Le Couperet (2005)

Magnifieke film!

De film balanceert continu perfect op het randje van humor en ernst en weet mede daardoor de volle 2 uur te boeien. Het gegeven is vrij simpel, de uitwerking is subliem.

Prachtige hoofdrol van José Garcia. Hij wisselt humor en ernst moeiteloos af. Hij is meedogenloos naar zijn slachtoffers, maar heeft ook af en toe te doen met hun situatie die vaak nog minder rooskleuriger is dan de zijne. Toch gaat hij onverstoord door als een roofdier.

Geinig om te zien dat een klein deel is opgenomen in Nederland. Het is maar een scène van een paar minuten, maar toch leuk.

Le Couperet is een krachtige film van de al 72-jarige Costa -Gavras. Teleurstellend dat deze gerespecteerde filmmaker niet voldoende geld kon vinden in eigen land.

Het zijn juist dit soort films waar de Franse cinema zich mee kan onderscheiden.

ruim 4 sterren

Wat een heerlijke film. Controversieel en toch heel genuanceerd in beeld gebracht.

Een slachtoffer dat weigert slachtoffer te zijn en besluit zijn eigen lot in handen te nemen. Zijn missie is gedurfd en verloopt niet altijd even vlekkeloos. Het is vooral op de momenten dat het mis dreigt te gaan waar José Garcia schittert in zijn rol als de wanhopige werkloze Bruno. Vaak bloednerveus maar hij houdt voet bij stuk, weigert machteloos ten onder te gaan.

De kritiek op de hedendaagse maatschappij komt vaak terug en wordt constant gereflecteerd in het leven en de problemen van Bruno. Toch lijkt deze kritiek vooral als opstapje te dienen om een verhaal te vertellen dat even luguber als hilarisch is. Deze balans tussen humor en ernst, zoals hierboven al genoemd werd, wordt de hele speelduur volgehouden, waarschijnlijk de grootste verdienste van de film.

De muziek is sfeervol maar blijft, net als de visuele invulling, ondergeschikt aan het verhaal. Een overtuigende anekdote van een doorsnee man met doorsnee problemen en een allesbehalve doorsnee oplossing. 4,5* verdient deze wel.

PS. Beetje jammer vond ik de laatste minuut van de film. Hij had bij mij mogen eindigen bij de rondleiding door de papierfabriek .

Dit is Franse cinema op zijn best!

Garcia die 99% van de film in beeld is speelt een zéér overtuigende rol.

De film is als drama aangeduid, maar de (zwarte) komedie komt ook zeker langs.

Het einde kan je interpreteren zoals je zelf wil en dat is samen met de prachtige acteerprestaties, regie, de reden waarom ik hier een 5 voor geef.

Boeiend ? Ja.

De film zelf ? Nee. Een twee uur durende audiovisuele leegte die teert op het zwart randje dat aan een basic drama gegeven wordt. Jammer genoeg herhaalt de film zich keer op keer met scenes die gedreven worden door dubbelzinnigheden (personage zegt iets wat het einde kan betekenen voor onze held, maar nee! Hij bedoelde het toch anders) en kolderesque problemen bij de moordpogingen. Als comedy ronduit irritant en na een tijdje ook zwaar saai.

Acteerwerk was wel oké, maar er is gewoon twee uur helemaal niks te zien en elke 10 minuten lijken een reïteratie van de vorige 10.

Wat is er dan wel boeiend ? De interpretatie van de maatschappijkritiek uiteraard. Costa-Gavras doet écht z'n best, je ziet hem z'n best doen. De corporate fucks zijn gewoon door en door slecht. Arme pa wordt gedwongen tot wandaden. Dat capitalisme toch.

En toch krijgt hij me niet zover een spatje medelijden te voelen met papa. Andere werklozen nemen moedig een ander baantje maar niet hij. Nee, pruillipje op en niks leren van vorige sollicitaties. Beetje bitsen op z'n vrouw en de maatschappij en slachtoffer uithangen. Een zak stro is't, inderdaad tekenend voor een deel van onze maatschappij. Sterke maatschappijkritiek inderdaad, maar dan net iets anders.

2*, de lul haalt het dan nog ook. Origineel op zich maar na 2 uur near escapes, toevalligheden en emo geleuter had hij overreden mogen worden door een toevallig voorbijrijdende afvaltruck.

Wel aardig geacteerd en leuk ideetje, dat wel. Film neemt z'n boodschap echter serieus, kan ik alleen maar erg hard om lachen.

"Le Couperet" is een film die ergens tussen de Hitchcockiaanse thriller en de zwartgallige komedie ligt. Als kijker bracht ik zondig sympathie op voor Davert, omdat ik zijn situatie begreep, ondanks de gewetenloze moorden die hij pleegt.

Maar maakt de maatschappij zelf haar vijanden niet? Is de droge onpersoonlijke omgang van de bedrijfswereld met haar werknemers zelf niet de bedreiging voor het sociale en individuele welzijn van de mensen? José Garcia is dubbelzinnig tot op het bot. Die scène waarbij het gezin zich een breuk lacht met een zelfmoord live op TV is me bijgebleven door zijn provocerende kracht.

Wist eigenlijk niet wat ik moest verwachten van deze film. Vaag wel eens wat van gehoord toen ik hem voor mijn kiezen kreeg.

Gelukkig wist de film mij vrij gauw te pakken, al had de film nou niet gelijk het spreekwoordelijke stomp in de maag effect op mij. Dat kwam omdat de film op een te stompzinnige manier grappig probeert te zijn, want al die reconstructies van de moorden zagen er soms toch wel erg nep uit. Soms zorgde het voor oprecht droge situaties, zo simpel als Bruno D. zijn tegenstanders uit de weg ruimden.

Natuurlijk is Bruno D. een amateur maar dat hysterische wijf waarmee hij zowat in de struiken lag te rollebollen was scriptmatig toch niet geheel goed gevonden. Net zo als ik de film te gelaagd vond na verloop van tijd. Ik kreeg steeds meer een gruwelijke hekel aan de hoofdpersoon omdat hij zichtbaar geobsedeerd was door maar een ding en zijn dierbaren hem maar trouw bleven zonder ook maar iets te vermoedden. Een typisch geval van een eersteklaszielepoot om kapitalistische motieven boven familair geluk te prefereren.

Gelukkig keek de film goed weg, maar nadat hij een gesprek met een aimabele prooi had vond ik het tweede gesprek met een ander potentieel slachtoffer nogal herhalend. Net zo als ik het laatste gedeelte van de film te herhalend vond. Hij gooide zijn pistool bewust in het water en even later besluit hij weer om verder te gaan met moordden ?!

Kortom, aardige film met een interessant concept waar meer uit gehaald had kunnen worden en op visueel vlak blijft het toch wel ernstig in gebreke. Dat deerde mij eigenlijk nog geen eens zoveel, met name het laatste half uur was killing voor deze originele film. Dikke 3*

Plot: Olivier werkte ooit als succesvol zakenman bij een papierverwerkend bedrijf. Nu is hij reeds anderhalf jaar tevergeefs op zoek naar een gelijkaardige baan.

Probleem is dat hij niet de enige bekwame persoon is die de papierbusiness door en door kent. Na maandenlang vruchteloos soliciteren bedenkt hij een plan.
Hij zet zelf een jobaanbieding in de krant voor een gelijkaardige baan, daar zullen al zijn concurrenten wel op afkomen.

En jawel hoor, er wordt massaal gereageerd op zijn verzonnen jobaanbieding. Hij pikt er de meest bekwame kandidaten uit en besluit hen te gaan vermoorden

Eén na één maakt hij zijn concurrenten van kant, intussen ligt hij in de clinch met zijn vrouw omdat hij de laatste tijd zo vreemd doet.
De eerste moord blijkt vlotjes te verlopen, niets aan de hand.
Maar zijn concurrenten blijken best sympathieke kerels te zijn die hij alsmaar moeilijker kan vermoorden, het angstzweet breekt hem uit.

Werkt zijn plan...?
Gaat hij niet door de mand vallen bij een ondervraging door de Politie...?
Lukt het hem zijn carrière én zijn gezin op deze manier te redden...?

Die had ik ooit eens opgenomen van tv en nu eindelijk gezien.
Ik vond het best een leuk filmpje, en erg actueel met de massale ontslagen die nu plaatsvinden door de crisis

Af en toe heb'k zelfs luidop moeten lachen om enkele absurde situaties, en dat gebeurt niet gauw
Spijtig dat hij té lang duurt, 2u alsjeblieft !
Daar is het verhaal iets te mager voor...
Er had gerust een half uur af gemogen door een betere editing, maar dat is nu eenmaal niet zo.

6/10.
Een film die veel goeie momenten heeft maar wordt geplaagd door een traag tempo en te lange speelduur.
Maar toch het bekijken waard als je de kans krijgt

Schitterende zwarte komedie met een hele hoop bijtende, satirische humor, geweldige uitspraken en een uitstekende José Garcia. Ook Karin Viard is top als de paniekerige huisvrouw en Olivier Gourmet is ook geweldig als zatte zakenman. Echt een super film, met een actuele insteek.
Alleen vind ik dat het in het begin een beetje te snel gaat. Bruno slaat te snel aan het moorden, hier had hij wat meer over moeten nadenken. Een mens doden doe je niet zomaar, daar had wat meer aarzeling, wat meer schroom moeten tussenzitten. Maar voor de rest een schitterende film. Ik heb meermaals echt hard moeten lachen, nog het meest als die vrouw van Rick volledig doorslaat als Bruno voor hun deur geparkeerd staat. Topfilm, aanrader voor wie van een satirische zwarte komedie houdt.

Briljante satire. Het originele, sterke en onbehaaglijk verhaal is niet meer dan de achtergrond om de vele dramatische gevolgen van afdankingen te onderstrepen en de harde houding van het bedrijfsleven te hekelen. Dat het gehele gedoe doorspekt is met vele humoristische momenten maakt het alleen maar boeiender en draaglijker. De dialogen zijn uiterst gevat, vaak stekelig, vaak effenaf komisch, de acteurs verbluffend goed.

De slotscène suggureert m.i. de blijvende meedogendloosheid van onze samenleving.

Bijzonder verhaal van iemand die een bijzondere manier gevonden heeft om werk te zoeken. Goed geacteerd ook. Maar de film is net een beetje te lang. Of zal Costa Gavras gedacht hebben dat een film pas serieus genomen wordt als hij minstens twee uur duurt?

Ik ben al heel lang een liefhebber van de films van Costa-Gavras vanwege de scherpe tekening van sociale en politieke conflicten in die films. Ik heb de indruk dat Costa-Gavras met zijn laatste werken (Le Couperet, Eden à l’Ouest) zijn fijnzinnig gevoel daarvoor enigszins aan het kwijtraken is.

Zeker, Le Couperet is een mooie film, maar hij haalt lang niet het niveau van bijvoorbeeld ”Z’ (1969), L’Aveu (1970) of Missing (1982). De film kent meer dan genoeg spannende momenten, maar even zo vele keren zakt hij ook een beetje weg. Le Couperet hinkt naar mijn gevoel te veel op twee gedachten: een sociaal drama of een thriller. Ook de relatie tussen Bruno (José Garcia) en zijn vrouw Marlène (Karin Viard) blijft te veel aan de oppervlakte. En de lengte van de reeks onopgeloste moorden draagt niet bij aan de geloofwaardigheid van het verhaal.

Geen slechte film, verre van, maar ik ben van Gosta-Gavras beter gewend.

Laatkapitalistische satire die net niet scherp genoeg wordt om echt een favoriet te worden. Fijne hoofdrol van Garcia en veel leuke beeldgrapjes in de details. Het satirische element had van mij nog een graadje dikker gemogen en met sommige interessante zijplotjes De arrestatie van de zoon bijvoorbeeld had meer gedaan kunnen worden.

Overigens is Costa Gavras daarmee van de nul af. Toch wel een van de grotere namen waarvan ik nog niets had gezien. Gek genoeg wel van zijn zoon. De beste man leeft nog steeds en zijn laatste film is uit 2019. Hij is inmiddels 90. En net als de meeste films van deze geboren Griek is deze Frans, maar deels speelt de film ook in België en in een scene komen we dicht bij de Nederlandse grens en zien we Nederlandse nummerborden en horen we een flard Nederlands in deze film.

Een interessante film die op geheel eigenwijze manier het kapitalistisch systeem aan de kaak stelt. Costa-Gavras doet dit via het personage van Bruno Davert die na een pijnlijk ontslag er niet beter op vindt om potentiële rivalen uit te weg te ruimen. Wat een idee overigens! Dat dit niet zo koelbloedig en eenvoudig verloopt, verraadt de openingsscène al. Op nogal stuntelige en vooral weinig koelbloedige wijze wordt een eerste slachtoffer vermoord. Een intrigerend begin dus van een maatschappijkritische film.

Jammer dat een aantal zijsprongetjes de vaart uit de film halen (relatie met zijn vrouw en de situatie van zijn zoon). Maar het prima acteerwerk en gevatte dialogen tillen de film naar een hoger niveau. Naast de satirische insteek bevat de film ook zijn donkere zwartgallige dramamomenten, zeker wanneer Bruno wroeging krijgt en kampt met zelfmoordgedachten. Maar luchtigheid blijft primeren. Soms lossen de dingen gewoon zichzelf op (wanneer de valselijk beschuldigde verdachte uit het raam springt).

Het fijne van het personage van Bruno is die tweespalt van kluns tot berekende manipulatieve oplichter en moordenaar. En toch is hij geen gewetenloze psychopaat. Boeiend!

Geslaagde satire met een vrij geniaal uitgangspunt, dat nu ook eens fijn wordt uitgewerkt. José Garcia is perfect in de hoofdrol, weet zijn personage een bepaalde intensiteit mee te geven die wel past. Want hij moordt dan -zogenaamd- uit noodzaak, hij lijkt er ook een bepaald genoegen uit te scheppen. Los van een origineel en spannend verhaal is er ook de nodige maatschappijkritiek op wat hier het 'turbo-kapitalisme- wordt genoemd, en ook opvallend vond ik de enorme reclame-uitingen die steeds voorbij komen. Had ondanks dat scherpe randje niet verwacht dat deze van Costa-Gavras was, deze film was toch een stuk luchtiger dan die paar andere films die ik van zijn hand zag.