Le Couperet (2005)

Hm.. ik vond juist dat er erg veel te zien viel. Echt zo'n typisch sfeertje van de gegoede burgerij. wijntje hier, mooi bijgehouden tuintje daar, en hij maar rondrijden door die wijken als een idioot.

Veel scenes blijven erg lang hangen trouwens.

De vooruitgang is een moeilijk begrip.

Ik zie hier alleen maar achteruitgang, alleen maar voedsel en podium voor negatieve figuren.

Dus dan haak ik nu ook maar definitief af.

Best wel goede film, maar echt een half uur te lang.

Sommige scenes hadden beter weggelaten kunnen worden, een beetje vaart kan bij een film als deze geen kwaad.

Ik heb me helemaal kapot gelachen bij deze film.

4*

Een film zonder glans en een nogal matte uitwerking. De vele politieke thrillers van Costa-Gavras waren stukken beter uitgewerkt, misschien omdat zijn ziel daar meer ligt.

Zondag zendt de Belgische TV L'Emploi du Temps uit. Als het om een film met ontslagen werknemers gaat is die vele malen geloofwaardiger en beter uitgewerkt. Zou mijn advies zeker zijn: kijk die film ipv deze.

Ik vind het nogal harde uitspraken die je doet.

Geloofwaardig?

Le Couperet is een satire. Niet opgemerkt?

Wat vond je er niet geloofwaardig aan? Iig niet zo'n heel belangrijk aspect bij deze zwarte komedie, maar ik vond het binnen het verhaal met extreme kanten nog best geloofwaardig.

Er zijn mensen die vanwege langdurige financiële nood en tegenslag hun hele gezin uitmoorden

De manier waarop er steeds spanning gecreëerd wordt is bijvoorbeeld erg ongeloofwaardig. De versprekingen en constant aangehouden dubbelzinningheid lijkt gepaster in flauwe komedies en tv series dan in een film als deze.

Dat is persoonlijk.

Ik heb deze zwarte komedie heel anders ervaren.

Ja, als je de ironische ondertoon niet vat wordt het lastig. Het is niet realisme als 'dit gebeurt elke dag' maar meer realisme als 'stel je voor dat dit gebeurt met het huidige economische klimaat in het achterhoofd' .

Ook met het economoische klimaat in het achterhoofd blijft de hoofdpersoon een onmondig aansteller van jewelste. Verder zie ik niet in wat mijn opmerking met de ironische ondertoon te maken heeft, staat daar gewoon los van.

De pogingen tot spanningsopbouw zijn letterlijk terug te vinden in "komische series" als De Kampioenen en dragen helemaal niks bij aan de ironie van het verhaal.

Belachelijk om een serie als De Kampioenen erbij te halen.

Niet als het gaat om het vergelijk van een specifiek punt, lijkt me dat ik dat toch redelijk duidelijk gemaakt heb?

Het gaat mij specifiek om spanningopbouw door versprekingen en dubbelzinnigheden. Iets waar deze film meerdere malen gebruik van maakt, en waar zulke series op gebouwd zijn.

Kun je er wel weer heel deftig omheen gaan lullen. Het blijft provocerend.

Er zit in deze zwarte komedie weinig spanning, maar volgens mij is het ook helemaal geen film die spanning pretendeert op te bouwen. Daar gaat het in deze film niet over.

Maar goed, het wordt een beetje een welles / nietes discussie. Ik denk niet dat we nader tot elkaar komen.

Het blijft zo dat ik bij het kijken van die scenes meteen zelf de link legde. Misschien is het provocerend voor "personen die mijn bericht niet vatten".

Nochthans zitten er genoeg scenes in waarbij een verspreking of gebeurtenis plaatsvindt die de situatie van het hoofdpersonage kan compromitteren. Denk aan de scene met de politie in huis. Op zulke momenten wordt er hard gespeeld op het gebrek aan kennis van beide partijen, waarbij de kijker niet weet of de hoofdpersoon er nu mee wegkomt, ofdat de tegenpartij zijn spelletje doorheeft. Is toch gewoon spanningopbouw.

Dat de film daarnaast geen thriller pretendeert te zijn begrijp ik ook wel.

Ik vat je bericht uitstekend. Ik blijf erbij dat jij erg vaak gebruik maakt van extreme vergelijkingen om een film belachelijk te maken.

Ik vind dat geen fijn uitgangspunt voor discussie.

Hier laat ik het even bij, verdere offtopic desnoods via PM.

Heb er verder niet veel meer over te zeggen, behalve dat ik het vergelijk alles behalve extreem vindt en ik het niet aanhaal om deze film belachelijk te maken. Daar laat ik het dan ook maar bij.

Ehm je had een reactie aan mij gevraagd, misschien het handigste dat ik dan zelf reageer op wat ik wel en niet vond en waarom.

Lijkt me duidelijk dat het hier een satire betrof. Maar ik weet niet waarom in een satire geloofwaardigheid niet een issue is. Als ik denk aan satire zou ik Dr. Strangelove de meest geslaagde willen noemen. Alles dik aangezet, maar het punt wat gemaakt moet worden, wordt gemaakt. Vond ik hier volkomen mislukt. Het was meer een halfbakken komedie, omdat het satirische juist helemaal niet uit de verf kwam.

De film van Cantet die ik aanhaal is een drama, maar daar wordt aandacht geschonken aan de wanhoop van de ontslagen medewerker en de gekke dingen die hij gaat doen. Het is zelfs zo extreem, dat je de film satirisch zou kunnen noemen, door diep doorgevoerd cynisme. Het beschaamd lachen zeg maar. Als je dit onderwerp aan de kaak wilt stellen prefereer ik de aanpak van Cantet boven die van Costa-Gavras.

Dat ik verwijs naar Costa-Gavras eerder werk (waar ik veel van gezien heb) zie je dat hij daar ook vooral met drama, maar ook vaak met wrang-komische toon, werk uit de voeten kan. Altijd met een politieke inslag. Dit is dan ook wel een sociaal-economisch onderwerp, maar ik heb geen minuut gelooft dat het Costa-Gavras daar om te doen was. Hij was niet serieus begaan met zijn hoofdpersoon, tenminste dat is op mij niet zo over gekomen. Hij speelt op de lach en verbazing bij de kijker. Daarom heb ik het gevoel dat zijn hart meer ligt bij de politieke films als Betrayed en État de Siege.

Wat recenter: Thank You For Smoking. Hebben we volgens mij gezamenlijk gezien. Ook daar komt het satirische niet voldoende uit de verf. teveel een Amerikaanse invulling, teveel gespeeld op über sympathie van de hoofdrolspeler en het sentiment, zodat een zuivere, "objectieve" satire niet uit de verf kwam. In Amerika keken ze daar trouwens heel anders tegenaan dan in Europa. Vond ik opvallend, wijt dat zelf aan cultuurverschil.

Verder hebben we al vaker geconstateerd dat ik moeite heb om iets komisch te vinden in films. Zelfs bij Stranger Than Fiction val ik over de laatste moraal-minuut en vind ik dat dat een film (een komedie nota bene) de das om kan doen. Ik ben gewoon veel te serieus om films alleen maar te kijken voor de fun. Ik hou van films die mij emotioneel uit mijn evenwicht brengen. Vraag me niet waarom ik dan zoveel films kijk waarvan ik weet dat ze dat niet zullen gaan doen. Ja ik geniet er wel van, maar vind het een gemiste kans als ze net niet dat extra brengen. Little Miss Sunshine is een komedie die veel platgetreden paden opgaat, maar telkens de juiste oplossing kent. Me and You and Every One We Know ook.

In dit geval dus liever een schrijnende film over ontslag dan een (mislukte) satire. Ik had bij Costa-Gavras verwacht dat-ie beter zou kunnen. Enne niet gelijk gaat simpen natuurlijk, er is gewoon ruimte voor discussie.

Dank voor de toelichting! Het is me nu volkomen duidelijk en als ik jou was zou ik er precies zo over denken.

Cruciaal bij komedie is natuurlijk of de humor je ligt. Dat is toch ook vooral smaak, serieuze filmkijker of niet.

Ik kan me ook goed voorstellen dat men de hoofdrolspeler misschien een irritante vent vindt.

Ik ben ook gek op Franse films. Zelfs als ik ze niet zo goed vind, vind ik het meestal toch aangenaam kijken.

Nou L'Emploi du Temps is óók een Franse film, dus laat je niet weerhouden...

Met de hoofdpersoon an sich had ik trouwens geen probleem, hij had een ondankbare taak van de regisseur meegekregen, maar ik geloof dat we het daarover al gehad hebben

Los van het intrigerende van de film, valt het me op dat niemand zich vragen stelt bij de laatste scene. Iemand enig idee wat de betekenis ervan is ?

Ik snap er in ieder geval niks van.

De aanklacht komt drommels sterk over toch had ik het gevoel dat deze film de verkeer weg insloeg. Vrijwel het eerste uur drijft erover de film zwarte humor met inhoud en ook best sterk geacteerd alleen lijkt het tweede uur plaats te maken voor wat drama. Waarbij het naar het einde de humor al helemaal zoek is als hij vervolgens ook nog blijft leven voor de goede zaak haalt de regisseur zelf de angel eruit. Waarom kon hij niet per ongeluk doodgereden worden in plaats van heel hard deze aanklacht bij het publiek erin te schreeuwen.

Dat wil niet zeggen dat het idee fris is, de muziek de juiste spanning gaf aan het verhaal en dat de acteurs één voor één verdomd sterk acteerde. Costa-Gavras weet drommels goed wat hij doet op zijn oude dag.

Best een goede film, maar ik ben niet bijzonder onder de indruk. Er zitten wel grappige en zelfs wat geslaagde dramatische scènes in, en ook de hoofdrolspeler doet het leuk, maar de film werd voor mij niet echt speciaal. Wellicht probeerde de film iets te hard een punt te maken. Om de hoofdrolspeler nou alleen maar mensen tegen te laten komen die soortgelijke problemen hebben of er in ieder geval bij in de buurt staan vond ik wat te veel van het goede. Daarbij vielen de gesprekken die Bruno met een paar van zijn slachtoffers had tegen. Er werd telkens precies gezegd wat ik verwachtte, namelijk gewoon de gedachtes van Bruno. Daarbij is de laatste scène er één teveel. Die slaat gewoon nergens op. Maar goed, het is wel onderhoudend allemaal.
3*

Beste punt van de film is het uitgangspunt, belachelijk hoe goed dit de realiteit weergeeft. Het spel en de film verder zijn ook meer dan goed. Enig minpuntje, hij duurt net te lang..

"Le Couperet" is een film die ergens tussen de Hitchcockiaanse thriller en de zwartgallige komedie ligt. Als kijker bracht ik zondig sympathie op voor Davert, omdat ik zijn situatie begreep, ondanks de gewetenloze moorden die hij pleegt.

Maar maakt de maatschappij zelf haar vijanden niet? Is de droge onpersoonlijke omgang van de bedrijfswereld met haar werknemers zelf niet de bedreiging voor het sociale en individuele welzijn van de mensen? José Garcia is dubbelzinnig tot op het bot. Die scène waarbij het gezin zich een breuk lacht met een zelfmoord live op TV is me bijgebleven door zijn provocerende kracht.

Wist eigenlijk niet wat ik moest verwachten van deze film. Vaag wel eens wat van gehoord toen ik hem voor mijn kiezen kreeg.

Gelukkig wist de film mij vrij gauw te pakken, al had de film nou niet gelijk het spreekwoordelijke stomp in de maag effect op mij. Dat kwam omdat de film op een te stompzinnige manier grappig probeert te zijn, want al die reconstructies van de moorden zagen er soms toch wel erg nep uit. Soms zorgde het voor oprecht droge situaties, zo simpel als Bruno D. zijn tegenstanders uit de weg ruimden.

Natuurlijk is Bruno D. een amateur maar dat hysterische wijf waarmee hij zowat in de struiken lag te rollebollen was scriptmatig toch niet geheel goed gevonden. Net zo als ik de film te gelaagd vond na verloop van tijd. Ik kreeg steeds meer een gruwelijke hekel aan de hoofdpersoon omdat hij zichtbaar geobsedeerd was door maar een ding en zijn dierbaren hem maar trouw bleven zonder ook maar iets te vermoedden. Een typisch geval van een eersteklaszielepoot om kapitalistische motieven boven familair geluk te prefereren.

Gelukkig keek de film goed weg, maar nadat hij een gesprek met een aimabele prooi had vond ik het tweede gesprek met een ander potentieel slachtoffer nogal herhalend. Net zo als ik het laatste gedeelte van de film te herhalend vond. Hij gooide zijn pistool bewust in het water en even later besluit hij weer om verder te gaan met moordden ?!

Kortom, aardige film met een interessant concept waar meer uit gehaald had kunnen worden en op visueel vlak blijft het toch wel ernstig in gebreke. Dat deerde mij eigenlijk nog geen eens zoveel, met name het laatste half uur was killing voor deze originele film. Dikke 3*

Vreemd genoeg zag ik hier iets herkenbaars met de werkelijkheid. Je ziet ze elke dag, die mensen die geobsedeerd zijn door hun werk, en waarbij je zegt : ooit draaien ze wel eens door.

Dat vond ik het knappe aan de hele film, want die overtuigde mij voortdurend dat die moorden, die het gevolg waren van een duidelijke logica, gerechtvaardigd waren. Creepy toch?

Het is inderdaad creepy dat mensen letterlijk over lijken gaan om hun doelen te halen.

Plot: Olivier werkte ooit als succesvol zakenman bij een papierverwerkend bedrijf. Nu is hij reeds anderhalf jaar tevergeefs op zoek naar een gelijkaardige baan.

Probleem is dat hij niet de enige bekwame persoon is die de papierbusiness door en door kent. Na maandenlang vruchteloos soliciteren bedenkt hij een plan.
Hij zet zelf een jobaanbieding in de krant voor een gelijkaardige baan, daar zullen al zijn concurrenten wel op afkomen.

En jawel hoor, er wordt massaal gereageerd op zijn verzonnen jobaanbieding. Hij pikt er de meest bekwame kandidaten uit en besluit hen te gaan vermoorden

Eén na één maakt hij zijn concurrenten van kant, intussen ligt hij in de clinch met zijn vrouw omdat hij de laatste tijd zo vreemd doet.
De eerste moord blijkt vlotjes te verlopen, niets aan de hand.
Maar zijn concurrenten blijken best sympathieke kerels te zijn die hij alsmaar moeilijker kan vermoorden, het angstzweet breekt hem uit.

Werkt zijn plan...?
Gaat hij niet door de mand vallen bij een ondervraging door de Politie...?
Lukt het hem zijn carrière én zijn gezin op deze manier te redden...?

Die had ik ooit eens opgenomen van tv en nu eindelijk gezien.
Ik vond het best een leuk filmpje, en erg actueel met de massale ontslagen die nu plaatsvinden door de crisis

Af en toe heb'k zelfs luidop moeten lachen om enkele absurde situaties, en dat gebeurt niet gauw
Spijtig dat hij té lang duurt, 2u alsjeblieft !
Daar is het verhaal iets te mager voor...
Er had gerust een half uur af gemogen door een betere editing, maar dat is nu eenmaal niet zo.

6/10.
Een film die veel goeie momenten heeft maar wordt geplaagd door een traag tempo en te lange speelduur.
Maar toch het bekijken waard als je de kans krijgt