandoenlijk en komisch personage zijn dat onze kijk op ziekte enigszins bijstelt, en ook Dot (ik begin te begrijpen wat Woody Allen in Selena Gomez gezien heeft…heerlijk, dat breed uitgesmeerde prototype van jeugdige arrogantie!) is een karakter waarvoor sympathie op te brengen valt. Globaal gesproken is het echter vooral kijken naar voorgekauwd sentiment, waarbij de plot aan het slot zich helemaal in namaak feel good verliest. Auwtsch.

Globaal een film die min of meer aardig wegkijkt, maar Rob Burnett had net zo goed een veel betere prent kunnen afleveren. Dus moeten we streng zijn, nietwaar?

2,75*

Een leuke film, maar niet heel erg boeiend. Het verhaal is erg voorspelbaar, je weet al gelijk ongeveer waar het heen gaat. De personages en de humor in de film zijn leuk maar ik mis ook wel diepgang. Misschien komt het omdat het deels komedie is.

Ik lees hier ook meer mensen die vinden dat het einde teveel feel good is, en daar kan ik mij ook in vinden. Daarnaast vond ik het raar dat Ben het kind van Peaches op de wereld scheen te moeten zetten. Ik dacht misschien vergeten te zijn dat hij dokter is, maar hij had eerder aangegeven dat hij auteur is. Dat vond ik dus niet realistisch, en ik vond het einde inderdaad dus ook te zoetsappig.

The Fundamentals of Caring is een clichefilm maar kent wat sterke aspecten die dit meer dan goed weet te maken. Ten eerste is het in de vorm van een roadtrip wat voor mij altijd prima werkt. Ten tweede wordt er zeer goed en geloofwaardig geacteerd. Vooral niet vergeten de dosis humor. Dit alles maakt het gewoon perfect, heerlijke film.

Een prachtige film.

En Paul Rudd speelt ontzettend leuk.

En Graig Roberts als de jongeman met de spierziekte is fantastisch in zijn rol.

De cast is subliem in hun rollen.

Een film vol humor maar ook ontroering.

En spontane vriendschappen.

Een roadtrip vol verrassingen

Ontzettend leuke film.

Er wordt hier in de comments veel gerefereerd aan Les Intouchables, wat begrijpelijk is. Ik moest vooral aan een andere film denken die ik eerder heb gezien, het Nederlandse Adios Amigos, die op zijn beurt een volledige remake van het Vlaamse Hasta la Vista schijnt te zijn, maar die heb ik niet gezien.

Deze film is toch anders, braver. Niet eens zoveel meer Amerikaans vanwege het sarcasme van de twee hoofdpersonen wat in mijn ogen wat minder karakteristiek is voor Amerikaanse komedie, maar wat wel de sfeer zet en de film vermakelijk maakt. Dat en de scène met de koe met daarin closeups van de koe en de gezichten van de hoofdrolspelers.

Maar verder is de film erg clichématig. Je kan alles wel uittekenen natuurlijk is er een catharsis met het staande plassen, natuurlijk vindt het karakter van Roberts liefde in de vorm van Gomez, natuurlijk zal de zwangere vrouw bevallen tijdens de road trip, natuurlijk overwint het karakter van Rudd zijn trauma. Het doet toch wel afbreuk. Uiteindelijk komt deze film, net als Adios Amigos op 2* uit.

Mwah.

Iets te gemakkelijk filmpje. Ietwat tragikomisch gebracht, maar er is toch net te veel gelift op het succes van een Intouchables. Acteerwerk kan er min of meer mee door, maar de personages zijn vrij lui geschreven. Die kritiek geldt eigenlijk voor gans de film. Als tussendoortje gaat het verder wel. 't Is vrij licht, ondanks het ietwat geforceerde drama dat men er omslachtig in propt heeft.

2,5